facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ฝืนตัดใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 135

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 09 เม.ย. 2564 20:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ฝืนตัดใจ
แบบอักษร

"แม่ดีใจนะที่โอมตัดสินใจแบบนี้.."

"ผมอยากพิสูจย์ให้ย่าเห็นว่าผมมีความสามารถมากพอที่จะบริหารงานให้พ่อได้ ย่าจะได้เปลี่ยนความคิดเรื่องที่มองแม่ผิดมาตลอดนะครับ.."

นิอรแม่ของเขาเดินเข้ามาหาเขาใกล้ๆแล้วก็ยิ้มออกมาด้วยความชอบใจ

"แม่ไม่ต้องห่วงนะครับผมจะทำทุกอย่างให้ย่ายอมรับในตัวแม่ให้ได้ ผมจะตั้งใจเรียนรู้งานจากพี่ให้มากๆเพื่อช่วยพี่บริหารบริษัทของคุณพ่อต่อไปนะครับ."

"นี่แม่ไม่ได้เจอหน้าอัยเลย...เอาไว้แม่กลับมาจากขอนแก่นก่อนนะ โอมค่อยชวนพี่เขามากินข้าวที่คอนโดด้วยกันนะลูก.."

"ครับ..อ่อ แล้วแม่จะไปขอนแก่นทำไมหรอครับ..?'

"..."

แม่เขาเงียบไปมองหน้าเขานิ่งๆแล้วก็ตัดสินใจพูดออกมา

"แม่ว่าจะไปหาเพื่อนสนิทหน่อยนะ..ตั้งแต่ย้ายไปอยู่ที่นู้นก็ไม่ค่อยได้ติดต่อเลย สมัยตอนที่แม่ยังอยู่ที่ขอนแก่นก็ได้เพื่อนของแม่คนนี้แหละที่ช่วยเหลือทั้งเรื่องเงินแล้วก็ช่สยเดินเรื่องที่จะต้องย้ายไปอยู่ที่นู้น..ถ้าแม่ำม่ได้เพื่อนคนนี้แม่ก็คงแย่.."

"แม่ไม่เห็นเคยเล่าให้ผมฟังเลยว่าแม่มีเพื่อนสนิทที่นี่ด้วย..?"

"เอ่อ..แม่ไปอยู่นู้นก็ไม่ค่อยได้ติดต่อกลับมาเท่าไหร่ เพื่อนแม่เขาไม่ค่อยว่างด้วยนี่ก็ว่าจะไปเซอร์ไพรส์นี่แหละ.."

"ให้ผมไปด้วยไหมครับ..ผมไม่อยากให้แม่ไปคนเดียวเลย..?"

"ไม่ต้องหรอกแม่ไปคนเดียวได้..นี่แม่ก็จองตั๋วเครื่องบินไว้แล้วด้วย นัดกับเพื่อนของแม่ไว้ว่าให้มารับที่สนามบินนะ โอมไม่ต้องเป็นห่วงแม่นะ.."

"ก็ได้ครับ..แต่ถ้าไปถึงแล้วแม่ต้องโทรหาผมเรื่อยๆนะครับ.."

"จ้า..ลูกชายสุดที่รัก.."

2 แม่ลูกยิ้มให้กันอย่างอบอุ่น แม่ของเขาเดินเข้ามากอดเขาด้วยความรักสุดดวงใจ

 

...

3 วันผ่านไป

บริษัท วัฒนะกรุ๊ป

อัชวินทร์นั่งเรียนรู้งานกลับอัยรินทร์มา 3 วันแล้ว เขาดูตั้งใจและพยายาที่จะเรียนรู้งานให้เร็วที่สุด เพื่อที่จะให้ย่าของเขายอมรับในตัวเขาและแม่ให้ได้

"พี่เริ่มทำงานกับพ่อมานานแล้วหรอ..?"

"ก็ตั้งแต่เรียนจบ.."

"พ่อคงรักพี่มาก แล้วก็คงไว้ใจในตัวพี่มากด้วยใข่ไหม..ถึงได้ยกตำแหน่งผู้บริหารให้พี่บริหารต่อ..?"

"ก็ไม่เท่านายหรอก..พ่อไม่ได้เจอหน้านายมาตั้ง 25 ปี แต่พ่อก็ยังยกตำแหน่งผู้บริหารให้กับนายบริหารคนละครึ่งกับฉัน.."

"ทำไมอะ..พี่ไม่พอใจหรอ..?"

"..."

เธอหันมามองหน้าเขาหลังจากที่ละสายตามาจากคอมพิวเตอร์ ทำให้ใบหน้าของเขาที่กำลังยื่นเข้ามาใกล้ๆหน้าจอแทบจะชนกันอยู่ห่างกันไม่ถึงคืบฝ่ามือ

"..."

เขาตั้งสติได้ก็รีบเด้งตัวออกห่างจากเธอทันที เธอจึงรีบลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้ด้วยท่าทางลนๆ

"เอ่อ...นี่ก็ใกล้เที่ยงแล้ว..ฉันว่าฉันออกไปทานข้าวดีกว่า.."

เธอรีบเดินออกจากโต๊ะด้วยท่าทางรีบๆแต่เพราะรีบมากไปตึงไปเดินสะดุดเข้ากับขาเก้าอี้ เขาเห็นก็ตกใจมากต้องรีบเข้ามาคว้าตัวเธอไว้อย่างไว

"ว๊าย..!"

"พี่..'

เขาดึงตัวเธอไว้ทันจนใบหน้าของเธอกระแท้เข้าใส่กับอกเสื้อเชิ๊ตสีขาวของเขา จนทำให้รอยลิปสติกของเธอติดไปที่เสื้อเขาเต็มๆ

"ฉันขอโทษ..เสื้อนายเลอะลิปสติกฉันเลย.."

"ไม่เป็นไรครับ..นิดหน่อยเอง.."

เขาก้อมมองรอยลิสติกที่เสื้อตัวเองก็ยิ้มออกมาเล็กน้อย

"พี่เจ็บตรงไหนไหม..?"

เธอก้มไปที่นิ้วเท้าตัวเองก็เห็นมันแดงๆอยู่นิดนึงแต่ก็ไม่ค่อยเจ็บรู้สึกเท่าไหร่

"ไม่เป็นไร..."

"..."

ทั้ง 2 คนยืนจ้องตากันด้วยความรู้สึกแปลกๆ จนอัยรินทร์ได้สติต้องรีบขอตัวเดินออกจากห้องไป แต่ก่อนจะไปถึงที่ประตูก็นีกอะไรขึ้นได้จึงหันมาบอกเขาก่อน

"ช่วงบ่ายนี้ฉันมีนัดนะ..พรุ่งนี้เช้าค่อยมาต่อแล้วกัน"

"ครับ.."

เธอยิ้มให้เขาเล็กน้อยแล้วก็เดินออกจากห้องไป ปล่อยให้เขายืนยิ้มอยู่คนเดียว

"ผมจะเก็บเสื้อตัวนี้เอาไว้ไม่ให้ใครเอาไปซักเด็ดขาด.."

อัชวินทร์ยกมือขึ้นมาจับที่รอยลิปสติกของเธอ ที่ติดอยู่ที่อกเสื้อของเขาแล้วก็ยิ้มออกมาอย่างมีความสุข

 

....

เวลา 2 ทุ่ม

คอนโดในกลางเมือง ของอัชวินทร์

เขากลับมาที่คอนโดตัวเองก็มายืนอยู่ที่หน้ากระจกมองรอยลิปสติกที่ติดอยู่ที่เสื้อของเขาด้วยความชอบใจ ยกมือขึ้นมาสัมผัสรอยจูบ ที่เธอไม่ได้ตั้งใจที่จะทำมันเอาไว้บนเสื้อของเขา

"ผมยังคิดถึงรอยจูบของพี่ไม่เคยลืม..แต่พี่คงลืมรอยจูบของผมไปแล้วใช่ไหม..?"

สายตาของเขาเริ่มเปลี่ยนเป็นแววตาที่ดูเศร้าขึ้น แล้วเขาก็ตัดสินใจถอดเสื้อตัวที่ใส่ออกจากตัว

"..."

เขามองเสื้อในมือตัวเองแล้วก็ตัดสินใจโยนมันทิ้งลงตะกร้าผ้าเดินออกจากห้องไปทันที

"แม่จะกลับมาวันไหนครับ..?"

หลังจากที่เขาอาบน้ำแต่งตัวเสร็จแม่ของเขาก็โทรเข้ามาพอดี

(แม่กะจะอยู่อีกสักอาทิตย์นะโอม..โอมอยู่คนเดียวได้ใช่ไหม..?)

"ครับแม่..ผมอยู่ได้"

(เดี๋ยวแม่จะโทรหาพี่อัยให้..เผื่อโอมเหงาจะได้ให้พี่อัยเขาพาออกไปเที่ยวบ้าง..)

"ไม่เป็นไรครับแม่ผมไปเองได้ ไม่ต้องไปรบกวนพี่เขาหรอกครับ.."

(โอมเพิ่งกลับมาอยู่ไทยได้ยังไม่ถึงเดือนเลย จะออกไปไหนคนเดียวได้ยังไง ถ้าจะไปไหนให้โทรหาพี่อัยเขาเข้าใจไหม ห้ามไปไหนมาไหนคนเดียวเด็ดขาด..)

"ครับแม่..ผมรู้แล้ว."

เขารับปากแม่เขาด้วยสีหน้าจำใจ เพื่อให้แม่สบายใจจะได้ไม่ต้องเป็นห่วงเขามากไปกว่านี้

หลังจากที่เขาวางสายจากแม่แล้วเขาก็ออกมานั่งที่ระเบียงห้องคนเดียว นอนมองดูดาวบนท้องฟ้าแล้วก็คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยจนเผลอหลับไป

 

....

วันรุ่งขึ้น

บริษัท วัฒนะกรุ๊ป

"ฮัดชิ้ว..!!"

เขาจามอยู่หลายที่จนเธอต้องหันมามองอย่างรู้สึกสงสัย

"ไม่สบายหรอ..ฉันเห็นนายจามอยู่ตั้งหลายครั้งแล้ว..?"

"ผมคัดจมูกนะครับ..เมื่อคืนนี้เผลอไปนอนหลับที่ระเบียงห้องจนถึงเช้าเลย.."

เธอลุกขึ้นแล้วเดินเข้ามาใกล้ๆเขายื่นมือมาแตะที่หน้าผากของเขาไว้

"มีไข้ด้วยนี่..เดี๋ยวฉันให้เลขาเอายามาให้กิน..กินแล้วก็พักผ่อนสักหน่อยแล้วกัน..หรือจะกลับไปพักผ่อนที่คอนโดนายเลยก็ได้นะ.."

"..."

เขามองหน้าเธอนิ่งๆอย่างรู้สึกซาบซึ้งใจ

"อะ..! นี่ยา"

เธอเอายาที่ได้จากเลขามายื่นให้เขาตรงหน้า เขารับมันมากินแล้วก็เอนตัวนอนลงไปที่โซฟา โดยมีสายตาของเธอคอยมองอยู่ตลอดเวลา

"พี่.."

เขาได้ยินเหมือนเธอกำลังจะเดินออกจากห้องไป เขาก็เรียกเธอขึ้นมา

"ไปส่งผมที่ห้องหน่อยได้ไหม..?"

 

 

 

....

ความคิดเห็น