ขอขอบพระคุณสำหรับการสนับสนุนนิยายเรื่องนี้ค่ะ ขอให้มีความสุขและเพลิดเพลินไปกับการอ่านนะคะ ^.^

ชื่อตอน : Ep. 4 I hate you ( 100% )

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 41.4k

ความคิดเห็น : 81

ปรับปรุงล่าสุด : 15 พ.ค. 2559 23:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep. 4 I hate you ( 100% )
แบบอักษร

4

I hate you

 

#

 

  

 

           หลังจากโคลด์ สมิธ แขกผู้ไม่ได้รับเชิญกลับออกไปจากห้องพักฟื้นก็ถึงช่วงเวลาแห่งการอธิบายถึงเหตุการณ์บางส่วนอย่างเลี่ยงไม่ได้ให้แก่สตีฟและแคลร์ฟัง โชคดีที่ระหว่างการอธิบายเรื่องราวทั้งหมดลอสส์กำลังออกไปมินิมาร์ทขนาดย่อมในฝั่งตรงข้ามกับโรงพยาบาล  และนั่นเป็นเรื่องดีสำหรับลิน่าที่ต้องการปิดบังถึงสาเหตุที่แท้จริงในการตั้งครรภ์ของเธอว่าแท้จริงแล้วมันเกิดขึ้นได้อย่างไร... หากทว่าบทสนทนานั้นไม่ได้จบเพียงแค่การตัดสินใจของลิน่าซึ่งเธอได้ตัดสินใจเลือกไปเรียบร้อยเสียแล้ว

ไม่ว่ายังไงผมก็เปลี่ยนความคิดคุณไม่ได้ใช่ไหมลิน่า เสียงทุ้มของสตีฟอัดแน่นไปด้วยความกังวล  เขานั่งนิ่งเงียบอยู่พักใหญ่ก่อนจะพูดขึ้นมาหลังจากรับรู้เรื่องราวอันแท้จริงว่าโคลด์สมิธคือพ่อของดาร์เลเน่และเขาบังคับให้ลิน่าไปอยู่กับตนด้วยเพื่อแลกกับการที่ลิน่าต้องพลัดพรากจากลูกสาววัยแบเบาะ

ไม่เอาน่าสตีฟ  คุณไม่ใช่แฟนเธอซะหน่อย

แคลร์ ! ”  ลิน่าหันไปตะวาดเพื่อนสาว  นั่นมันไม่ใช่ประโยคที่ควรจะหลุดออกมาในสถานการณ์แบบนี้เอาเสียเลย 

ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับสตีฟ  แม้มันค่อนข้างจะขุ่นเคืองไม่มีอะไรชัดเจน  แต่เธอก็สัมผัสได้ว่ามันไม่ใช่อะไรที่ธรรมดาแน่นอน  สตีฟให้เธอมากเกินกว่าคำว่าเจ้านายหรือเพื่อนสนิท แต่ก็นั่นแหละ...มันไม่เคยปรากฏสถานะที่ชัดเจนใด ๆ ทั้งสิ้น

ก็ฉันพูดเรื่องจริงนี่นา...

ใช่ ผมรู้  ผมไม่ได้เป็นแฟนคุณ  แต่ก็ไม่ใช่ว่าผมไม่....

สตีฟ  ฉันไม่มีทางเลือก  นั่นคือทางเลือกเดียวที่จะทำให้ฉันได้อยู่กับดาร์เลเน่ ลิน่าเอ่ยเสียงอ่อน โคล์ดพูดถูกเขามีทุกอย่างที่เธอไม่มี อำนาจ เงิน เธอไม่อยากให้ดาร์เลเน่ต้องมาเผชิญชะตากรรมชีวิตแสนลำบากเพียงเพราะอคติที่มีต่อโคลด์

 เอ่อ...ขอขั้นแปบนะ  ตอนนี้ฉันเองรู้สึกอยากกลับไปหาเดนิสแล้วล่ะ  เดี๋ยวฉันจะแวะไปตามหาลอสส์และพาเขากลับไปพร้อมด้วยเลย  เอาเป็นว่าไว้พรุ่งนี้จะมาเยี่ยมใหม่นะ บาย แคลร์เลือกที่จะชิ่งหนีกลับก่อนเมื่อบรรยากาศในห้องมันเริ่มอึมขรึมขึ้นเรื่อย ๆ แบบไม่มีที่สิ้นสุด  เธอเอ่ยลาลิน่าเพื่อนสาวซึ่งกำลังนอนกึ่งนั่งอยู่บนเตียงก่อนจะหันไปเอ่ยลาดาร์เลเน่ที่กำลังหลับปุ๋ยอยู่ในเตียงเด็กบนรถเข็น

คุณเองก็ควรกลับไปพักผ่อนบ้างนะสตีฟ  คุณเหนื่อยมาหลายวันแล้วไหนจะต้องกลับไปเตรียมเปิดร้านอีก

ผม...อยากอยู่เป็นเพื่อนคุณ

ฉันรู้สตีฟ...แต่ฉันอยากให้คุณกลับไปพักผ่อน  นะคะ....

โอเค...ก็ได้...  ไว้พรุ่งนี้ผมจะรีบกลับมาเยี่ยมหลังจากปิดร้านเรียบร้อยแล้ว

ค่ะ  ขับรถกลับดี ๆ นะคะ

 

                ลิน่าเอ่ยล่ำลาพร้อมเผยรอยยิ้มบางสดใสให้แก่เขา  หลังจากแผ่นหลังหนาของสตีฟเดินห่างออกไปก่อนจะตามด้วยบานประตูที่เปิดและปิดสนิทลงอย่างแผ่วเบา  เจ้าของร่างอรชรบนเตียงผู้ป่วยก็เอนตัวลงนอนอย่างช้า ๆ เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ดังขึ้นชัดเจนท่ามกลางบรรยากาศเงียบสงบภายในห้อง  ลิน่าเบนสายตาหันไปมองยังลูกสาวตัวน้อยซึ่งกำลังนอนหลับตาพริ้ม  ในใจอดกังวลไม่ได้ว่าต่อจากนี้ระหว่างเธอและลูกน้อยจะต้องเผชิญอะไรอีกบ้าง... 

                มันเป็นอะไรที่หญิงสาวไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าชีวิตเธอต้องกลับเข้าไปพัวพันกับผู้ชายอย่างโคลด์ สมิธอีกครั้ง  นั่นไม่ใช่สิ่งที่เธอปรารถนาเลยแม้แต่เพียงชั่ววินาทีเดียว  สำหรับลิน่าระหว่างเธอกับเขามันเสมือนฝันร้ายยามค่ำคืนที่ตามมาหลอกหลอนไม่เคยสิ้นสุด !

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!

เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นหลังจากสตีฟกลับออกไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมง  ลิน่าค่อย ๆ พยุงตัวขึ้นนั่งและเบนสายตาไปยังผู้มาเยือน

สวัสดีครับคุณบราวน์ ลิน่า

อ้าว ! คุณ...แอริค ใช่ไหมคะถ้าฉันจำไม่ผิด

ครับ ผมเอง  ขอโทษที่เข้ามารบกวนนะครับ พอดีคุณสมิธให้ผมนำอาหารบำรุงมาให้น่ะครับ

ขอบคุณนะคะ  แต่ฝากบอกเขาด้วยว่าคราวหน้าอย่าลำบากเลยจะดีกว่า  ฉันแข็งแรงดีค่ะ ไม่จำเป็นต้องทานอาหารบำรุงอะไรมากมายขนาดนี้ก็ได้

ครับ  แล้วไว้ผมจะบอกคุณสมิธให้

ว่าแต่...เขากลับไปนานแล้วใช่หรือเปล่าคะ

เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนครับ  พอดีมีประชุมด่วนเข้ามาคุณสมิธเลยเรียกแท็กซี่กลับไปที่บริษัทก่อนแล้วและให้ผมมาอยู่เป็นเพื่อนคุณบราวน์

เอ่อ...อันที่จริง เรียกลิน่าก็ได้ค่ะ

ครับ คุณลิน่า

ขอบคุณมากนะคะคุณแอริค   แต่ฉันอยู่คนเดียวได้จริง ๆ ค่ะอีกอย่างที่นี่พยาบาลดูแลดีมากด้วย

ขอโทษด้วยจริง ๆ ครับ  ถึงแม้คุณลิน่าจะไม่ต้องการให้ผมอยู่เฝ้าแต่ผมเองก็ไม่สามารถที่จะออกไปไหนได้จนกว่าคุณสมิธจะกลับมาทีนี่

วะ..ว่าไงนะคะ! ”

ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด  อีกสองชั่วโมงคุณสมิธคงกลับมาที่นี่ครับ ถ้ายังไงผมขอนั่งอยู่เป็นเพื่อนคุณที่โซฟาตัวนี้ก่อนนะครับคุณลิน่า

