ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 369

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 08 เม.ย. 2564 08:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 3
แบบอักษร

ไอ้สิงหา!

ผมตะคอกเสียงจนดังก้องไปทั่วห้องและเสียงของผมก็กลบเสียงของอาจารย์ที่กำลังสอนอยู่จนอาจารย์ต้องหยุดสอนและหันมามอง

"เสียงใครคะ" อาจารย์เอ่ยถามทำให้ทุกคนหันมามองที่ผม

"ผมครับ" ผมยอมรัอย่างแมนๆและไม่ลืมหันไปมองค้อนให้ไอ้สิงหาเพราะมันคือตัวต้นเหตุที่ทำให้ผมต้องโมโห

"มีปัญหาอะไรคะนักศึกษา" อาจารย์ถามด้วยน้ำเสียงต่ำบ่งบอกว่ากำลังไม่พอใจเป็นอย่างมาก

"ไม่มีครับ"

"ไม่มีแล้วเสียงดังทำไมคะ ถ้าไม่พอใจทีจะเรียนก็เชิญด้านในอกห้องค่ะมันรบกวนคนอื่นเขา อาจารย์ไม่อยากดุแต่เธอก็ทำให้อาจารย์ต้องดุ"

"ผมขอโทษครับ" ผมพูดออกไปเสียงเบาอย่างรู้สึกผิด

"งั้นก็เชิญค่ะ" อาจารย์ออกปากไล่ผมทำให้ผมต้องออดมาจากห้องเรียนท่ามกลางสายตาของเพื่อนๆที่มองมาแต่ผมก็ไม่สนใจอะไรทั้งนั้นผมเดินออกมาจากห้องหลังจากนั้นก็มีบ้างคนเดินตามผมออกมาด้วยผมหันกลับไปมองก็พบว่าเป็นไอ้กายและตามหลังไอ้กายมาก็เป็นไอ้สิงหาศัตรูคู่แค้นของผมนั่นเอง

"มึงจะไปไหนวะ" ไอ้กายเอ่ยปากถามผมและเดินตามผมมา

"ไปไหนก็ได้" ผมตอบไอ้กายและมองไอ้สิงหาด้วยสีหน้าโกรธเคืองก่อนที่ผมจะหันไปตะคอกมัน

"มึงตามกูมาทำไม!"

"กูอยากตามมึงมีปัญหาอะไร" มันตอบผมพร้อมกับทำสีหน้ากวนตีนมันไม่รู้สึกผิดเลยสักนิดที่ทำให้ผมโดนไล่ออกจากห้องมายิ่งทำให้ผมโกรธมันมากขึ้น

"ทำแบบนี้แสดงว่ามึงอยากมีเรื่องมากใช่ไหม" ผมชี้หน้ามันและมองมันด้วยแววตาวาวโรจน์

"ใช่กูอยากมีเรื่องกับมึงอยากมีหลายๆเรื่องเลยแหละ" มันตอบผมพร้อมกับยิ้มมุมปากอยากเจ้าเล่ห์สงสัยมันอยากจะกินส้นตีนผมแทนอาหารเหมือนเพื่อนมัน

"ได้! เดี๋ยวกูจัดให้" พูดจบผมก็พร้อมจะพุ่งตัวใส่มันแต่ก็เหมือนว่ามันจะรู้ทันมันรีบเบี่ยงตัวหลบจึงทำให้ผมเสียหลักลงไปกองอยู่ที่พื้นก่อนที่ผมจะได้ยินเสียงหัวเราะจากปากของมัน

"อยากนอนหรอวะ มึงถึงได้ล้มลงไปที่พื้นแบบนั้น" ไอ้สิงหามันพูดจาเยาะเย้ยผม

"ไอ้เหี้ยสิงหาคมวันนี้กูจะเอาเลือดหัวมึงออก" ตอนนี้ความอดทนของผมมันหมดลงแล้วผมยันตัวขึ้นซึ่งมีไอ้กายช่วยพยุงอีกคนก่อนที่ไอ้กายมันจะห้ามปรามผมไว้และหันไปคุยกับไอ้สิงหา

"อย่ามีเรื่องเลยว่ะ"

"เพื่อนมึงนั่นแหละอยากมีกูมาดีนะกูไม่ได้มาหาเรื่องมันแต่มันเดือดร้อนไปเอง" ไอ้สิงหาพูดแต่ผมไม่เชื่อคำพูดของมันพวกที่มันมานี่วันนี้มันจะมาแก้แค้นแทนเพื่อนคงมันรู้ดีแก่ใจ

"ตอแหลว่ะ คนอย่างมึงไม่เคยยอมใครง่ายๆยิ่งเป็นเพื่อนของมึงมึงทั้งรักทั้งห่วงพวกมันก็เลยจะมาแก้แค้นแทน"

"แล้วแต่มึงจะคิดก็แล้วกันเพราะกูก็พูดความจริงไปหมดแล้วว่าที่กูมานี่วันนี้เพื่อผูกมิตรไม่ใช่ผูกศัตรู"

"ใครเชื่อมึงก็ควายแล้ว"

"ตามใจกูขี้เกียจอธิบายให้ควายฟัง!"

"ไอ้สิงหา!!" เป็นอีกครั้งพี่ผมตะคอกเสียงเรียกชื่อมันผมไม่อยากจะทนกับคนแบบมันผมไม่อยากรู้จักหรือผูกมิตรอะไรกับมันทั้งนั้นพูดง่ายๆคือผมไม่อยากมีเพื่อนเป็นคนแบบมัน

"กลัวลืมชื่อกูหรอถึงได้เรียกนักเรียกหนา อยากเปลี่ยนไหมล่ะจากเรียกชื่อเป็นครางชื่อแทน ฮึ"

"สัดเอ้ย!"

ผลัวะ!

จนได้ผมทนฟังคำพูดยียวนกวนประสาทของมันไม่ไหวพุ่งตัวเข้าไปประชิดตัวมันก่อนจะปล่อยหมัดใส่หน้าหล่อๆของมันไปหนึ่งหมัดอย่างที่มันไม่ได้ตั้งตัว มันเซถอยหลังไปหนึ่งก้าวพร้อมกับใบหน้าพี่หันไปตามแรงหมัดของผมผมยิ้มมุมปากอย่างพอใจที่ได้ต่อยหน้าคนอย่างมันสักครั้ง

ผมยืนมองผลงานของตัวเองและคิดว่าไอ้สิงหามันต้องโกรธผมแน่ๆและคงหันมาต่อยผมคืนแต่ผมก็คิดผิดมันหันกลับมาพร้อมกับรอยยิ้มอย่างไม่สะทกสะท้านแม้มุมปากของมันจะมีเลือดแต่มันก็ไม่สนใจเพียงแค่ใช้นิ้วหัวแม่โป้งปาดเลือดออกแค่นั้น

"หมัดหนักดีนิ" มันพูด

"นี่คือหมัดแรกเพื่อเป็นการเตือนถ้ามึงยังไม่หยุดรุกรานหรือกวนตีนกูต่อไปมึงได้กินตีนกูแทนหมัดแน่"

พูดจบผมก็เดินออกมาจากตรงนั้นทันทีโดยไม่สนใจมันอีกผมรีบเดินไปที่ลิฟต์ซึ่งมีไอ้กายเดินตามมาไม่ห่างผมได้ยินเสียงแว่วแว่วว่าไอ้กายมันคุยอะไรกับไอ้สิงหาก่อนที่มันจะเดินตามผมมาและเป็นจังหวะที่ลิฟต์มาพอดีผมเข้าไปในลิฟท์พร้อมๆกับไอ้กายคนที่เราทั้งคู่จะลงลิฟต์ไปพร้อมกัน

.

ตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์

ผมเดินเข้าไปในตึกด้วยสีหน้าเรียบนิ่งมีสายตาบางคู่มองมาที่ผมซึ่งผมก็ไม่ได้แปลกใจว่าพวกมันมองทำไมคงเป็นที่ใบหน้าของผมพี่มีรอยช้ำเขียวจากการถูกต่อยมาเมื่อไม่นาน

ผมไม่คิดเลยว่าคุณตัวเล็กๆแบบมันจะมีแรงเยอะขนาดนี้แรงเยอะสมคำร่ำลือที่เขาว่ามันชอบมีเรื่องชกต่อยอยู่เป็นประจำแถมยังบ้าอำนาจไม่หยุดวันนั้นที่ไอ้โต้งเพื่อนผมโดนวันนี้ผมได้รู้แล้วว่ามันเอาจริง

"ไปไหนมาวะแล้วหน้าไปโดนอะไรมา" ไอ้ภูมิมันถามผมทันทีที่ผมเดินไปถึงโต๊ะประจำของเราทำให้มิ้นและไอ้โต้งพี่ก้มหน้าเล่นเกมอยู่ต้องเงยหน้าขึ้นมามองผม

"รอยแบบนี้ถูกต่อยมาแน่ๆ" ไอ้โต้งมันว่าก่อนพี่มิ้นมันจะขยับให้ผมนั่งลงข้างๆมันแล้วมันก็ยื่นมือมาจับใบหน้าผมไว้พร้อมกับมองแผลที่มุมปากของผม

"ไปมีเรื่องกับใครมาปกติมึงไม่ชกต่อยกับใครง่ายๆนิ" มิ้นมันถาม

"เปล่านี่บังเอิญเจอเพื่อนเก่าๆก็เลยทักทายกันนิดหน่อย" ผมตอบ

"เพื่อนที่ไหนวะนอกจากพวกกูมึงยังมีเพื่อนที่ไหนอีกจะว่าเป็นไอ้กวินก็คงไม่ใช่หรือว่า..." ไอ้โต้งมันมองผมด้วยสายตาขี้สงสัยผมว่ามันรู้แล้วล่ะว่าผมไปโดนอะไรมา

"อืม" ผมตอบแค่นั้นไอ้โต้งก็พยักหน้ารับรู้และยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมาส่วนไอ้ภูมิเมื่อเห็นรอยยิ้มของไอ้โต้งมันก็พอจะเดาได้แต่มันก็ไม่พูดอะไรออกมาสักคำเพราะเรื่องนี้มีแค่เราสามคนพี่รู้กันมิ้นมันไม่รู้ด้วยและพวกผมก็ไม่อยากให้มันรู้

"ไปห้องพยาบาลหน่อยมั๊ย" มิ้นมันถามผมและมันก็ดูจะเป็นห่วงผมมาก

"ไม่หรอกแผลแค่นี้กูไม่เป็นไรมากหรอกมึงไม่ต้องเป็นห่วง ว่าแต่มึงเถอะไหนบอกว่ารีบกลับกูกลับมาที่ตึกทำไมมึงหยังอยู่วะมิ้น" ผมถามมิ้นออกไปเพราะตอนเที่ยงมันรีบออกไปบอกว่ามีธุระจะไปทำแต่ทำไมยังมานั่งเล่นเกมกับไอ้โต้งได้

"พอดีว่ากูไม่ได้ไปทำแล้วก็เลยกลับมาหาพวกมันนี่แหละแล้วมึงก็ไม่อยู่ว่าจะขอกลับพร้อมมึง" มิ้นมันตอบทำเอาผมงงนิดหน่อยแต่ก็ไม่ได้ซักอะไรมันมากในเมื่อมันขอกลับด้วยผมก็จะไปส่งมัน

"งั้นกลับเลยไหมล่ะกูจะได้ไปส่ง"

"เอาสิ" มิ้นมันตอบรับก่อนจะเก็บของลงกระเป๋าผมยิ้มให้มันก่อนจะยื่นมือไปขยี้ผมมันอย่างเอ็นดูผมชอบมองมันทำตัวแบบนี้มันน่ารักดีผมอยากมีน้องสาวเหมือนมันจังแต่ต่างตรงที่น้องผมไม่ได้มีนิสัยแบบนี้

"มึงสองคนนี่นะทำตัวเหมือนผัวเมียกันเลยกูเริ่มจะสงสัยแล้วนะ" เสียงไอ้โต้งมันพูดแซวผมได้แต่ยิ้มและสายหน้าส่วนมิ้นมันหันไปขึงตาใส่ไอ้โต้งและด่าเป็นที่เรียบร้อยในฐานะที่มันเล่นไม่ดูเวล่ำเวลา

.

21.15 น.

ผับK

หลังจากที่ผมไปส่งมิ้นที่บ้านและกลับเข้าไปที่คอนโดของตัวเองผมนอนหลับไปงีบนึงพอตื่นขึ้นมาก็ได้รับข้อความจากพวกมันให้ออกมาที่ผับแห่งนี้ผมรู้สึกหงุดหงิดนิดหน่อยแต่ก็ปฏิเสธพวกมันไม่ได้เลยต้องออกมากว่าจะออกมาถึงก็ปาไปเกือบสามทุ่มพอผมมาถึงพวกมันก็บ่นผมนิดหน่อยหาว่าผมมาช้าทั้งที่มันไม่ดูเลยว่าตอนชวนผมนั้นมันเป็นเวลาเท่าไหร่แล้วดีเท่าไหร่ที่ผมมา

"เรียกกูออกมามีอะไร" ผมถามพวกมันพร้อมกับยกแก้วเหล้าที่เทไว้แล้วขึ้นดื่มทันทีรู้สึกแสบที่มุมปากนิดหน่อยสงสัยแผลที่โดนชกมามันกำลังจะเล่นงานผมนึกแล้วก็เจ็บใจไม่หายแต่ก็นะผมจะเอาคืนมันแน่แต่ไม่ใช่วิธีชกต่อยผมจะทำให้คนอย่างตะวันสยบใต้ร่างผมให้ได้

"เป็นไงละมึงเจอฤทธิ์ของไอ้ตะวันเข้าแล้วล่ะสิกูก็บอกมึงแล้วมึงดูสภาพกูเป็นตัวอย่างแต่แปลกที่มึงโดนแค่นั้น" ไอ้โป้งมันเอ่ยปากแซวผมได้แค่ยักคิ้วให้มันแสดงความเหนือกว่าว่าแค่นี้ที่ผมโดนมันแค่มดกัด

"แค่นี้เองหรอวะกูไม่เห็นจะมีอะไรมากมาย" ผมว่า

"งั้นต่อไปก็คงเป็นกูสินะ" ไอ้ภูมิมันพูดเพราะมันเป็นคนเดียวที่ยังไม่มีแผลจากการเข้าไปตอแยไอ้ตะวันแต่ผมว่าสักวันมันก็ต้องโดนนอกเสียจากว่ามันจะยอมแพ้และถอนตัวออกไปจากเดิมพันครั้งนี้

"จะยอมแพ้ก็ได้นะเว้ยก่อนที่มึงจะเจ็บตัวเหมือนพวกกู" ไอ้โต้งมันท้าไอ้ภูมิเพื่อหวังให้ไอ้ภูมิมันถอนตัวพอมันถอนตัวมันก็จะเสียเดิมพันทันทีผมมองหน้าไอ้ภูมิก่อนจะยิ้ม

"ให้กูลองก่อนไม่ได้หรอถ้าท่าไม่ดีกูขอยอมแพ้ก็แล้วกันแต่กูไม่เข้าหามันเหมือนที่พวกมึงทำกันหรอกนะ" ไอ้ภูมิมันพูดเหมือนมันมีวิธีที่ดีกว่าพวกผมแต่ผมมองแล้วไม่เห็นว่าจะมีวิธีไหนเลยพี่จะเข้าไปแบบไม่ให้ไอ้ตะวันโมโหได้

"ใช่หรอวะกูว่ามึงเข้าหามันแบบดีๆไม่ได้หรอกขนาดกูแทบคลานเข่ามันยังซ้อมกูซะน่วมเลย"

"เออมึงเชื่อใจกูเถอะนามึงคอยดูก็แล้วกันอย่าสบประมาทกูให้มันมากเพราะกูไม่ใช่มึงนะไอ้โต้ง" พูดจบไอ้ภูมิก็หัวเราะชอบใจที่สามารถพูดเกทับคนอย่างไอ้โต้งได้ส่วนผมก็นั่งดื่มไปคุยกับพวกมันไปไม่รู้ว่าจะกลับตอนไหนหรือคืนนี้อาจจะมีสาวๆสวยๆเป็นเพื่อนร่วมทางกลับพร้อมพวกผมก็เป็นได้

พอพวกผมนั่งดื่มไปสักพักไอ้โต้งที่รู้สึกเบื่อๆพอเริ่มได้ที่มันก็เริ่มลุกออกจากโต๊ะเพื่อหวังจะไปเต๊าะสาวแต่ผมดูสภาพมันแล้วคืนนี้มันไม่น่าได้สาวอย่างมากก็น่าจะได้ฝามือสาวมาประทับหน้าแทนสภาพยับเหยินขนาดนั้นมันยังอยากจะซ่าอีก

ผมมองตามไอ้โต้งไปก่อนที่สายตาจะเหลือบไปเห็นคนคุ้นตากำลังคลอเคลียอยู่กับผู้หญิงพี่หน้าตาสะสวยวันนี้ช่างบังเอิญจริงๆพี่ผมเจอมันอีกรอบแถมมันยังมาคนเดียวไร้เงาของไอ้กายกับไอ้กวินอีกด้วยทำไมมันมาคนเดียวแต่ก็ดีเพราะนี่อาจเป็นโอกาสของผมก็ได้

"ภูมิมึงดูนู่นเป้าหมายว่ะ" ผมสะกิดบอกไอ้ภูมิและมันก็หันไปมองก่อนจะพบเป้าหมายที่ผมบอก

"บังเอิญว่ะโคตรบังเอิญกูเริ่มเลยดีไหม" ไอ้ภูมิมันว่าแถมยังทำหน้าตาเหมือนเสือกำลังจะตะครุบเหยื่อ

"ไม่ๆกูยังไม่ให้มึงเริ่มเพราะกูจะเข้าหามันเอง" ผมบอกมัน

"ได้กูไม่ถือเพราะกูก็ไม่ได้ต้องการอยากจะชนะขนาดนั้นแต่มึงเถอะยังไงวะอย่าสนใจมันจริงๆก็แล้วกัน" ไอ้ภูมิพูดเหมือนมีความคิดอะไรบางอย่างแววตามันก็เป็นประกายแปลกๆ

"งั้นไว้เจอกันนะกูคงไปเลยอ่ะไม่ได้กลับมาที่โต๊ะแน่นอนบอกไอ้โต้งด้วยนะแล้วก็ลากมันกลับบ้านด้วยกูไม่ได้เป็นห่วงมันแต่กูเป็นห่วงสาวๆ" พูดจบผมก็หัวเราะพร้อมกับไอ้ภูมิก่อนที่ผมจะแยกตัวออกมาจากมันแต่ยังไม่ทันที่ผมจะเดินถึงตัวเป้าหมายของผมเสียงเอะอะโวยวายก็ดังขึ้นมาซะก่อน

เพล้ง!

กรี๊ดดด!

เสียงเหมือนแก้วแตกดังขึ้นพร้อมกับเสียงกรีดร้องบริเวณนั้นเกิดความวุ่นวายขึ้นผู้คนเริ่มแตกกระจายเสียงเพลงดับลงก่อนที่จะเกิดการตะลุมบอนกันเกิดขึ้นผมมองหาไอ้ตะวันก่อนจะพบว่าร่างของมันนอนอยู่ที่พื้นและกำลังโดนรุมกระทืบอย่างไม่ยั้งแบบนี้เขาเรียกว่าหมาหมู่หรือเปล่าส่วนไอ้คนที่มันกระทืบมันก็ลั่นวาจาออกมาอย่างโกรธแค้นเคือง

"ซ่านักใช่ไหมกล้ามายุ่งกับเมียกูหรอ" มันพูดไปกระทืบไอ้ตะวันไปด้วยผมรีบเข้าไปหาร่างไอ้ตะวันทันทีก่อนที่ผมจะได้ยินเสียงคนชกต่อยกันเกิดขึ้นพอหันไปมองก็เห็นไอ้ภูมิที่เข้ามาสมทบอยู่ดีๆผมก็มีเรื่องชกต่อยจนได้เพราะจะช่วยไอ้ตะวัน

ช่วงเวลาชุลมุนผมไม่รู้ว่าใครเป็นใครผมปล่อยพวกมันไปมั่วซั่วแต่ก็ไม่ได้มั่วถึงขนาดว่าไม่ได้ดูอะไรเลยผมต่อยพวกมันและได้ยินพวกมันสบถคำหยาบหลายรอบผมพยายามปกป้องร่างของไอ้ตะวันเพราะตอนนี้มันแน่นิ่งไปแล้วอีกสักพักเจ้าของร้านก็ประกาศผ่านไหมออกมาทำให้ศึกในครั้งนี้ค่อยๆสงบลงเพราะมีกาดจากทางร้านเข้ามาห้ามกว่าจะห้ามได้ผมก็โดนไปหลายหมัด

"พวกมันยุ่งกับเมียกูก่อน!" ไอ้คู่อริมันพูดขึ้นทันทีแถมยังชี้หน้าผมและมองผมด้วยสายตาอาฆาตแค้นอีกต่างหาก

"ไหนเมียมึงวะกูไม่เห็นสักคน" ผมพูดจาด้วยน้ำเสียงยียวนออกไปและหันไปพยุงร่างของไอ้ตะวันขึ้นมา

"นี่ไงวะเมียกูเพื่อนมึงมันยุ่งกับเมียกู"

"เมียมึงแล้วไงวะถ้าเมียมึงไม่มาอ่อยเพื่อนกูเพื่อนกูคงไม่ยุ่งหรอกและอีกอย่างเพื่อนกูที่มึงว่าเนี่ยมันคือเมียกูเอง" ผมประกาศออกไปทำให้ทุกคนเงียบทันทีแม้แต่ไอ้ภูมิมันมองหน้าผมพร้อมกับทำสีหน้าอึ้งๆ

"อ๋อพวกเกย์นี่เองหรอวะ" มันทำหน้าเหยียดผมทันทีแถมยังหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ

"แล้วไงวะอย่างน้อยกูก็ไม่ใช่พวกหมานักเลงก็แล้วกัน"

"ไอ้! เวรเอ้ยพูดแบบนี้มึงจะหาเรื่องกูใช่ไหมมึงรู้ไหมว่ากูลูกใคร"

"ลูกใครก็เรื่องของมึงไม่ใช่ลูกกูก็แล้วกัน"

"ไอ้สัด!" มันตะคอกเสียงและกำลังจะพุ่งเข้ามาหาผมอีกครั้งแต่กาดก็กันมันไว้และห้ามปรามไม่ให้มีเรื่อง

"นี่คือ LINE ของผมสามารถให้เจ้าของร้านติดต่อผมมาได้ผมยินดีจ่ายค่าเสียหายให้ไม่อั้น" พูดจบผมก็พยุงร่างของไอ้ตะวันออกมาจากร้านทันทีทำไมผมต้องช่วยมันข้อนี้ผมก็ไม่เข้าใจแต่ก็นะถือว่าช่วยเพื่อนร่วมโลกก็แล้วกัน

"มันเป็นไงบ้างวะ" ไอ้ภูมิที่เดินตามผมออกมามันถามขึ้นและช่วยผมพยุงร่างของไอ้ตะวัน

"ก็อย่างที่มึงเห็นกูว่าคนอย่างมันก็ไม่ได้ห้าวขนาดนั้นหรอกพอโดนลอบกัดแม่งก็ตายเหมือนหมา"

"แล้วมึงจะพามันไปไหน" ไอ้ภูมิมันถามผม

"บ้านมันกูก็ไม่รู้จักสงสัยว่ากูต้องพามันไปคอนโดกูแล้วล่ะ"

ผมบอกไอ้ภูมิและพยุงไอ้ตะวันมาถึงรถก่อนที่ผมจะหันไปถามไอ้ภูมิว่ามันจะไปกับผมหรือเปล่าและคำตอบที่ได้คือมันไม่ไปมันกลับเข้าไปในผับเพื่อไปหาไอ้โต้งผมกับมันแยกกันตรงนี้ก่อนที่ผมจะยัดไอ้ตะวันเข้าไปในรถและยืนดูสภาพของมันถ้ามันรู้สึกตัวขึ้นมามันจะทำหน้ายังไง

.

.

.

ฝากติดตามให้กำลังใจ writer ด้วยนะคะสามารถติชมได้ตลอดค่ะและไรเตอร์จะปรับปรุงแก้ไขทุกคำติชมค่ะ

อย่าลืมกดเม้นคุยกันและกด like เพื่อเป็นกำลังใจด้วยนะคะ

 

 

 

 

ความคิดเห็น