Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 23 โทษตัวเอง

ชื่อตอน : บทที่ 23 โทษตัวเอง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 777

ความคิดเห็น : 18

ปรับปรุงล่าสุด : 12 เม.ย. 2564 18:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 23 โทษตัวเอง
แบบอักษร

"กรี๊ดดดดดดด!! ไม่จริง หนูกำลังฝัน... หนูกำลังฝันใช่มั้ยคะ""ฉันเขย่าแขนของพี่น้ำเมฆก่อนที่จะปล่อยโฮออกมาทันที ที่คุณหมอพูดจบ ทำไม..เพราะฉัน ฉันคนเดียวถ้าฉันไม่พาตัวเองกับน้ำรินไปยุ่งเรื่องของคนอื่นน้ำรินก็คงจะไม่ตาย เรื่องทั้งหมดมันเกิดขึ้นเพราะฉัน ฉันเป็นต้นเหตุ

"ไม่ คุณหมอท่านล้อเล่นแน่ๆเลย ที่คุณหมอพูดท่านโกหกใช่มั้ยคะ"ฉันฝืนยิ้มออกไปทั้งน้ำตา มันจะเป็นเรื่องจริงได้ยังไง ในเมื่อวันนี้เราสองคนยังคุยกันอยู่เลยว่าจะนอนดูซีรีย์ด้วยกันทั้งคืน เราสองคนจะส่องพระเอกซีรีย์ด้วยกันให้ตาแฉะ น้ำรินเพิ่งหอบกระเป๋าใบใหญ่จะมาค้างที่ห้องของฉันอยู่เลย ทุกคนต้องกำลังล้อฉันเล่นอยู่แน่ๆ

"น้อง...น้องตั้งสตินะครับ "ผมพูดออกไปเสียงสั่นๆ น้ำตาที่พยายามกลั้นเอาไว้ก็ไหลออกมาไม่หยุด

"ไม่ๆ ฮ่าๆ มันไม่ใช่ความจริง"เธอทั้งร้องไห้ทั้งหัวเราะไปพร้อมๆกัน ผมพยายามกอดเธอเอาไว้ ตอนนี้พวกเราทุกคนต่างก็เสียใจมากๆกับเรื่องที่เกิดขึ้น แต่คนที่อยู่ในอ้อมกอดของผมตอนนี้อาการน่าเป็นห่วงกว่าใครเพื่อน เธอเพ้อแทบจะทรงตัวไม่อยู่แถมยังพูดซ้ำๆว่าเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้เป็นเพียงความฝัน ผมก็อยากให้มันเป็นแค่ฝันร้าย ไม่ได้อยากให้มันเป็นเรื่องจริง

"หนูซินลูก...."คุณป้าที่ร้องไห้อยู่ในอ้อมกอดของคุณลุงก็พยายามจะเรียกเธอพร้อมกับจะเข้ามาสวมกอดเธอเอาไว้ แต่ท่านก็ไม่มีเรี่ยวแรงมากพอ

"ตอนนี้หนูกำลังฝัน หนูต้องรีบตื่น ตื่นซิตื่น ซินแกตื่นเดี๋ยวนี้!!! ฮืออออ"เธอเอามือของตัวเองตีไปที่แขนที่ตัวของตัวเอง โดยที่น้ำตาของเธอยังไหลออกมาไม่หยุด

"ตื่น...ตื่นสักที ฮึก ฮืออออ ตื่น "เธอพยายามดิ้นออกจากกอดของผม เธอพยายามทำร้ายตัวเองจนพ่อแม่และไฟเดินเข้ามาช่วยกันจับมือทั้งสองข้างของเธอเอาไว้ ก่อนที่ร่างไร้เรี่ยวแรงของเธอจะฟุบลง ผมรีบช้อนร่างของเธอก่อนที่จะวิ่งไปห้องพักฝื้นพร้อมกับตะโกนเรียกหมอไปด้วย

"คนไข้เป็นอะไรมาครับ"คุณหมอวิ่งเข้ามาก่อนที่จะถามอาการเบื้องต้น

"น้องเขาเป็นลมครับ"

