facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ฉลามซ่อนรัก 6 : หลบเลี่ยงเคียงอา

ชื่อตอน : ฉลามซ่อนรัก 6 : หลบเลี่ยงเคียงอา

คำค้น : ฉลามซ่อนรัก

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 07 เม.ย. 2564 22:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ฉลามซ่อนรัก 6 : หลบเลี่ยงเคียงอา
แบบอักษร

ฉลามซ่อนรัก 6 : หลบเลี่ยงเคียงอา 

#ฉลามซ่อนรัก 

           

คำพูดนั้นทำทุกคนเงียบกันทั้งบ้าน ส่วนหนึ่งคือคิดตาม อีกส่วนคือตกใจที่ซีวานพูดออกมาแบบนั้น หนำซ้ำแววตาของพี่ยังดูมั่นใจมากว่าที่เขาพูดจะช่วยผมได้จริงๆ พาให้ผมเลื่อนสายตาไปมองอาที่ย่นคิ้วเหมือนไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่

 

เขาสบตาผม กัดปากเล็กน้อยคล้ายครุ่นคิดอยู่ภายใน

 

พลันทุกอย่างก็โดนขัดเมื่อใครคนนึงโพล่งขึ้นมา

 

“ทำไมต้องให้น้องย้ายไป เราดูแลน้องกันได้นะซีวาน” พ่อดีแลนว่าเสียงหนัก “ถ้าให้น้องไปอยู่กับโนเอล แล้วถ้าเกิดน้องควบคุมตัวเองไม่ได้ขึ้นมาจะทำยังไงล่ะ เผลอๆ โนเอลอาจจะกลายเป็นไม้จิ้มฟันของซีน่อนก็ได้”

 

“ช่วยเลิกเปรียบผมเป็นอะไรแปลกๆ ได้ไหม ผมก็คนนะคุณ” อากลอกตาใส่ “แต่ก็จริงอย่างที่พ่อเขาพูด ให้ซีน่อนไปอยู่กับอามันจะไม่เป็นปัญหากว่าเดิมเหรอ”

 

“ผมมั่นใจว่าไม่ครับ อาเป็นมนุษย์ ไม่มีสัญชาตญาณฉลามที่จะกระตุ้นน้องได้”

 

“แต่เรายังไม่มีหลักฐานมากพอว่าที่ซีน่อนกลายร่างเป็นเพราะอะไร”

 

“ผมถึงอยากให้น้องไปอยู่กับอาก่อนไง”

 

“ซิล”

 

“อย่างน้อยน้องก็จะปลอดภัยกว่าอยู่กับพวกเรา” ผมไม่ค่อยเข้าใจความคิดของซีวานเท่าไหร่นัก แต่เชื่อมั่นได้ว่าเขาเป็นห่วงผม อยากให้ผมปลอดภัย ทว่าการที่จะห่างจากอกพ่ออกแม่มันก็ไม่ใช่เรื่องง่าย ถึงผมจะติดอาก็ใช่ว่าผมอยากไปจากบ้านตัวเองซะที่ไหน

 

ยังไงอยู่บ้านมันก็สบายใจ

 

แค่มีอามันจะสบายใจกว่าเดิม

 

“พ่อไม่เห็นด้วย พ่อไม่ยอมให้เอาน้องไปไหนทั้งนั้น” พ่อดีแลนยื่นคำขาด “พ่อมั่นใจว่าถ้าน้องอยู่กับเรา เราจะปลอดภัยมากกว่า”

 

“ยีนส์ฉลามของซีน่อนยังไม่แน่นอน ผมบอกไม่ได้หรอกนะครับพ่อว่าถ้าน้องกลายร่างอีก น้องจะรอดหรือเปล่า”

 

“แต่เราช่วยน้องได้ เราทำได้แน่นอนซีวาน”

 

“แต่ต้นเหตุที่น้องเจ็บปวดก็เพราะพวกเรานะครับ”

 

“…”

 

“พ่ออยากให้น้องทรมานแบบเมื่อคืนนี้อีกเหรอ” ถ้อยคำของซีวานอาจดูใจร้ายเพราะเขาเป็นพวกพูดตรงไปตรงมา แต่เชื่อเถอะว่าเขาไม่ได้มีเจตนาร้าย ซีวานมักมองเห็นในสิ่งที่เรามองข้ามไป เขาฉลาด และรอบคอบที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้

 

ซึ่งพอพูดเรื่องเมื่อคืนพ่อดีแลนก็ดูจะรับไม่ได้ เขาเสยผม ถอนหายใจอย่างหงุดหงิด ผมรู้ว่าพ่อหวงผมกับอามาก มันเป็นเรื่องปกติ เหมือนที่ผมหวงพี่หวงอาเวลาไปอยู่กับคนอื่นนั่นแหละ ไม่ใช่แค่พ่อดีแลน พ่อดายที่ไม่พูดก็ดูไม่ค่อยโอเคพอกัน

 

เพียงแค่เขาเลือกที่จะฟัง

 

“ผมว่าที่ซีวานพูดก็ถูกนะที่รัก”

 

“โซล !”

 

“ที่ลูกกลายร่างเพราะถูกกระตุ้นจากสัญชาตญาณเมกาโลดอน ถ้าให้ลูกอยู่ห่างจากเราสักพัก อาจจะแค่สักอาทิตย์สองอาทิตย์ไม่แน่ว่าความเจ็บปวดของลูกอาจจะน้อยลงก็ได้” แม่พยายามใช้น้ำเสียงอ่อนโยนเพื่อให้พ่อเข้าใจ “และโนเอลก็เป็นพ่อทูนหัวของเขา ผมมั่นใจว่าเขาดูแลซีน่อนได้”

 

“แต่ผมไม่คิดแบบนั้น นี่ลูกของเรา”

 

“เพราะเป็นลูกของเราไง ผมถึงคิดว่าวิธีนี้ดีที่สุด” แม่ถอนหายใจช้าๆ “ถ้าต้องแลกระหว่างให้ลูกไปอยู่กับโนเอล กับปล่อยให้ลูกเจ็บแบบเมื่อคืนนี้ ผมเลือกอย่างแรกนะดีแลน ผมไม่อยากเห็นลูกเจ็บ คุณก็เห็นว่าเขาทรมานแค่ไหน”

 

“…”

 

“ผมรู้ว่าคุณรักและห่วงเขา แต่เราต้องเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้ลูกเพื่อให้เขาปลอดภัย”

 

“ผมถึงเลือกให้เขาอยู่กับเราไง”

 

“แต่นายต้องเข้าใจ”

 

“พี่”

 

“ว่าถ้าให้ซีน่อนอยู่กับเราต่อไป ลูกจะไม่ปลอดภัยอีกเลย” พ่อดายที่เงียบไปนานพูดขึ้น เขาถอนหายใจช้าๆ พลางสูดหายใจเข้า ดวงตาสีดำตวัดมาสบเราในนั้นเต็มไปด้วยความนิ่งงันที่แฝงความจริงจังระคนแน่วแน่เอาไว้ “ซีวานยังต้องเก็บร่างของเซลีนไว้ดูอาการอีก เราไม่รู้เลยว่าผู้หญิงคนนี้จะกระตุ้นอะไรซีน่อนอีกไหม ขนาดเธอตายแล้วเธอยังกลายร่างได้ แล้วนับประสาอะไรกับซีน่อนที่สัมผัสไว”

 

“ดาย”

 

“เราอาจไม่รู้เพราะเราเป็นฉลามปกติ แต่นายก็เห็นหนิว่ามันส่งผลกับซีน่อนแค่ไหน” พ่อดีแลนถึงกับเงียบไป “ฉันเองก็ห่วงลูกไม่ต่างจากนาย แต่นายต้องยอมรับมันให้ได้”

 

“ผม...”

 

“อีกอย่างโนเอลก็ดูแลเด็กๆ ดีมาตลอด เขาดูแลพวกเรามาก่อนด้วยซ้ำ” อาโนเอลเกาหัวคล้ายทำตัวไม่ถูกที่พ่อชมกันยังงั้น “ฉันไว้ใจเขา เชื่อว่าเขาจะช่วยซีน่อนได้ อย่างน้อยก็ดูแลได้ดีในระหว่างที่ซีน่อนย้ายไปอยู่ด้วยกัน”

 

“ทำไมไม่ให้เขาย้ายมาอยู่บ้านเรา อย่างนั้นผมจะสบายใจกว่า”

 

“ปัญหามันไม่ได้อยู่ที่ใครย้ายไปย้ายมา มันอยู่ที่สัญชาตญาณนักล่า”

 

“…”

 

“เชื่อฉันเถอะ ฉันเข้าใจดี”  

 

“พี่...” พ่อดีแลนดูอ่อนลงเมื่อได้ยินพี่ชายพูดประโยคนั้น ผมคิดว่าเขาคงหมายถึงเรื่องที่ตัวเองพบเจอมา เรื่องของลุงดีวานไม่เคยหลุดไปจากใจของเขาได้ แน่นอนว่าระหว่างที่พวกเขาถกเถียงกัน ผมเอาแต่เงียบและหลุบตาอยู่ในอ้อมกอดของอา

 

ผมรู้สึกเหมือนตัวเองสร้างปัญหาให้กับคนที่บ้าน

 

“มันเป็นความผิดของผมใช่ไหมครับอา”

 

“หืม ?”

 

“ถ้าผมไม่เป็นแบบนี้ ทุกคนก็จะไม่เถียงกัน” ผมว่าเสียงแผ่วต้องการให้อาได้ยินแค่คนเดียวเท่านั้น “ถ้าผมไม่กลายร่างแบบนั้น...ตอนนี้พวกเราคงมีความสุขกว่านี้”

 

“อย่าคิดอย่างนั้นสิ เราไม่ผิดสักหน่อย” อาย่นคิ้วใส่ “แค่สถานการณ์มันอธิบายยากและละเอียดอ่อน แต่ให้เวลาพวกเขาหน่อย เราจะต้องเจอทางออกที่ดีที่สุดแน่ๆ”

 

“แล้วถ้ามันแย่...”

 

“ไม่มีอะไรแย่หรอกเจ้าจิ๋ว ที่แย่คืออาเอง” เขายกยิ้มบางๆ “อาผิดที่พาเซลีนมาเพราะงั้นอาควรรับผิดชอบเรื่องนี้มากที่สุด”

 

“อาไม่ผิดนะครับ อาไม่รู้ว่าเธอจะทำแบบนี้”

 

“อาผิดสิ อาควรรู้ตั้งแต่ที่พาเขามา” อาโนเอลถอนหายใจช้าๆ “ขอโทษนะที่ทำให้ต้องมาเจ็บปวดแบบนี้ แต่อาสัญญาว่าอาจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นอีกแล้ว”

 

“อาครับ”

 

“เพราะงั้นถ้ามันช่วยได้อย่างที่ซิลบอก ก็ทำตามที่เขาว่าเถอะ”

 

“เอ๊ะ”

 

“อาจะปกป้องเราเอง”

 

“…!!!”

 

“ย้ายไปอยู่กับอานะซีน คราวนี้อาจะไม่ทำให้เราต้องเจ็บอีกแล้ว”  

 

           อายีหัวผมพร้อมกับปาดน้ำตาที่เอ่อคลอดวงตาให้ การกระทำที่แสนอ่อนโยนนั่นได้รับการหอมแก้มเป็นรางวัลให้กำลังใจแม้ว่าตอนนี้คนที่สมควรได้มันมากที่สุดคือผมก็ตาม ผมพยักหน้าเป็นการตอบรับอีกฝ่ายเลยกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น แล้วกระแอมเบาๆ เป็นการขัดบทสนทนาของพ่อแม่ที่เถียงกันอยู่

 

ส่งผลให้ทุกคนหยุดพูดพร้อมหันขวับมามองเรา

 

           “ให้ซีน่อนไปอยู่กับผมสักพักอย่างที่ซีวานว่าเถอะ ผมรับรองได้ว่าจะไม่ปล่อยให้เขาเจอเรื่องร้ายอีก” อาว่าเสียงหนักอย่างจริงจัง “และถ้ามันจะทำให้ดีแลนสบายใจขึ้น ผมจะพาซีน่อนมาหาบ่อยๆ หรือพวกคุณจะไปหาผมที่บ้านก็ได้ โซลมีกุญแจอยู่แล้วนี่น่า”

 

           “ประเด็นคือฉันไม่อยากให้ลูกฉันตัวติดกับนายทั้งวันต่างหาก”

 

           “งั้นผมจะเว้นระยะห่าง จะไม่เข้าใกล้เขาเกินกว่าที่จำเป็น”

 

           “เช่นตอนนี้” ดีแลนถลึงตาใส่อาที่กอดผมแน่นเป็นแม่ลิง จะว่าอากอดผมอยู่คนเดียวไม่ได้ ผมต่างหากที่เกาะอาไม่ยอมปล่อย “ขนาดตอนนี้นายยังไม่หยุดเกาะแกะลูกฉันเลย”

 

           “พูดให้ถูกคือซีนเกาะอาต่างหาก พ่อก็รู้ว่าไอ้จิ๋วมันติดอาจะตาย” ดีแลนถอนหายใจใส่ “และเพราะแบบนี้เราถึงมั่นใจได้ว่าอาจะดูแลไอ้จิ๋วเป็นอย่างดี แล้วก็นะจิ๋วมันก็ดูอยากไปอยู่กับอาด้วย”

 

           “อย่าพูดเหมือนผมติดผู้ชายสิ ผมไม่ได้ทำแบบนั้นแดน” ผมยู่ปากใส่ “ผมแค่...ต้องการที่พักพิงใจ”

 

           “ไม่เนียนไปเรียนมาใหม่จิ๋ว”

 

           “อาครับ”

 

           “อย่าแกล้งน้องแดเนียล”

 

           “ฮึ่ย อุตส่าห์ช่วย !” แดเนียลทำเป็นฟึดฟัดไปกอดออสตินที่ไม่พูดอะไรเลยสักคำ แฟนพี่ชายผมรับบทเป็นผู้ฟังซะส่วนใหญ่ แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นในตอนนี้ สิ่งที่ควรโฟกัสคือเรื่องที่พวกเขาถกเถียงกันอยู่มากกว่า อาโนเอลดึงผมไว้ข้างหลัง ก้าวมายืนข้างหน้าเพื่อเผชิญหน้ากับพ่อแม่ผม

 

           โดยเฉพาะพ่อๆ ที่พยายามสงบอารมณ์

 

           “ผมสาบาน ผมจะไม่ทำให้เขาเจ็บ” เจ้าตัวบอก “ผมเองก็ห่วงเขาไม่แพ้พวกคุณ และผมอยากรับผิดชอบกับสิ่งที่เกิดขึ้น ผมพาเซลีนมา ผมทำซีน่อนเจ็บ ผมควรดูแลเขาเป็นการชดเชยสิ่งที่ทำไป”

 

“อย่าพูดเหมือนมันเป็นสิ่งที่คุณต้องชดใช้โนเอล เราต่างรู้ดีว่าคุณไม่ตั้งใจให้มันเกิดขึ้น”

 

“แต่มันเกิดขึ้นแล้วโซล และถ้าผมช่วยได้ผมก็อยากจะช่วยให้เขาปลอดภัยที่สุด”

 

“…”

 

“เพราะงั้นได้โปรดดีแลน ไว้ใจผมเถอะ ผมรู้ว่าคุณหวงลูก แต่ถ้านี่เป็นทางออกที่ดีที่สุดในตอนนี้ก็ช่วยละเว้นความหวงลูกเมียที่มีต่อผมสักครั้ง” อาพูดอย่างจริงจัง “แล้วถ้าซีวานหาทางออกอื่นได้เราค่อยมาว่ากัน แค่ช่วงนี้เท่านั้นที่ให้ซีน่อนไปอยู่กับผม ผมสัญญาว่าจะตามใจเขาทุกอย่าง จะโทรรายงานพวกคุณทุกชั่วโมงถ้าอยากให้ทำ”

 

พ่อดีแลนพ่นลมหายใจอย่างไม่ชอบใจ

 

“จะดูแลเขาให้ดีเท่าที่ทำได้ มันอาจเทียบไม่ได้กับที่พวกคุณทำให้เขา แต่ผมจะทำให้ดีที่สุดอย่างน้อยเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้มันจะไม่มีทางหวนกลับมาอีกครั้ง”

 

“ฉันจะเชื่อนายได้ยังไงกัน”

 

“ผมบอกไม่ได้จนกว่าจะลงมือทำ”

 

“…”

 

“เพราะงั้นให้โอกาสผมสักครั้ง”

 

“ฉัน...”

 

“ผมขอสาบานว่าจะใช้ทั้งหมดที่ผมมีดูแลซีน่อนให้ดี” หัวใจผมเผลอเต้นผิดจังหวะ รู้สึกเหมือนถูกขอแต่งงานทั้งที่สถานการณ์มันกลับกันไปหมด ไม่บ่อยนักที่จะเห็นอาในโหมดจริงจังขนาดนี้ แต่พอเจอจริงก็ยอมรับเลยว่าอาดูดีและน่าเชื่อถือมาก ขนาดพ่อดายที่ว่าจำใจยอมรับยังพยักหน้าเห็นพ้องต้องกัน

 

และเพื่อไม่ให้ปัญหามันเยอะขึ้น ผมเลยผละออกจากอกอาไปกอดพ่อดีแลนเป็นการอ้อนเขา

 

“พ่อครับ อย่าหงุดหงิดเลยนะ ผมไม่อยากให้พ่อคิดมาก” ผมว่าเสียงแผ่ว “สถานการณ์มันบีบบังคับ ถ้าเลือกได้ผมก็อยากอยู่บ้านเหมือนกัน”

 

“งั้น...”

