ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

บทที่ 1 แรกพบ

จอมใจราชันย์เพลิง

บทที่ 1 แรกพบ


เสียงของความวุ่นวายดังกระหึ่ม ชาวเมืองโรซานเล็กๆผืนเมืองที่ถูกบัญญัติไว้ให้ชนเผ่ามายาได้พักอาศัยอยู่อย่างปลอดภัยจากการถูกล่า เนื่องจากพลังในการรักษาที่จำเป็นในช่วงสงครามกับความงดงามของรูปร่างอันแสนเป็นเอกลักษณ์ที่ทุกเผ่าพันธุ์ต้องการ อีกทั้งพลังอำนาจของบุตรสายเลือดบริสุทธิ์ที่กษัตริย์น้อยใหญ่หมายปองจึงทำให้ถูกล่าจนแทบสิ้นเผ่าพันธุ์ปฐมกษัตริย์แห่งเผ่าจิ้งจอกเห็นว่าเป็นการไม่ดีจึงได้สร้างเมืองแห่งนี้ขึ้นภายใต้การคุ้มครองของตน เหล่าเมืองน้อยใหญ่จึงทำได้เพียงมองสายตาละห้อยเข้ามาภายในเมืองที่เงียบสงบแห่งนี้ 

“เรน เรน ลูกอยู่ไหน”

“ท่านแม่ข้าอยู่นี่”

“ดาเรน! มานี่ จอมราชันย์ท่านกำลังเสด็จมา เจ้าอย่ามัวแต่เล่นจนไปขวางทางขบวนเสด็จเข้า”

“ข้าเปล่านะ ดูสิลูกหมาที่ไหนไม่รู้หลงทาง แถมยังได้รับบาดเจ็บอีกด้วย ข้าแค่กำลังจะช่วยมัน”

เด็กตัวน้อยแสนน่ารักวิ่งมาด้วยท่าทางเริงร่าสองมือกุมลูกหมาตัวน้อยไว้อย่างทะนุถนอม ดวงตากลมโตนัยน์ตาสีเขียวมรกตอันแสนเด่นชัดตัดรับกับผมสีดำขับและผิวสีขาวอันเป็นเอกลักษณ์ของเผ่ามายาเลือดบริสุทธิ์ที่หาได้ยากในพวกพ้องเดียวกัน เนื่องจากสาเหตุที่ถูกต่างเผ่าจับไปกักขังมาช้านานนับพันปี ความบริสุทธิ์ของสายเลือดจึงต้องมัวหมอง กว่าที่จะกลับมารวมตัวกันได้นั้น จึงไร้ซึ่งกษัตริย์ปกครองเผ่า มีเพียงสายเลือดบริสุทธิ์ที่มิได้มัวหมองกับเผ่าพันธุ์ใดๆเท่านั้นที่ถูกยกย่องให้ขึ้นเป็นผู้นำของเผ่า

“ไหนแม่ดูหน่อย มันไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรมานิ”

“ใช่ท่านแม่ ข้าแค่ใช้มือลูบๆมันเอง แผลมันก็หายแล้ววิเศษไปเลยใช่ไหมละ”

ดวงตาของผู้เป็นแม่จ้องมองลูกด้วยแววตาอ่อนโยนแต่หัวใจกลับหวั่นเกรงในพลังอำนาจของลูกที่นับวันยิ่งแสดงออกมาให้ได้เห็นชัด


“ท่านแม่ จอมราชันย์จะไม่ทำร้ายข้าใช่ไหมขอรับ ข้าฟังย่าทวดที่อยู่ท้ายตลาดเล่าให้ฟังมาว่า เมื่อไม่นานมานี้พวกกษัตริย์น้อยใหญ่ต่างตามล่าผู้มีความสามารถแบบข้า ความสามารถของข้าคือสิ่งใดกัน แล้วทำไมจึงต้องถูกล่า”

หญิงสาวผู้เป็นแม่ทำได้เพียงอุ้มลูกตัวเล็กอายุเพียงเจ็ดขวบขึ้นมานั่งบนตักพร้อมปลอบประโลมให้หายกลัวจากคำบอกเล่า

“ไม่หรอกลูก จอมราชันย์ท่านแสนจะใจดี ท่านไม่ทำร้ายเจ้าหรอก ท่านคอยปกป้องพวกเราจากพวกคิดร้าย เจ้าอย่าได้กลัวไป”

“พวกคิดร้ายคือใครกันท่านแม่”

ดวงตาสีสวยจ้องมองมาอย่างใสซื่อและไม่คิดอะไรมากตามวัยของเด็กตัวเล็ก

“พวกที่ทำร้ายเจ้าจนเจ้าร้องไห้ไงละเรน”

“โห่ งั้นท่านแม่ก็เป็นพวกคิดร้ายสิ ท่านแม่ชอบตีข้าแถมยังทำให้ข้าร้องไห้อีก”

“นั่นเพราะเจ้าดื้อไม่ยอมทานข้าวมัวแต่เล่นมิใช่รึดาเรน”

ผู้เป็นแม่พูดพร้อมดึงจมูกเล็กๆนั้นอย่างมันเขี้ยวในความน่ารักของลูกตน

“ท่านแม่ ข้าเลี้ยงลูกหมาตัวนี้ได้หรือไม่”

“ถ้าเจ้ามีความรับผิดชอบพอก็เอาสิ”

“เย้ งั้นข้าพามันไปดูฐานทัพลับของข้าก่อนนะท่านแม่”

“เดี๋ยวเรน ดาเรน! อย่ากลับเย็นนักละ”

“ขอรับ”

“ไวจริงๆเจ้าเด็กคนนี้”





“เอ้ จะตั้งชื่อเจ้าว่ายังไงดีนะ”

ร่างเล็กกลิ้งไปกลิ้งมาบนพื้นใบหญ้าที่ตนได้นำมาปูทิ้งไว้ยังข้างๆลำธารแสนชุ่มชื้น แม่น้ำขนาดเล็กที่ไหลผ่านไปรอบหมู่บ้าน ฐานทัพลับในจินตนาการของเด็กตัวน้อยที่เล่นตามวัย

“อ๋อ ลัช ดีไหม เจ้าลัช”

“โฮ่งๆ”

ลูกหมาตัวน้อยเห่าตอบรับชื่อที่ได้รับมาก่อนจะวิ่งไปรอบตัวดาเรนอย่างดีใจและจู่ๆก็ออกตัววิ่งไปในทิศทางของน้ำตกบริเวณที่แม่ของตนห้ามเข้า

“ลัช เจ้าลัช อย่าไปตรงนั้น ท่านแม่ข้าบอกว่ามันมีอสูรยักษ์นะ ลัช”

เด็กตัวน้อยวิ่งตามเพื่อนรวมทางตัวใหม่ไปเพื่อหยุดแต่ก็วิ่งตามไม่ทันเสียที จนลัชได้มาหยุดตรงน้ำตกเล็กๆที่แสนร่มรื่น อุดมไปด้วยความสมบูรณ์

 “ลัช…”ดาเรนเดินไปอุ้มลัชที่ทำเสียงขู่และจ้องตรงไปข้างหน้า

หางสีแดงที่สะบัดไปมาตามความรื่นเริงของอารมณ์ ผมสีแดงสดและทั่วทั้งร่างที่ประกอบไปด้วยสีแดงเพลิง มีเพียงชุดสิดำขอบสีน้ำเงินและผิวสีขาวเท่านั้นที่แตกต่าง เด็กตัวน้อยจ้องมองอย่างตกตะลึงเนื่องจากไม่เคยเห็นเผ่าพันธุ์อื่นนอกจากเผ่าพันธุ์ตนเอง หูสีแดงกระดิกเล็กน้อยเมื่อรับรู้เสียงรอบข้างแต่ก็ยังคงนิ่งเฉยรอดูท่าที่ของผู้ที่ซ่อนแอบมองอยู่

“โฮ่ง”

“ลัชชู่ๆ เงียบๆเดี๋ยวเจ้ามนุษย์หมาป่าตัวนั้นจะตกใจ”

 “ข้าเป็นจิ้งจอก”

ร่างสูงใหญ่ที่ไม่รู้ว่าเดินมาตอนไหนก้มกระซิบข้างๆอย่างนึกสนุก ดวงตาสีเพลิงจ้องมองเด็กตัวน้อยที่จ้องมองตอบกลับมาอย่างตกใจ

“เจ้าเด็กน้อย กล้ามากเลยนะที่เข้ามาในอาณาเขตที่ข้าใช้พักผ่อน”

 “ไม่ใช่อาณาเขตของเจ้าซักหน่อย!”

ดาเรนที่เริ่มหายตกใจตะโกนเถียงแบบไม่ยอมแพ้ด้วยเสียงเล็กๆ ดวงตากลมโตสีเขียวมรกตจ้องตอบกลับอย่างไม่เกรงกลัวในขนาดตัวที่ต่างกัน

“ข้าสงสัยจะบ้า...เจ้ากี่ขวบแล้วเด็กน้อย”ร่างสูงพูดบ่นกับตนครู่หนึ่งเพราะจู่ๆก็เกิดความรู้สึกหลงใหลในดวงตาคู่สวยของเด็กตัวน้อย ความรู้สึกที่ไม่ควรเกิดขึ้นกับตนด้วยวัยที่แตกต่างอย่างเห็นได้ชัด

“ดาเรนไม่ใช่เด็กตัวน้อยแล้ว ข้านะสูงที่สุดในรุ่นเดียวกันแล้วนะแล้วเจ้าละเป็นใคร ท่านแม่ข้าบอกว่าทีนี่มียักษ์ตัวใหญ่ที่จะจับกินคนที่หลงเข้ามานะ เจ้าต้องออกไปที่นี่มันอันตราย”

 “เฮ้ แม่เจ้านี่ช่างหลอกเด็กเสียจริง”

“เจ้าพูดอะไรนะท่านแม่ไม่เคยหลอกข้านะ”

 “เจ้านี่ช่างพูดไม่สมกับวัยเสียจริง”

“ได้ไง วัยข้านะเป็นวัยที่ต้องเรียนรู้ แล้วพี่ชายละ นี่หางกับหูของท่านจริงๆหรือ”

 “ขยับได้แบบนี้เจ้าคิดว่าไงล่ะ”

 “ว้าว วิเศษไปเลย ข้าขอจับได้ไหม”

 “ไม่ได้”

 “เอ๋ ทำไมล่ะ ข้านะ ไม่เคยเห็นเลยนะ เพราะเมืองนี้เป็นเมืองปิดไม่ค่อยจะมีเผ่าพันธุ์ต่างถิ่นเข้ามา ท่านแม่ข้าบอกมาแบบนี้แหละ ข้านะชอบฟังมากเลยนะเรื่องของเผ่าพันธุ์อื่นๆนะ มันน่าสนุกมากเลยตอนนี้ข้าได้เห็นกับตาแล้ว ข้าขอจับหน่อยสิ นะๆ”

 “ไม่ได้” ขืนให้จับแล้วของขึ้น ขึ้นมาทำไง

เจ้าของดวงตาสีเพลิงพยายามใจแข็งกับเด็กตัวน้อยที่พึ่งเจอแต่อ้อนเหมือนสนิทกันมานาน และเดินไปยังที่เบาะรองนั่งเมื่อครู่พร้อมนั่งลงอย่างไม่สนใจในคำอ้อนจากเจ้าของดวงตาสีสวย

 “นี่ๆ พี่ชายท่านชื่ออะไรเหรอ”

เด็กตัวน้อยที่สองมือยังคงอุ้มลูกหมาเดินมานั่งข้างหน้าและถามคำถามอย่างไม่ละความพยายาม

 “เพเทย์”

 “ข้าเรียกว่าเทย์ได้หรือไม่ ท่านพี่เทย์ๆ”

“นี่เจ้า...ตามใจเจ้าเหอะ”

“ท่านพี่เทย์ ข้าชื่อดาเรน เรียกว่าเรนก็ได้นะ แม่ข้าจะเรียกดาเรนตอนท่านกำลังโมโหแต่ข้าว่าไม่เห็นจะน่ากลัวเลย นี่ๆพี่ชายพวกเรารู้ชื่อกันแล้วแสดงว่าสนิทกันแล้ว ข้าจับหางท่านได้ยัง”

“เจ้าจะคุ้นกับคนแปลกหน้าง่ายเกินไปหรือเปล่า”

 “ทำไมล่ะ ไม่เห็นจะแปลกเลย ตอนนี้นะเราไม่ใช่คนแป..”

ร่างสูงกระซากเด็กตัวน้อยเข้าหาและผลักลงทันทีด้วยความเร็วเหนือสิ่งอื่นใด ดวงตาประกายเพลิงจ้องมองสบกับดวงตาคู่สวยแปลกตา ใบหน้าแสนน่ารักที่มองตอบมาอย่างไม่รู้สึกถึงภัยอันตรายจากคนแปลกหน้า

“นี่พี่ชาย นั่งคุยไม่สะดวกเหรอ”

 “เจ้าไม่รู้รึว่าข้ากำลังทำอะไร”

 “นอนคุยไง”

 “ถึงเจ้าจะเป็นเด็กตัวเล็กข้าก็ไม่เกรงใจหรอกนะ”

 “หื้อ? ทำไมเหรอพี่ชายยอมให้ข้าจับหูกับหางแล้วเหรอ”

เด็กตัวน้อยพูดอย่างใสซื่อพร้อมเอื้อมมือไปจับใบหูของร่างสูงใหญ่ตรงหน้าอย่างไม่เกรงกลัวดวงตาประกายสีเพลิงแม้แต่น้อย ใบหน้าที่โน้มลงมาอย่างใกล้ชิดทำให้เพเทย์แทบที่จะอดใจทำร้ายเด็กไม่ไหว

ซักหน่อยเหอะ...

-----------------------------------------------------------------------

แดกเด็กค่า ผู้ร้ายแดรกเด็กค่าhttp://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/Cartoon000217.gif/โดนท่านเทย์หักคอ


ติดตามตอนต่อปายยยย


Ridicolo

 

 

 

 

 

 

 

ติดต่อสั่งฆ่าได้ที่: Ridicolo

 

 

twitter : Ridicolo

 

ปรับปรุงปรับแต่งตามเบยเลยฮัฟ

 

ชื่อนามปากกา Ridicolo 

 

แปลว่า ไร้สาระ

 

ทำไมตั้งชื่อนี้

 

อือ....เพราะว่าไร้สาระ http://ookbeetunwalai.s3.amazonaws.com/files/emotions/f529a952.gif

 

เป็นคนกันเองทักได้ เราฉีดยาแล้วววว

 

 

แสดงเพิ่มเติม
แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น