ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ต่อรอง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย สยองขวัญ,สั่นประสาท

คนเข้าชมทั้งหมด : 39

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 07 เม.ย. 2564 11:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ต่อรอง
แบบอักษร

รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสะใจบนใบหน้าของนายวิชิตชัยปรากฏอยู่ได้ไม่นาน​ ก็มีอันต้องหุบลง​ นั่นก็เป็นเพราะว่าลูกน้องของเก่งที่ได้รับคำสั่งให้มาพาตัวนายวิชิตชัยไปให้นั่นเอง

 

"ปล่อยกูนะเว้ย!​ มึงกล้าดียังไงมาทำแบบนี้กับกูวะ" เสียงสบถหยาบคายจากปากนายวิชิตชัยก่นด่ามาตลอดทาง​ จนกระทั่งมาถึงบ้านพักเฮียสอง​ นั่นแหละนายวิชิตชัยจึงเลิกโวยวาย​ ลูกน้องของเก่งกึ่งปล่อยกึ่งโยนนายวิชิตชัยลงกับพื้น

 

"มึงเองเหรอวะที่มาก่อเรื่องบนเกาะของเฮียสอง"

 

"แล้วมึงเป็นใครวะ!"

 

"แล้วมึงคิดว่ากูเป็นใครล่ะ"

 

"ฮึ! ก็แค่หมาเฝ้าบ้าน​ ดุแค่ไหนก็เป็นได้แค่หมาละวะ"

 

ขาดคำนายวิชิตชัย​ หมัดแน่นๆ​ ของเก่งก็บรรจงลงมาประทับอยู่ที่ปากของนายวิชิตชัย​เต็มๆ​ จนนายวิชิตชัยต้องลงไปนอนกองอยู่กับพื้นอีกครั้ง... นายวิชิตชัยหันหน้าช้ำๆ​ กลับมามองเก่งด้วยสายตาอาฆาต

 

"ไงวะ! แน่นักเหรอวะมึงอ่ะ​ มึงแน่ผิดที่ผิดคนแล้วเว้ย! "

 

"มึงทำได้แค่นี้เองเหรอวะ! " นายวิชิตชัยพูดท้าทายเก่งด้วยน้ำเสียงโทนต่ำและทำหน้าตายียวนกวนประสาท

 

"เมื่อกี้มึงพูดว่าไงนะ"

 

นายวิชิตชัยพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นมาอย่างทุลักทุเล... เขาจ้องหน้าเก่งและย้อนถามกลับไปว่า

 

"แล้วมึงได้ยินกูพูดว่ายังไงล่ะ"

 

เก่งโกรธที่โดนนายวิชิตชัยย้อนถามและท้าทายแบบนี้​ จึงชักปืนออกมาจะยิงนายวิชิตชัย​ แต่นายวิชิตชัยก็ไม่ได้มีสีหน้าหรือว่าอาการกลัวเกรงแต่อย่างใด ต่อการกระทำดังกล่าวของเก่งเลยแม้แต่น้อย​ เก่งและนายวิชิตชัยสบตากันอย่างไม่มีใครยอมแพ้ใคร จนกระทั่งเก่งเริ่มคิดอะไรสนุกๆ​ ขึ้นมาได้​ จึงได้พูดขึ้นมาว่า

 

"ฮึ! นี่มึงไม่กลัวตายเลยสักนิดเหรอวะ... แต่ก็ดี​ กูชอบคนแบบนี้แหละ​ แต่น่าเสียดายที่กูต้องฆ่ามึง​ แต่! กูก็ไม่ชอบยิงคนที่ไม่กลัวตายอยู่ดี..." เก่งหยุดพูดและถอนหายใจจากนั้นจึงพูดต่อว่า

 

"พอดีว่ามันเสียอารมณ์ว่ะ! "

 

"แต่คนอย่างมึงก็คงไม่คิดจะปล่อยกูออกไปจากเกาะนี้ง่ายๆเหมือนกันใช่ไหม" นายวิชิตชัยอ่านใจเก่งออก​

 

"เออ... ถูกของมึงว่ะ"

 

"แล้วมึงจะเอายังไง! "

 

"มึงเคยเล่นเกมนายพรานล่าเหยื่อไหม​ เอางี้... พูดง่ายๆ​ เลยนะ​ คือว่าถ้าภายในหนึ่งชั่วโมงนี้มึงหนีลูกกระสุนของกูและลูกน้องกูได้เนี่ย... " เก่งหยุดพูดและมองหน้านายวิชิตชัย​ แล้วก็พูดต่อไปอีกว่า

 

"มึงก็รอด​ แต่ถ้ามึงเกิดโง่กว่าลูกกระสุนของพวกกู... ก็ทิ้งชีวิตมึงไว้บนเกาะนี้ก็แล้วกัน"

 

นายวิชิตชัยแกล้งทำเป็นคิดนิดหนึ่ง​ ก่อนจะตอบตกลงเก่ง​ และเมื่อนายวิชิตชัยจะขออาวุธปืนเพื่อเอาไว้ป้องกันตัวเองบ้าง... กลับได้รับคำตอบจากเก่ง​ว่า

 

"มึงเป็นเหยื่อ​ มึงก็หาวิธีเอาตัวรอดเองสิ!!! " พูดจบเก่งก็หันมาหัวเราะกับลูกน้อง​ นายวิชิตชัยหรุบเปลือกตาลงต่ำพร้อมกับเผยรอยยิ้มบางๆ​ ที่มุมปาก​แต่กลับแฝงไปด้วยความร้ายกาจและเจ้าเล่ห์อยู่ในนั้น

 

... จากนั้นเกมนายพรานล่าเหยื่อจึงเริ่มต้นขึ้น...

ความคิดเห็น