"ญาติออกไปรอข้างนอกก่อนนะครับ"ผมทำตามที่คุณหมอบอก ก่อนที่จะเดินไปมารอเวลาที่คุณหมอตรวจเสร็จ

"คุณหมอครับ ตอนนี้เธอเป็นยังไงบ้างครับ"หลังจากที่ผมรออยู่หน้าห้องตรวจเกือบสามสิบนาที โดยที่ผมได้ยินเสียงร้องไห้และเสียงกรีดร้องดังออกมาเป็นระยะ จนตอนนี้สงบลงคุณหมอท่านก็ออกมาจากห้องตรวจทันที

"คนไข้ร่างกายอ่อนเพลียมากครับ ไม่ทราบว่าคนไข้เจอเรื่องที่สะเทือนอารมณ์มาก่อนหรือเปล่าครับ เพราะคนไข้มีอาการเพ้อและควบคุมสติตัวเองไม่ได้ แต่ตอนนี้ญาติไม่ต้องเป็นห่วงนะครับหมอให้ยานอนหลับไปแล้ว คนไข้คงได้พักสักสามถึงสี่ชั่วโมง"คุณหมอท่านพูดจบก็เดินออกไป ผมรีบเข้าไปที่ห้องที่เธอพักอยู่ทันที ก่อนที่พ่อแม่ของเธอจะตามเข้าไป คุณพ่อคุณแม่ของเธอมาถึงตั้งแต่ตอนที่คุณหมอตรวจอยู่ในห้องผมก็เล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้ท่านทราบแล้ว

"โถ่...หนูซินลูกแม่"สภาพที่ผมกับพวกท่านทั้งสองเห็นในตอนนี้ เธอนอนอยู่บนเตียง ใบหน้าบริเวณรอบดวงตาบวมเป่งเพราะผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก แขนและขาถูกมัดเอาไว้กับขอบเตียง ทั้งๆที่ตอนนี้เธอนอนหลับไปเพราะยานอนหลับแต่ดวงตาของเธอก็ยังมีน้ำตาไหลออกมาเรื่อยๆ ภาพที่เห็นมันทำให้ผมเจ็บปวดที่หัวใจมากๆจนต้องเบือนหน้าไปอีกทางก่อนที่จะเอามือรีบเช็ดน้ำตาของตัวเองที่มันไหลออกมาตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้

"น้ำเมฆ เราไปพักก่อนก็ได้เดี๋ยวทางนี้ลุงจัดการเอง"คุณพ่อของเธอหรือลุงปกรณ์เป็นคนบอกให้ผมไปพักผ่อน เพราะตั้งแต่ที่เกิดเรื่องตอนนั้นผมยังอยู่ในคลาสเรียนพอหนูซินโทรหาผม ผมก็รีบตรงดิ่งมาที่โรงพยาบาลทันที

"ให้ผมอยู่เฝ้าน้องเถอะครับ ผมอยากให้น้องตื่นมาเจอผมคนแรก"

"วันนี้ก็โดดคลาสมาแล้วแถมพรุ่งนี้ยังมีเรียนเช้าอีก เรากลับไปพักผ่อนเถอะ ไม่งั้นร่างกายจะรับไม่ไหวไปอีกคน "

"ขอร้องล่ะครับ ขอให้ผมได้เฝ้าน้องตอนนี้ผมทิ้งน้องไปตอนนี้ไม่ได้จริงๆ"ผมพยายามยืนกรานความต้องการของตัวเองให้ท่านฟัง ท่านถอนหายใจออกมายาวๆก่อนที่จะพยักหน้าเพื่อเป็นการรับรู้ความต้องการของผม

"งั้นลุงฝากด้วยนะ ฝากป้าเราด้วย เราก็ยังไม่ได้ทานอะไรใช่มั้ย เดี๋ยวลุงจะลงไปซื้อของกินกับเสื้อผ้ามาให้"ผมยกมือไหว้ขอบคุณท่านก่อนที่จะเดินเข้าห้องน้ำในห้องพักฟื้นเพื่อล้างหน้าหน้าตาตัวเองให้สดชื่น ผมยังไม่ได้โทรบอกที่บ้านเลยว่าผมเจออะไรบ้างในวันนี้ ผมยืนทำใจอยู่สักพักก็โทรหาป๊าเพื่อบอกว่าตอนนี้ผมอยู่โรงพยาบาลพร้อมกับเล่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นวันนี้ให้ท่านฟัง

"น้องน้ำเมฆ ป้าขอบคุณมากนะที่คอยอยู่ข้างๆน้อง ตอนนี้ร่างกายไม่ได้เป็นอะไรมากก็จริงแต่จิตใจนี่สิ ป้ากลัวว่าน้องซินจะรับมันไม่ไหว ฮึก ฮือออ"ท่านพูดพร้อมกับมองหน้าลูกสาวตัวเองก่อนที่จะเกลี่ยปลายผมที่หลุดมาบังบริเวณกรอบหน้าให้กลับไปทัดไว้ที่หู

"น้องน้ำรินเป็นเพื่อนกับน้องซินมาตั้งแต่ช่วงมัธยม ทั้งสองคนตัวติดกันตลอด เวลาที่น้องซินโดนเพื่อนที่โรงเรียนรังแก น้องน้ำรินก็เป็นคนแรกที่คอยช่วย เวลามีงานกิจกรรมที่โรงเรียนพี่ไฟจะคอยรับคอยส่งน้องน้ำรินกับน้องซินตลอด แทบจะทุกอาทิตย์น้องน้ำรินจะคอยมาที่บ้านเพื่อให้ป้าทำขนมที่ชอบให้ทาน แทบจะทุกช่วงเวลาชีวิตพวกเราจะอยู่ด้วยกันตลอด พวกเราทุกคนผูกพันธ์กันมากมากจน..ป้าไม่อยากจะคิดเลยว่าการที่ไม่มีน้องน้ำรินในตอนนี้ ชีวิตที่เหลืออยู่ของน้องซินจะเป็นยังไง"

"ผมสัญญาว่าจะคอยอยู่ข้างๆน้อง ผมจะไม่ทิ้งน้องไปไหน ขอให้ผมได้เป็นคนที่อยู่ข้างๆน้องได้มั้ยครับ"ผมรู้ว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะพูดเรื่องนี้ แต่ผมอยากให้พวกท่านทั้งสองวางใจให้ผมได้ดูแลน้อง และเป็นการขออนุญาตกลายๆเพื่อบอกให้พวกท่านทราบว่าผมจริงใจกับน้องมากแค่ไหน

"ป้าฝากน้องซินด้วยนะลูก ช่วยเป็นรอยยิ้มให้น้อง ป้าไม่ขออะไรมากขอแค่... ถ้าวันไหนเราไม่ต้องใจกับน้องแล้ว ช่วยส่งน้องกลับมาอย่าทิ้งขว้างน้องเอาไว้คนเดียว"

"ผมจะไม่มีวันทำน้องเสียใจ คุณป้าฝากน้องให้ผมดูแลแล้ว น้องจะไม่มีวันต้องอยู่คนเดียวแน่นอน ผมจะไม่ขอให้คุณป้าเชื่อในตอนนี้แต่ผมจะทำทุกอย่างให้คุณป้าและคุณลุงเห็น"

"ขอบใจมากนะลูก อย่างน้อยในช่วงเวลาที่เลวร้ายที่สุด มันก็ยังมีเรื่องราวดีๆอยู่บ้าง ลูกสาวป้าตอนนี้อาจจะไม่ใช่คนก่อนหน้าที่เราเห็น หรือรู้จักถ้าเราไม่ไหวก็อย่าฝืนเลยนะลูก ป้าไม่อยากให้น้องไปเป็นภาระให้เรา"

"น้องไม่ใช่ภาระครับ ผมเต็มใจที่จะอยู่ข้างๆน้อง"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

**เอาจริงไรท์ก็อยากอัพให้ทุกวันนะคะ แต่เพราะไม่มีคอมเม้นท์เลย ไรท์เลยไม่มีกำลังใจจริงๆ พอไรท์เห็นคอมเม้นท์ปุ๊บไรท์จะมีแรงเขียนงานต่อปั๊บ จริงๆนะ😄😄😄***

ความคิดเห็น