อ่อ...คะ..ค่ะ  เชิญตามสบายเลยค่ะ

 

                ลิน่าถอนหายใจแรงด้วยความอ่อนใจ  เธอตัดสินใจเอนกายลงบนเตียงอีกครั้งและปิดเปลือกตาบาง ๆ คู่สวยลงสนิท   หากทว่าความอ่อนเพลียนั้นมีมากแซงหน้าความกังวลที่สะสมภายในใจ  หญิงสาวจึงดำดิ่งสู่ห้วงนิทราไปพร้อมกับลูกสาวตัวน้อยในที่สุด

 

ลิน่า... ลิน่า....

อือ...อื้ม....

ลิน่า  ตื่นได้แล้ว ” 

ไม่ใช่เพียงเสียงเรียกอันแสนคุ้นหู  หากทว่ากลับแถมมาด้วยสัมผัสอุ่นที่สัมผัสลงบนแก้มนวลใสของเธอ  ลิน่าค่อย ๆ เปิดเปลือกตาอันหนักอึ้งขึ้นทีละนิด  ดวงตาคู่สวยเริ่มกระพริบถี่เพื่อปรับรับแสงสว่างจ้าภายในห้อง 

คุณโคลด์! ”

ใช่ ผมเอง

แล้วดาร์เลเน่ดาร์เลเน่ล่ะคะ! ” ลิน่าโวยขึ้นด้วยสีหน้าตกใจเมื่อหันมองไปด้านข้างเตียงแต่กลับพบเพียงความว่างเปล่า

หยุดเสียงดังใส่ผมแบบนั้นทีเถอะ  น่ารำคาญชะมัด ! ”

คุณเอาดาร์เลเน่ไปไว้ไหน  คุณโคลด์!  บอกฉันมาเดี๋ยวนี้นะ ! ”

ก่อนจะโวยวายช่วยฟังผมพูดก่อนจะได้หรือเปล่า  ผมไม่ได้พาเธอไปไหนทั้งนั้น  พยาบาลพึ่งมาพาตัวเธอกลับไปนอนพักห้องเด็กอ่อนเมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้ก็เท่านั้นแหละ เธอปลอดภัยดีคุณไม่ต้องห่วง

คุณพูดจริง ๆ ใช่ไหม

ผมก็เป็นพ่อของเธอนะ  คุณคิดว่าผมจะทำร้ายเธอได้ลงคอหรือยังไงกัน

ฉะ..ฉัน...ไม่รู้...

ไม่รู้ !? ”

ก็คุณ...คุณ...

ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว  ผมเข้าใจความรู้สึกคุณดี  ไม่แปลกหรอกที่คุณจะคิดแบบนั้นในเมื่อช่วงเวลาที่คุณอุ้มท้องเธอผมไม่เคยได้เป็นส่วนหนึ่งในเสี้ยวเวลานั้นเลยแม้แต่น้อย  และนั่นมันก็ไม่ต่างอะไรกับคุณแปลกหน้าที่จู่ ๆ เดินเข้ามาอ้างว่าเป็นพ่อของเด็กซึ่งนั่นมันคือสิ่งที่ผมทำกับคุณหากทว่าดาร์เลเน่คือสายเลือดของผมจริง ๆ ก็เท่านั้นเอง 

ฉันขอถามอะไรคุณซักหน่อยจะได้หรือเปล่า

อืม  ว่ามาสิ

คุณรู้มาตลอดว่าฉันท้องงั้นเหรอ  แล้วทำไมคุณถึงพึ่งคิดที่จะโผล่มารับผิดชอบฉัน

คำตอบสำหรับคำถามแรก  ผมไม่เคยรู้ว่าคุณตั้งท้อง ไม่เคยอยู่ในหัวผมเลยด้วยซ้ำ  เรื่องที่คุณคลอดลูกผมพึ่งรู้เมื่อสามวันก่อนจากปากแอริคซึ่งเขาบังเอิญเจอคุณระหว่างทางเข้าโรงพยาบาล  เขาตั้งใจมาเยี่ยมเพื่อนที่พักรักษาตัวที่นี่แต่ดันบังเอิญเห็นคุณนอนอยู่บนรถเข็นของทางโรงพยาบาล  เขาอดคิดไม่ได้ถึงเรื่องที่ผมกับคุณมีความสัมพันธ์กันจึงนำเรื่องนี้มาเล่าให้ผมฟังและมันก็สะกิดใจผมให้อดคิดไม่ได้ว่าอุบัติเหตุครั้งนั้นมันทำให้คุณตั้งท้อง  ผมสั่งแอริคให้จัดการนำเลือดผมไปพิสูจน์ดีเอ็นเอกับดาร์เลเน่  แต่คุณดันรู้ทันและสั่งไอ้หมอเวรนั่นโกหกผม  แต่โชคดีที่ผมฉลาดพอที่จะไม่เชื่อแค่ตัวอักษรรายงานผลในกระดาษแผ่นบาง ๆ นั่นและจัดการไปเค้นคำตอบด้วยตัวเอง  การที่ผมมาที่นี่โปรดอย่าเข้าใจผิดว่าผมต้องการรับผิดชอบคุณ  ผมแค่ต้องการรับผิดชอบในความผิดพลาดที่ผมทำลงไปเมื่อครั้งนั้น

ค่ะ ! ฉันเข้าใจแล้ว

คำอธิบายจากปากชายหนุ่มยังคงดังกึกก้องในโสตประสาทของหญิงสาวไม่จางหาย  เห็นได้ชัดเจนว่าหากไม่เพราะดาร์เลเน่เป็นลูกของเขาจริง ๆ โคล์ดสมิธก็คงไม่มีวันวนกลับเข้ามาในชีวิตของเธอ หรือไม่แม้แต่ยอมมานั่งเฝ้าเธอที่โรงพยาบาลเช่นนี้เป็นแน่ 

เขาไม่ได้สนใจเธอซักนิดลิน่า  ไม่แม้แต่จะเป็นห่วงเธอด้วยซ้ำ  เขาห่วงแค่เลือดเนื้อเชือไขของเขาเองก็เท่านั้น !

ลิน่าพร่ำย้ำเตือนตัวเองไม่ให้ลุ่มหลงไปกับภาพชายหนุ่มมาดหล่อตรงหน้า

พยาบาลบอกว่าคุณยังไม่ยอมทานอะไรเลยตั้งแต่กลางวัน

ก็ฉันหลับ

งั้นคุณจะทานอาหารเลยไหม  ผมจะได้ให้พยาบาลนำเข้ามาให้

ไม่เป็นไรค่ะ  คุณสมิธ...

โคลด์! ต่อจากนี้คุณเรียกผมว่าโคลด์ก็พอ

เห็นทีคงไม่เหมาะ  เราไม่ได้สนิทกันถึงขั้นนั้น

คุณกำลังยั่วอารมณ์โมโหของผมรู้ตัวหรือเปล่า

ฉันเปล่า  ฉันพูดเรื่องจริงค่ะ  ฉันไม่รู้อะไรเกี่ยวกับตัวตนของคุณเลยซักนิด  คุณเองก็ไม่รู้จักฉันเช่นกัน

เรายังมีเวลาได้ทำความรู้จักกันอีกนานลิน่า

ฉันยอมไปอยู่ที่บ้านของคุณก็เพื่อดาร์เลเน่  ไม่ใช่เพื่ออยู่กับคุณเพราะฉะนั้นเรื่องนั้นคงไม่จำเป็น

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!

ก่อนที่โคลด์จะเอ่ยปากสานความยาวต่อเสียงเคาะประตูห้องกลับดังขึ้นขัดกะทันหัน  

เข้ามา! ” เสียงเข้มเอ่ยอย่างคนหงุดหงิด  เป็นแอริคที่เดินเข้ามาภายในห้อง

ขอโทษครับคุณโคลด์   พอดีคุณเฮลซี่เธอบอกโทรมาบอกผมว่าติดต่อคุณไม่ได้

อืม  ฉันตั้งใจไม่รับเองแหละ  แล้วเธอว่าไง

เธอบอกว่าเธออยากเจอคุณโคลด์ครับ

งั้นนายบอกเธอไปด้วยว่าฉันไม่ว่าง

แต่เธอบอกว่ามีข้อมูลสำคัญเรื่องเกี่ยวกับคืนวันที่ 15 พฤษภาอยากจะเล่าให้คุณฟังด้วยครับ

เธออยู่ที่ไหน

คัสเติลโฮเทลครับ 

นายไปเตรียมรถไว้  เดี๋ยวอีกห้านาทีฉันออกไป โคลด์เอ่ยกับแอริคก่อนจะหันมาจับจ้องหญิงสาวบนเตียงพักฟื้นด้วยสายตาดุดัน เดี๋ยวผมจะสั่งพยาบาลให้นำอาหารเข้ามาให้  กินเสร็จแล้วก็นอนพักซะ ไว้ถ้าผมว่างจะแวะเข้ามาเยี่ยมใหม่

ไม่ต้องเป็นห่วงไปหรอกค่ะ  ถึงอย่างไรฉันก็ไม่ทรมานตัวเองแน่นอนอยู่แล้ว

ก็ดี...ขอผมเป็นฝ่ายทรมานคุณคนเดียวก็พอ  

นัยน์ตาคู่ดุจอมเจ้าเล่ห์ทำให้ลิน่ารู้สึกหายใจไม่คล่องขึ้นมากะทันหัน  โคลด์กระตุกยิ้มมุมปากบางเบาก่อนจะหันหลังให้กับเธอและเดินออกไปอย่างเงียบ ๆ แน่นอนว่าโคลด์รู้สึกได้ว่าการกระทำเช่นนี้มันส่งผลให้หญิงสาวปากเก่งบนเตียงคงอกแทบแตก

แต่ก็นี่แหละงานถนัดของเขา!!

 

               

 

 

 

         หนึ่งสัปดาห์ต่อมา.......

 

                วันนี้เป็นเช้าวันแรกที่ลิน่าได้ออกมาสูดอากาศอันแสนบริสุทธิ์ยามเช้าหลังจากติดแหงงอยู่ในโรงพยาบาลจนกระทั่งแผลที่หน้าท้องจากการผ่าคลอดแห้งสนิท  เส้นผมสีน้ำตาลเข้มปลิวไสวลอยตามทิศทางลมที่พัดผ่าน  แสงแดดอ่อน ๆ ยามเช้าสดใสกว่าวันไหน ๆ  ลิน่าอุ้มลูกน้อยวัยเก้าวันออกมาเดินเล่นยามในสวนสาธารณะข้าง ๆ กับคอนโดขนาดย่อมริมชาญเมืองโดยมีสตีฟซึ่งกำลังวิ่งวนรอบสระน้ำขนาดใหญ่และกำลังกลับมาหย่อนตัวลงบนเก้าอี้ข้าง ๆ กับลิน่าเพื่อลดอาการเหน็ดเหนื่อย  เขาคือชายหนุ่มผู้นำทัพมาพักผ่อนยามเช้าในครั้งนี้

แดดเริ่มแรงขึ้นแล้ว  ผมว่าเรากลับกันเลยไหม

ก็ได้ค่ะ  ขอบคุณสตีฟมากนะที่พาลิน่ากับลูกมาสูดอากาศสดชื่น ๆ แบบนี้

หยุดขอบคุณผมได้แล้ว  บอกแล้วไงว่าผมเต็มใจทำทุกอย่าง...เพื่อคุณ..และดาร์เลเน่

ค่ะ ลิน่ายิ้มรับอย่างสุขใจ  แต่ไม่เพียงกี่วินาทีต่อมาเรียวปากบางของเธอก็คลายยิ้มจนสนิทพร้อมกับจังหวะหัวใจที่เต้นระรัวขึ้น 

โคลด์มาปรากฏตัวตรงหน้าเธอ ที่นี่! ตอนนี้! ในสวนสาธารณะแห่งนี้ได้อย่างไรกัน! 

ผมว่าถึงเวลาที่เราต้องกลับบ้านของผมกันแล้วล่ะ ลิน่า” 

ลิน่าประสานสายตากับเขาอย่างไม่เกรงกลัว  ส่งมอบคำว่า ไม่ตัวโตไปยังเจ้าของร่างสูงในชุดเสื้อเชิตสีขาวนุ้งทับในกางเกงแสลกเข้ารูปสีดำ  รองเท้าหนังสีน้ำตาลขัดเงาดูเนียบโดดเด่น  เขามักแต่งตัวแบบนี้ แต่ทว่ากลับดูดีกว่าชายอื่น ๆ เป็นพิเศษเสมอ ๆ

กลับกันเถอะลิน่า  ผมจะไปส่งคุณที่คอนโดเอง สตีฟส่งมือหนามาคว้าท่อนแขนเรียวของหญิงสาวออกแรงดึงเบา ๆ หวังให้เธอเดินไปตามแรง

คุณมีแค่โอกาสเดียว  ถ้าวันนี้ไม่ไป...ผมจะพาไปแค่ดาร์เลเน่และหลังจากนั้นถ้าอยากเจอเธออีกก็ไว้ไปเจอกันบนศาลแล้วกัน! ” 