 

“แต่ถ้าการอยู่ที่นี่ทำให้ตัวเองต้องเจอเรื่องแบบนั้นและทำให้ทุกคนรู้สึกแย่ สู้ผมไปอยู่กับอาดีกว่าอย่างน้อยมันก็น่าจะช่วยให้อะไรๆ ดีขึ้นได้บ้าง” ผมช้อนตามองเขา “มันยากที่จะยอมรับผมเข้าใจเรื่องนี้ดี แต่พ่อครับผมก็ไม่อยากเจ็บแบบเมื่อคืนนี้อีกแล้วเหมือนกัน”

 

“โธ่ลูกรัก”

 

“เพราะงั้นถือซะว่าจากกันเพื่อให้ทุกอย่างมันดีขึ้นนะครับ ผมสัญญาว่าจะไม่ติดอาเกินไป” ผมพูดเสียงพึมพำ “และจะกลับมาบ้านบ่อยๆ หรือถ้ามาไม่ได้เราก็วิดีโอคอลหากันดีไหม เราจะได้โทรหากันทุกวันพ่อจะได้สบายใจ”

 

เขาเงียบไป

 

“ผมยังอยากมีชีวิตอยู่กับพ่อนานๆ ยังไม่อยากตาย” ผมพยายามฝืนยิ้มให้ “ถ้าการกลายร่างทำให้เวลาชีวิตผมน้อยลงไป ผมก็ขอไปอยู่กับอาจนกว่าจะหาทางออกที่ดีกว่านี้ได้เพื่อเพิ่มเวลาให้เราได้อยู่ด้วยกัน”

 

“อย่าพูดอย่างนั้นนะซีน ลูกไม่เป็นอะไรหรอก ลูกแข็งแรงจะตาย”

 

“เพราะผมเป็นลูกพ่อไง”

 

“ซีน่อน”

 

“ไว้ใจอานะครับ”

 

“…”

 

“ขอร้อง” ในตอนแรกพ่อดีแลนดูไม่โอนอ่อนคล้อยตามเท่าไหร่ เขากัดปากมองผมสลับกับอาไปมาคล้ายครุ่นคิดอยู่ในใจจนเราอดลุ้นไม่ได้ ทว่าพอเห็นน้ำตาที่คลอเบ้าผม สุดท้ายเขาก็ถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย แววตาที่เคยแข็งกร้าวเปลี่ยนเป็นอ่อนลงเช่นคนจำใจ

 

“ก็ได้”

 

“ดีแลน”

 

“ฉันจะยอมให้ซีน่อนไปอยู่กับนายสักพักนึง” ผมยิ้มกว้าง “แต่นายต้องโทรรายงานฉันตลอด ต้องให้ซีน่อนโทรหาฉัน ห้ามให้ลูกฉันตกอยู่ในอันตรายหรือทำอะไรที่เขาไม่ชอบเด็ดขาด ถ้าเขาอยากได้อะไรนายก็ต้องหาให้เขา ถ้าฉันรู้ว่านายแกล้งลูกฉันหรือทำให้ลูกฉันเสียใจฉันเอานายตายแน่”

 

พ่อลากยาวจนผมฟังแทบไม่ทัน

 

“และที่สำคัญกว่านั้น” พ่อกดเสียงต่ำ “นายจะต้องทำให้เขามีความสุข ต่อให้จะเทียบกับที่พวกฉันทำให้ลูกไม่ได้ แต่น้องก็ต้องทำเพราะซีน่อนคือลูกชายของฉัน”

 

ผมยิ้มหวานให้กับคำบอกรัก

 

“ฉันรักเขามากเพราะงั้นถ้านายทำร้ายเขา เท่ากับนายทำร้ายฉันด้วย”

 

“โธ่พ่อครับ” ผมเอามือแนบแก้มเขาก่อนจะยื่นหน้าไปจุ๊บหน้าผาก พ่อเลยจุ๊บกลับพลันพวกเราก็กอดกัน พ่อดีแลนเป็นคนที่คิดอะไรก็พูดแบบนั้น ทำแบบนั้น เขาไม่เก็บซ่อนแบบที่พ่อดายชอบทำ “ผมรักพ่อนะครับ รักที่สุดในโลก”

 

“ขอแค่มากกว่าอาพ่อก็ดีใจแล้ว”

 

“มากกว่าอยู่แล้วครับ” ผมยิ้มให้ “พ่อคือนัมเบอร์วันในใจผมเลย”

 

“ได้ยินกันแล้วนะทุกคน” พ่อมองหน้าทุกคนราวกับให้พวกเขาเป็นสักขีพยาน “นายตกลงรับปากฉันไหมโนเอล”

 

“ผมรับปากทุกคำ” อาพยักหน้ารับประกัน “ผมให้สัญญาว่าผมจะทำตามที่คุณสั่งทุกอย่างและจะทำให้ซีน่อนมีความสุขที่สุด”

 

“อย่าผิดคำพูดกับฉลามเชียว นายรู้ว่าถ้านายพลาดนายจะเจออะไร”

 

“เรื่องนั้นผมรู้ดี ใช่ว่าผมเคยโดนคุณขู่ครั้งแรกซะเมื่อไหร่” อาส่ายหัวไปมาเช่นคนหน่ายใจ “ยังไงก็ขอบคุณที่ไว้ใจผมนะดีแลน”

 

“สถานการณ์มันบังคับเหอะ” พ่อกลอกตาใส่ ผมรู้ว่าเขามีอะไรในใจอีกมากมายที่อยากบอกผม เสียดายที่เวลามีไม่มากเลยทำได้แค่กอดผมแน่นตามประสาคนหวงลูก “ให้ตายสิ พ่อต้องคิดถึงเรามากแน่เลย”

 

“ผมก็เหมือนกัน”

 

“อยู่บ้านอาก็ดูแลตัวเองดีๆนะลูกรัก”

 

“ครับ”

 

“และที่สำคัญ”

 

“หืม ?”

 

“ห้ามนอนเตียงเดียวหรือห้องเดียวกับอาเด็ดขาด ถ้าพ่อลูกว่าแอบนอนห้องเดียวกัน พ่อจะจับอามาทำไม้จิ้มฟันฉลามให้ดู” 

 

           อาหน้าซีดแล้วครับ...

 

           “มันจะไม่มีเรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นแน่นอน ผมรับประกัน” อารับปากขณะที่ยิ้มเจื่อน “เอาเป็นว่าถ้าโอเคแล้วก็ให้ซีน่อนไปเก็บของเถอะ เรามันของเยอะกว่าจะเสร็จก็คงเย็นเลยมั้ง”

 

           “ไม่หรอกครับอา เดี๋ยวให้พ่อดายช่วยจัดของก็เหลือนิดเดียวแล้ว” ผมยิ้มขำ “แม่ขึ้นไปช่วยผมด้วยนะครับ เราจะได้คุยกัน”

 

           “พ่อช่วยด้วย พ่อไม่อยากอยู่ข้างล่างเท่าไหร่”

 

           “งั้นรีบพาพ่อเขาขึ้นไปเลยจิ๋ว อาก็ไม่อยากกลายเป็นไม้จิ้มฟันฉลามเหมือนกัน”

 

           “ฮ่าๆ” เป็นครั้งแรกของวันเลยที่ผมหัวเราะก่อนที่อาจะยีหัวด้วยความหมั่นไส้ ผมพาพ่อแม่ขึ้นไปเก็บกระเป๋า ปล่อยให้อาอยู่กับเหล่าพี่ชายที่วิเคราะห์ร่างกายของเซลีนกันใหญ่ ดูเหมือนตั้งแต่ผมลงมา เธอก็ไม่มีปฏิกิริยาอะไรอีก ซีวานจำเป็นต้องเก็บร่างเธอไว้ก่อนเพื่อวิจัย

 

           แน่นอนว่าเขามีห้องทำงานของเขา แม่ทุ่มเงินมหาศาลเปลี่ยนชั้นใต้ดินของบ้านสร้างห้องทำงานให้ ในนั้นมีแต่ของเจ๋งๆ ที่ช่วยให้ซีวานพัฒนาความรู้และความสามารถของเขาต่อไป และใช่ ใต้ดินนั่นมองเห็นทะเลด้วย บางครั้งผมก็เห็นพี่ชอบเหม่อราวกับครุ่นคิดอะไรบางอย่าง

 

           เหมือนว่าเขากำลังค้นหาสิ่งที่เฝ้ารอมานาน ซึ่งผมก็บอกไม่ได้เหมือนกันว่าอะไรคือสิ่งที่เขารอคอยอยู่

 

           แต่คงสำคัญน่าดู

 

           ผมใช้เวลาเก็บข้าวของอยู่เป็นชั่วโมง ส่วนใหญ่หมดไปกับการหาเสื้อผ้า ทั้งที่สถานการณ์ไม่เหมาะให้มาเรื่องมาก ทว่าผมก็อดไม่ได้ที่จะคัดสรรชุดน่ารักๆ ไว้ใส่ที่บ้านอา ทั้งเสื้อใหม่ เสื้อเก่าผมขนไปหมด อันที่จริงค่อยชวนอาไปซื้อทีหลังก็ได้ แต่กลัวว่าอาจะไม่มีเวลาเลยขนเท่าที่ขนไป

 

           เล่นเอาพ่อดายต้องมายั้งมือไว้เนื่องจากผมขนไปแทบหมดตู้เลย

 

           ลืมตัวไปหน่อยแฮะๆ

 

           และด้วยความที่ผมจัดกระเป๋านานเราเลยอยู่กินมื้อเที่ยงด้วยกัน พ่อดีแลนก็ยังวนเวียนไปกำชับอาถึงข้อห้ามต่างๆ จนหน้าอาหดเหลือสองเซนแล้วมั้ง ดีที่อาเขาเป็นคนไม่ค่อยชอบโต้เถียง พ่อพูดอะไรไปเขาก็พยักหน้ารับฟัง แต่ลับหลังก็แอบมองบนใส่คล้ายรำคาญนะ

 

           ทำเอาผมขบขันไปหมด

 

           “เดินทางดีๆนะลูก ถึงแล้วโทรหาแม่ด้วยนะ”

 

หมับ !

 

           “แล้วก็อย่าแกล้งอาเขามากล่ะ สงสารคนแก่บ้าง”

 

           “ครับแม่” ผมยิ้มให้พลางกอดแม่แน่นด้วยความรัก แอบหวิวเหมือนกันที่จะไม่ได้เจอกันสักพัก “แม่ก็อย่าลืมดูแลตัวเองนะครับ ต้องกินข้าวให้ตรงเวลาด้วยนะ อย่าตามใจพ่อมาก”

 

           “แม่รู้ลูกรัก ไม่ต้องห่วงคนฝั่งนี้นะ” แม่ลูบแก้มผมเบาๆ “แม่จะดูแลพวกเขาให้ดี”

 

           “แม่ทำแบบนั้นมาตลอด ผมถึงโชคดีที่ได้เกิดเป็นลูกแม่ไงครับ” แม่ยิ้มจนตาหยีนั่นคือสิ่งที่เราสองคนเหมือนกัน “ฝากดูแลพ่อแม่ด้วยนะครับพี่ อย่ามัวแต่ทำงานกับหลงแฟนล่ะ”

 

           “รู้แล้วไอ้จิ๋ว ว่างๆ โทรมาหาด้วยแล้วกัน”

 

           “ไว้พี่จะไปหาที่บ้านอานะ”

 

           “จะรอต้อนรับเลยครับ” ผมว่าพร้อมเดินไปกอดพวกเขา ถึงผมจะโดนแกล้งอยู่บ่อยๆ แต่เชื่อเถอะว่าพวกเรารักกันยิ่งกว่าอะไร และต่อให้พวกเราจะเป็นผู้ชายกันหมด พวกเขาก็ไม่เขินอายที่จะก้มลงมาหอมแก้มกับหอมหน้าผากผมเป็นการบอกลา

 

           ผมจุ๊บแก้มพวกเขาเป็นการตอบรับก่อนจะเดินไปกอดพ่อที่รออยู่ พ่อดายกอดผมแน่นมากโดยไร้คำพูด ในขณะที่พ่อดีแลนถอนหายใจเช่นคนหนักใจที่ต้องปล่อยผมไปกับอา ช่วยไม่ได้ที่สถานการณ์มันไม่ได้เอื้ออำนวยให้เราอยู่ด้วยกัน ผมเลยหอมแก้มพวกเขาอีกครั้ง

 

           “ผมรักพ่อนะครับ”

 

           “พ่อก็รักลูกซีน”

 

           “ห้ามนอนเตียงเดียวกัน” พ่อดีแลนชี้หน้าคาดโทษเป็นการสั่งพาให้ผมหัวเราะเบาๆ ก่อนจะพยักหน้า “ฝากลูกฉันด้วยนะโนเอล”

 

           “จะดูแลอย่างดีเลยครับท่าน” อาโนเอลขานรับแบบทหารก่อนจะยกกระเป๋าผมขึ้นรถไป ผมคุยกับพ่อแม่อีกสองสามประโยคจากนั้นก็ก้าวขาขึ้นรถไป วินาทีนั้นผมรู้สึกเหมือนจะร้องไห้ ราวกับย้อนไปตอนยังเด็กที่โรงเรียนพาไปเข้าค่ายแล้วผมต้องแยกจากพวกเขา

 

           ผมจำได้ว่าผมร้องไห้เกือบทั้งวัน สุดท้ายแม่ก็พาซีวานกับแดเนียลมารับ

 

           ตอนนั้นผมสาบานกับตัวเองว่าจะไม่แยกจากครอบครัวเด็ดขาด แต่ครั้งนี้กลับต้องทำ...

 

           “เลิกร้องได้แล้ว เดี๋ยวพ่อแม่เขาจะไม่สบายใจเอานะ” อาพูดขึ้นตอนที่ขับรถออกมาจากตรงนั้น ผมมองผ่านกระจกด้านข้างเห็นทุกคนยืนส่งผม ไม่ยอมขยับไปไหน “อารู้ว่ามันทำใจลำบาก แต่อีกไม่นานเราก็กลับมาอยู่บ้านเหมือนเดิมได้”

 

           “ทั้งที่ผมรู้แบบนั้นผมก็อดเศร้าไม่ได้ ผมไม่เคยอยู่ห่างจากพวกเขานานๆ” ผมว่าเสียงแผ่วพาให้อายื่นมือมาจับมือผมไว้ สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความอ่อนโยนต่อหัวใจ ซ้ำความอบอุ่นที่จากมือที่ประสานกันไว้ก็ทำให้ผมรู้สึกดีขึ้นมา

 

           “ไม่ต้องห่วง ทุกอย่างจะดีขึ้นแน่นอน อาสัญญา”

 

           “อาครับ”

 

           “ขอแค่เราอดทนและเชื่อมั่นว่าเรื่องดีๆ จะเข้ามา แม่เราสอนแบบนั้นไม่ใช่หรือไง” ผมพยักหน้า “และมันก็เป็นแบบนั้นทุกครั้ง มันเหมือนเป็นเวทมนต์ที่แม่เราเสกไว้ อาเชื่อเลยว่าอีกไม่นานเรื่องร้ายทั้งหมดจะจบลงไป”

 

           “ตอนนั้นเราจะมีความสุขกว่านี้ใช่ไหมครับ”

 

           “มากกว่าที่เราคิดไว้เลย” ผมยิ้มหัวใจเต้นแรงไม่เป็นส่ำขึ้นมา “แต่ตอนนี้อาก็ต้องทำให้เรามีความสุขอยู่ดี เพราะงั้นสั่งอามาได้เลยนะว่าอยากทำอะไรระหว่างอยู่กับอาที่นี่”

 

           “อืม...” ผมครุ่นคิด “จริงๆ ก็มีอยู่อย่างหนึ่งนะครับที่ผมอยากให้อาทำให้ แต่กลัวว่าอาจะลำบากใจน่ะสิ”

 

“มีด้วยเหรอเรื่องที่จะทำอาลำบากใจ อาไม่เคยคิดแบบนั้นเลยสักครั้ง”

 

“แต่อาเพิ่งรับปากกับพ่อนี่ครับว่าจะทำตามที่เขาสั่ง”

 

“หืม ?” เขาย่นคิ้วหนัก “หมายความว่าไงกัน”

 

“ก็เรื่องนอนห้องเดียวกัน”

 

“…!!”

 

“ถ้าอาไม่ว่าผมอยากให้คืนนี้เรานอนด้วยกัน”

 

“แต่พ่อเขา...”

 

“เพราะผมไม่เคยนอนบ้านคนอื่นเลยสักครั้ง กลัวว่าแปลกที่แล้วจะนอนไม่หลับ แบบนั้นผมอาจจะกลายร่างอีกก็ได้ ฮือ ผมกลัวจังครับอา ขอกอดหน่อย งื้อ” 

 

LOADING 100 PER 

หลบเลี่ยงเคียงอา ช่วยสงบสัญชาตญาณให้เงียบไป 

ข้อสันนิษฐานที่มอบให้คือชนวนให้เกมดำเนินต่อ 

การอยู่ห่างอกพ่อแม่อาจเศร้าสร้อยแต่อยู่กับอาก็ไม่แย่หรอก 

แต่ก็ไม่อาจบอกว่าสัญชาตญาณของคนน้องจะนิ่งหาย 

อย่างที่เขาบอกว่าเกมยังไม่จบจะรีบนับศพทหารไปไหน 

ยังมีเรื่องอีกมากมายให้เดิมพัน :) 

หวีดลงแท็กด้านล่างเมื่อพูดถึงความแซ่บของนิยายเรื่องนี้ 

#ฉลามซ่อนรัก 

Follow Me 

Twitter : ael_2543 

PAGE : Avery Pie 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว