ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

หญิงสาวในบ้านร้าง

ชื่อตอน : หญิงสาวในบ้านร้าง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย สยองขวัญ,สั่นประสาท

คนเข้าชมทั้งหมด : 8

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 06 เม.ย. 2564 21:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
หญิงสาวในบ้านร้าง
แบบอักษร

กริ๊งงงงง กริ๊งงงง เสียงโทรศัพท์ของแม่ดังขึ้น

แม่ : ฮัลโหล ค่ะ

ป้าแรม : (เสียงร้องไห้) ฮัลโหล แม่เบล ตอนนี้แม่ชั้นเสียแล้วนะ อยากให้แม่เบลมาช่วยงานซักหน่อยน่ะ

แม่ : ได้จ่ะพี่ เดี๋ยวชั้นจะรีบไปนะ

ขณะที่เบลกำลังนั่งดูทีวีอยู่นั้น

แม่ : เบล ๆ เย็นนี้ช่วยไปส่งแม่ที่บ้านป้าแรมทีนะ พอดีว่ายายสายคนที่เราไปเยี่ยมเมื่อวาน แกเสียน่ะ แม่จะไปช่วยงานเค้าซักหน่อย

เบล : ยายสายคนที่นอนป่วยอยู่น่ะหรอ ไม่อยากจะเชื่อเลย เมื่อวานนี้เรายังไม่เยี่ยมกันอยู่เลยนะแม่

18.00 น.

เบลขับรถมอไซค์ไปส่งแม่ที่งานศพของยายสาย ในหมู่บ้านถัดไป สองข้างทางที่ขับรถผ่านจะเป็นบ้านเรือนสลับกับต้นไม้ บรรยากาศในยายเย็นผู้คนต่างออกมายืนพูดคุยกัน บ้างคนก็พึ่งเดินทางกลับมาจากการทำงาน ในสภาพที่เนื้อตัวมอมแมม ชาวบ้านบางครอบครัวก็ตั้งวงกินข้าว และหัวเราะด้วยกันอย่างมีความสุข เมื่อไปถึงงานศพบรรยากาศภายในงานช่างเงียบเหงา ผู้คนต่างอยู่ในอากาศโศกเศร้า แม่จึงเดินเข้าไปหาป้าแรมที่ใส่ชุดสีดำนั่งร้องไห้อยู่ในมุมบ้าน

แม่ : เสียใจด้วยนะพี่แรม ไม่คิดว่าแกจะไปไวขนาดนี้

ป้าแรม : แกคงหมดเวรหมดกรรมของแกแล้วแหละ หวังให้แกไปสบาย เอ้อ...เมื่อวานก่อนน่ะ แม่เบลพาใครมาด้วยเห็นมากัน 3 คน ชั้นเห็นแว๊บ ๆ มองไม่ชัดน่ะ เห็นเป็นผู้หญิงผมยาว ๆ ใส่เสื้อสีขาวๆ ยืนอยู่ข้างไอเบล ชั้นว่าจะเข้ามาทัก แต่มาไม่ทัน แม่เบลกลับไปเสียก่อน

แม่ : ไม่มีนะจ๊ะพี่ เมื่อวานก่อนชั้นก็มาเยี่ยมยายสายกับเบลนี่แหละจ่ะ ไม่ได้พาใครมาด้วยอีกคน

ป้าแรม : เห้อออ ช่วงนี้พี่ก็ไม่ค่อยได้พัก สงสัยจะตาฝาดไป

เบลขับรถกลับบ้านเพียงคนเดียว พระอาทิตย์ใกล้ลับขอบฟ้า ผู้คนต่างแยกย้ายกันเข้าบ้านของตัวเอง เบลขับรถมาเรื่อย ๆ พลางก็มองดูวิวสองข้างทางไปเพลิน ๆ จนรถเคลื่อนผ่านบ้านร้างหลังหนึ่ง ซึ่งเป็นบ้านไม้สองชั้น ชั้นบนมีรอยประตูและหน้าต่างที่เปิดแง้มอยู่ หน้าต่างบางบานมีร่องรอยของกระจกที่แตก มีรังนกและซากนกตายหล่นอยู่ที่พื้น ส่วนชั้นล่างนั้นเป็นลูกกรงทั้งหมด สามารถมองเห็นได้ทะลุปรุโปร่ง มีแคร่ไม้วางอยู่ภายในบ้านเพียงแค่อย่างเดียว บริเวณรอบ ๆ บ้านมีหญ้ารกขึ้นเป็นจำนวนมาก ไม่มีรั้วสำหรับกั้นบริเวณบ้าน เบลมองเข้าไปในบ้านอย่างรู้สึกสงสัย

เบล : บ้านหลังนี้เป็นของใครกันนะ? ทำไมถึงปล่อยให้รกร้างอยู่แบบนี้ ทั้งที่สภาพก็ยังดีอยู่

เมื่อเบลขับรถมาถึงบ้าน

พ่อ : อ่าวเบล กลับมาแล้วหรอ เดี๋ยวช่วง เวลา 21.30 น. เบลช่วยกลับไปรับแม่ให้พ่อทีนะ พอดีพ่อติดธุระต้องไปในเมืองด่วน

เบล : ได้ค่ะ พ่อ

เบล : เอ่อออ พ่อค่ะ หนูขอถามอะไรหน่อยได้ไหมคะ บ้านร้างที่อยู่ท้ายหมูบ้านของเราเป็นบ้านของใครกันคะ เจ้าของบ้านเค้าหายไปไหน หนูเห็นสภาพมันยังดีอยู่เลย

พ่อ : อ๋ออ บ้านหลังนั้นน่ะ เป็นบ้านของตาบุญ เมื่อก่อนนี้แกอยู่คนเดียว พวกลูก ๆ แกทำงานอยู่กรุงเทพ นาน ๆ จะมาเยี่ยมแกครั้ง สองครั้งน่ะ

เบล : แล้วตอนนี้แกไปอยู่ไหนแล้วหรอคะ?

พ่อ : แกพึ่งเสียไปเมื่อปีที่แล้วน่ะ น่าจะกินเหล้าตาย ลูกๆ ก็เลยปล่อยบ้านนี้ร้าง และไปอยู่กรุงเทพกันหมด พ่อไปธุระก่อนนะลูก ไว้พ่อจะซื้อขนมมาฝากนะ

เบลกดเปิดทีวี มืออีกข้างหนึ่งก็พลางคว้าขนมบนโต๊ะไปกินด้วย จนถึงเวลา!21.15 น. เบลกดปิดทีวีเพื่อเตรียมตัวจะไปรับแม่

ตลอดทางที่เบลขับรถไป เบลรู้สึกกลัวและหวั่นใจแปลก ๆ เบลขับรถไปเรื่อย ๆ สองข้างทางนั้นมืดสนิท ไม่มีแม้แต่รถซักคันขับสวนทางมา แต่ก็ยังโชคดีที่มีไฟของเสาไฟฟ้าคอยส่องสว่างให้ จนเบลขับรถมาถึงบ้านร้างท้ายหมู่บ้าน เนื่องจากเป็นช่วงต่อของสองหมู่บ้าน จึงทำให้พื้นที่ตรงนี้ไม่มีไฟคอยส่องสว่าง เบลรู้สึกกลัวมากกว่าเดิมที่ขับผ่านบ้านหลังนี้ ประกอบกับลมพัดเย็น ๆ ยิ่งชวนให้น่าขนลุก เมื่อขับใกล้บ้านหลังนี้ หางตาของเบลนั้นดันเหลือบไปเห็นกับวัตถุบางอย่างที่เป็นสีขาว คล้ายกับคน กำลังยืนมองเบลอยู่บนชั้น 2 ของบ้านร้างหลังนั้น เบลพยายามบอกให้ตัวเองนั้นว่าอย่าเหลียวมองเข้าไปในบ้าน แต่ด้วยความสงสัย เบลจึงหันหน้ามองเข้าไปในบ้านเต็ม ๆ และสิ่งที่เบลเห็น นั่นก็คือผู้หญิงผมยาวใส่ชุดสีขาวยืนอยู่บนบ้างร้างหลังนั้น ใบหน้าดูหมองคล้ำไม่มีความสุข หญิงสาวในบ้างร้างค่อย ๆ เงยหน้ามองมาที่เบล ตัวเบลเเข็งทื่อ ใจของเบลเต้นแรง ขนแขนทั้งสองข้างลุกซู่ไปพร้อม ๆ กัน ประกอบกับสายลมที่เย็นยะเยือก แต่กลับทำให้มือของเบลนั้นเต็มไปด้วยเหงื่อ เบลไม่พูดอะไร ได้แต่ก้มหน้าก้มตารีบขับรถออกไปจากที่ตรงนี้ เพื่อไปถึงแม่ให้ไวที่สุด

เมื่อถึงงานศพ ใบหน้าของเบลซีดเผือก เหงื่อค่อยๆหยดลงกระทบกับพื้นทีละเม็ด เบลเดินเข้ามาหาแม่โดยไม่เอ่ยคำพูดใด ๆ

แม่ : นิเบล ไปทำอะไรมา ทำไมหน้าตาซีดขนาดนี้ จะเป็นลมหรอลูก

เบล : ปะ ปะ ป่าวค่ะแม่ เราจะกลับกันได้หรือยังคะ

แม่ : กลับก่อนนะพี่แรม ไว้ชั้นจะมาช่วยใหม่

ป้าแรม : ขอบใจมาก ๆ จ่ะ

 

ระหว่างทางที่เบลและแม่ขับรถกลับบ้าน เบลได้แต่นั่งหลับตามาตลอดทาง จนมาถึงบ้าน เบลจึงรีบอาบน้ำและเข้านอนในทันที

 

ความคิดเห็น