email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

EP3 อย่าปฏิเสธคนอย่างกู

ชื่อตอน : EP3 อย่าปฏิเสธคนอย่างกู

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 868

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 09 เม.ย. 2564 21:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP3 อย่าปฏิเสธคนอย่างกู
แบบอักษร

เมฆ

หลังจากที่ผมกลับมาถึงบ้าน ยังไม่ทันที่ผมจะได้ทำอะไรเลย ไอ้วุฒิเพื่อนผมก็มารับไปเรียนพิเศษ ก็อย่างที่รู้ๆกันอยู่ตอนนี้ผมเรียนอยู่ชั้นม.6 แล้ว อีกไม่นานก็ต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัย เพราะฉะนั้นผมกับเพื่อนก็ต้องเตรียมตัวเอาไว้ตั้งแต่เนิ่นๆ จะได้ไม่พลาดคณะที่ตัวเองอยากเรียน ผมอยากเป็นหมอ อยากรักษาคนป่วยให้หายป่วย

“นี่ไอ้เมฆ เมื่อวานมึงรู้หรือเปล่าว่าเด็กนักเรียนช่างกับเด็กนักเรียนอาชีวะยกพวกไล่ตีอยู่แถวๆหน้าโรงเรียนของเรา”

“อืม รู้ เพราะเมื่อวานกูก็อยู่ในเหตุการณ์ตอนที่พวกนั้นไล่ตีกันมาด้วย”

“เฮ้ย! มึงพูดจริงหรอว๊ะ แล้วนี่มึงได้โดนลูกหลงพวกนั้นมาบ้างหรือเปล่าเนี่ย ระวังนะเว้ย ถ้าเจอพวกนั้นอีกมึงก็อย่าเข้าไปใกล้รีบออกให้ห่างทันทีเลย เข้าใจมั้ยไอ้เมฆ”

“เออน่า รู้แล้ว มึงไม่ต้องเป็นห่วงกูมากขนาดนั้นก็ได้” ไอ้วุฒิกับผมเราสองคนเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็ก เรียนที่ไหนก็เรียนด้วยกันตลอด ไอ้วุฒิมันเป็นนักกีฬาฟุตบอลของโรงเรียน ตัวมันใหญ่พอๆกันไอ้สายฟ้านั่นแหละ ช่วงนี้ไม่ค่อยมีแข่งกีฬาที่ไหน ไอ้วุฒิมันจึงมีเวลาตามผมมาเรียนพิเศษด้วย แต่พักหลังๆผมว่าไอ้วุฒิมันเริ่มทำตัวแปลกๆกับผมยังไงก็ไม่รู้สิ  ผมรู้สึกได้ อย่างวันนี้ ผมบอกมันแล้วว่าไม่ต้องขับรถมารับผมที่บ้าน เดี๋ยวนั่งรถสองแถวประจำทางไปเรียนเอง แต่มันก็ไม่ยอมดื้อดึงที่จะมารับผมที่บ้านให้ได้

“ไอ้วุฒิ มึงมีอะไรจะพูดกับกูหรือเปล่า”

“เปล่า ไม่มีอะไรหรอก”

“ไม่มี แล้วมึงจะยืนมองหน้ากูอีกนานมั้ย จะไปเรียนพิเศษกับกูไม่ใช่หรอ รีบพากูไปได้แล้ว มันสายแล้วนะ”

“ครับๆ จะพาไปเดี๋ยวนี้แหละครับ”

เวลาผ่านไปไม่ถึง 20 นาที ไอ้วุฒิก็พาผมมาถึงสถาบันกวดวิชาที่ที่พวกผมมาเรียนพิเศษกัน สถาบันกวดวิชาแห่งนี้มันอยู่ใกล้ๆกับวิทยาลัยเฉพาะช่าง คงเป็นวิทยาลัยเดียวกันที่ไอ้สายฟ้าเรียนอยู่นั่นแหละ ผมมาเรียนพิเศษที่นี่ได้ประมาณอาทิตย์กว่าแล้ว หวังว่าคงไม่เจอไอ้สายฟ้ายกพวกตีกันกับคู่อริต่างสถาบันให้ผมได้เห็นอีกนะ เออวันนี้วันหยุดนิ มันจะมาอยู่ที่วิทยาลัยเฉพาะช่างได้ไง ปานนี้มันคงนอนหลับสบายอยู่ที่ห้องของมันนู้น ผมกับไอ้วุฒิเรียนพิเศษที่นี่ด้วยกันเกือบ 4 ชั่วโมงเต็มๆ พอออกมาข้างนอกมันก็เริ่มจะมืดอีกแล้ว และที่สำคัญตอนนี้ฝนก็ตั้งเค้าเตรียมท่าว่าจะตกลงมาอีกแล้วด้วย ช่วงนี้มันต้นฝน พายุฤดูร้อนกำลังเข้า จะไปไหนมาไหนนอกบ้านก็กลัวฝนจะตกเดี๋ยวจะเป็นเหมือนอย่างเมื่อวานนี้อีก

“ไอ้วุฒิ กูว่าฝนกำลังจะตกอีกแล้วว่ะ” ผมพูดกับไอ้วุฒิ ตอนเลิกเรียนพิเศษและเดินออกมาถึงที่จอดรถแล้ว

“อืม มึงหิวหรือเปล่าเมฆ เดี๋ยวกูพาไปกินข้าวก่อนก็ได้นะ”

“ไม่เป็นไร มึงบอกกูว่ามีนัดกับพวกไอ้บีมและไอ้ภูมินิ รีบไปเถอะเดี๋ยวฝนจะตกลงมาระหว่างทางซะก่อน”

“ให้กูไปส่งมึงที่บ้านก่อนก็ได้นะเมฆ”

“กูบอกว่าไม่เป็นไรไง เดี๋ยวมันจะเสียเวลาของมึงเปล่าๆ ให้กูนั่งรถสองแถวกลับบ้านเหมือนเดิมจะดีกว่า ถ้าฝนตกกลางทางกูจะได้ไม่ต้องเปียก”

“อืม เอางั้นก็ได้ กูขอโทษนะเมฆที่ไม่ได้ไปส่งมึงอ่ะ”

“เออๆ รีบไปเถอะ ถ้าฝนตกเทลงมามันจะขับรถลำบาก”

“อืม แล้วเจอกันนะ” พูดจบไอ้วุฒิก็ขับรถออกไปหาพวกไอ้บีมกับไอ้ภูมิที่นัดกันไว้ทันที ส่วนผมก็เดินออกมาตรงข้างถนน แถวๆหน้าวิทยาลัยเฉพาะช่าง รอรถสองแถววิ่งผ่านมาแล้วจะได้กลับบ้าน

 

สายฟ้า

“จอดๆ อย่าพึ่งไปไอ้เข้ม” หลังจากที่ผมกับเพื่อนทำงานส่งครูเรียบร้อยแล้ว พวกเราก็ขับรถออกมาจากวิทยาลัย แต่ในระหว่างที่ไอ้เข้มขับรถผ่านหน้าวิทยาลัยเฉพาะช่างที่เราเรียนอยู่ ผมก็เหลือบมองไปเห็นคนที่พึ่งเจอกันเมื่อวานยืนรอรถสองแถวประจำทางกลับบ้านอยู่ข้างถนน มันมาทำอะไรอยู่แถวนี้ว๊ะ

“อะไรของมึงไอ้สายฟ้า ฝนจะตกอยู่แล้วมึงจะให้กูจอดรถทำไมเนี่ย”

“เออน่า มึงจอดให้กูลงตรงนี้แหละ พวกมึงกลับห้องพักไปก่อนกูเลยนะ”

“อ้าว แล้วมึงจะกลับห้องยังไง มึงนี่ทำตัวแปลกๆอีกแล้วนะไอ้สายฟ้า”

“เออๆ ไม่มีอะไรหรอก แค่กูมีธุระอะไรนิดหน่อย เดี๋ยวกูนั่งรถสองแถวกลับไปห้องเองก็ได้ พวกมึงไปเถอะ เดี๋ยวฝนจะตกเทลงเสียก่อน”

“ปล่อยมันเถอะไอ้เข้ม สงสัยไอ้สายฟ้าคงจะนัดสาวไว้แน่ๆเลยว่ะ” ไอ้เวฟแซวผม

“จริงด้วยว่ะ สาวที่ไหนว๊ะทำไมไม่พามาแนะนำเพื่อน ให้เพื่อนอย่างพวกกูรู้จักด้วยหน่อย อุ๊บอิ๊บนะมึงน่ะ”

“สาวพ่องมึงสิ กูไม่ได้นัดสาวที่ไหนเว้ย กวนตีนนะพวกมึงนิ เดี๋ยวกูถีบตกรถเลย”

“เฮ้ยๆ รีบไปเว้ยพวกเรา ไอ้สายฟ้ามันเขินหนัก ถึงขนาดจะถีบเพื่อนตกรถเลยว่ะ ฮ่าๆๆ” พอพวกมันกวนตีนผมเสร็จ ก็รีบขับรถกลับห้องไป ส่วนผมน่ะหรอ...เป้าหมายยืนรอรถอยู่ที่ข้างถนนตรงหน้าผมครับ

“ไอ้เมฆ!”

“อ๊ะ ไอ้สายฟ้า” ดูเหมือนมันจะตกใจที่เห็นผมยืนอยู่ด้านหลังของมัน

“อืม กูเอง มึงมาทำอะไรอยู่แถวนี้ว๊ะ”

“กะ...กู กูมาเรียนพิเศษน่ะ แล้วมึงล่ะมาโผล่อยู่ตรงนี้ได้ยังไง”

“ก็นี่มันวิทยาลัยที่กูเรียนอยู่ กูมาทำงานส่งครูกับเพื่อน และตอนนี้เพื่อนกูก็กลับห้องพักพวกมันไปหมดแล้วด้วย”

“อ่อ กูลืมไปว่ามึงเรียนอยู่ที่นี่”

“หรอ นี่มึงยืนรอรถสองแถวกลับบ้านอยู่หรอ ให้กูกลับด้วยสิ”

“แล้วแต่มึง ไม่ใช่รถกูสักหน่อย อยากกลับก็กลับ”

“เรื่องเมื่อวานน่ะ ขอบคุณนะ”

“ขอบคุณ หูกูคงไม่ได้ฝาดไปอีกสินะ แล้วมึงขอบคุณกูเรื่องไหนล่ะ”

“ก็ที่มึงทำความสะอาดห้องให้กู ซักเสื้อผ้าให้กู และก็ซักเสื้อช็อปตัวนี้ให้กูด้วย” วันนี้เพื่อนๆแซวผมใหญ่เลย หาว่าผมเป็นบ้าหรือไม่ก็ผีเข้า ที่อยู่ๆก็ลุกขึ้นมาทำความสะอาดห้อง ซักเสื้อผ้าแล้วซักเสื้อช็อปตัวที่ผมใส่อยู่ ทั้งๆที่ผมก็ไม่เคยซักมันเลยสักครั้งตั้งแต่ได้มันมา ตอนที่ผมตื่นขึ้นมาไม่เจอไอ้เมฆอยู่ในห้องผมก็ตกใจมากพอแล้ว ไม่รู้มันกลับบ้านไปตอนไหน เห็นแต่กระดาษโน๊ตที่มันเขียนบอกไว้ ยิ่งตอนที่ผมได้เห็นสภาพห้องตัวเองที่เปลี่ยนไปจากฝีมือของมัน แม่ง....ผมนึกว่าไม่ใช่ห้องผม คิดว่าตัวเองเข้ามานอนอยู่ผิดห้องแล้วซะอีก

“เออๆ ว่าแต่มึงนี่โคตรสกปรกเลยนะ ห้องก็รกเสื้อผ้าใส่แล้วก็ไม่รู้จักเก็บไปซัก”

“เออน่า มันเป็นธรรมดาของพวกผู้ชายแหละ ว่าแต่มึงเถอะพึ่งจะรู้จักกูนิ ทำไมถึงทำให้กูขนาดนั้นด้วยล่ะ”

“ก็มันรกหูรกตา สกปรกก็สกปรกเห็นแล้วมันทนดูไม่ได้ว่ะ”

“เอางี้ วันนี้มึงรีบกลับไปไหนหรือเปล่า ถ้าไม่รีบไปกินเหล้ากับพวกกูมั้ย เดี๋ยวกูเลี้ยงเอง”

“ไม่เอาหรอก กูไม่ชอบกินเหล้า”

“งั้นมึงอยากกินอะไรล่ะ เดี๋ยวกูเลี้ยง”

“ไม่เป็นไร ฝนใกล้จะตกแล้ว กูรีบกลับบ้าน”

“อย่าปฏิเสธกูได้มั้ยไอ้เมฆ กูไม่ชอบให้ใครมาปฏิเสธความหวังดีจากกู”

“โอ้ย...มึงทำบ้าอะไรของมึงเนี่ย ปล่อยมือกูเดี๋ยวนี้ มันเจ็บ”

“ถ้าเจ็บก็อย่าปฏิเสธกู เข้าใจมั้ย”

“เออๆ ก็ได้ๆ เดี๋ยวกูทักไปบอกคนที่บ้านก่อน”

“เออ ก็แค่นั้นแหละ ทีหลังถ้าไม่อยากเจ็บตัวก็อย่าปฎิเสธคนอย่างกูอีก”

“แม่ง...มึงมันไอ้เด็กจอมเผด็จการ”

“หึ! รถสองแถวมาแล้ว ตามกูขึ้นมา”

“เบาๆสิ อย่าลาก กูเดินขึ้นรถเองได้” ผมดึงแขนไอ้เมฆขึ้นมาบนรถสองแถวพร้อมกันกับผม บอกตามตรงผมไม่ชอบให้ใครมาปฏิเสธผมอย่างนี้เลย ถ้าเป็นคนอื่นมันคงเจ็บตัวไปมากกว่านี้แล้วล่ะ แต่นี่มันเป็นคนพิเศษของผม ต้องทะนุถนอมมันหน่อย

 

 โปรดติดตามต่อในตอนต่อไป

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว