ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : D.O.6 พบเจอ

คำค้น : #รักวัยรุ่น #นิยายรัก #รักเร่าร้อน

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.2k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 10 เม.ย. 2564 06:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
D.O.6 พบเจอ
แบบอักษร

สองเดือนต่อมา 

“ฝุ่นมาช่วยเสริฟ์อาหารให้ลูกค้าโซนวีไอพีหน่อย” 

เสียงเพื่อนพนักงานในร้านอาหารหรูชื่อดังเอ่ยบอกร่างบางที่กำลังเคลียร์โต๊ะที่ลูกค้าทานเสร็จแล้ว 

“โอเคจร้าเดี๋ยวเราไปช่วย” 

ฝุ่นตอบพร้อมนำจานที่เก็บเสร็จแล้วไปไว้ตรงแผนกล้างทำความสะอาด ก่อนจะรีบตรงไปช่วยเพื่อนพนักงานยกเมนูอาหารที่ลูกค้าสั่งไปยังโซนวีไอพี 

ร้านอาหารที่เธอทำงานอยู่ถือว่าเป็นร้านที่แพงพอสมควร ส่วนมากคนที่เลือกจะทานร้านนี้ก็คือคนมีฐานะ คนจนรากหญ้าอย่างเธอไม่มีปัญญากินหรอก คงเป็นได้แค่พนักงานทำงานร้านนี้เท่านั้น 

หลังจากเกิดเรื่องคืนนั้นเธอก็พยายามลืมเรื่องราวทั้งหมดแล้วเริ่มหางานใหม่อีกครั้ง จนได้มาทำงานที่ร้านอาหารหรูแห่งนี้ ด้วยความที่เป็นร้านหรู ค่าจ้างเธอจึงถือว่าพอที่จะใช้จ่ายต่าง ๆ แต่ก็ไม่เหลือให้เก็บ 

ถึงแม้เธอจะทำงานหนักแค่ไหน หาอะไรทำต่าง ๆ มันก็ไม่ง่ายเลยที่จะลืมเรื่องในคืนนั้นไปได้........ 

มันยังคงจำไม่เคยลืม ถึงแม้จะไม่รู้จักชื่อของเขาก็เถอะ 

‘เห้อยัยฝุ่นมัวแต่คิดอะไรอยู่นี่ สติ สติ นี่มันเวลาทำงาน’ 

ร่างบางพยายามเตือนสติตัวเองก่อนจะรีบก้าวเท้าตามเพื่อนพนักงานไปยังโซนวีไอพี 

 

พลันที่เท้าบางได้ก้าวสู่โซนวีไอพี ใจดวงเล็กก็เต้นถี่ขึ้นอย่างห้ามไม่ได้เมื่อตากลมโตที่กวาดมองไปยังโต๊ะวีไอพีนั้นมีใครคนหนึ่งนั่งอยู่ด้วย คนที่เธอไม่เคยลืมได้เลยตลอดสองเดือนที่ผ่านมา......... 

คนที่เธอไม่รู้จักแม้แต่ชื่อ แต่กลับเป็นคนแรกของเธอ....... 

เธอเชื่อแล้วว่าโลกมันกลม ไม่คิดว่าจะมาเจอเขาในที่แบบนี้ และในสภาพแบบนี้............ 

ฝุ่นรีบหลุบตาลงทันทีเมื่อเผลอไปสบตากับร่างสูงอย่างไม่ตั้งใจ ร่างบางพยายามตั้งสติและบังคับตัวเองให้เป็นปกติที่สุด มือบางวางจานอาหารลงบนโต๊ะด้วยความระมัดระวัง ถึงแม้จะรู้สึกได้ถึงสายตาคมที่จ้องมาตลอดเวลา 

เมื่ออาหารจานสุดท้ายถูกวางลงเรียบร้อยแล้วเธอและเพื่อนอีกคนจึงถอยออกมายืนรอแถวนั้นเพื่อคอยบริการลูกค้าโซนนี้ 

และเมื่อเช็คเรียบร้อยแล้วว่าลูกค้าไม่ต้องการอะไรแล้ว เธอและเพื่อนจึงเดินออกมาเพื่อกลับไปช่วยงานในครัว แต่ก่อนไปตากลมแอบเหลือบมองไปยังโต๊ะที่เธอพึ่งเสิร์ฟอาหารให้เสร็จ ก่อนจะชะงักเมื่อสายตาเรียบนิ่งของเขายังคงมองเธอ ฝุ่นจึงรีบหลบสายตาแล้วกลับไปตั้งใจทำงานเหมือนเดิม 

“มองขนาดนั้น เดี๋ยวเค้าก็พรุนหรอก” 

“เสือก” 

“อ่าวไอ่น้องเวร นี่กูพี่มึงนะ ถ้าสนใจขนาดนั้นก็จีบเลยสิจะรีรออะไร” 

“……” 

เดลไม่ตอบแต่กลับตักอาหารตรงหน้าเข้าปากโดยไม่สนใจคำแซวของดินหรือพี่ชายของเขาเลย 

“กระซิบอะไรกันเจ้าลูกชายสองคนนี้” 

คุณหญิงวิภาเอ่ยขึ้นเมื่อมองลูกชายทั้งสองคนกระซิบกระซาบกัน ถึงจะเป็นพี่น้องท้องเดียวกันแต่นิสัยก็คนละขั้วเลย ดินที่อายุมากกว่าเดลสองปี แต่กลับมีนิสัยที่ช่างพูดช่างคุย ผิดกับคนน้องที่ออกจะเงียบขรึม ออกดิบๆเถื่อนๆเดาอารมณ์ได้ยาก แต่นิสัยที่สองคนนี้มีเหมือนกันก็คือเรื่องผู้หญิงนั่นแหละ เปลี่ยนผู้หญิงกันเป็นว่าเล่น จนคนเป็นแม่อย่างเธอเองก็เหนื่อยใจเหลือเกิน.... 

“ก็ลูกชายคนเล็กของคุณแม่หน่ะสิครับอยากจะกิน.........” (เด็กเสิร์ฟ) ดินได้แต่เก็บคำนี้ไว้ในใจแล้วเหล่มองใบหน้าไร้อารมณ์ของน้องชายด้วยแววตาที่ล้อเลียน 

“แล้วตกลงน้องอยากกินอะไรล่ะ อยากกินก็สั่งสิตาเดล” 

คุณหญิงวิภาที่ทนไม่ได้เมื่อลูกชายคนโตไม่ยอมบอกสักที จึงหันมาคุยกับลูกชายคนเล็ก 

“แม่ก็เชื่อไอ่ดินมัน แค่นี้ก็จะกินไม่หมดอยู่แล้วครับ มันก็แกล้งเดลประจำนั่นแหละ” 

เสียงเข้มเอ่ยบอกมารดาพร้อมตักอาหารใส่จานให้ท่านด้วยความเอาใจ 

ป๊าบ!!! 

“นี่แหน่ะ แกล้งน้องจังนะเรา” 

“โอ้ยยยย ดินเจ็บนะแม่ ตีดินก็ต้องตีไอ่เดลมันด้วยสิ” 

เดลมองพี่ชายที่ร้องโอดครวญเมื่อโดนแม่ตีเข้าให้ และทำหน้าล้อเลียนส่งไปให้เมื่อสามารถเอาคืนดินได้ 

“นี่พวกแกหยุดเรียกร้องความสนใจจากเมียฉันได้แล้ว ” 

ชิตดนัยที่มองเหตุการณ์ต่าง ๆ อยู่ก็เอ่ยขึ้น 

“เมียพ่อก็แม่ผมนะ” 

ดินเอ่ยสวนขึ้นทันทีเมื่อเห็นว่าอาการหวงเมียของบิดาได้กำเริบขึ้นอีกแล้ว หวงได้แม้กระทั่งลูกจริง ๆ 

“เอ๊ะไอ่ลูกคนนี้นี่ แต่ก่อนจะเป็นแม่พวกแก ก็เป็นเมียฉันมาก่อนหลายปีนะเว้ย วิอย่าไปสนใจไอ่ลูกลิงสองตัวนี่เลย มาเอาใจผมดีกว่า” 

“นี่คูณพูดอะไรก็อายลูกบ้างซิคะ อายุปูนนี้แล้วนะ” 

“จะอายมันทำไม เดี๋ยวมันมีเมียมันก็รู้เองแหละ ผมอยากกินอาหารจานนั้นตักให้ผมหน่อยนะวิ” 

“คุณนี่ก็ จานไหนคะ จานนี้ใช่มั้ย” 

เดลได้แต่มองมารดาที่ปากบอกว่าอายแต่ก็ยังตักอาหารเอาใจบิดาของเขา ก่อนจะสบตากับพี่ชายอย่างรู้ๆกันว่าคงไม่อาจเข้าไปคั่นกลางพวกเขาได้ 

ถึงบิดาและมารดาพวกเขาจะแต่งงานและใช้ชีวิตร่วมกันมานานแล้วแต่ความหวานของพวกท่านก็ไม่เคยลดน้อยลงเลย พวกเขาจึงชินแล้วเมื่อเห็นพวกท่านแสดงความรักความเอาใจใส่ต่อกันแบบนี้ ก็อย่างว่าแหละนะถึงแม่เขาจะอายุห้าสิบแล้วแต่ความสวยก็ไม่ส่างเลย พ่อเขาถึงได้รักได้หลงขนาดนี้ไงล่ะ 

วันนี้ครอบครัวเขาออกมาทานข้าวนอกบ้านเป็นปกติเหมือนทุกครั้งนั่นแหละ แต่มันกลับไม่ปกติสำหรับเขาเลยเมื่อเขาดันมาเจอคนที่เขาไม่เคยลืมสัมผัสของเธอเลยตลอดสองเดือนที่ผ่านมา กลิ่นตัวของผู้หญิงคนนั้นยังคงฝังลึกอยู่ในความทรงจำของเขา แม้แต่ตอนที่เขามีอะไรกับผู้หญิงคนอื่น ความรู้สึกมันบอกว่าเขาอยากจะสัมผัสมันอีกครั้ง...... 

ใช่....มันคือความรู้สึกถูกใจ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว