email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

EP2 หมอนข้างของสายฟ้า

ชื่อตอน : EP2 หมอนข้างของสายฟ้า

คำค้น : เด็กช่าง เด็กช่างกล เด็กเทคนิค นิยายวาย นิยายy ดราม่า NC 18+ 20+ 25+

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 876

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 09 เม.ย. 2564 13:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP2 หมอนข้างของสายฟ้า
แบบอักษร

ในเช้าของวันต่อมา ก่อนที่ผมจะลืมตาตื่นนอน ความรู้สึกของผมก็รู้สึกหนักอึ้งไปหมดทั้งตัว มันเหมือนมีอะไรหนักๆพาดทับอยู่บนตัวผม จะขยับตัวไปไหนก็ไม่ได้ หรือว่าผมจะโดนผีอำกันนะ 

“อือ....” ผมลืมตาตื่นขึ้นมาเพื่อจะดูว่าผมเป็นอะไรกันแน่ ใช่ผมโดนผีอำจริงๆหรือเปล่า 

“...............”  

“ไอ้สายฟ้า!” ผมลืมไปเลยว่าเมื่อคืนผมติดฝนอยู่กับมันจนกลับบ้านตัวเองไม่ได้ หลังจากที่ทำความสะอาดห้องและชักเสื้อผ้าให้มันเสร็จ ด้วยความเหนื่อยล้าผมก็เลยขึ้นมานอนบนเตียงกับมันแล้วก็นอนหลับไป ตอนนี้เด็กตัวโตอย่างมัน ทั้งขาทั้งแขนพาดทับอยู่บนตัวผม หนักก็หนัก โธ่...ไอ้เราก็นึกว่าตัวเองโดนผีอำถึงได้ขยับตัวไปไหนไม่ได้  

“อืม....เป็นหมอนข้างก็อย่าดิ้นสิ คนจะนอน” เสียงงัวเงียดังขึ้นมาอยู่ข้างๆหูผม 

“หมอนข้างพ่อง...มึงสิ ไอ้สายฟ้าตื่นได้แล้ว กูหนักนะเว้ย” ผมทั้งดิ้นทั้งโวยวายเพื่อให้มันตื่นขึ้นมาดูว่าไอ้หมอนข้างที่มันว่าคือตัวผมเอง ไม่ใช่หมอนข้างอย่างที่มันคิด แล้วนี่มันจะนอนขี้เซาไปไหนเนี่ย 

“อือ...อย่าดิ้นสิ ขอนอนต่ออีกนิดนะพี่เมฆ” 

“พี่เมฆ?” เดี๋ยวนะเมื่อกี้ไอ้สายฟ้ามันเรียกผมว่าพี่เมฆหรอ หรือว่ามันจะนอนละเมอ ผมก็ว่าผมไม่ได้หูฝาดไปนะ ด้วยความสงสัยว่าตัวเองหูฝาดไปหรือเปล่า ผมจึงขยับตัวหันหน้าไปหามัน เสียงลมหายใจของอีกคนดังขึ้นอย่าสม่ำเสมอ นั่นแสดงว่ามันหลับสนิทและคงจะนอนละเมอไปเอง 

“ไอ้สายฟ้า มึงแกล้งกูหรือเปล่าเนี่ย” ผมพูดขึ้นมาเบาๆ พร้อมกับจ้องมองไปที่ใบหน้าของมัน ใบหน้าคมๆ จมูกโด่งคมเป็นสัน บวกกับคิ้วเข้มๆของมันที่มีรอยพกช้ำ จากการชกต่อยกับคู่อริต่างสถาบันเมื่อวานนี้ ตรงมุมปากก็ยังเขียวช้ำเป็นรอยอีก ถึงใบหน้าของมันจะมีรอยพกช้ำดำเขียวยังไงก็เถอะ มันก็ไม่ทำให้ความหล่อของมันลดน้อยลงไปได้เลย  

ผมไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเด็กช่างพวกนี้ต้องหาแต่เรื่องชกต่อยกันให้มันเจ็บตัวฟรีด้วย ถ้าเป็นอะไรมากกว่านี้ล่ะมันคุ้มมั้ยกับการเอาชีวิตตัวเองมาแลก นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมเห็นกลุ่มเด็กช่างกับคู่อริต่างสถาบันไล่ชกต่อยกัน เมื่ออาทิตย์ก่อนก็มีแล้วครั้งนึง ไล่ตีกันกลางเมืองแถวๆหน้าโรงเรียนที่ผมเรียนอยู่เลย ผมก็หวังว่าคงจะไม่ใช่พวกไอ้สายฟ้าหรอกนะ 

“มึงเจ็บหรือเปล่าไอ้สายฟ้า” ผมเอานิ้วมือไปจิ้มที่มุมปากของมันเบาๆในระหว่างที่มันนอนหลับอยู่  

“อือ...เจ็บ อย่ากวนสิคนจะนอน” มันรู้สึกตัวด้วยหรอเนี่ย ให้ตายเถอะผมตกใจหมดเลย  

“ไอ้สายฟ้า กูต้องกลับบ้านแล้วนะ เดี๋ยวแม่กูเป็นห่วง แล้วอีกอย่างวันนี้กูมีเรียนพิเศษด้วยว่ะ” ผมขยับตัวเบาๆพร้อมกับยกมือและขาของมันออกจากตัวผมไป แม่งเด็กอะไรว๊ะตัวใหญ่ยังกะยักษ์ 

“ส่วนเสื้อผ้าของมึงที่ให้กูยืมใส่ก่อนไว้มีโอกาสได้เจอกันอีก กูจะเอามาคืนให้นะ” ผมลุกออกมาจากที่นอน เก็บชุดนักเรียนของตัวเองที่ตากเอาไว้เมื่อวานใส่กระเป๋านักเรียน และก่อนที่ผมจะเดินออกไปจากห้อง ผมก็ไม่ลืมที่จะเขียนข้อความใส่กระดาษโน้ตเอาไว้ เผื่อไอ้สายฟ้ามันตื่นขึ้นมาแล้วไม่เจอผม มันจะว่าผมกลับบ้านแล้วไม่บอกมันอีก เมื่อสำรวจความเรียบร้อยของตัวเองเสร็จ ผมก็เดินออกมาหน้าปากซอยโบกรถสองแถววนกลับไปที่บ้านตัวเอง 

 

สายฟ้า 

ช่วงสายๆของวันนี้ หลังจากที่ผมตื่นขึ้นมาแล้ว ผมก็ไม่เห็นไอ้เมฆอยู่ในห้องผมเลย เห็นแต่กระดาษโน๊ตที่มันเขียนเอาไว้อยู่บนหัวเตียงว่ามันกลับบ้านแล้ว ผมแปลกใจเป็นอย่างมากที่ตื่นขึ้นมาพบกับสภาพห้องของตัวเองที่มันดูเปลี่ยนไปจนแทบไม่อยากจะเชื่อ ไอ้เมฆมันทำความสะอาดห้องให้ผมด้วยหรอ แล้วเสื้อผ้าผมล่ะ มันเก็บไปทิ้งลงถังขยะหมดแล้วหรือยัง เมื่อคิดได้ดังนั้นผมก็รีบเปิดประตูห้องออกมาดูถังขยะที่ตั้งอยู่ด้านนอก ไม่มี! พอผมกลับเข้าดูด้านหลังห้องก็พบว่าเสื้อของผมทั้งหมดตากเอาไว้อยู่บนราวแขวนเสื้อเรียบร้อยแล้ว นี่อย่าบอกนะว่าทั้งหมดเนี่ยเป็นฝีมือของไอ้เมฆ นี่มันคิดยังไงของมันถึงมาซักเสื้อผ้าและทำความสะอาดห้องให้กับผม ทั้งที่ผมกับมันพึ่งจะรู้จักเมื่อวานเอง 

ถึงว่าล่ะ ห้องผมมันทั้งรกและสกปรก ไม่ใช่ผมไม่มีเวลาทำหรอก ผมแค่ขี้เกียจทำต่างหากล่ะ ห้องผู้ชายมันก็เป็นอย่างนี้แหละ ว่าแต่ทำไมไอ้เมฆมันรีบกลับบ้านไปเร็วจังเลย วันนี้วันหยุดนิไม่เห็นต้องรีบกลับขนาดนั้น ว่าจะขอบคุณมันสักหน่อย อย่างน้อยก็รอให้ผมตื่นก่อนก็ได้แล้วมันค่อยกลับ โอ้โหตื่นขึ้นมานึกว่าตัวเองนอนอยู่ห้องคนอื่น  

“หมอนข้าง?” จริงสิเมื่อคืนผมนอนกอดหมอนข้างจนนอนหลับสบายทั้งคืนเลย แล้วหมอนข้างของผมตอนนี้มันไปอยู่ไหนล่ะ 

“ไอ้สายฟ้า มึงหาอะไรของมึงว๊ะ” 

“อ้าว พอดีเลย ไอ้เข้ม มึงเห็นหมอนข้างกูหรือเปล่าว๊ะ” ไอ้เข้มเพื่อนผมที่เรียนอยู่ที่วิทยาลัยช่างด้วยกันเดินเข้ามาหาผมในห้องพอดีเลย 

“หมอนข้าง? เดี๋ยวนะไอ้สายฟ้า ที่ห้องของมึงมีหมอนข้างตั้งแต่เมื่อไหร่ว๊ะ” 

“เออว่ะ ไม่มี แล้วเมื่อคืนทั้งคืนกูนอนกอดใครว๊ะ” 

“อ้าวไอ้นี่ กูจะไปรู้ด้วยกับมึงมั้ย มึงพาสาวที่ไหนกลับมานอนค้างที่ห้องด้วยหรือเปล่า” 

“สาวที่ไหนว๊ะ มึงก็รู้นิว่ากูยังไม่คิดที่จะจริงจังกับใครทั้งนั้น แล้วเมื่อคืนกูก็ไม่ได้พาสาวที่ไหนมานอนที่ห้องกูด้วย นอกเสียจากไอ้เมฆ” นี่อย่าบอกนะว่าหมอนข้างที่ผมนอนกอดทั้งคืนจนถึงเช้าคือไอ้เมฆอ่ะ  

“เมฆไหนว๊ะ กูไม่เห็นจะรู้จักเลย อ่อ...แล้วนี่มึงเป็นบ้าอะไรของมึงขึ้นมาเนี่ย ถึงได้ลุกขึ้นมาทำความสะอาดห้อง หรือว่าผีเข้าสิงมึงว๊ะเปล่าไอ้สายฟ้า” 

“ผีพ่อง...มึงสิไอ้เข้ม ก็ห้องกูมันรก กูก็แค่เก็บกวาดอะไรนิดๆหน่อยๆ ไม่เห็นจะแปลกตรงไหนเลย” 

“ไม่แปลกเชี่ยอะไรล่ะ ร้อยวันพันปีกูก็ไม่เคยเห็นว่ามึงจะลุกขึ้นมาทำอะไรอย่างนี้เลย ยังไงกูก็แปลก” 

“เออๆ ช่างเรื่องของกูเอาไว้ก่อน แล้วนี่พวกไอ้เวฟกับไอ้แบงค์ไปไหนล่ะ ทำไมพวกมันไมมาพร้อมกันกับมึง” ถึงวันนี้จะเป็นวันหยุด แต่เด็กนักเรียนช่างอย่างพวกผมก็ต้องทำงานส่งครูที่วิลัยแทบจะทุกวันอยู่แล้วครับ 

“พวกมันออกไปรอที่วิลัยก่อนแล้วว่ะ กูไม่เห็นมึงออกไปจากห้องสักทีก็เลยเข้ามาดู ไปแต่งตัวเลยมึงอย่าช้า อ่อแล้วเมื่อวานกูได้ข่าวว่ามึงไปมีเรื่องกับพวกไอ้ตั้มเด็กอาชีวะอีกแล้วหรอว๊ะ” 

“อืม แม่ง...พวกมันเล่นหมาหมู่ว่ะ ยังไงซะกูก็เอามันคืนแน่” 

“เออๆ ไปแต่งตัวไปกูออกไปรอมึงหน้าห้องก็แล้วกัน” 

“อืม” พอไอ้เข้มเดินออกไปรอผมอยู่หน้าห้อง ผมก็รีบแต่งตัวทันที อ้าว...เสื้อช็อปของผมหายไปไหนเนี่ย ผมเดินหาอยู่สักพักก็มาเจออยู่ที่ราวแขวนผ้าด้านหลังห้อง นี่ไอ้เมฆมันชักเสื้อช็อปให้ผมด้วยหรอ รู้อะไรมั้ยว่าตั้งแต่ผมได้เสื้อช็อปตัวนี้มา ผมยังไม่เคยซักมันสักครั้งเลยนะ 

“เสร็จหรือยังว๊ะไอ้สายฟ้า แม่ง...ช้าจังเลยนะมึงน่ะ” 

“เออๆ เสร็จแล้วๆ” 

“เชี่ย...ไอ้สายฟ้า มึงซักเสื้อช็อปตัวโปรดของมึงด้วยหรอว๊ะ กลิ่นหอมเชียวนะมึง” ไอ้เข้มทำจมูกฟุตฟิตๆเหมือนหมาที่กำลังดมหาอะไรสักอย่างบนเสื้อช็อปของผม 

“เออ นี่มึงเป็นหมาหรือไงว๊ะ ดมอยู่นั่นแหละ” 

“เหอะ กูว่าวันนี้มึงดูแปลกๆไปว่ะ ทั้งซักเสื้อช็อปทั้งทำความสะอาดห้อง สงสัยเรื่องนี้กูก็ต้องไปโม้ให้พวกไอ้เวฟกับไอ้แบงค์ฟังแล้วว่ะ ฮ่าๆๆ” 

“กวนตีนไอ้สัส! ไปได้แล้ว” 

“เออๆ” 

 

ฝากติดตามต่อในตอนต่อไปด้วยนะ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว