email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 21 คนดัง

ชื่อตอน : ตอนที่ 21 คนดัง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 02 มิ.ย. 2564 18:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 21 คนดัง
แบบอักษร

ตอนที่ 21 คนดัง

"อึก อุ๊บ"ไอ้อาร์ทรีบลุกออกไปจากโต๊ะกินข้าวทันทีนี่อย่าบอกนะว่ามันยังไม่หายแพ้ท้องแทนผม ผมขอตัวตามไปดูที่ห้องน้ำก็เจอมันโก่งคออ้วกกอดชักโครกไว้ผมเข้าไปลูบหลังให้

"ไหวไหม"

"เหม็น.."

"เหม็นอะไรตัวฉายหรอ"ให้ตายเถอะไม่ชินกับการเรียกแบบนี้เลยจริง ๆ

"เปล่า...เหม็นกลิ่นอาหาร..."

"แบบนี้ก็กินข้าวไม่ได้น่ะสิ"เอาไงดีเนี่ยกินไม่ได้แต่ต้องกินไงแม่ก็รอทานข้าวอีก

"งั้นเดี๋ยวล้างหน้าบ้วนปากก่อนนะเดี๋ยวไปดูให้ว่าพอจะกินอะไรได้บ้าง"ผมเอาน้ำใส่แก้วยื่นให้ก่อนจะออกจากห้องน้ำไปยังห้องครัว

"เป็นอะไรหรือเปล่าจู่ ๆ ก็ลุกไปแบบนั้น"แม่ถาม

"เหม็นอาหารครับ ผมเลยมาดูว่ามีอะไรที่พอจะกินได้บ้างน่ะครับ"

"แพ้ท้องแทนหรอกหรอ"

"ครับ คุณแม่กับแดนเนียลทานข้าวกันก่อนเลยนะครับ"ผมหันไปเปิดตู้เย็นขนาดใหญ่ว่ามีอะไรบ้าง

"ผลไม้เปรี้ยว ๆ น่าจะได้นะ"

"ครับ"โชคดีที่มีสตรอเบอรีอยู่ในตู้เย็นพอดีผมหยิบออกมาล้างใส่จานไว้ นี่ถ้ามีมะม่วงดอง องุ่นดองกับพริกเกลือนะคงจะดีไม่น้อยเลยคิดแล้วก็เปรี้ยวปากขึ้นมาเลย

"หิวข้าววันนี้มีแต่ของอร่อยแต่กินไม่ได้.."ไอ้อาร์ทเดินมาที่โต๊ะอาหารพร้อมกับบ่นไปด้วย

"อ่ะนี่กินไปก่อนนะเผื่อดีขึ้น"ผมวางจานสตรอเบอรีตรงหน้าไอ้อาร์ทก่อนที่เจ้าตัวจะหยิบเข้าปากไปเรื่อย ๆ ...

มื้อค่ำจบลงด้วยดีแม่บ้านเข้ามาทำความสะอาดคุณแม่ก็ขอตัวกลับไปบ้านใหญ่ผมกับแดนเนียลอาบน้ำด้วยกันก่อนจะลงมาดูโทรทัศน์ด้วยกันส่วนไอ้อาร์ทน่าจะขึ้นไปนอนพักเพราะทานข้าวเสร็จก็แยกตัวออกไป

"ฉาย ฉาย"ไอ้อาร์ทเดินมาหาผม

"มีอะไรหรอ"

"อ่ะ เซ็นนี่ให้หน่อย"พูดเสร็จก็ยื่นกระดาษและปากกามาให้ผม

"นี่มัน..."ผมรับมาแล้วอ่านดูว่ามันเป็นเอกสารอะไรแต่ปรากฏว่ามันเป็นทะเบียนสมรส นี่ไอ้อาร์ทมันเอาจริงหรอเนี่ยผมไม่คิดว่ามันจะทำแบบนี้ซึ่งผมก็ไม่ได้คิดมากอะไรกับเรื่องแบบนี้

"..."

"..."ผมนิ่งไปสักพักส่วนไอ้อาร์ทก็เงียบเอายังไงผมจะแกล้งมันดีไหมนะหรือจะเซ็นไปเลยง่ายดี

"ดีมากน่ารักที่สุด ฟอด"

"อื้ออ พอก่อนแดนเนียลอยู่เห็นไหม"ผมเซ็นชื่อลงไปก่อนจะยื่นกระดาษคืนแล้วเจ้าตัวก็ก้มลงมาหอมแก้มผมทั้งสองข้างและมีทีท่าว่าจะไม่หยุด

"คิกคิก มี๊เขินใหญ่แล้วครับแด๊ด"แดนเนียลพูดขึ้นแถมหันมายิ้มอีกให้ตายเถอะพ่อลูกคู่นี้ถอดแบบกันมามากเกินไปหรือเปล่านะ

"พอได้แล้วทั้งสองคนเลย"

"ขอบคุณนะ"

"ขอบคุณเช่นกัน.."

.

ช่วงเย็น

วันนี้ไอ้อาร์ทไม่ได้ออกไปทำงานแต่ทำงานที่บ้านแทนเพราะอาการแพ้ท้องแทนผมนั่นแหละเห็นสภาพตอนกินข้าวไม่ได้ก็สงสารเลยครับ แต่ยังไงก็ควรจะพักผ่อนแต่เจ้าตังดันดึงดันจะทำงานให้ได้ทำไมดื้ออย่างนี้นะ

ก๊อก ก๊อก

แกร๊ก

ผมเคาะประตูห้องสักพักแล้วไม่มีเสียงตอบรับก็เลยถือโอกาสเปิดประตูเข้าไปผมเอาถาดผลไม้กับน้ำส้มวางไว้ที่โต๊ะแล้วคนหายไปไหนกัน

"อุก แหวะ แหวะ"

"อาร์ท? "เสียงอ้วกมาจากห้องน้ำผมรีบเดินไปที่ห้องน้ำแต่ยังไม่ถึงก็เจอไอ้อาร์ทเดินออกมาด้วยสภาพที่ไม่น่าดูนัก

"ฉาย..."

"ไหวไหม"ผมค่อย ๆ ประคองไอ้อาร์ทไปนั่งที่เตียง

"ทำไมลูกแกล้งแด๊ดหนักจังเลยครับ.."ไอ้อาร์ทคว้าเอวผมเข้าไปกอด

"เดี๋ยวก็หายนะ"ผมบอก

"ถ้าออกมานะจ๊ะจับฟัดให้จมเขี้ยวเลยแต่ตอนนี้ขอหัดมี๊แทนก่อนนะ"

"อ๊ะ อื้ออ อาร์ทท ไม่เอามักจั๊กจี้ ..อื้ออ..อึก.."

ไอ้อาร์ทพลิกตัวผมให้ผมนอนลงไปกับเตียงก่อนจะเริ่มจูบหอมผมไปทั้งหน้าแม้แต่คอก็ไม่เว้นแน่ใจนะว่าแค่ฟัดเพราะมือมันเริ่มลูบไปทั่วตัวผมแล้วเมื่อกี้ยังทำท่าจะไม่ไหวอยู่เลยแล้วทำไมเปลี่ยนโหมดแบบนี้ล่ะ

"หอมจัง"

"อะไรหอม"

"ตัวฉายหอมมาก"

"ไม่เห็นได้กลิ่นเลยน้ำก็ยังไม่ได้อาบเลยนะ"ผมยังเห็นกลิ่นเหงื่อตัวเองอยู่เลยตอนนี้สงสัยจมูกเพี้ยนแล้วมั้ง

"มันหอมจริง ๆ นะ ฟอดด"

"พอก่อน.."

"ขออยู่แบบนี้สักพักนะ"

"ใครห้าม"

ครืด ครืด

"ว่าไง อืม จัดการตามนั้นเลย"

"มีอะไรหรอ"มีสายเข้าไอ้อาร์มพูดแป๊บเดียวก่อนจะวางสายไป

"พวกนักข่าวน่ะกำลังตามข่าวพวกเราอยู่"ไอ้อาร์ทบอกจริงสิ ผมลืมไปเลยว่าไอ้อาร์ทมันไม่ใช่คนที่วไปแม่งเป็นคนดังของเมืองด้วยทุกคนล้วนต้องรู้จักเป็นเรื่องปกติแล้วเรื่องที่พวกนักข่าวตามก็ยังเป็นเรื่องผมกับไอ้อาร์ทอีกป่านนี้คนคงรู้ทั่วเมืองแล้วสินะว่าเราเป็นอะไรกันสาว ๆ ทั้งเมืองอกหักแล้วสินะ...

"แล้วนี่นักข่าวคงไม่มาตามติดชีวิตเราหรอกใช่ไหม"มันคงเป็นอะไรที่น่ารำคาญสุด ๆ เลยล่ะ

"ไม่หรอกถ้าฉีนไม่อนุญาต"

"จริงสิมีผลไม้กับน้ำส้มมาด้วย"ผมกำลังจะลุกขึ้นแต่ก็โดนดึงแขนไว้ก่อน

"ยังไม่อยากกินอยากกินฉายมากกว่า"ว่าแล้วก็ส่งสายตาเจ้าเล่ห์มาด้วย

เพียะ

"โอ๊ยฉายย ตีทำไมเจ็บนะเนี่ย"

"คนอุตส่าห์เป็นห่วงเพราะกินข้าวไม่ได้ยังจะมาทะลึ่งอีก"ให้ตายเถอะทำไมเป็นคนแบบนี้นะ

"พี่ขอโทษหายโกรธพี่นะคะคนดี.."

ตึกตัก..

"..มะ..ไม่โกรธก็ได้"ไอ้บ้าอยู่ดี ๆ ก็เข้ามาแบบนี้แถมน้ำเสียงนุ่ม ๆ นั่นอีกทำเอาใจเต้นไม่เป็นส่ำเลย..

"น่ารักที่สุด จุ๊บ"

"่งั้นอีกสักพักค่อยอาบน้ำแล้วลงไปกินข้าวนะเดี๋ยวจะเตรียมไว้ให้"เมื่อบอกเสร็จผมก็รีบออกจากห้องทันทีถ้าอยู่นานกว่านี้แล้วไอ้อาร์ทยังทำแบบนั้นอีกนะใจผมเต้นไม่หยุดแน่ ๆ ..

 

Tru Tru

>>Mikk

"ว่าไง"

[ไอ้ฉายมึงกับหมอนั่นนี่มันยังไงกันวะมันใช่อย่างที่ข่าวออกมาใช่ไหมวะ]

"อะไรวะ กูงง"

[สรุปมึงยังไม่รู้ข่าวหรอเรื่องมึงกับผัวมึงอ่ะเขาลือกันให้ทั่วเมืองดังใหญ่แล้วนะมึง]

อ๋อ ก็นึกว่าอะไรที่แท้ก็เรื่องนี้นี่เองจะให้ผมตกใจยังไงดีล่ะในเมื่อนักข่าวก็อยากรู้เสียเต็มออกไอ้อาร์ทมันก็เลยจัดเต็มให้แบบสาแก่ใจโดยที่ต้องไม่ให้สัมภาษณ์กับสำนักข่าวไหนด้วยทั้งดังทั้งรวยนี่มันดีจริง ๆ

"ถ้าเรื่องนั้นก็ตามนั้นเลย"

[....]

"มิก ไอ้มิก!! "มันเงียบไปสักพักผมว่ามันคงตกใจแหละไม่อย่างนั้นคงไม่มาถามผมหรอก

[เออกูยังอยู่กูแค่ตกใจเพื่อนกูมีผัวเป็นตัวเป็นตนสักที น้ำตากูจะไหล]

"ไอ้สัส มึงจะมาซาบซึ้งอะไรของมึงเนี่ย"ผมโวย

[เห้ย ใจเย็น ๆ ดิ ดุอย่างกับหมาปกติไม่เป็นแบบนี้นี่หว่าไอ้ฉายคนเดิมไปไหนวะเนี่ยคายเพื่อนกูออกมา!!]

ไอ้นี่เล่นใหญ่รัชดาลัยมาก... ก็ปกติอยู่แล้วไง..

"ปกติดี"ที่ไหนกันล่ะ..

[เออแล้วไป ยังไงก็รักกันนาน ๆ อย่าเที่ยวงับหัวผัวมึงล่ะ]

"ไอ้นี่กูคนไม่ใช่หมา"

[เออน่าอย่าเครียดดิกูหยอกเล่น แค่นี้แหละกูไปรับเมียแล้ว]

"เออ ๆ "

เอาเถอะผมก็ไม่ได้โกรธมันหรอกแต่เหมือนอารมณ์ของผมเองแหละที่มันไม่ปกติ...

Sunshine:send a photo

Mikk:ลูกใครวะ

Sunshine:เตรียมของขวัญมารับขวัญหลานด้วยนะ

Mikk:ไอ้ฉายเดี๋ยวก่อน อธิบายให้กูเข้าใจก่อนนนนน

Mikk:ตอบกูเดี๋ยวนี้เลยมึงงงง

 

2BC.

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว