facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เพราะว่าเมา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 199

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 27 เม.ย. 2564 14:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เพราะว่าเมา
แบบอักษร

 

บ้านของวินทัย  

กระบี่ เวลา เที่ยงคืน  

 

"ขอบคุณมากนะคะที่ช่วยหิ้วน้องชายของอัยเข้ามาส่งให้ที่ห้อง.." 

"ไม่เป็นไรครับ..ไอ้วินมันชวนพวกคุณมาบ้านแทนที่จะดูแล ดันมาเมาหลับหนีก่อนไปซะนี่..ให้เมียมันเพ่นกระบาลสะให้เข็ด" 

วินทัยที่เมาอยู่ข้างนอกโดนเมียของเขาปล่อยให้นอนนอกห้องเพราะเมาเละเทะ กลัวว่าลูกในวัย 1 ขวบจะตื่นขึ้นมาเพราะเสียงกรนดังของเขา พออัยรินทร์คิดตามที่ญาติของวินทัยเล่าก็อดขำไม่ได้  

"นี่ก็อีกคนเมาเละเทะไม่รู้เรื่องรู้ราว.." 

หลังจากที่ญาติของวินทัยเดินออกไปแล้วเธอก็เดินเข้ามาใกล้ๆอัชวินทร์เพื่อดูสภาพของเขา  

"จะอ๊วก...จะอ๊วก..' 

"จะอ๊วกหรอ..?" 

เธอตกใจมากรีบมองหากระโถนในห้องที่ญาติของวินทัยเตรียมเอาไว้ให้ก่อนออกไปและมันก็ได้ใช้จริงๆ  

"อ๊วกกกก...." 

"เละเทะสุดๆ.." 

เธอต้องคอยลูบหลังให้เขาเพื่อให้เขาได้อ๊วกออกมาให้หมด จนเมื่อเขาอ๊วกออกมาหมดแล้วก็นอนนิ่งสลบไปเธอจึงมองใบหน้าของเขาด้วยความสมเพช เพราะมีรอยคราบอ๊วกเต็มปากไปหมด  

อัยรินทร์จึงต้องลุกขึ้นลงไปขอผ้าชุบน้ำพร้อมกะละมังใบเล็กขึ้นมาเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้เขา เพื่อที่เขาจะได้สบายตัวมากขึ้น เธอเช็ดตัวให้เขาไปก็คิดถึงเรื่องที่อังกฤษไป เพราะเธอจำได้ว่าวันนั้นเป็นเธอเองที่เมามากจนไม่สติเผลอไปมีอะไรกับเขาโดยไม่รู้ตัวเอง  

"อัย..อัย." 

เขาพูดชื่อเธอออกมาเบาๆทั้งที่เขายังหลับตาอยู่จนเธออึ้งไป ถึงกลับชะงักมือกลับทันที 

"อัย.." 

อัยรินทร์ใจเต้นแรงขึ้นมาทันทีที่ได้ยินเขาเรียกชื่อเธออีกครั้ง จนเมื่อเขาลืมตาขึ้นช้าๆเธอถึงกลับตกใจทันทีกำลังจะดีดตัวลุกขึ้น แต่เขาไวกว่าคว้าข้อมือเธอไว้อย่างไว และกระชากตัวเธอให้ล้มลงมาที่ตัวเขาทันที 

"อื้มมม.." 

เขาไม่รอจูบกดล็อกต้นคอของเธอเข้ามากดจูบทันทีโดยที่เธอไม่ทันตั้งตัว  

"ปล่อยนะ...อื้มมม..." 

เธอพยายามดิ้นขัดขืนให้เขาปล่อยหลบหนีรสจูบจากริมฝีปากของเขาแต่ก็ไม่เป็นผล เขาจับตัวเธอผลิกให้นอนหงายลงไปที่เตียงแทนที่เขาทันที  

"อย่า..หยุดนะโอม." 

เขาไม่ฟังเสียงร้องห้ามของเธอเลยเอาแต่ซุกใบหน้าลงไปที่ใบหน้าของเธอ ทั้งหอม ทั้งจูบไปทั่วใบหน้าแต่เธอก็พยายามหันหนี ปากก็ร้องดังออกมาไม่ได้เพราะกลัวญาติพี่น้องของวินทัยจะได้ยิน เพราะถ้าพวกเขารู้และเข้ามาเห็นอัชวินทร์ที่เป็นน้องชายแท้ๆของเธอ กำลังกอดจูบเธออยู่บนเตียงนอนแบบนี้คงจะไม่ดีแน่ๆ เสียงที่ร้องห้ามเขาจึงไม่ได้ดังอะไรออกมามากนัก  

"หยุดนะ..โอม..อย่าทำแบบนี้..นายเมามากแล้วนะ" 

เขาไม่ยอมฟังเสียงเธอแต่ยังคงซุกไซ้ใบหน้าลงมาคลอเคลียที่ซอกคอขาว และก็ยังใช้ริมฝีปากดูดให้มันเกิดรอยแดงที่ต้นคอของเธอเพราะความเมาของเขาเอง  

"อื้มมม..หยุดนะ" 

เขาใช้มือเพียงข้างเดียวจับข้อมือเธอรวบเอาไว้เหนือศีรษะ มือข้างที่ว่างอีกข้างก็ล่วงเข้าไปในเสื้อยืดตัวสวยบีบขย้ำเต้างามทั้ง 2 ข้าง  

"อย่า..หยุดนะโอม..หยุด.." 

เธอพยายามร้องห้ามเขาแต่เพราะเสียงที่ร้องออกมามันไม่ได้ดังมากนัก ด้วยความที่เขาเมามากเขาจึงไม่คืดที่จะหยุดมัน เพราะมันมีแต่ความโหยหาภายในร่างกายของเขาเท่านั้นที่มันประทุออกมาเพราะต้องการตัวเธอมาตลอดเวลา  

"อัย..ฉันคิดเธอ .ฉันคิดถึงเธอเหลือเกิน.." 

เขากระซิบที่หูของเธอเบาๆจนเธอเริ่มมีอารมณ์คล้อยตาม ปล่อยให้เขาทำอะไรต่อมิอะไรเธอได้ตามอำเภอใจ  

"..." 

อัชวินทร์เงยหน้าขึ้นมามองหน้าเธอด้วยแววตาที่มีความหมายของทั้ง 2 คน เพราะมันเป็นความรักที่ต้องเก็บเอาไว้ภายในใจ ไม่สามารถแสดงให้เห็นใครและไม่สามารถบอกใครได้ ความรักที่ไม่ถูกต้องแต่เรื่องหัวใจมันก็ห้ามกันไม่ได้ ถึงรู้ว่าไม่มีวันจะได้เคียงคู่กันก็ตาม  

เธอยื่นหน้าเข้าไปจูบเขาบ้างเขาจึงปล่อยข้อมือเธอที่รวบไว้เหนือศีรษะออกให้เป็นอิสระ แล้วบรรจงจูบตอบเธอด้วยความดูดดื่มและความถวิลหาเธอมาตลอด  

"อื้มมม..." 

อัชวินทร์เลื่อนมือลงไปปลดตะขอกางเกงเธอออกแล้วใช้มือดึงมันลงไปโดยมีเธอให้ความร่วมมืออย่างดี เสื้อที่เธอใส่อยู่ตอนนี้เขาก็จัดการถกมันขึ้นมากองไว้ที่ปลายคาง เอื้อมมือไปด้านหลังปลดตะขอบราเธอออกแล้วดันขึ้นไปกองรวมกันไว้ที่คาง 

"อื้มมม...อ่าส์.." 

อัชวินทร์ไม่รอช้าใช้ริมฝีปากลงมาดูดเลียยอดอกสีชมพูของเธออย่างไวด้วยความเมามันทั้ง 2 ข้างสลับกันไปมา จนเธอรู้สึกเสียวต้องเด้งอกรับริมฝีปากของเขา เธอร้องครางออกมาอย่างเสียวซ่านด้วยเสียงที่เบาที่สุุดเพราะกลัวญาติของวินทัยจะได้ยิน  

"นาย...โอม.." 

อยู่ๆเขาก็หลับสนิทไปกลางอากาศ จนเธออึ้งไป  

"หลับแล้วหรอเนี้ย..?" 

เธอจับตัวเเขาพลิกให้นอนหงายลงไปบนที่นอน จ้องมองใบหน้าของเขานิ่งๆแล้วก็ยิ้มออกมา  

"ฉันควรจะต้องทำยังไงกับความรู้สึกของฉันตอนนี้ดี..เราจะรักกันได้ยังไงในเมื่อเราเป็นพี่น้องกัน" 

เธอยื่นมือไปจับใบหน้าของเขาแล้วก็ลูบไล้เบาๆ แต่จู่ๆน้ำตาของเธอก็ไหลออกมาเองอย่างสุดกลั้น เธอยกมือขึ้นมาเช็ดน้ำตาตัวเองช้าๆแล้วลุกขึ้นนั่งแต่งตัวให้เรียบร้อย รวมทั้งใส่เสื้อผ้าให้เขาจนเสร็จแล้วเธอก็เดินออกจากห้องไป  

 

.... 

วันรุ่งขึ้น  

"ตื่นแล้วหรอครับคุณโอม..เป็นไงบ้างครับเมื่อคืนได้ข่าวว่าอ๊วกทั้งคืนเลยหรอครับ..?" 

"อ๊วกหรอครับ..ผมเนี้ยนะครับ?" 

"ใช่ครับ..อัยบอกว่าขึ้นห้องไปคุณอ๊วกทั้งคืนเลย.." 

"เอ่อ..คงงั้นมั้งครับเพราะผมจำอะไรไม่ได้เลย" 

"ดีแล้วครับ .อย่าไปจำเลยเรื่องแย่ๆผมว่าแก้ตัวใหม่คืนนี้ดีกว่า.." 

"พอเลยนะวิน...ถ้าเมาแบบเมื่อคืนอีกจะไม่ให้เข้าห้อง 1 อาทิตย์แน่คอยดูซิ.." 

"อ้าว..! เมียจ๋านี่ขู่ผัวต่อหน้าเพื่อนอีกแล้วนะ.." 

"ไม่ต้องมาทำเป็นกลัวเลย พลอยพูดแบบนี้ทีไรวินก็ไปกินอยู่ดี เห็นเมากลับมาบ้านตลอดอยู่แล้วนี่..." 

อัชวินทร์มองสามีภรรยาคู่นี้เถียงกันไปมาก็อดยิ้มตามไม่ได้ เพราะเมื่อเขาได้รู้ว่าวินทัยแต่งงานมีเมียมีลูกแล้ว เขาก็เริ่มสนิทกับวินทัยมากขึ้นจึงนั่งดื่มกับเขาได้จนเมาเละเทะขนาดนี้  

เมื่อทุกคนทานข้าวเสร็จวินทัยก็ขับรถไปส่งทั้ง 2 คนที่โรงแรมที่นัดกับลูกค้าญี่ปุ่นเอาไว้ แต่ก่อนจะแยกจากกันวินทัยก็สังเกตุเห็นรอยแดงๆที่ซอกคอของอัยรินทร์ก็ทักขึ้นทันที 

"อัย..คอแดงๆไปทำอะไรมาหรือเปล่า..?" 

เธอตกใจมากรีบหันไปมองหน้าอัชวินทร์ทันที แต่เขาเหมือนไม่รู้เรื่องส่าตัวเองทำอะไรไว้กับเธอเมื่อคืนนี้  

"รอยยุงกัดมั้งคะ อัยน่าจะแพ้ยุงนะคะ" 

"แดงช้ำขนาดนั้นเลยหรอ..นี่ถ้ามากับแฟนนะจะคิดว่าเป็นรอยดูดแฟนนะเนี้ย.." 

อัชวินทร์ได้ยินแล้วรู้สึกแปลกๆจึงหันไปมองที่คอของเธอบ้างแต่เธอยกมือขึ้นมาปิดไว้แล้ว เขาจึงไม่ทันเห็น  

"พี่วิน..พูดบ้าอะไรเนี้ย.ก็บอกแล้วไงแพ้ยุง" 

"พี่แซวเล่น..ขำๆนะ.." 

อัชวินทร์จ้องหน้าเธออย่างจับผิด เพราะเขาอยากรู้ว่ารอยนั้นเป็นรอยอะไร หรือถ้าเป็นรอยดูดจริงแล้วใครเป็นคนทำ  

 

 

 

.... 

ความคิดเห็น