ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ความอบอุ่น

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 74

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 08 เม.ย. 2564 22:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ความอบอุ่น
แบบอักษร

#ห้วงน้ำที่หมุนวน

 

 

เสียงเครื่องปรับอากาศที่กำลังดังอยู่ในห้องนอน บอกให้รู้ว่าเจ้าของห้องได้เข้าสู่ห้วงนิทราแล้ว ร่างหนาของน่านกำลังนอนหลับตาพริ้ม เขาไม่รู้ว่ามีใครบางคนกำลังก้าวเข้ามานั่งลงที่ข้างตัวเขา

"ตัวก็แค่นี้ ทำไมต้องยอมให้โดนทำร้ายจิตใจได้ทุกวี่ทุกวันกันนะ" เสียงตัดพ้อเบาๆออกมาจากปากของคนที่นั่งอยู่ข้างๆร่างของน่าน มือหนาลูบไล้ที่ใบหน้าซีดเซียว

"ได้กลับมาเจอกันอีกครั้งแบบนี้ ภาพในคืนนั้นมันย้อนกลับมาอีกแล้วนะ...น้ำน่าน" เสียงแหบยังคงพูดอยู่อย่างนั้น แม้จะรู้ว่าคนฟังไม่ได้ยินก็ตาม เขาพูดออกมาตามจริงจากใจ ภาพคืนที่เขาและน่านได้มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกัน ถึงแม้ว่าจะเป็นเพียงแค่วันไนท์สแตน แต่เขาก็คิดถึงมันและอยากให้มันได้เกิดขึ้นอีกสักครั้ง

"อยากกอดจัง" มือหนาที่ลูบไล้ใบหน้าของน่านเลื่อนมาสัมผัสที่หัวไหล่บีบเบาๆอย่างอ่อนโยนเพื่อปลอบประโลม

"ถ้ากอดตอนที่ไม่รู้...คงไม่ผิดหรอกเนาะ" พูดจบเขาก็โน้มตัวลงไปกอดร่างของน่าน กลิ่นแอลกอฮอล์ได้ทำให้คนที่หลับอยู่รู้สึกตัวตื่นขึ้นมา สิ่งที่น่านเห็นคือใบหน้าของน้ำอิง ที่ตอนนี้มีสีแดงเพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ เขาสบตาน้ำอิงอยู่อย่างนั้น ไม่นานคนบนร่างก็เอ่ยปากพูดขึ้น

"ขอได้มั้ยน่าน...แค่ครั้งเดียว...จะไม่ทำให้เจ็บเลย...สัญญา" คำขอร้องที่เอ่ยออกมากับใบหน้าที่ดูจริงจัง ในตอนนี้กำลังทำให้น่านสับสน แต่สุดท้ายน่านก็ยอมปล่อยให้ริมฝีปากของน้ำอิงได้ทาบทับลงมาที่ปากของเขา น่านสัมผัสได้ถึงความนุ่มนวลที่น้ำอิงมอบให้ ซึ่งตัวเขาไม่เคยได้รับสัมผัสแบบนี้จากปิงเลยสักครั้ง ลมหายใจที่พ่นออกมาถี่ขึ้น น้ำอิงรับรู้ได้ว่าน่านต้องการอากาศหายใจแล้ว เขาจึงละจากปากของน่าน เคลื่อนตัวเองลงมาหยุดที่กระดุมเสื้อผ้าบาง มือหนาค่อยๆปลดกระดุมออกทีละเม็ดอย่างเบามือ น่านมองการกระทำของอิงโดยไม่มีทีท่าขัดขืนแต่อย่างใด เขารู้สึกสบายใจกับเซ็กส์ที่กำลังจะเกิดขึ้นนี้มาก ถึงแม้ว่าจะไม่ใช่กับคนที่เขารักมากอย่างปิงก็เถอะ แต่เขาก็ยอม อาจเป็นเพราะเขากับน่านเคยผ่านเรื่องนี้มาด้วยกันก่อนแล้วถึงจะห่างไปเกือบ 4 ปีก็ตาม

"ถ้าทำให้เจ็บก็บอกกันนะ" อิงกระซิบบอกข้างหูน่านเบาๆ เขาต้องการทะนุถนอมน่านให้ได้มากที่สุด

"ไม่เจ็บหรอก...ทำเถอะ...อยากทำแค่ไหนก็ได้" น่านตอบกลับพร้อมยิ้มอ่อนให้ สายตาเว้าวอนพร้อมที่จะให้น้ำอิงได้สัมผัสทุกๆอย่างบนร่างเขา วินาทีนี้คนทั้งสองไม่เหลือเสื้อผ้าอาภรณ์ใดๆบนร่างแล้ว น้ำอิงก้มลงจุมพิตครอบครองยอดอกเล็กราวกับเด็กทารกหิวกระหาย ลิ้นแฉะมอบความสยิวให้กับน่านเป็นอย่างดี ปากหนาเม้มขบเบาๆ สร้างความเสียวซ่านให้กับคนใต้ร่าง ลิ้นเรียวลากไล่ลงไปที่หน้าท้องแบนแต่มีหมัดกล้ามเล็กน้อยก่อนจะหยุดที่หลุมสะดือแล้วกดลิ้นลงไปตวัดรอบๆ

"อ้าส์~~"

"แบบนี้ชอบมั้ยน่าน" น้ำเสียงเซ็กซี่เอ่ยถามขึ้น

"ชะ.ชอบ..ชอบ" น่านกัดฟันตอบอย่างตัดๆขัดๆ ตอนนี้เขาหายใจไม่ทั่วท้องเลย ถึงเรื่องเซ็กส์พวกนี้เขาจะทำกับปิงบ่อยแค่ไหน แต่พอมาเจอสัมผัสนิ่มนวลจากน้ำอิง เขาถึงกับทำตัวไม่ถูกเลยทีเดียว

น้ำอิงยิ้มมุมปากถอยตัวเองลงมาหยุดที่แท่งเนื้อที่ตอนนี้แข็งตัวชูตะหง่าน มือหนาจับประคองแท่งแกร่งก่อนก้มลงมอบความฉุ่มช่ำ เสียงครางฮือของน่านดังในลำคอ ทุกสัมผัสที่เจ้าโลกได้รับจากปากน้ำอิงทำน่านสะท้านไปหมด

"แล้วแบบนี้น่านชอบมั้ยครับ" อิงถามหลังจากละปากออกจากแท่งเนื้อแข็งแกร่ง

"ชอบ..ทำอีกสิ..ช่วยให้ความรักเราอีกสิอิง" เขาอ้อนวอนให้อิงมอบความฉุ่มช่ำให้อีกครั้ง น้ำอิงเองก็ไม่รอช้า ส่งเจ้าลิ้นร้อนเข้าครอบครองเจ้าโลกของน่านทันที

เสียงครางกระเซ่าดังไปทั่วห้องนอน น้ำอิงขยับตัวเองขึ้นไปสบตากับน่าน วงแขนเล็กเลื่อนขึ้นโอบรอบคอน้ำอิง โน้มใบหน้าลงต่ำเพื่อแนบชิดก่อนจะบดขยี้จุมพิตเบาๆ แต่เร้าร้อน มือของน้ำอิงเลื่อนลงไปยังจุดอ่อนไหว ถูกคลึงที่แท่งเนื้อของน่านที่ตอนนี้แฉะไปด้วยน้ำรักสีใส เขาเลื่อนลงต่ำไปยังอีกจุดนึงพร้อมดันนิ้วเข้าเปิดทาง นิ้วแกร่งค่อยๆดันเข้าช้าๆเพื่อไม่ให้เจ้าของรู้สึกเจ็บ

เสียงอื้ออ้าของน่านกระตุ้นอารมณ์น้ำอิง เขาพร้อมรับความอบอุ่นแล้ว

"อะ.อิง..ทนไม่ไหวแล้ว.." น่านเอ่ยปากขึ้น เขาต้องการความรักจากน้ำอิงแล้ว

"อื้อ...เราก็ไม่ไหวแล้วเหมือนกัน."

"ให้ความอบอุ่นเราที"

"ถ้าเจ็บก็บอกเรานะน่าน" พูดจบแท่งเนื้อแกร่งก็ถูกจับใส่เข้าไปในกายของน่าน น้ำอิงมีสีหน้าเหยเกเช่นเดียวกับน่าน แต่หลังจากที่น้ำอิงเริ่มขยับเอวเข้าออกอยู่สองสามครั้ง น่านก็ปรับตัวได้ เขาดึงน้ำอิงให้แนบชิดกายของเขา เนื้อแนบกับเนื้อ

 

พั่บ! พั่บ! พั่บ! พั่บ!

 

เสียงกระทบกันดังกระหึ่มไปทั่วห้องนอน

"แบบนี้ดีมั้ยน่าน...หืม" เสียงแหบพร่าถามขึ้น แต่เขาไม่รอให้อีกคนตอบ ส่งจุมพิตสวาทให้ซะก่อน

"อะ.อิงงง..มะ.มีความสุขมากเลย" น่านพูดพร้อมกัดริมฝีปากตัวเอง มันเป็นการกัดที่เร้าอารมณ์ ไม่ใช่เพราะเจ็บปวดแต่อย่างใด

"เราก็มีความสุขมากเหมือนกัน..อ๊ะ.."

 

พั่บ! พั่บ! พั่บ! พั่บ!

 

"ซี๊ด..อ้าส์..." น่านซี๊ดปากรับแรงกระแทกจากน้ำอิง ไม่มีความเจ็บปวดใดๆทั้งนั้น มีแต่ความสุขและความอบอุ่นที่น้ำอิงมอบให้ น่านคิดว่าถ้าปิงมอบความรักแบบนี้ให้กับเขาบ้าง เขาคงจะมีความสุขที่สุดในโลก

"ทำแบบนี้ได้มั้ยน่าน.." เขาถามน่านก่อนจะพลิกตัวนอนลง

"ให้เราขึ้นเหรอ..ได้สิ" น่านขยับตัวลุกขึ้นไปคร่อมร่างของน้ำอิง จับแท่งเนื้อรูดขึ้นลงสองสามครั้งแล้วสอดใส่เข้าไป

"ดี..ดีมากเลยน่าน..อ้าส์" เสียงน่านกับน้ำอิงแข่งกันครวญคราง ฝ่ายนึงดิ้นพล่านจนผ้าปูยับยู่ยี่ อีกฝ่ายใส่แรงกระแทกขึ้นลงเป็นจังหวะ ต่อให้ในห้องแอร์จะแรงแค่ไหนก้ไม่สามารถดับความร้อนของคนทั้งคู่ได้

"จะ.จะเสร็จแล้ว.." น้ำอิงรีบพลิกตัวขึ้นจับร่างของน่านให้นอนลงโดยที่แก่นกายของเขายังอยู่ในตัวน่าน

 

พั่บ! พั่บ! พั่บ! พั่บ!

 

"จะ..เจ็บรึเปล่า..อ๊ะ..หะให้เบาลงมั้ย"

"มะ.ไม่ต้อง..ระ.แรงๆเลยอิง..อ๊ะ.อ๊ะ" ร่างของน่านสั่นไหวไปตามแรงที่กระแทกเข้ามา ถึงมันจะแรงแต่กลับทำให้เขาไม่เจ็บหรือจุกเลยสักนิด

"อ้าส์..อะ..จะเสร็จแล้ว" พ่นลมออกมาจบประโยคร่างโปร่งก็กระตุกเกร็ง ส่วนตัวน่านนั้นแท่งแกร่งของเขาก็เต็มไปด้วยน้ำสีขาวขุ่น บอกให้รู้ว่าเขาเองก็เสร็จแล้วเหมือนกัน

"แฮ่ก..แฮ่ก" น้ำอิงล้มตัวลงนอนข้างๆร่างของน่านพร้อมเสียงหอบ

"รักนะน่าน" พูดจบเขาก็คว้าร่างของน่านเข้ามากอด มือข้างนึงดึงหาผ้าห่มขึ้นมาคลุม

"อืม..ฝันดีนะอิง" น่านบอกแล้วหลับตาลง น้ำอิงฝังจูบที่หน้าผากแล้วหลับตาตามคนในอ้อมกอด

 

 

 

 

 

 

 

 

 

คอนโดน้ำอิง

 

"ไอ่อิงไปไหนของมันวะ บอกจะกลับก็ไม่กลับ แม่ง!" เจ้าพระยาที่นอนรอน้ำอิงอยู่บ่นอย่างคนหัวเสีย เพราะเพื่อนสนิทเจ้าของห้องที่บอกว่ากำลังจะกลับแต่จนป่านนี้ก็ยังไม่กลับมาสักที

"แม่งตีห้าแล้วนะ ไปทำห่าอะไรอยู่ที่ไหนวะเนี่ย!" ที่เขาหงุดหงิดขนาดนี้ไม่ใช่เพราะเป็นห่วงอะไรมากหรอก แต่พรุ่งนี้เขาจะออกไปทำงานยังไง เพราะกระเป๋าเงินของเขาดันลืมไว้ในรถของน้ำอิง

 

ตื้ด

"ไม่สามารถติดต่อเลขหมายปลายทางได้ในขณะนี้"

 

"ปั๊ดโธ่โว๊ย!!" เสียงสบถดังลั่นพร้อมกับโทรศัพท์เครื่องหรูถูกโยนลงบนโซฟา เจ้าพระยาเดินคิดไปคิดมาว่าเขาจะเอายังไงต่อไป ไม่นานเขาก็นึกอะไรออกจึงหันไปคว้าโทรศัพท์กดโทรหาใครบางคน

 

ตื้ด ตื้ด

 

(ว่าไงไอ่ยา...โทรมาทำห่าอะไรเวลานี้วะ) เสียงงัวเงียในสายตอบกลับ

"ไอ่ปิง มึงโอนตังค์ให้กูพันนึงหน่อยดิ...กูไม่มีเงินไปทำงาน"

(ตลก...มึงเนี่ยนะไม่มีตังค์ไปทำงาน..อย่ามาอำกู)

"กูไม่ได้อำ..กูอยู่คอนโดไอ่อิงเนี่ย"

(แล้วไอ่อิงไม่อยู่กับมึงรึไง...มึงก็ยืมมันสิ)

"ถ้ามันอยู่..กูคงไม่โทรมาหามึงหรอก"

(ห๊ะ..แล้วมันไปไหน..ทำไมถึงไม่อยู่)

"กูไม่รู้..โทรหาก็ไม่ติด..กระเป๋าตังค์กูตกอยู่ในรถมันด้วย.แม่ง"

(มันออกไปตั้งแต่เมื่อไหร่) ปิงเริ่มฉุกคิดอะไรบางอย่างได้

"มันออกไปตั้งแต่ตีสามแล้ว..กูทักไปถาม..มันบอกกำลังกลับ..จนตอนนี้กูยังไม่เห็นหัวมันเลย"

(มึงแน่ใจนะ..ว่ามันออกไปข้างนอกจริง"

"แน่ใจสิวะ..มึงโอนตังค์ให้กูก่อนเถอะ"

(เดี๋ยวกูโอนให้..แค่นี้นะ)

"เออๆ"

 

ติ๊ง

 

หลังจากวางสายจากปิงไม่นาน แอปแจ้งเตือนของธนาคารก็ดังขึ้น บอกให้รู้ว่าเพื่อนของเขาได้โอนเงินให้เป็นที่เรียบร้อย

"เออ..นอนต่อได้สบายใจล่ะกู"

 

 

ตัดมาที่คอนโดปิง หลังจากโอนเงินให้เจ้าพระยาเสร็จ เขาก็ลุกขึ้นจากเตียงตรงไปหยิบเสื้อคลุมและกุญแจรถ เดินออกจากห้องไป

ปิงใช้เวลาไม่นานในการขับรถมาที่คอนโดของน่าน เขาจอดรถเสร็จก็รีบกดลิฟต์ขึ้นไปยังห้องที่คุ้นเคย

 

ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด

 

เขากดรหัสเข้าห้องเปิดประตูเข้าไป สิ่งที่เห็นคือรองเท้าของเพื่อนสนิทวางอยู่บนชั้น ไม่รอช้า ปิงพุ่งตัวไปที่ห้องนอนทันที

 

แกร๊ก

 

"ไอ้เหี้ยอิง!!" เสียงตะโกนดังลั่นห้อง ปลุกคนทั้งสองให้ตื่นขึ้น

"ปิง"

"ไอ่ปิง"

สภาพของน่านและน้ำอิงที่เขาเห็นอยู่ตอนนี้บอกให้เขารู้ทุกอย่างว่ามีอะไรเกิดขึ้นบ้าง

"ปิง..มึงฟังกูก่อนนะ" น่านที่รีบลุกขึ้นจากเตียงมาจับแขนของปิง

"ฟังก่อนเหรอ..กูไม่ฟังอะไรทั้งนั้น!!"

 

พลั่ก!!

ตุบ!

 

"โอ๊ย!" เสียงน่านร้องขึ้นหลังจากโดนปิงสะบัดแขนล้มลงกับพื้น

"น่าน!..เป็นอะไรมั้ย" น้ำอิงลงไปประคองร่างของน่านก่อนจะลุกขึ้นยืน

"ไอ่ปิง..มึงทำเกินไปแล้วนะ!"

"หึ..ทำเกินไปเหรอ..กูต่างหากที่ต้องพูดคำนั้น..ไม่ใช่มึง!!"

 

พลั่ก!!

 

"ปิงอย่า!!..ปิง!!"

 

พลั่ก!! ตุบ!!

 

เสียงหมัดกระทบหน้า ขณะนี้ปิงและอิงแลกหมัดกันอย่างไม่มีใครยอมใคร

 

พลั่ก!!

 

"ทำไมมึงทำแบบนี้ไอ้อิง!!..มึงก็รู้ว่าน่านเป็นคนของกู!!..แฮ่ก.แฮ่ก" เสียงปิงสบถถาม

"คนของมึงเหรอ..คนที่มึงไม่เคยเห็นค่าน่ะนะ..แฮ่ก.คนที่มึงไม่เคยให้แม้แต่รอยยิ้ม..มึงกล้าพูดออกมาได้ไงวะไอ่ปิง."

"อิง..หยุดเถอะ..เราผิดเอง" น่านลุกขึ้นมายืนขวางหน้าน้ำอิงไว้

"ไม่น่าน..น่านไม่ผิด..คนที่ผิดคือเราเอง."

"คนที่ผิดคือมึง..น่าน..เพราะมึงมันร่าน" ปิงพ่นคำพูดด่าออกมา น่านมองหน้าปิงทั้งน้ำตา

"ไอ้ปิง!!" น้ำอิงจะเข้าไปต่อยหน้าของปิงแต่น่านห้ามไว้ซะก่อน

"ทำไม.หรือกูพูดผิด..ไหนมึงบอกว่าจะไม่กลับไปเอาไอ้อิงอีกไง..มึงบอกมึงรักแค่กูคนเดียว..แต่นี่เหรอวะ..สิ่งที่มึงให้กู" น้ำเสียงที่ปิงพูดออกมาทั้งโมโหและผิดหวัง

"มึงอย่ามาพูดแบบนี้ไอ่ปิง..มึงเคยทำอะไรให้น่านบ้าง..นอกจากมอบความเจ็บปวดให้เขา"

"แล้วมึงรู้ได้ไงว่ามันเจ็บปวดอย่างเดียว..ถ้ามันรักกูจริง..ต่อให้กูทำมันจนตาย..มันก็รักกูเหมือนเดิม"

"ไอ้เหี้ยปิง!!"

 

พลั่ก!! พลั่ก!!

 

"อิง!..หยุด!..พอแล้วอิง!!" น่านพยายามห้ามน้ำอิงให้หยุด

"ฮะ..ฮ่าๆๆ..ชู้กำลังปกป้องเมียชาวบ้าน..โคตรหน้าสมเพชเลยวะ." ปิงแค่นเสียงหัวเราะ

"กูถามมึงจริงๆนะไอ่ปิง..มึงเห็นน่านเป็นอะไรวะห๊ะ" น้ำอิงเอ่ยถามด้วยสีหน้าไม่พอใจ

"เหอะ..ก็แค่ที่ระบายอารมณ์ของกูแค่นั้นแหละ" ปิงพูดคำพูดที่ทำให้น่านใจสลาย น่านสูดลมหายใจเข้าก่อนจะเอ่ยประโยคนึงออกมา

"ปิง...มึงกับกู...จบลงตรงนี้" ถึงจะเป็นคำพูดที่ฝืนพูดออกมาแค่ไหน แต่ในเมื่อน่านตัดสินใจแล้ว เขาก็ไม่จำเป็นต้องสนอะไรอีก

"ในเมื่อมึงบอกว่ากูเป็นแค่ที่ระบายของมึง...เรื่องของมึงกับกูก็ควรจบลงตั้งแต่วินาทีนี้...แล้วตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป...มึงกับกูไม่รู้จักกัน"

"เดี๋ยวนี้มึงเก่งกับกูแล้วเหรอน่าน...ไอ้อิงคงจะทำให้มึงถึงใจได้มากกว่ากูสินะ" ปิงกัดฟันพูดออกมาอย่างข่มอารมณ์

"หยุดพูดแล้วออกไปจากห้องกูเดี๋ยวนี้!" น่านพูดพร้อมกับชี้นิ้วไปที่หน้าประตู

"มึงไม่ได้ยินที่น่านพูดเหรอวะไอ้ปิง...ออกไปจากห้องน่านซะ"

"กูไปแน่มึงไม่ต้องเสือกมาไล่..เดี๋ยวมึงกับกูมีเรื่องต้องเคลียร์กัน" พูดจบปิงก็หันหลังเดินออกไปจากห้อง

"มันจบแล้วสินะ..เรื่องนี้..ฮือออ..." น่านปล่อยโฮทรุดลงนั่งกับพื้น น้ำอิงนั่งคุกเข่ากอดร่างของน่านแน่น

"ไม่เป็นไรนะน่าน...เราจะดูแลน่านเป็นอย่างดีเอง" มือหนาลูบเบาๆที่ศีรษะของน่านเพื่อปลอบประโลม ใจนึงเขาก็รู้สึกดีที่น่านตัดสินใจแบบนี้แต่อีกใจนึงเขาก็รู้สึกสงสารน่าน แล้วเรื่องระหว่างเขากับปิงจะเป็นยังไงต่อไปเขาก็ไม่อาจเดาได้

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

#ห้วงน้ำที่หมุนวน

U have to keep going

SEE YOU ☔

 

ความคิดเห็น