สตีฟจ้องมองใบหน้าสาวด้วยความกังวลใจ  สลับกับหันไปจ้องมองชายหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกันซึ่งยืนหันหน้าเข้าหาเขา  ทั้งสองต่างจ้องมองกันอย่างไม่มีใครยอมใคร สองนัยน์ตาปะทะกันร้อนแรง ปฏิกิริยาของทั้งสองฝ่ายคล้ายถูกสะกดไว้ภายใต้สงครามอันเยือกเย็นท่ามกลางความเงียบสงัด

สตีฟคะ  คุณกลับไปก่อนนะคะ  ไว้ฉันจะโทรหาอีกที

แต่!! ”

อย่าลืมที่เราคุยกันไว้สิคะ... นะคะ...

ก็ได้... โทรหาผมได้ทุกเมื่อนะ ลิน่า

ค่ะ

                สตีฟยอมเดินจากไปในที่สุด  โคลด์สมิธเผยยิ้มอย่างผู้ชนะ  เขาเดินตรงเข้ามาหยุดตรงหน้าหญิงสาวร่างเล็ก  เพียงแค่เจ็ดวันผ่านไปที่เขาไม่ได้มาเยี่ยมเธออีก  บัดนี้ลิน่าดูสูบผอมลงไปกว่าวันที่เจอในโรงพยาบาลนั่นมาก  ชายหนุ่มอดคิดไม่ได้ว่าเธอคงทุ่มแรงกายแรงใจเพื่อลูกสาวตัวน้อยจนแทบไม่ได้ดูแลตัวเองเป็นแน่

       

        ลิน่าเม้มริมฝีปากเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง  เธอกระชับลูกน้อยแนบแน่นขึ้น  คอยลูบประโลมเจ้าตัวเล็กไม่ห่างแต่ก็ไม่ได้ถอยหนีเจ้าของร่างหนากำยำที่กำลังเดินเข้ามาประชิดเธอกับลูกแต่อย่างใด

อย่าให้ผมเห็นคุณอยู่ใกล้ไอ้หมอนั่นอีกเด็ดขาด  ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าผมไม่เตือน ! ” 

ฉันไม่จำเป็นต้องทำตามที่คุณสั่ง

จำเป็นสิใบหน้าคมคายโน้มลงกระซิบลงข้างใบหูสาวแผ่วเบา ตราบใดที่คุณยังอยากอยู่กับ...ดาร์เลเน่ ”  ริมฝีปากหนาได้รูปเลื่อนลงมาอย่างช้า ๆ ก่อนจะกดริมฝีปากลงบนศีรษะของเด็กทารถตัวน้อยที่กำลังซบหัวลงบนบ่าเล็กของลิน่า

ฉันเกลียดคุณ

ผมรู้....โคลด์เอ่ยกลับทันทีอย่างหน้าตาเฉย  ไม่ว่าเธอจะพูดอะไรกับเขาปฏิกิริยาที่เขาโต้กลับออกมามีเพียงรอยยิ้มอันเยือกเย็นและท่าทีอันแสนนิ่งสงบเท่านั้น

 

                ความหนักใจเริ่มก่อตัวขึ้นอีกครั้ง...ท้องฟ้ายามเช้าที่เคยสดใสแปลเปลี่ยนเป็นสีเทาหม่นสำหรับหญิงสาวแม่ลูกอ่อน ต่อจากนี้เธอคงต้องเหนื่อยอีกหลายเท่าตัว  ไม่ใช่เพราะเจ้าตัวเล็กในอ้อมอกหากทว่าเป็นเพราะคนตัวโตจอมเผด็จการตรงหน้านี่ต่างหาก !  

 

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/64640/1126301689-member.jpg

 

โปรดติดตามตอนต่อไป...

 

___________________________

 

เป็นไงกันบ้างคะสำหรับตอนนี้ 

 

คอมเม้นติชมกันได้เต็มทีเลยจ้า

 

ขอแอบสปอยตอนหน้าเบา ๆ 

 

ใครที่กำลังตั้งหน้าตั้งตารอคอยฉากคุณโคลด์สมิธทำหน้าที่ขุ่นพ่อ

 

รออ่านตอนหน้าโล้ด จะมุ้งมิ้ง งุ้งงิ๊งขนาดไหน อย่าพลาดนะจ๊ะ ^^

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว