email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

EP1 ในวันที่ฝนตก

ชื่อตอน : EP1 ในวันที่ฝนตก

คำค้น : เด็กช่าง เด็กช่างกล เด็กเทคนิค นิยายวาย นิยายy ดราม่า NC 18+ 20+ 25+

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 09 เม.ย. 2564 12:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP1 ในวันที่ฝนตก
แบบอักษร

ในวันที่ฟ้ามืดครึ้มเหมือนฝนกำลังจะตก พอดีกับตอนที่ผมกำลังเลิกเรียนเตรียมตัวจะกลับบ้าน ในระหว่างที่ผมแยกย้ายกับเพื่อนๆในห้องเรียนแล้ว ผมก็เดินออกมารอรถอยู่ที่ป้ายรถเมล์เหมือนอย่างทุกวันที่เคยทำ อ่อ...ผมชื่อเมฆครับ นายเมฆา ธิติวรกุล เรียนอยู่ชั้นม.6 ที่โรงเรียนแห่งหนึ่งในตัวเมืองของจังหวัดมหาสารคาม จากที่ผมดูสภาพอากาศในเวลานี้แล้ว อีกไม่นานฝนคงตกลงมาแน่ ขอเถอะ....อย่าพึ่งตกลงมาตอนนี้เลย ขอให้ผมกลับไปถึงบ้านก่อนเถอะ  

ผมใช้เวลานั่งรอรถอยู่ไม่นาน รถสองแถวประจำทางก็วิ่งมาจอดรับผู้โดยสารพอดี ทุกคนรีบขึ้นรถเตรียมตัวกลับบ้าน เพราะกลัวฝนจะตกลงมาเสียก่อน แต่ในระหว่างนั้นนั่นเอง ก็มีกลุ่มเด็กช่างประมาณเกือบ 10 คนเห็นจะได้ ยกพวกไล่ตีกันมาทางรถที่ผมกำลังจะนั่งกลับบ้าน 

“เฮ้ย! หยุดเดี๋ยวนี้นะ แน่จริงมึงก็อย่าหนีสิว๊ะ” 

“หยุดให้โง่หรอ แน่จริงมึงก็ไล่ตามกูมาให้ทันสิ” 

“อย่าหนีสิว๊ะ เฮ้ย...พวกมึง ตามจับตัวมันมากระทืบให้ได้” 

“อึบ!....ลงไป พวกมึงรีบลงจากรถไปให้หมดเดี๋ยวนี้เลย ออกรถเลยพี่ รอบนี้ผมเหมาจ่ายทั้งคันเลย” หนึ่งคนในนั้นที่ถูกพวกนั้นตามไล่ล่ามากระโดดขึ้นมาบนรถสองแถวคันที่ผมนั่งอยู่ จากนั้นก็ตะโกนไล่คนบนรถให้ลงไปจากรถให้หมด แล้วบอกให้คนขับรถรีบขับรถออกไปทันที แต่เดี๋ยวนะ คนบนรถยังเหลือผมอยู่อีกคน ให้ตายเถอะยังไม่ทันที่ผมจะได้ก้าวลงจากรถเลย รถสองแถวคันนี้ก็รีบขับออกตัวไปอย่างรวดเดียว  

“เฮ้ย! เดี๋ยวอย่าพึ่งไป จอดก่อน ผมยังไม่ทันได้ลงจากรถเลยนะ” ผมตะโกนให้คนขับรถได้ยิน แต่ไม่รู้พี่คนขับจะได้ยินเสียงผมหรือเปล่า เพราะตอนนี้ฝนฟ้าก็เริ่มตกเทลงมาแล้วด้วย  

“โอ้ย...แม่งเอ้ย ไอ้พวกหมาหมู่ ฝากเอาไว้ก่อนเถอะ วันหลังกูพาเพื่อนกูมากระทืบพวกมึงคืนแน่” เสียงบ่นพึมพำดังมาจากคนที่นั่งอยู่ข้างๆผม 

“เจ็บแล้วยังจะปากดีอีกเนอะ”  

“มึงว่าใคร อุ้ย...ซี๊ดดด” 

“ก็ว่ามึงนั่นแหละ ดูสิฝนก็ตก แทนที่กูจะได้รีบกลับบ้านไปพักผ่อน กูต้องมานั่งติดแงกอยู่บนรถสองแถวกับมึงสองคนเนี่ย” 

“แล้วทำไมตอนที่กูไล่ลงจากรถ มึงไม่ลงไปเองล่ะ ยังนั่งบื้ออยู่ทำไมอีก” 

“กูลงไม่ทัน แม่ง...แล้วตอนนี้รถสองแถวมันก็ขับเลยซอยบ้านกูมาแล้วด้วย” ผมพูดด้วยความหงุดหงิด ปานนี้แม่คงเป็นห่วงผมแย่แล้ว ฝนก็เทลงมาไม่ทีท่าว่าจะหยุด มีแต่ตกหนักขึ้นเรื่อยๆ 

“เออ....หยุดบ่นได้แล้ว น่ารำคาญว่ะ โอ้ย....ซี๊ดดด...” 

“อืม แล้วนี่มึงจะให้พี่คนขับรถสองแถวไปจอดลงที่ไหน มันมาไกลจากบ้านกูมากแล้วนะเว้ย”  

“เออน่า....เอางี้มึงไปพักอยู่ที่ห้องพักของกูก่อนก็ได้ พอฝนหยุดตกมึงค่อยออกมาต่อรถกลับไปบ้านมึง” 

“อะไรนะ ให้กูไปพักที่ห้องมึงก่อน ไม่เอาหรอกว่ะ กูกลัวพวกนั้นตามมากระทืบมึงถึงห้องแล้วกูจะซวยไปด้วย” 

“ไอ้พวกนั้นมันไม่กล้าตามมาถึงถิ่นกูหรอกน่า ก็ลองมันมาดูสิ กูจะกระทืบคืนให้เละคาส้นตีนกูเลย” 

“ใครนะเมื่อกี้ที่วิ่งหนีหัวซุกหัวซุนมาเหมือนหมา ไม่เห็นจะใจกล้าปากดีเหมือนตอนนี้เลยนิ หึ!” 

“ก็พวกนั้นมันหมาหมู่ไง เอาล่ะกูขี้เกียจจะเถียงกันกับมึงแล้ว พี่ครับจอดซอยข้างหน้าเลยนะครับ” 

“เดี๋ยวๆ ถึงแล้วหรอ” ผมถามมันด้วยความสงสัย 

“ใช่ จะลงก็ลง ไม่ลงก็แล้วแต่มึง” 

“แต่ฝนมันยังตกอยู่นะเว้ย เดี๋ยวกระเป๋านักเรียนของกูก็เปียกฝนหมดหรอก” 

“เอากระเป๋านักเรียนมึงมานี่” 

“เฮ้ย...มึงจะทำอะไรอ่ะ ระวังนะเว้ยสมุดการบ้านกูก็อยู่ในนั้น” มันเอากระเป๋านักเรียนของผมไปแล้วยัดเข้าไปใต้เสื้อช็อปของมัน จากนั้นมันก็วิ่งไปจ่ายค่ารถโดยสาร แล้ววิ่งกลับมาหาผม มันให้ผมวิ่งตามมันเข้ามาในซอย ไม่นานก็มาหยุดอยู่ที่หน้าห้องแถวที่เรียงรายกันอยู่หลายห้อง ในสภาพที่ผมกับมันเปียกโชกไปทั้งตัว  

“มึงจะยืนตากฝนอีกนานมั้ย เข้ามาข้างในสิถึงห้องพักกูแล้ว” 

“อืม แล้วกระเป๋านักเรียนกูล่ะ สงสัยคงเปียกฝนหมดแล้วมั้ง” 

“มึงนิ แทนที่จะห่วงตัวเองก่อน กระเป๋านักเรียนของมึงไม่เป็นอะไรหรอกน่า แม่ง...กูรักษายิ่งกว่าชีวิตกูอีก อ่ะ...เอาคืนไป” มันดึงกระเป๋านักเรียนของผมออกมาจากใต้เสื้อช็อปของมัน ในสภาพที่โอเคไม่ค่อยเปียกเท่าไหร่ 

“ขอบคุณ ว่าแต่มึงพักอยู่ที่นี่คนเดียวหรอ” 

“อืม ถามทำไม ห้องพักแถวนี้ก็มีแต่พวกเพื่อนกูทั้งนั้นแหละที่มาพักอยู่” 

“อืม” 

“เข้ามาในห้องกูก่อนเร็ว เดี๋ยวกูหาเสื้อผ้ากูให้มึงเปลี่ยนก่อนก็ได้ มึงถอดชุดนักเรียนของมึงออกก่อนเถอะ” 

“ห๊ะ ถอดตอนนี้เลยหรอ” 

“ก็เออสิว๊ะ ถ้ามึงไม่ถอดแล้วมึงจะเปลี่ยนเสื้อผ้าได้ยังไง เดี๋ยวก็เป็นหวัดไม่สบายหรอก” 

“อืม ก่อนที่มึงจะมาห่วงคนอื่น มึงห่วงตัวเองก่อนมั้ย ดูสภาพมึงสิปากก็แตก ขวบตาก็ช้ำ” 

“คนอย่างกูไม่ตายง่ายๆหรอกว่ะ กูคุยกับมึงมาตั้งนานแล้ว กูยังไม่รู้จักชื่อมึงเลย กูชื่อสายฟ้า มึงล่ะชื่ออะไร” 

“เมฆ” 

“มึงอายุเท่าไหร่ว๊ะ” 

“18 ปี มึงล่ะ” 

“16 ปี รุ่นน้องมึงว่ะ หึๆๆ” 

“งั้นมึงก็ต้องเรียกกูว่าพี่ ไอ้สายฟ้า” แม่ง...เด็กอะไรว๊ะตัวใหญ่กว่าผมอีก ไม่อยากจะเชื่อ ถ้าบอกว่าเป็นรุ่นพี่ผม ผมก็เชื่อนะ เพราะไอ้สายฟ้ามันตัวใหญ่และสูงกว่าผมมากๆเลย  

“ไม่ กูจะเรียกมึงไอ้เมฆ กูพอใจที่จะเรียกมึงอย่างนี้ มีไรป่ะ” 

“กวนตีน ไปเอาเสื้อผ้ามึงมาไปกูจะเปลี่ยน” 

“อืม” ในระหว่างที่ผมรอไอ้สายฟ้าไปเอาเสื้อผ้าของมันมาให้ผมเปลี่ยน ผมก็เดินดูรอบๆห้องของมัน ให้ตายเถอะที่ห้องพักหรือรังหนูกันแน่ เสื้อผ้าที่มันใส่แล้วก็กองกระจัดกระจายอยู่ตามพื้นเต็มไปหมด ไหนจะกองขยะและถ้วยชามที่มันกินแล้วไม่รู้จักเก็บไปทิ้งหรือไปล้างให้สะอาด มันอยู่ของมันไปได้ยังไงเนี่ย 

“อ่ะ...เสื้อผ้ากู ทั้งตู้เหลือแค่ชุดนี้แหละ ถ้ามึงจะอาบน้ำก็อาบได้เลยนะ ห้องน้ำอยู่ข้างหลังห้อง” 

“อืม ขอบใจ แต่กูว่ามึงควรจะทำความสะอาดห้องของมึงหน่อยนะไอ้สายฟ้า แม่งอีกสักพักก็คงมีหนู งู หรือไม่ก็แมลงสาบเข้ามาอยู่ในห้องแทนมึงแล้วว่ะ” 

“ไม่อ่ะ กูขี้เกียจ  

“มึงนี่มัน...สกปรกจริงๆเลย ถ้าแฟนมึงมาเจอสภาพห้องมึงแบบนี้นะ สงสัยคงได้แผ่นหนีกันหมดแน่” 

“กูยังไม่มีแฟนเว้ย แล้วกูก็ยังไม่เคยพาใครมาที่ห้องของกูด้วย นอกจากเพื่อนกูแล้วก็มึง เพราะฉะนั้นช่างมันเถอะ ตอนนี้กูเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว กูนอนก่อนนะ ง่วงแล้ว” 

“เดี๋ยว แล้วกูล่ะ” 

“เรื่องของมึงสิ ถ้าฝนหยุดตกแล้วมึงจะกลับบ้านก็ได้นะ ตามสบายเลยแล้วกัน” พูดจบมันก็เดินไปนอนลงบนที่นอนของมัน แล้วก็เงียบไปเลย ปล่อยให้ผมยืนงงเป็นไก่ตาแตกอยู่ได้ เพราะไม่รู้จะเอายังไงต่อไป จะกลับบ้านตอนนี้ฝนก็ยังไม่หยุดตกสักที 

"เฮ้อ...กูอยู่ที่นี้ก่อนก็ได้ว๊ะ" 

ในช่วงที่รอให้ฝนหยุดตกเพื่อที่ผมจะได้กลับบ้าน ผมไม่รู้จะทำอะไรรอเวลาดี เพราะตอนนี้ไอ้สายฟ้ามันก็นอนหลับไปแล้ว เอาเป็นว่าวันนี้ผมทำความสะอาดห้องให้มันดีกว่า เห็นแบบนี้แล้วมันทนไม่ไหวอยู่ไปได้ยังไงกัน ขยะก็กองอยู่เต็มพื้น ถ้วยจานกินแล้วก็ไม่รู้จักเก็บไปล้างกองหมักหมมกันจนเศษอาหารแห้งติดจานไปหมด เสื้อผ้าใส่แล้วก็ไม่รู้จักเก็บไปชัก แล้วไอ้เสื้อช็อปที่มันใส่ทุกวัน มันเคยชักบ้างหรือเปล่านะ  

“เอาว่ะ ทนดูอะไรที่มันรกหูรกตาไม่ได้ วันนี้เก็บห้องให้มันก็แล้วกัน” ผมเริ่มลงมือจากการเก็บเศษขยะและเอาถ้วยจานที่มันกินค้างไว้ไปล้างทำความสะอาดให้เรียบร้อย จากนั้นก็ตามเก็บเสื้อของมันที่กระจัดกระจายอยู่ตามพื้นใส่ในตะกร้า ว่าแต่ที่ห้องพักแถวนี้มีเครื่องชักผ้าหยอดเหรียญหรือเปล่าเนี่ย ถ้าไม่มีผมก็ชักมือให้มันเอง แม่ง...สกปรกสุดๆเลย  

เวลาผ่านไป จนทุกอย่างเริ่มเข้าที่เข้าทาง ห้องที่เคยรกยิ่งกว่ารังหนูตอนนี้กลับมาอยู่ในสภาพเดิมแล้ว เสื้อผ้าผมก็ลงทุนชักมือให้มันจนเสร็จ เพราะผมออกไปดูแถวนี้แล้ว ไม่มีเครื่องชักผ้าหยอดเหรียญเลยสักเครื่อง เหนื่อยก็เหนื่อย ฝนก็ไม่มีท่าทีว่าจะหยุดตกเลย ตอนนี้มันก็มืดมากแล้วด้วย ดีนะที่ผมส่งข้อความไปบอกแม่ก่อนแล้ว สงสัยผมต้องได้นอนค้างกับไอ้สายฟ้าที่นี่แล้วล่ะ  

“ไอ้สายฟ้า ขยับตัวไปหน่อยดิ” 

“อือ....”  

“คืนนี้กูขอนอนด้วยนะ เหนื่อยว่ะ กูทำความสะอาดห้องให้มึง ชักเสื้อผ้าให้มึง ทั้งที่กูกับมึงพึ่งจะรู้จักกันวันนี้วันแรกเอง แล้วอีกอย่างนะกูเป็นพี่มึงตั้ง 2 ปี มึงต้องเรียกกูว่าพี่สิ ไอ้สายฟ้ามึงได้ยินกูมั้ยเนี่ย”  

“.............” เงียบ! ไม่มีเสียงตอบรับใดๆจากคนที่นอนหลับสนิทอยู่ข้างๆผมตอนนี้ เสียงฝนตกที่เทลงมาอย่างไม่ขาดสายบวกกับเสียงฟ้าร้องที่ดังครึกครื้น ทำให้ผมค่อยๆหลับตาลงไปช้าๆด้วยความอ่อนเพลียทันที 

 

ฝากนิยายเรื่องใหม่ของไรท์ด้วยนะ 

โปรดติดตามต่อในตอนต่อไปได้เลยจ้า 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว