ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

พี่ชายคิดไม่ซื่อ

ชื่อตอน : พี่ชายคิดไม่ซื่อ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 171

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 09 เม.ย. 2564 01:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
พี่ชายคิดไม่ซื่อ
แบบอักษร

อีกด้านนึง คุณหญิงปารีสนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ให้กับรูปที่ลูกชายส่งมาให้ แม้จะไม่ได้อยู่ที่งานเลี้ยงแต่ถ้าทั้งคู่มีความสุขดี นั่นก็เป็นสิ่งที่น่ายินดีอย่างยิ่ง

"คุณหญิงคะ มีคนมาขอพบค่ะ"

แม่บ้านเดินเข้ามาขัดจังหวะ เธอถึงได้วางโทรศัพท์มือถือลงที่โต๊ะกระจก

"ใครหรือ"

"พี่ชายของคุณหนูเล็กค่ะ"

"ให้เขาเข้ามา"

คุณหญิงปารีสตอบรับแล้วนั่งรอแขกที่กำลังจะเข้ามาถึง

"สวัสดีครับ"

เนวิน เอ่ยทักทายตามมารยาท 

"สวัสดีจ้ะ มาหาหานาชิหรอ"

คุณหญิงปารีสเอ่ยทักทายกลับไป

"ครับ ผมติดต่อนาชิไม่ได้เลย แต่ผมตรวจสอบทางมหาลัยแล้ว นาชิปิดเทอมแล้วใช่มั้ยครับ"

เมื่อได้ยินคำถาม คุณหญิงปารีสก็กลับใจเต้นแรง ลูกสาวของเธอกำลังจะจากเธอไปอย่างนั้นหรอ ทำไมเวลา8เดือนมันถึงสั้นขนาดนี้กัน

"ใช่จ้ะ แต่ตอนนี้นาชิไม่อยู่ ไปเที่ยวกับพี่ชายหน่ะ"

"พี่ชาย..?"

"ใช่จ้ะ แต่ตอนนี้น้าก็ติดต่อนาชิไม่ได้เหมือนกัน คาดว่าน่าจะไม่มีสัญญาณ"

ไม่แม้แต่จะกล้าบอกความจริงกับคนตรงหน้า มองดูแววตาผู้ชายตรงหน้าก็รู้เหมือนเขาจะมาพรากความสุขของเธอไป

"อ๋อครับ ผมกะว่าจะมารับนาชิกลับบ้านช่วงปิดเทอม"

เนวินพูดแต่ในแววตามีความเศร้าซ่อนอยู่

"นาชิจะกลับมาประมาณวันไหนหรอครับ?"

"อะ..เอ่อ..อีกประมาณ7วันจ่ะ"

"ขอบคุณครับ แล้วก็ขอโทษที่รบกวนครับ ไว้ผมจะมารับนาชิ"

"อ๋อจ้ะ..."

"งั้นผมขอตัวครับ"

พูดจบเนวินโค้งศรีษะเล็กน้อยแล้วเดินจากไป เหลือเพียงแค่คุณหญิงปารีสเพียงคนเดียวที่นั่งวิตกอยู่

แม้ภายในบ้านจะมีงานเลี้ยงที่ยิ่งใหญ่แต่ใจของเธอกลับหมดความสนุกลงทันที

กริ้งงงง

เสียงริงโทนโทรศัพท์ดังขึ้นเขาหยิบมือถือขึ้นมาดู นั่นคือมารดาของเขาเอง

"ครับ"

เขาตอบรับคนในสาย

"โรฮานนาชิกำลังจะกลับไทยแล้ว"

คุณหญิงปารีสพูดออกมาอย่างร้อนรน

เขาได้ยินถึงกับขมวดคิ้วแน่น

"เกิดอะไรขึ้นครับ"

แม้ในใจจะอยู่ไม่สุขแต่เขาก็ทำเสียงปกติแล้วถามออกไป

"วันนี้พี่ชายของนาชิมาถามหาบอกว่าจะมารับกลับบ้าน ทำยังไงดีลูก แม่จะทำยังไงดี"

คุณหญิงปารีสเสียงสั่นจนสะอึกสะอื้นออกมาในสาย

"ผมจะจัดการเอง"

"อย่าให้น้องกลับไปนะลูก"

คุณหญิงปารีสพูดออกมาอย่างน่าสงสารแล้วตัดสายไป เขาวางโทรศัพท์ลงที่โต๊ะแล้วเดินออกมาจากห้องเก็บของ มองดูแผ่นหลังอันบอบบางของเธอที่กำลังเห่อกับการปลูกดอกไม้ที่พึ่งได้มา

ไม่รอช้าเขารีบก้าวขายาวไปหาเธอ

ฟึ่บ!

"อ้ะ!.."

เขาดึงตัวเธอมากอดไว้แน่น ไม่ยอมปล่อย เธอได้แต่ยืนตัวแข็ง ไม่รู้ทำไมจู่ๆเขาถึงได้มากอดเธอพรวดพราดแบบนี้

"พี่..ตัวหนูเปื้อนนะคะ"

เขาไม่สนใจแต่กลับกระชับกอดให้แน่นขึ้น เขากอดแน่นจนแทบจะหลอมตัวเธอและเขาเป็นคนเดียวกันแล้ว

เขาผละกอดออกเล็กน้อย มองไปที่ใบหน้ามึนงงของเธอตอนนี้แล้วอดไม่ได้ที่โน้มตัวลงไปจูบ ริมฝีปากที่คุ้นเคย เธอตกใจจนตาโต เขาเป็นอะไรหรือ?

เขาจูบเธอไม่หยุด ยิ่งนานเข้าก็ยิ่งลุกล้ำมากขึ้น เธอพยายามเบี่ยงตัวแต่เขากลับรัดตัวเธอเอาไว้แล้วจูบเธออย่างดูดดื่ม

"พะ..พี่ เป็นอะไรคะ"

เขาไม่ตอบแต่อุ้มเธอขึ้นทันที เธอตกใจจนคว้าคอเขาไปกอด เดินเข้ามาที่ห้องนอน แล้ววางตัวเธอที่เคาส์เตอร์อ่างล้างหน้า เธอไม่เคยนั่งบนนี้มาก่อนก็ลงมาจากเคาส์เตอร์ทันทีที่เขาปล่อย

"ล้างมือ"

เขาพูดออกมาเสียงเรียบ ไม่พูดเปล่า จับมือของเธอไปล้างเอง

"นะ..หนูทำเองได้ค่ะ"

แม้จะบอกเขาไปแบบนั้นแต่เขากลับไม่ฟังแล้วล้างมือให้เธอต่อ มือของเขาใหญ่พอที่โอบกุมมือทั้งสองข้างได้ 

ล้างมือเสร็จเขาถึงได้พาเธอมาที่เตียง กดเธอลงที่เตียงแล้วโอบกอดเธอไว้แน่น กอดรัดเธอแน่นจนเหมือนกับตัวติดกับเขาแล้ว

"พี่โกรธหนูหรอคะ?"

"เปล่าหนิ"

เขาตอบออกมามือก็พลางโอบหัวเธอ

แล้วเขาเป็นอะไรกันนะ

ต่างคนต่างเงียบก้มมองคนตัวเล็กในอกก็พบว่าเธอหลับไปแล้ว 

เมื่อนึกถึงคำพูดของมารดาก็ทำให้เขากระชับกอดเธอแน่นเข้าไปอีก 

พี่ชายเธอมารับกลับงั้นรึ ดูก็รู้ว่าหมอนั่นคิดยังไง ฝันไปเถอะ

นอนคิดอยู่ในใจเสียงริงโทนโทรศัพท์ก็ดังขึ้น จะเป็นของใครไปไม่ได้ถ้าไม่ใช่คนที่หลับอยู่

หากแต่ใครจะโทรหาเธอกัน ก็คงจะเป็นพี่ชายที่คิดไม่ซื่อละสิท่า

มืออีกข้างค่อยๆจับศรีษะคนตัวเล็กเบาๆแล้ววางลงที่หมอน

มือหนาเอื้อมมือไปหยิบกระเป๋าสะพายข้างก่อนจะหยิบมือถือเจ้าปัญหาทีโทรมาไม่หยุด

"ฮัลโหลนาชิ!! อยู่ที่ไหนพี่จะไปรับ"

ทันทีที่กดรับสายก็ได้ยินเสียงผู้ชายที่ดูจะร้อนรน แม้จะฟังไม่ออกแต่ก็คงไม่พ้นพี่ชายคนนั้น

ไม่รอให้คนในสายได้พูดต่อก็ตัดสายทิ้งแล้วปาโทรศัพท์ไปที่มุมห้อง

แม้จะเห็นเครื่องที่2ที่เขาทำพังแล้วแต่ก็ไม่นึกเสียดาย

18:32

คนบนเตียงครางออกมาเบาๆ ปิดตัวนิดหน่อยก็ลุกจากเตียง

มองไปที่มุมห้อง นั่นมันโทรศัพท์ของเธอนี่ ทำไมถึงไปอยู่ตรงนั้นได้

เธอลงจากเตียงไปเก็บโทรศัพท์ปรากฎว่ามันพัง พังยับเยิน นี่เขาอีกแล้วหรอ

แกร้ก!

เสียงประตูห้องถูกเปิดดังขึ้น เธอหันหน้าไปมองตามเสียง

"พี่ทำใช่มั้ยคะ?"

ถามไปแบบนั้นแหละ ในบ้านมีแค่เธอกับเขา2คน

"อือ"

เขาตอบเสียงติดลำคอยืนล้วงกระเป๋ากางเกงมองมาที่เธอ

"พี่ทำทำไมคะ"

"เกะกะตา"

เขาตอบกวนๆ เกะกะตา? ถ้าเกะกะตาก็เเค่เอามันไปไกลๆ ทำไมต้องทำลายข้าวของของเธอด้วย

ผู้ชายคนนี้ดป็นโรคชอบทำลายข้าวของใช่มั้ย?

สมองคิดขณะที่มือก็เก็บเศษโทรศัพท์ทิ้งถังขยะและเดินหนีเขาไป

เขาสังเกตุเห็นเธอหยิบกระเป๋าสะพายไปด้วยก็รีบสับขาตามไป

ฟึ่บ!

"อ้ะ!"

"จะไปไหน"

"หนูก็จะกลับบ้านไงคะ พี่ของหนูจะมารับ"

เธอพูดออกมาเสียงเรียบเเล้วเบือนหน้าหนี

"พี่ชายคิดไม่ซื่อของเธอคนนั้นนะหรอ เหอะ!"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น