facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เมารัก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 143

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 27 เม.ย. 2564 14:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เมารัก
แบบอักษร

คอนโดใจกลางเมือง ของอัชวินทร์  

 

อัยรินทร์พาอัชวินทร์มาส่งคอนโดหรูของเขาที่พ่อยกให้เขาตามพินัยกรรม พอเขาเดินเข้ามาในห้องได้ก็ทิ้งตัวลงนอนบนโซฟาทันที  

"นี่นายทานอะไรบ้างหรือยัง..?" 

"ยัง.." 

"อะไรกันนี่จะเที่ยงแล้วนะนายยังไม่ได้ทานอะไรเข้าไปเลยหรอ..?" 

"..." 

เขานอนนิ่งไม่ตอบอะไรจึงได้แต่ส่ายหน้าอย่างเหลือทน จึงเดินไปที่ตู้เย็นมองหาอะไรในตู้เพื่อมาทำให้เขาทาน  

"ในตู้ก็ไม่มีอะไรสักอย่าง..?" 

"..." 

"แล้วแม่ไปไหนเนี้ย..ทำไมถึงทิ้งนายไว้แบบนี้ละ.." 

"..." 

เขาไม่ตอบแต่นอนนิ่งเพราะยาที่ทานไปเริ่มออกฤทธิ์จนเขาง่วงเผลอหลับไป  

อัยรินทร์เดินเข้าไปดูเขาใกล้ๆจ้องใบหน้าของเขานิ่งๆแล้วก็นั่งลงไปใกล้ตัวเขา  

"..." 

อัยรินทร์จะยื่นมือไปจับใบหน้าของเขาก็ตั้งสติได้ชะงักมือตัวเองเอาไว้แล้วดึงกลับทันที แล้วก็ตัดสินใจลุกขึ้นเพื่อไปทำอะไรสักอย่างเอาไว้ให้เขาทาน  

 

.... 

เวลา 5 โมงเย็น  

เขาลืมตาตื่นขึ้นมาช้าๆอย่างรู้สึกมึนเพราะยาที่ทานเข้าไปมันแรงมากจนทำให้เขาไข้เริ่มลดลง  

"ตื่นแล้วหรอ..?" 

"พี่..." 

อัชวินทร์ได้ยินเสียงของอัยรินทร์ก็ตาโตขึ้นมาทันที จนเมื่อเห็นเธอมายืนอยู่ตรงหน้าเขา  

"นี่พี่ยังไม่กลับอีกหรอ..?" 

"ถ้าฉันกลับ..นายจะเห็นฉันยืนอยู่ตรงนี้ไหมละ..?" 

"..." 

อัชวินทร์มองหน้าเธอนิ่งๆแต่ภายในใจของเขากำลังรู้สึกดีและใจก็เริ่มเต้นแรงขึ้นมา  

เขาจึงพยายามลุกขึ้นนั่งช้าๆ  

"ฉันทำข้าวต้มเอาไว้ให้นายจะทานเลยไหมฉันจะได้ตักมาให้..เสร็จแล้วจะได้ทานยาต่อเลย..?" 

"พี่อยู่เฝ้าผมตลอดเลยหรอ..?" 

"เดี๋ยวฉันไปตักข้าวต้มมาให้นายทานตรงนี้แล้วกัน รอแปบนะ.." 

เธอไม่ตอบคำถามของเขาแต่เลือกที่จะพูดประโยคอื่นแทน  

เขาเงยหน้ามองตามเธอไปที่ครัวแล้วก็ยิ้มออกมาด้วยความชอบใจ  

"ขอบคุณนะครับ.." 

เธอยกชามข้าวต้มมาวางให้เขาตรงหน้า พร้อมกับยาลดไข้ที่เขาต้องทานหลังอาหารอีกรอบ 

"ฉันกลับก่อนนะ..พรุ่งนี้ถ้าไปไม่ไหวก็ไม่ต้องไปก็ได้นะ" 

"...' 

เขาเงยหน้ามองเธอนิ่งๆ เธอจึงเดินไปหยิบกระเป๋าสะพายแล้วกำลังจะเดินไป  

"พรุ่งนี้เจอกันนะครับพี่.." 

"..." 

เธอหันมามองหน้าเขาและกำลังจะพูดอะไรบางอย่างกับเขา  

"ผมอยากไป..เพราะผมอยากไปเจอพี่" 

เขาพูดแทรกเธอขึ้นมาทันทีจนเธออึ้งไป  

"ผมหมายถึง..ผมอยากไปเรียนรู้งานกับพี่ให้ได้ไวๆนะครับ ผมจะได้เข้ามาช่วยพี่บริหารได้เต็มตัวสักทีไง" 

"อืม..ตามใจนาย..ทานเสร็จแล้วก็พักผ่อนนะ" 

เธอพูดจบก็เดินออกจากห้องเขาไปทันที เขามองตามเธอไปแล้วก็ยิ้มออกมาอย่างชอบใจ แล้วก็ก้มมองชามข้าวต้มที่อยู่ตรงหน้าเขาตอนนี้ด้วยใบหน้าที่มีความสุข  

 

.... 

วันรุ่งขึ้น  

บริษัท วัฒนะกรุ๊ป 

เขารอเธออยู่ที่ห้องเป็นชั่วโมงแล้วแต่เธอก็ไม่มาสักที จนเขาเริ่มหงุดหงิดและกำลังจะลุกขึ้นไปตามเธอ  

"อ้าว..! คุณอัชวินทร์จะไปไหนครับเนี้ย.?" 

"คุณกิตติ.." 

เขาเปิดประตูออกมาก็เห็นกิตติยืนอยู่หน้าห้องพอดี  

"คุณกิตติมาทำอะไรที่นี่ครับ..?" 

"หลังจากวันนี้เป็นต้นไป คุณอัยรินทร์ให้ผมมาสอนงานคุณแทนนะครับ.."  

"อะไรนะครับ..?" 

"คุณฟังไม่ผิดหรอกครับ..พอดีว่าคุณอัยต้องเตรียมโปรเจคใหญ่ที่จะต้องไปคุยงานกับลูกค้าที่มาจากญี่ปุ่น ในอีก 5 วันข้างหน้านี้ที่กระบี่นะครับ..คุณอัยเลยให้ผมมาสอนงานคุณแทน" 

"ทำไมพี่ไม่บอกผมก่อน..?" 

"คือ...คุณอัยเธอคงยุ่งๆนะครับ" 

"อีกตั้ง 5 วันกว่าลูกค้าญี่ปุ่นจะมา ทำไมพี่อัยจะต้องไม่สอนผมต่อด้วย..? 

"เอ่อ..คือ" 

อัชวินทร์ไม่พอใจมากที่รู้ว่าอัยรินทร์ยกการสอนงานเขาให้กับกิตติกรรมการผู้จัดการในบริษัทแทนเธอ  

"ผมจะไปคุยกับพี่อัยให้รู้เรื่อง.." 

อัชวินทร์รีบเดินออกไปจากห้องทันทีแล้วตรงไปที่ห้องของอัยรินทร์  

"คุณอัชวินทร์คะ..ยังเข้าไปไม่ได้นะคะ" 

เลขาหน้าห้องของเธอเรียกเขาเอาไว้จนเขาชะงักเท้าทันทีแล้วหันมามอง 

"คุณอัยมีแขกค่ะ.." 

"..." 

"คุณอัชวินทร์มีธุระอะไรแจ้งจินก่อนได้นะคะ เอาไว้ถ้าแขกของคุณอัยกลับแล้วจินจะรีบไปแจ้งค่ะ.." 

"ใครมาหาพี่อัยแต่เช้า..ลูกค้าหรอ..?" 

"เอ่อ.." 

เลขาของเธอไม่กล้าบอกกับเขาเพราะคนที่อยู่ในห้องของอัยรินทร์ตอนนี้ไม่ใช่ลูกค้า  

"ขอบคุณมากนะอัยที่ช่วยพูดให้พี่.." 

"ไม่เป็นไรค่ะ..เรื่องเล็กน้อยค่ะพี่วิน" 

อัชวินทร์หันไปมองที่ทั้งคู่กำลังเดินออกมาจากประตูห้องทำงานพร้อมกัน ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม  

"นายมาทำอะไรตรงนี้..?" 

อัชวินทร์ไม่ตอบคำถามของเธอแต่หันไปจ้องหน้าของวินทัยแทน รุ่นพี่คนสนิทของอัยรินทร์ด้วยสายตาไม่พอใจ 

"นี่ใช่ไหมที่อัยเคยเล่าให้พี่ฟัง..ว่าเป็นน้องชายแท้ๆของอัย..? 

"ใช่ค่ะ...นี่แหละค่ะอัชวินทร์น้องชายแท้ๆของอัยเอง.." 

อัชวินทร์มองหน้าเธอนิ่งๆอย่างรู้สึกไม่พอใจนัก  

"สวัสดีครับคุณอัชวินทร์..ผมวินทัยครับเป็นรุ่นพี่ของอัยตั้งแต่สมัยเรียนนะครับ" 

"สวัสดีครับ..เรียกผมว่าโอมเฉยๆก็ได้ครับ" 

ทั้ง 2 คนจับมือกันเพื่อทักทาย แต่สายตาของอัชวินทร์กลับมีแต่คำถามเพราะอยากรู้ว่าผู้ชายคนนี้ เป็นอะไรกลับอัยรินทร์กันแน่ 

"พี่วินทานอะไรมาหรือยังคะ ไปค่ะอัยเลี้ยงเอง" 

"พี่กินจุนะ..เลี้ยงไหวหรอ?" 

"รู้ค่ะ..เพราะตอนสมัยเรียนพี่วินกินเยอะจนอ้วนเลย นี่ดีนะคะผอมลงไปตั้งเยอะ.." 

"หล่อด้วยนะ.." 

"ค่าาา หล่อที่สุดเลยค่ะ" 

ทั้ง 2 คนยืนคุยกันหัวเราะชอบใจกันสนุกสนานโดยไม่สนสายตาของอัชวินทร์เลย  

"คุณโอมไปทานด้วยกันไหมครับ..?" 

"..." 

อัชวินทร์หันไปมองหน้าของวินทัย เห็นเขาส่งยิ้มด้วยความเป็นมิตรมาให้ แล้วก็หันหน้าไปมองที่อัยรินทร์ก็เห็นเธอทำหน้านิ่งๆไม่พูดอะไร  

"ไม่เป็นไรครับ..ผมไม่รบกวนเวลาของพวกพี่ดีกว่า ทานกันให้อร่อยนะครับ.." 

"ไปกันเถอะค่ะพี่วิน.." 

อัยรินทร์คล้องแขนของวินทัยต่อหน้าเขาจนเขาไม่พอใจกำมือแน่นแต่ก็ต้องเก็บอาการเอาไว้ 

เขามองตามทั้งคู่ไปด้วยสายตาแห่งความหงุดหงิด เมื่อกลับเดินมาที่ห้องก็เห็นคุณกิตตินั่งรออยู่  

"คุณทิ้งเอกสารพวกนี้เอาไว้ให้ผมศึกษาด้วยตัวเองก่อนแล้วกันครับ..เอาไว้ถ้าผมสงสัยตรงไหนผมจะไปถามคุณเอง.." 

"งั้นก็ได้ครับ.." 

หลังจากที่คุณกิตติเดินออกจากห้องไปแล้วเขาก็เริ่มนั่งไม่ติด เพราะรู้สึกหงุดหงิดมากกับรอยยิ้มของอัยรินทร์ที่ส่งไปให้วินทัยต่อหน้าเขาเมื่อกี้  

 

 

.... 

5 วันผ่านไป  

กระบี่  

"นาย..มาได้ยังไง..?" 

"ผมเองก็เป็นผู้บริหารเหมือนกันกับพี่ ถ้าพี่มาผมก็ต้องมาด้วยซิครับ.." 

"..." 

"อัย.." 

"พี่วิน.." 

อัชวินทร์หันไปมองที่วินทัยก็เห็นเขาวิ่งเข้ามาหาอัยรินทร์ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม เขาไม่คิดเลยว่าจะได้มาเจอวินทัยที่นี่เพราะยิ่งได้เห็นหน้าของวินทัยมากเท่าไหร่เขาก็ยิ่งหงุดหงิดมากขึ้นเท่านั้น  

"นี่น้องชายของอัยก็มาด้วยหรอ..พี่นึกว่าอัยจะมาคนเดียวซะอีกเลยให้แม่เก็บห้องไว้ให้แค่ห้องเดียวเอง.." 

"อัยไปพักบ้านพี่วินแค่คนเดียวนะคะ ส่วนน้องของอัยเดี๋ยวให้เขาเปิดโรงแรมริมหาดแถวนี้นอนเอาก็ได้ค่ะ.." 

"ได้ไงจะทิ้งน้องแบบนี้ไม่ได้..ไปนอนบ้านพี่ด้วยกันหมดนี่แหละ..เดี๋ยวพี่ให้แม่บ้านเก็บห้องให้เพิ่มอีกห้องก็ได้ คืนนี้จะได้ฉลองกันยาวๆไปเลย.." 

อัยรินทร์เริ่มทำสีหน้าหนักใจ 

"ไปครับคุณโอม..ไปนอนบ้านพี่ คืนนี้พี่จะจัดให้เต็มที่ทั้งคืนเลย.." 

"พรุ่งนี้อัยมีนัดกับลูกค้านะคะพี่วิน.." 

"นิดหน่อยเองน่าาาาา...." 

วินทัยกอดคออัชวินทร์ลากไปที่รถของเขาทันที  

 

..... 

"เอ้า..!! ชน....." 

"พอแล้วค่ะพี่วิน..พี่วินมอมเหล้าน้องของอัยจนเขาเมาเละเทะแล้วนะ.." 

"ม่ายเห็นมีใครมาวเลยอัย..." 

"พี่วิน..พี่วิน..โธ่เอ้ย.! เมาจนสลบไปละ.." 

วินทัยเมาจนสลบคาโต๊ะม้าหินหน้าบ้าน เธอจึงหันมามองที่อัชวินทร์บ้าง 

"ลุกไปนอนได้แล้วนะ..นายเมามากแล้ว" 

"ผมยางม่ายมาววว...." 

"ไม่เมาบ้าอะไรละ ดูหน้านายสิแดงไปหมดแล้ว ตาก็เยิ้มขนาดนี้ด้วย.เสียงก็ยานเป็นหนังกระติ๊กเลย" 

"เมาก็ได้ ผมยอมรับว่าผมเมาแต่ก็เพราะพี่แหละ.." 

"เพราะฉัน.?" 

"..." 

เขาเงยหน้ามองเธอด้วยสาตาพร่ามัว แล้วก็ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆเธอ  

"..." 

"ผมเมาเพราะผมรักพี่ไง..เพราะพี่ได้ยินไหม ผมเมาเพราะพี่..." 

 

 

 

..... 

ความคิดเห็น