ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เกียร์ห่มกาวน์ : ข้ออ้าง

ชื่อตอน : เกียร์ห่มกาวน์ : ข้ออ้าง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.8k

ความคิดเห็น : 19

ปรับปรุงล่าสุด : 07 เม.ย. 2564 20:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เกียร์ห่มกาวน์ : ข้ออ้าง
แบบอักษร

ติ๊ง ติ๊ง !  

พอได้อ่านข้อความที่มันโชว์บนหน้าจอแล้วนั้น...หืม ? ทำไมรู้ว่าฉันไม่อยู่ห้องล่ะ หรือว่าเฮียบอก แต่คือฉันยังไม่ได้คุยกับเฮียเลยนะ  

PN.DIN : อยู่ไหนครับ 

PN.DIN : ทำไมไม่อยู่ห้อง 

พี่หมอรู้ได้ไงคะ : Pingx2 

ฉันเลือกที่จะไม่ตอบพี่หมอ เพราะฉันอยากรู้ว่าพี่เขารู้ได้ไง ว่าตอนนี้ฉันไม่ได้อยู่ห้อง  

PN.DIN : ตอบพี่ก่อนสิ พี่ถามเราก่อนนะ 

PN.DIN : เร็วครับ อยู่ไหนเอ่ย 

ไม่ค่ะ พี่หมอต้องตอบผิงก่อน : Pingx2 

PN.DIN : ไม่บอกครับ ความลับ 

ผิงก็ไม่ตอบค่ะ : Pingx2 

ไม่ตอบ ก็ไม่ตอบเหมือนกันค่ะ ฉันวางโทรศัพท์แล้วขับรถต่อ เพราะไฟเขียวพอดี และฉันกำลังคิดอยู่ว่าจะกลับไปทำอะไรกินที่ห้อง หรือจะซื้อเข้าไปดี เพราะตอนนี้มีสองความรู้สึก คือขี้เกียจจอดรถ กับขี้เกียจทำ ฮ่าๆ ยากเย็นเลยเกินนะไอ่ความขี้เกียจเนี้ย เอาไงดีนะ หรือว่า…โอเคต้มมาม่ากินดีกว่า หมูมี ลูกชิ้นมี ผักมี ชีสมี จัดไป อิอิ เป็นมาม่าที่เรื่องเยอะมากอ่ะ ^^ 

  

แกร๊ก แกร๊ก 

หืม ? เปิดประตูเข้ามาสิ่งแรกที่เห็นคือความสว่างในห้อง ทำไมห้องสว่าง ทำไมไฟเปิดอยู่ นี่ฉันลืมปิดไฟหรอ แต่ว่าเมื่อตอนออกก็ดูดีแล้วนะ สงสัยจะลืมจริงๆนั้นแหละ หลังจากที่ยืนเถียงกับตัวเองในความคิดได้สักแปป ก็ได้ข้อสรุป ฉันเลิกสนใจ แล้วก้มลงไปเก็บรองเท้าเข้าตู้แทน  

“กลับมาแล้วหรอ” ฉันสะดุ้ง ทำรองเท้าหลุดมือ รีบหันหลังกลับไปมองทางต้นเสียงทันที  

“พี่เข้ามาได้ไง” เห้อ ! ตกใจ นึกว่าโคร ที่แท้เจ้าของเสียง ก็คือคนที่ไม่ตอบข้อคำถามของฉันตอนขับรถอยู่เพราะเวลาที่เฮียหรือเจ้รักเข้ามา ทั้งสองคนจะนั่งรอที่โซฟา แต่เจ้าของเสียงนี้ อยู่ดีๆก็โผล่ออกมา จะไม่ตกใจได้ไง 

“พี่ขอโทษ ตกใจมากหรอ” ไม่เลยค่ะคุณพี่ ช่างกล้าถามเนอะ เหอะ !  

ฉันไม่ตอบพี่เขา แล้วก้มลงไปเก็บรองเท้าที่ทำตก เอามาวางในตู้ให้เรียบร้อย เก็บรองเท้าเสร็จ ฉันก็เดินผ่านพี่หมอเข้าห้องนอน ทิ้งให้พี่หมอยืนเอ๋ออยู่ตรงนั้นแหละ เล่นอะไรไม่รู้เรื่อง ถ้าฉันตกใจจนขว้างของใส่ขึ้นมาจะทำไง  

“โกรธพี่หรอ พี่ขอโทษครับ” ผ่านไปสักพัก หลังจากเก็บของเสร็จ ฉันก็เดินออกมา ซึ่งพี่หมอเขายืนอยู่หน้าประตู เพราะพี่หมอไม่ได้ตามฉันเข้าไปในห้อง 

“อย่าเล่นแบบนี้อีกนะคะ ถ้าผิงตกใจจนขว้างของใส่พี่ขึ้นมา มันจะเจ็บตัวนะรู้มั้ย” ฉันไม่ได้โกรธพี่หมอนะ แต่ฉันกลัวว่าฉันจะทำพี่หมอเจ็บตัวนะสิ  

  

“แล้วนี้แอบเข้าห้องผิงหรอ” เอ็นดูหน้าหงอยๆ ฉันเลยหันไปแซวพี่หมอ ที่แอบเข้ามาในห้องของฉันแทน 

“ก็คิดถึงนี้ครับ” อ่ะ ! อ้อมโลกหน่อยก็ได้ค่ะ เพราะถ้าพี่หมอตอบตรงประเด็นแบบนี้ ผิงผิงก็ละลายสิค่ะ งื้อออ 

“เชื่อได้จริงหรอ” ฉันพูดออกไป แล้วเดินหลบความเขินมานั่งที่โซฟา 

“ได้สิครับ พี่ทำกับข้าวรอเราด้วยนะ” พี่หมอเดินตาม แล้วมานั่งข้างๆเรา 

“จริงหรอคะ ผิงหิวพอดีเลย” ฉันยกมือมากุมกันไว้ เอาคางวางบนมือ และส่งสายตาอ้อนๆไปให้ เพราะหิวจริงๆนะ ตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว แต่ยังไม่ได้กินข้าวเลย  

“หึๆ” พี่หมอขำกับท่าทางเด็กน้อยของฉัน ลุกขึ้นแล้วจับมือฉัน ให้เดินไปในครัวพร้อมกัน  

  

“น่ากินจังเลยค่ะ” เดินมาถึงโต๊ะเจอกับอาหารที่พี่หมอทำ คือน่ากินมาก มีสามอย่าง ได้แก่ ยำเห็ดกรอบสามเห็ด ต้มจืดหมูสับ แล้วก็ไข่เจียวกุ้งหอมๆ  

“ไม่รู้ว่าอร่อยไหม เพราะพี่พึ่งจะเข้าครัว” เดี๋ยวนะ พึ่งเข้าครัว ? งั้นแสดงว่า… 

“พี่หมอไม่เคยทำอาหารหรอ” ฉันทำหน้าตกใจ แล้วหันไปถามอย่างเหลือเชื่อ 

“ไม่เคยครับ” พี่หมอยิ้มน้อยๆ ยกมือลูบคอไปมา คนอะไรเขินน่ารัก ดูสิหูแดงแล้ว ฮิ้วววว 

 “หึๆ แล้วทำไมวันนี้ยอมเข้าครัวล่ะค่ะ” ฉันมองหน้าพี่หมอ แล้วก้มดูอาหารอีกรอบ หน้าตาน่ากินมาก ทุกอย่างดูดีหมด เดี๋ยวรสชาติค่อยว่ากันอีกที 

“อยากทำอาหารรอคนแถวนี้” น่ารักจริงๆนะ พี่หมอน่ารักจริงๆ ไม่เคยมีใครทำให้แบบนี้เลยนะ จับทีจะเป็นลมแล้ว ม๊าขา ยกสินสอดไปขอพี่หมอให้หมวยหน่อย อยากได้พ่อของลูกแบบนี้ 

“จะชิมแล้วนะคะ” ฉันเปลี่ยนเรื่อง แล้วหยิบช้อนไปตักกับข้าวมาชิม พี่หมอคือมองตามแบบลุ้นมาก ตลกจัง 

อย่างแรกที่ฉันชิมคือต้มจืด น้ำต้มหวานหอมกำลังดี หมูนุ่มละมุมลิ้น อย่างที่สองคือไข่เจียว หอมนม กุ้งดี เนื้อไข่เจียวคือเริ่ด อย่างสุดท้ายยำเห็ดกรอบสามเห็ด ตัวแป้งที่ทอดกับเห็ดกรอบพอดี ไม่แข็ง น้ำยำแซ่บมาก สรุปแล้วพี่หมอทำกับข้าวอร่อย มาทำให้กินทุกวันเลยจะได้ไหมหนอ  

“กินได้ไหม ถ้าไม่ได้ เดี๋ยวพี่สั่งอาหารให้นะ” พี่หมอคงเห็นฉันเงียบ เลยคิดว่ามันคงไม่อร่อย ไม่ถูกปากแน่ รีบออกตัวจะไปสั่งอาหารมาแทน 

“อร่อยค่ะ พี่หมอทำอร่อยมาก ถ้าไม่บอกว่าครั้งแรก ผิงไม่เชื่อนะเนี๊ย” ตอนแรกว่าจะแกล้งสักหน่อย แต่เห็นท่าทางพี่หมอแล้ว แกล้งไม่ลง กลัวพี่หมอจะเสียใจ เลยไม่แกล้งดีกว่า 

“จริงนะ ห้ามโกหกพี่นะ ถ้ามันกินไม่ได้ก็ไม่ต้องฝืนเข้าใจมั้ย” ฮ่าๆ ตลก ดูพี่หมอสิจะยิ้มก็ไม่กล้ายิ้ม   

“จริง อร่อยๆ พี่หมอลองชิมดู” ฉันตักไข่เจียว แล้วยื่นช้อนไปให้พี่หมอชิม พี่หมออ้าปาก ชิมไข่เจียวที่ฉันป้อนให้ 

“ใช้ได้แฮะ” พี่หมอยิ้มหลังจากชิมไข่เจียวฝีมือตัวเองไปแล้ว หึๆ เอ็นดูพี่หมอเนอะ ฮ่าๆ 

“ผิงบอกแล้ว” ฉันยิ้มและยักคิ้วกวนๆส่งไปให้พี่หมอ แบบว่าเห็นม้ะ น้องบอกแล้วววววว  

  

หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จแล้ว เราสองคนก็มานั่งย่อยกันอยู่ที่โซฟา ฉันนั่งดูโทรทัศน์ ส่วนพี่หมอเล่นไอแพด ซึ่งจากที่มองเห็น พี่หมอคงอ่านอะไรสักอย่างที่เกี่ยวกับงาน  

“พี่หมอจะกลับยังคะ” ตอนนี้ก็เป็นเวลาห้าทุ่มเกือบเที่ยงคืนแล้ว สมควรแก่การแยกย้ายกันไปพักผ่อนร่างกาย 

“ผิงง่วงแล้วหรอ หืม จะเที่ยงคืนแล้วนิ ป่ะไปนอนกัน” พี่หมอเงยหน้ามามองฉัน แล้วก้มไปดูนาฬิกา ปิดไอแพด แล้วลุกขึ้นยืน 

“เดี๋ยวผิงเดินไปส่งค่ะ” ฉันกำลังจะลุก เพื่อที่จะไปส่งพี่หมอที่ประตูหรอ แต่ยังไม่ทันได้ลุก พี่หมอก็พูดขึ้นมาก่อน 

“ใครว่าพี่จะกลับ” ห้ะ ? ว่าไงนะ 

“พี่หมอหมายความว่าไง” ฉันมองหน้าพี่หมอแบบไม่วางใจ เพราะดูเหมือนว่า… 

“พี่ขอนอนนี้ได้มั้ยครับ” นั้นไง ทำไมซื้อหวยไม่ถูกแบบนี้บ้างว่ะ 

“ไม่ได้ค่ะ” หนักแน่ไว้ผิง อย่าใจอ่อนกับสายตาอ้อนๆแบบนั้นเด็ดขาด  

“ทำไมล่ะ นี่ก็ดึกแล้วนะ พี่ขับรถไม่ไหว ง่วงด้วย ผิงจะใจร้ายกับพี่หรอ” ผิงผิง หนึ่ง สอง สาม ฮึ๊บ ! 

“ข้ออ้าง” ฉันไม่เห็นพี่หมอจะง่วง หรือมีท่าทางขับรถไม่ไหวเลย ปกติทุกอย่าง 

“ข้ออ้างแล้วไง ถ้าได้นอนก็คุ้มแล้วนะ” เจ้าเล่ห์ !! 

“แต่ผิงว่า” ฉันกำลังจะค้าน แต่ยังพูดไม่จบ พี่หมอเขา…  

“ไม่แต่ครับ ป่ะเข้าห้องกัน” พี่หมอเขาอุ้มฉัน เดี๋ยวก่อนมั้ยล่ะพี่หมออออออ 

---------------- 

สวัสดีค่ะทุกคน เค้าสอบเสร็จแล้ว ฮ่าๆ 

เค้ามีเรื่องจะเล่าให้ฟัง เค้าวางแผนอ่านหนังสือเป็นเดือนเลยนะ (ซึ่งตอนเรียนอ่านคืนเดียว อย่าเอาเป็นแบบอย่างนะคะ อิอิ)  

เค้าคิดว่ายังไงก็อ่านทัน แต่สรุปแล้ว...อ่านไม่ทันจร้าาา ไม่ใช่เค้าขี้กียจ หรือหนังสือมันเยอะ แต่สาเหตุคือ เค้ารถล้ม หยุดอ่านหนังสือไปหนึ่งอาทิตย์เต็มๆ เสียดายเวลามาก 

เค้าเลยจะมาบอกว่า จะทำอะไร ก็รีบทำนะคะ เพราะบางทีแผนที่เราวางไว้ ก็ไม่ได้ดั่งใจเสมอไป อะไรก็เกิดขึ้นได้ค่ะ 

สุดท้ายนี้..... 

เค้ากลับมาแล้วนะ มีใครรอเค้าบ้างเอ่ย :) 

เจอกันตอนหน้านะคะ จุ๊บๆ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว