facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เพื่อนที่แสนดี

ชื่อตอน : เพื่อนที่แสนดี

คำค้น : น่ารัก เถื่อน สามี ครอบครัว

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.1k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 08 เม.ย. 2564 00:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เพื่อนที่แสนดี
แบบอักษร

เกือบปีแล้วที่อภัสรามาใช้ชีวิตที่อังกฤษ ทุกอย่างเข้าที่เข้าทาง มีเพื่อนทั้งชาวไทยและชาวต่างชาติหลายคนจึงทำให้ลดความเหงาลงไปได้บ้าง อนุชิตสารภาพว่าชอบเธอและอยากทำอย่างที่เคยประกาศเอาไว้ เขาขอคบและขอเธอหมั้น แต่อภัสราก็ปฏิเสธเธอรักอนุชิตเหมือนพี่ชายคนหนึ่ง ไม่แม้แต่จะให้โอกาสเขาเพราะรู้หัวใจตัวเอง ไม่ว่าวันนี้หรือวันไหนๆ เธอก็รักเขาไม่ได้ เพราะหัวใจของเธอเป็นของแทนรักคนเดียวเท่านั้น

ช่วงนี้เป็นช่วงปิดภาคเรียน แต่อภัสราเลือกที่จะไม่กลับเมืองไทย เธอหางานทำเพื่อฆ่าเวลาเพราะกลัวว่าถ้ากลับไปหาลูก จะทำให้ลูกคิดถึงและจะกลับมาเรียนต่อลำบาก หญิงสาวเริ่มดูลู่ทางถ้าเกิดเธออยู่ที่นี่ต่อและรับลูกมาอยู่ด้วย ใช้ชีวิตสองคนแม่ลูก ก็น่าจะมีความสุขดี อาจจะเหงาเพราะไม่ใช่บ้านเกิด แต่อยู่ที่นี่เธอจะไม่จ็บปวด ยิ้มให้ตัวเองเมื่อคิดมาถึงตรงนี้ ไม่เจ็บปวดจริงหรือ ขนาดหนีมาอยู่อีกซีกโลกก็ยังคิดถึงเขาเหมือนเดิม

.............................................................................................

อธิปขับรถยาวกว่า 20 ชั่วโมง ก่อนจะพาตัวเองมายืนหน้ารีสอร์ตที่คุ้นตา นานแค่ไหนแล้วที่เขาไม่ได้มาเหยียบที่นี่ ก็คงตั้งแต่ที่แยกกับเธอที่บ้านของภพธร เมื่อหลายเดือนก่อน มุมปากหยักยกยิ้มเพราะสุดท้ายเขาก็ต้องมาหาเธอ ตาคู่คมมองคนร่างบางที่เดินมาหา มองใบหน้ารูปไข่ ก่อนจะฉีกยิ้มหวานเมื่อเธอมายืนตรงหน้า หัวใจแกร่งกระตุกเมื่อสบกับตาคมสวยของเธอ

เพียะ! เพียะ!  

ไม่มีคำทักทายใดใดออกมาจากปากของหญิงสาว มีเพียงฝ่ามือหนักๆ ที่ฟาดลงมาบนใบหน้าหล่อเหลาถึงสองทีซ้อน อธิปหน้าหันไปตามแรงตบ รับรู้รสชาติเค็มปร่าของเลือด มือหนักใช้ได้เลย ชายหนุ่มคิดในใจ

"สะใจหรือยัง"ถามเมื่อสลัดดาวออกจากหัวได้สำเร็จ

แก้วสุนีย์ไม่พูดอะไร มีเพียงกำปั้นหนักๆ ที่ฟาดซ้ำๆ มาบนใบหน้าและอกแกร่ง อธิปยังเฉยปล่อยให้เธอทำร้ายร่างกายเขาได้ตามสบาย นี่คงเป็นวิธีทำโทษของเธอ เกือบปีที่เขาไม่รับโทรศัพท์และไม่ติดต่อเธอเลย เป็นใครก็ต้องโมโห มือบางยังฟาดซ้ำๆ ไม่หยุด เมื่อรำคาญมากๆ อธิปก็รวบตัวคนที่ทำร้ายเขามากอดเอาไว้

"ปล่อย! "แก้วสุนีย์ดิ้นอยู่ในอกกว้างเมื่อถูกรวบเข้ามากอด

"ไม่ปล่อย"คนร่างสูงบอก พร้อมกลับกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้น มือแกร่งกดหัวเธอไว้กับอกเพื่อให้เธอสงบลง

"ผู้ชายใจร้าย"เสียงตัดพ้อดังอู้อี้มาจากอกกว้าง

"ถ้าไม่ทำแบบนี้ จะรู้หรือว่าเธอคิดถึงเรามากแค่ไหน"พูดเมื่อวางคางลงบนบ่าบาง

"ไม่ได้คิดถึงแค่..."คำพูดที่เหลือค้างไว้แค่ริมฝีปาก เมื่อคนตัวเล็กรู้สึกตัวว่ากำลังจะพูดอะไรออกมา

"แค่อะไร...หืม"

"แค่เป็นห่วง เงียบไปแบบนี้ใครก็ต้องเป็นห่วงทั้งนั้น"ใบหน้าหล่อเหลายิ้มกว้างเมื่อแก้วสุนีย์พูดคำนี้ออกมา

"คิดถึงนะ"

"ฉันเกลียดนาย"

"คนเกลียดที่ไหนจะยืนให้กอดแบบนี้"

"นายมากอดฉันเองนะ"

"ขอโทษนะที่ไม่ได้ติดต่อมา เรายังไม่พร้อมจริงๆ "

"แล้ววันนี้พร้อมแล้วเหรอถึงได้มาที่นี่"

"พร้อม...พร้อมทุกอย่างและทุกเรื่อง"

"ธาม...ไม่เป็นอะไรแน่นะ"

"อืม...ตอนนี้เราโอเคที่สุด ดีใจที่เธอเป็นห่วงเรา"

"ก็เราเป็นเพื่อนกันนี่"

"อืม...เป็นอย่างที่เธอบอกไว้จริงๆ ไม่มีมิตรภาพใดยิ่งใหญ่เท่าคำว่าเพื่อน ถ้าวันนั้นเราเป็นแฟนกัน ก็ไม่รู้ว่าวันนี้เราจะยังรู้สึกกันแบบนี้อีกไหม"

"เราดีใจนะที่เธอเข้าใจเรา ทีนี้จะปล่อยเราได้หรือยัง กอดนานไปแล้วนะ"คนในอ้อมแขนประท้วง เมื่ออธิปยังไม่ยอมปล่อย คำว่านายเปลี่ยนมาเป็นเธอ เมื่อคนตัวเล็กอารมณ์ดีขึ้น

"ขอกอดอีกสักพักได้ไหม คิดถึงจริงๆ "

"เราเป็นผู้หญิงนะ"

"ราบเป็นแผ่นกระดานแบบนี้ นึกว่ากอดผู้ชายนะเนี่ย"

"ไอ้บ้าธาม! "

"ฮ่าๆๆๆ ล้อเล่นๆ "อธิปหัวเราะลั่นเมื่อแกล้งคนในอ้อมแขนได้ แก้วสุนีย์คือเพื่อนที่ดีที่สุดคนหนึ่ง เขาไม่รับโทรศัพท์เธอ ไม่ตอบแชตตอบไลน์ แต่เธอก็ยังเสมอต้นเสมอปลายกับเขาเสมอ

"เราคิดถึงเธอนะ เป็นห่วงเธอมากด้วย"

"งั้นก็เป็นแฟนเราเถอะ"

"เรารู้ว่าเธอไม่อยากได้เราเป็นแฟนแล้ว ยอมรับหัวใจตัวเองนะธาม หาหัวใจตัวเองให้เจอ"

"หัวใจของเราก็อยู่ในอ้อมแขนเรานี่ไง เธอคือหัวใจของเรานะแก้ว"

"ขออยู่ในฐานะเพื่อนที่ดีที่สุดได้ไหม"

"ใจแข็งจริงๆ แบบนี้ต้องเอาปั้นจั่นมาทุบแล้วมั้ง"

"ไม่ต้องขนาดนั้นหรอก เราใจอ่อนกับเธอมานานแล้ว ถ้าเราไม่รักเราจะส่งข้อความหาเธอทุกวันไหมล่ะ"

"ในฐานะเพื่อน"

"อืม..."

"ผู้ชายคนนั้น มีดีอะไรนะถึงทำให้เธอรักเขามากขนาดนี้"

"ความรักมันไม่มีเหตุผลหรอกธาม รักก็คือรักจบไหม"

"อืม...จบ"

"มาเหนื่อยๆ ไปพักเถอะ เปิดห้องให้แล้วคิดราคาพิเศษให้เลยนะ"

"อ้าว! นึกว่าจะให้อยู่ฟรี"อธิปโวยวาย

"เราไม่ใช่เจ้าของนี่ เป็นแค่ลูกจ้างเขา จะเปิดห้องให้อยู่ฟรีได้ไงล่ะ"

"โอ๋ๆๆ ไม่น้อยใจนะ มาเป็นเมียเสี่ยรับเหมาปะล่ะ จะสร้างรีสอร์ตให้ฟรีๆ เลย แต่โครงการของคนอื่นนะสร้างได้ แต่สร้างให้เขาน่ะ เราไม่มีตังค์"

"ไม่อะตำแหน่งเมียเสี่ย เราว่ามีคนที่เหมาะสมแล้ว คุยมานานลืมเลย น้องไทม์สบายดีไหม"

"ถามถึงลูกเขาคิดอะไรกับพ่อเขาปะเนี่ย"

"คิด..."

"คิดอะไร"

"คิดว่าเธอควรปล่อยเราได้แล้ว กอดนานไปแล้วนะ"

"ฮ่าๆๆๆ ยายแก้วหน้าม้าเอ้ย! ทำมาห่วงตัวกอดแค่นี้ไม่สึกหรอหรอก เธอน่ะทึกจะตาย"

"อย่ามาเนียน ปล่อย! "

"ฮ่าๆๆๆ "มือแกร่งขยี้ลงบนกลุ่มผมนุ่มสลวย เมื่อปล่อยคนตัวเล็กออกจากอ้อมแขน ตาสองคู่สบกัน สายตาของแก้วสุนีย์ยังเหมือนเดิม เคยมองเขาแบบไหน ก็ยังเป็นแบบนั้น เธอคิดกับเขาแค่เพื่อน เพราะเธอมีคนที่เธอรักอยู่แล้ว ธนากรเป็นผู้ชายที่โชคดีที่สุด ที่ได้หัวใจผู้หญิงที่ดีที่สุดคนนี้ไปครอบครอง น่าเสียดายที่เขากลับมองไม่เห็นหัวใจของเธอ

"อย่ามองเราด้วยสายตาแบบนี้"บอกกับชายหนุ่มเมื่อเขามองเธอนานเกินไป

"เขินเหรอ"อธิปหยอด

"เปล่า...จะอ้วกค่ะ"พูดพร้อมกับท่าทางประกอบ

"ฮ่าๆๆๆ "สองเสียงหัวเราะออกมาพร้อมกัน เมื่อต่างคนก็ต่างเข้าใจกันและกัน ไม่มีมิตรภาพไหนจะยืนยาวเท่าคำว่าเพื่อนจริงๆ อธิปมาในวันนี้ก็เพื่อมาหาเพื่อนที่ดีที่สุดของเขา แก้วสุนีย์หัวเราะไปกับเขาด้วย ถ้าอธิปมาเร็วกว่านี้เธอคงมีคำตอบอย่างอื่นให้เขา เป็นแบบนี้ก็ดีเพราะในใจลึกๆ แล้ว เธอก็ยังลืมธนากรไม่ได้

มือแกร่งของใครบางคนฟาดลงไปบนต้นไม้สุดแรง

เมื่อเห็นภาพชายหญิงตรงหน้า

"กลับเลยไหมครับนายหัว"ชัยถามเจ้านายเมื่อเห็นอาการโมโหที่เกิดขึ้น เขาไม่อยากให้ชัชวินทร์อยู่ที่นี่ต่อ เพราะกลัว

ชัชวินทร์จะทำอะไรมากกว่านี้

"โทรหาไอ้นะ บอกมันว่ากูจะฆ่าน้องมัน! "คำสั่งที่ประกาศกร้าวออกมา ทำให้ชัยตัวเย็นเฉียบ

"นายหัวครับผมว่า..."

"กูจะฆ่าน้องมัน! "ชัชวินทร์เอ่ยคำพูดเดิมก่อนจะเดินกลับไป ชัยขบกรามเพราะรู้ดีว่าคนที่เจ้านายหมายหัวคือใคร ไม่ใช่น้องนายหัวธนากรอย่างที่เขาประกาศ แต่เป็นคนที่กำลังคุยกับน้องนายหัวนั่นต่างหาก ไอ้หน้าขาวนี่ชะตาขาดเสียแล้ว

.........................................................................................................

พาผู้ชายร้ายๆมาส่งแล้วจ้า

ที่รักจ๋างานหนังสือบน Meb ผลงานของมณีภัทรสร เข้าร่วมโครงการหลายเรื่อง ฝากด้วยน้า 

เริ่ม 9 ถึง 25 เมษายนนะคะ ใครเล็งเรื่องไหนไว้เรียนเชิญจ้า  

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว