email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 11 โดนหลอก (50%) อัปแล้ว!

ชื่อตอน : ตอนที่ 11 โดนหลอก (50%) อัปแล้ว!

คำค้น : #นิยายวาย #เกลียด=รัก #BRow_Ni

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 382

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 05 เม.ย. 2564 09:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 11 โดนหลอก (50%) อัปแล้ว!
แบบอักษร

เกลียด = รัก }3P{ 

ตอนที่ 11 >โดนหลอก< 

50% 

[ยังไม่ได้รีไรต์] 

 

 

(โอ โอ้)  

ทั้งวันแล้วที่แฝดทั้งสองอยู่ที่หน้าห้องฉุกเฉิน ไม่ใช่สิต้องพูดว่าอยู่หน้าห้องฉุกเฉินตั้งแต่เมื่อวานแล้ว เขาเฝ้ารอคอยให้ถึงวันศุกร์โดนเร็วแต่ดูเหมือนว่าเวลาจะกลั่นแกล้งพวกเขามากๆ มันทั้งเดินช้า กว่าเข็มวินาทีจะเดินกว่าเข็มนาทีจะเดินกว่าเข็มชั่วโมงจะเดินมันช้า ช้าเหมือนการกระทำของพวกเขาตอนนี้เลย แฝดไม่ได้ทานข้าวตั้งแต่เมื่อวานที่พาบราวมามหา'ลัยตอนเช้า

ตอนเช้าที่เป็นวันแรกของบราวที่จะมาเรียนอีกครั้ง แฝดไม่อยากให้มาหรอกเพราะบราวคิดที่จะหลบหนีตั้งหลายครั้ง ถ้าเกิดบราวรู้ว่ามีเครื่องติดตามฝังไว้ที่ข้อเท้าพวกเขาคงตามหาบราวไม่เจออีก ครั้งแรกที่บราวหนีพวกเขาทั้งสองรอบคอบจึงฝังเครื่องติดตามไว้กันพลาด ซึ่งก็จริง บราวหนีออกจากบ้านทิ้งทุกอย่างไว้ข้างหลังจนหมดไม่เหลือแม้แต่คนติดตามบราว พี่ น้อง พ่อ แม่

"ขอโทษนะคะ" แฝดเงยหน้ามองพยาบาลสาวสวยกำลังก้มหน้าลงมายิ้มให้พวกเขาอยู่ "คนไข้ยังไม่ฟื้นนะคะยังไงคุณทั้งสองกลับบ้านไปก่อนก็ได้นะคะ ไว้ถึงเวลานัดเมื่อไหร่ค่อยมาค่ะ"

"..."

"..."

คุณพยาบาลยิ้มแล้วเดินออกไปจากตรงดำมืดตรงนี้ เป็นพยาบาลแต่การสื่อสารคือต่ำที่สุดเท่าที่เคยเจอมา แฝดไม่ชอบกับการกระทำของโรงพยาบาลแห่งนี้เลยสักคน มันไร้มารยาทและดูเหมือนอยากจะให้พวกเขาออกจากที่นี่ไป

"กลับกันก่อนดีไหม ไปเรียนแล้วรอเวลา" แฝดน้องหันไปบอกกับพี่ แฝดพี่มองแฝดน้องอยู่ก่อนแล้ว น้ำตาไหลลงมาอย่างไร้สาเหตุ

"รอเวลา...ถ้าบราวตื่นไม่เจอเราล่ะ" มันก็ต้องหนีอีกแน่ๆ

"มันคงหนีไม่ได้เพราะมีเครื่องติดตามอยู่"

"หึ มึงว่าบราวจะไม่รู้ตัวเลยหรือไง"

อย่าว่าเลยโอสังเกตการกระทำของพยาบาลและหมอที่นี่แล้ว ทุกคนจะขับไล่พวกเขาให้ออกจากที่นี่ให้ได้ ก็เหมือนกับว่าโรงพยาบาลนี้รู้จักบราวเป็นอย่างดี น่าจะโยงไปถึงครอบครัวของบราวก็เป็นได้ นี่แค่คิดเท่านั้นแต่ดูเหมือนจะเป็นจริงอย่างที่คาดไว้

"มึงไปเถอะ กูจะรออยู่ที่นี่จนกว่าจะถึงวันศุกร์"

โอพูดจริงทำจริง เขาไม่แคร์สายตาต่ำของหมอพยาบาลหรอก เขาขอแค่เจอกับร่างเล็กในห้องฉุกเฉินก็พอขอได้เจอว่าเป็นยังไงบ้างเจ็บตรงไหนหรือป่าว ไม่คิดพยายามหนีไหมแค่นี้ก็พอใจแล้ว โอเช็ดน้ำตาของตัวเองแล้วเงยหน้ามองประตูห้องฉุกเฉินด้วยสายตาว่างเปล่า อยากเจอ อยากกอด อยากจูบ อยากหอม

"ถ้ามึงอยู่กูก็อยู่"

แฝดน้องขยับมานั่งข้างๆ แฝดพี่ของเขาแล้วมองไปทางประตูเหมือนกัน เขาก็อยากเจอไม่ใช่ไม่อยากเจอ อยากหอม อยากกอด อยากจูบ สายตาเริ่มพร่าเลือนจากอาการง่วง เมื่อคืนทั้งสองแทบไม่ได้นอนเพราะรอหมอเดินมาบอกว่าบราวตื่นแล้วหรือยัง

 

ด้านในห้องผมมองดูประตูตรงหน้าห้องตั้งแต่เช้า อืม...รู้สึกเป็นห่วง ใช่...ผมรู้สึกเป็นห่วงแฝดว่าตอนนี้ได้กลับบ้านแล้วหรือยังหรือยังอยู่ที่หน้าห้องเหมือนเดิม ไม่รู้สิผมแค่เดาว่าพวกแฝดต้องรอเฝ้าผมตั้งมื่อวานแล้วแน่ๆ จะกินข้าวแล้วหรือยังจะอาบน้ำกันหรือยัง นั่งอยู่ด้านนอกนั่นคงไม่สบายตัวอย่างอยู่ในห้องนอน

เป็นอะไรไป! เราเกลียดพวกมันนักหนาแต่ทำไมถึงเป็นห่วงพวกมันได้ น่าสมเพชจัง

"คุณบราวครับ"

"..." คุณจีมดูเหมือนจะเป็นหมอประจำตัวผมแล้ว ตั้งแต่เขาบอกว่าเขาเป็นเพื่อนคุณไวน์เขาก็เข้าออกห้องนี้ตลอดเวลาและคุณไวน์ก็ไม่ออกจากห้องเลยแม้แต่นาทีเดียว

"ผมมีเรื่องจะแจ้ง"

"ตอนนี้เลยเหรอ"

"เออ ยังไงก็ต้องบอก" ทำหน้างงว่าพวกเขาพูดอะไรกันทำไมมันดูเครียดกันขนาดนี้ มองหน้าคุณจีมนิ่ง "คุณบราวเป็นโรคซึมเศร้าแบบอ่อนๆ ครับ"

"..." ไม่ได้พูดตอบกลับแค่ยิ้มให้คุณหมอที่มุมปาก ผมพยายามแล้วว่าจะไม่อยากเกิดโรคแบบนี้ขึ้นพยายามสุดความสามารถเท่าที่จิตใจทำได้แล้วแต่ดูเหมือนจิตใจจะอ่อนแอมากเกินไป

"ผมขอรู้ได้ไหมครับว่าเกิดอะไรขึ้นกับคุณมาบ้าง"

"..." แค่การเงียบของผมบวกกับสีหน้าหมอคงน่าจะรู้แล้วว่าร่างเล็กไม่ตอบมากขนาดไหน บอกแล้วว่าเขาไม่อยากรื้อความจำที่เจ็บปวดออกมาอีก มันเจ็บปวดไปทั้งตัว มันเจ็บไปถึงกระดูก

ผมหันหน้าหนีไปทางอื่นลอบได้ยินเสียงคุณจีมถอนหายใจออกมาอย่างหมดความสามารถ เขาแค่บอกว่าจะจ่ายตาเพิ่มอีกสามตัวในการรักษาโรคนี้ ตอนนี้ยารวมๆ ที่ผมต้องทานในวันเดียวคือ ยาระงับพิษที่ติดตัวผมมาตั้งแต่เด็ก ยาแก้อักเสบ ยาแก้ช้ำใน ยาแก้ปวดลดไข้ ยาระงับโรคซึมเศร้าที่หมอจะจัดไว้ให้สามตัว แดกแทนข้าวได้เลย

หมอออกจากห้องไปแล้วเหลือผมกับคุณไวน์ ภายในห้องเงียบไม่มีเสียงตอบอะไรเลยสักอย่าง เดาว่าคุณไวน์คงมองผมอยู่แน่ๆ จึงตัดสินใจหันไปมองซึ่งก็จริงๆ เขามองผมอยู่ใช้สายตาไม่เข้าไปเป็นอย่างมากว่าทำไมไม่บอกอาการให้เพื่อนของเขารู้

"คุณไวน์ครับ"

"ครับ" สายตากังวลของเขามันชั่งกดดันผมจริงๆ 

"คุณไวน์พอจะช่วยผมอีกรอบได้ไหมครับ"

"ไม่ครับ" อึก! ตอบปฏิเสษทันที เขายิ่งใช้สายตาไม่เข้าใจให้ผมไปอีก "ผมไม่ปล่อยให้คุณหนูไปไหนคนเดียวอีกแล้ว"

"แสดงว่าที่บ้านยังไม่รู้เรื่องที่ผมอยู่ที่นี่สินะครับ"

"ครับ ไม่มีใครรู้" อืม ผมมโกรธเขาหรอก ดีด้วยซ้ำจะได้ไม่ต้องเป็นห่วงจะได้ไม่ให้ครอบครัวมาเจอผมในสภาพแบบนี้ มันน่ารังเกียจและน่าขยะแขยง

"ผมอยากจะออกจากที่นี่ครับ อยากออกจากการเรียนและไปใช้ชีวิตที่จังหวัดอื่นสักสองสามเดือนค่อยกลับมาเรียนต่อ"

พูดออกไปตรงๆ โดยไม่มีอะไรจะคิดกลับไปความคิดอื่น

"นะครับ...ฮือ" ร้องไห้อีกแล้ว ร้องไห้ออกมาจนได้ อ่อนแอเกินไปแล้วบราว

"ครับแต่ผมจะไปด้วย"

"แล้วใครจะดูแลครอบครัวแทนผมล่ะครับ" คุณไวน์เป็นมือขวาของคุณพ่อมานานมากๆ แล้ว ถ้าเกิดขัดคำสั่งคุณไวน์คงไม่ได้กลับมาเป็นมือขวามของพ่อผมอีก

“คุณหนูทิ้งได้ ผมก็ทิ้งได้ครับ” คำพูดของคุณไวน์ดูเด็ดขาดมากจนผมขัดเขาไม่ได้ ได้แค่ยิ้มในใบหน้าที่เปื้อนน้ำตา ไม่ได้ดีใจเลยสักนิดที่ทำแบบนี้ เสียมากกว่าที่จะได้ออกจากสิ่งที่ตัวรัก

"ผมขอเวลาถึงวันศุกร์นะครับ แล้ว...อึก วัน..."

อยู่ๆ ทำไมถึงพูดไม่ออก ทำไมต้องนึกภาพใบหน้าของแฝดด้วย ทำถึงเห็นภาพพวกมันซ้ำๆ ซ้อนๆ ไปมา ไม่เอา...ผมอยากหนีจากพวกมันแล้ว ผมมไอยากกลับไปอยู่กับพวกมันอีกแล้ว แค่ที่ผมรออยู่วันศุกร์แค่จะบอกลาพวกมันเท่านั้น บอกลาแบบที่พวกมันไม่รู้ตัว ลาให้ตัดขาดกับพวกมันตลอดไปและถึงจะเจอหน้ากันอีกครั้งขอเป็นคนที่ไม่รู้จักเพียงพอ

“รู้ไหมครับ...ผมเกลียดคุณหนูมากเลย” 

“!!!” อึก! ตกใจครับ ที่คุณไวน์พูดแบบนี้กับผม เขาไม่เคยพูดทำให้ผมเสียใจเลยสักนิดไม่เคยพูดแรงมากขนาดนี้ ดูเหมือนว่าเขาจะเก็บกดมานานแล้วสินะ อืม...ผมไม้โกรธเขาหรอกเพราะผมเป็นคนโดนเกลียดมาตั้งแต่ไหนแต่ไรอยู่แล้ว

"..."

"ผมอยากไปคนเดียวแล้วสิ" พูดใส่หน้าคุณไวน์เลยจังๆ เขาพูดออกมาแล้วว่าเกลียดผมก็ไม่อยากให้เขามาอยู่ใกล้ผมอีก

“ผมทิ้งไม่ได้"

"ทำไมทิ้งไม่ได้ หนีไปกับคนเกลียดเนี่ยมันดูออกจะแปลกๆ นะครับ" เขาส่งสายตาไม่เข้าใจให้ผมอีกแล้ว "ไม่ต้องไปกับผมหรอกครับ"

"ไม่ครับ ผมจะไปเพราะผมรักคุณหนู"

"อืม...ผมรู้" ผมรู้มาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว

"รับรักผมหน่อยสิครับ"

"..."

รับรักงั้นเหรอ? แค่ผมโดนแฝดบอกรักทุกวันผมอยากจะอ้วกแล้วครับ นี่ต้องมาโดนบอกรักจากพี่ชายคนสนิทอีกต่างหากยิ่งอยากจะอ้วกไปใหญ่ ผมไม่ได้ชอบไม่ได้รักคุณไวน์แม้แต่นิดเดียว ผมรักเขาเพราะเขาดูแลผมเหมือนน้องชายคนหนึ่งเท่านั้น แบบคนรักผมไม่ได้คิดเหมือนกับเขาเลยสักนิด

"ผมขอพักก่อนนะ"

หันหน้าหนีไปอีกฝั่งเหมือนเคย นิสัยผมทำไมมันเปลี่ยนไปที่จริงจะมีหน้าตาที่ยิ้มแย้มรับได้ทุกสถนการณ์แต่นี่มันเหมือนไม่ใช่ผม ผมจะจมสู่ความคิดของตัวเองมากขึ้นมากขึ้นยังไงอย่างงั้นและยังอยากอยู่คนเดียวไม่อยากเห็นหน้าใคร

 

(โอ โอ้)  

เที่ยงของวันนี้แฝดยังอยู่ที่หน้าห้องฉุกเฉินไม่ลุกไปไหน ถึงจะหิวมากเท่าไหร่ก็ไม่อยากลุกไปหาอะไรกิน พวกเขาแค่อยากจอบราวตอนที่บราวฟื้น อีกนานไหมกว่าคนที่เขารักจะฟื้น อือ...แฝดไม่น่าทำตามคำสั่งบ้าๆ นั่นเลย คำสั่งที่ออกจากัวของพวกเขาเอง หัวสั่งให้พวกเขากระทืบบราวให้ตายคาเท้า แต่ตอนนี้ได้เฝ้าแค่รอเท่านั้น

หิว พวกแฝดหิว พวกแฝดเจ็บ พวกแฝดอยากตายแต่ตายไม่ได้จริงๆ ตอนี้ ตอนนี้จะได้กว่าบราวจะสั่งให้ไปตายหรือบราวจะฟื้นจากการกระทำของพวกเขาครั้งนี้

ครืนๆๆ

สายตาทั้งสองแฝดมองหน้ากันอัตโนมัติ ในรายชื่อที่แสดงอยู่บนหน้าจอมันชั่งไม่อยากจะรับเลยจริงๆ อย่างไงอย่างงั้นก็ต้องรับอยู่ดี

"ครับ" โอรับสายแล้วเปิดรับโพงให้โอ้ได้ยินด้วย

(พวกแกทำไมไม่มาเรียน) เสียงแข็งกระด้างไม่มีแม้กระทั่งความอ่อนโยน แน่ล่ะ! พ่อไม่อยากให้พวกเขาเกิดมาอยู่แล้วจึงไม่จำเป็นต้องใส่ใจพวกเขาถึงขนาดนั้น

"เรื่องของผม"

(พวกแกทำอะไรบราว ห่ะ!) เสียงตะคอกดังมาจากปลายทาง น่ารังเกียจ น่ารังเกียจกับพ่อแบบนี้

"ทำไมพวกกูต้องบอกมึงด้วยเหรอ"

"จริง ทำไมพวกกูต้องบอกมึงด้วย"

ทั้งสองพูดออกไปอย่างยั้งปากตัวเองไม่ได้ โรคที่กำเริบขึ้นมันกำลังจะกลับมาเป็นหนักมากขึ้น ร่างกายแฝดสั่น มือไม้มือเริ่มอ่อนเพลีย จิตใจเริ่มไม่อยู่กับเนื้อกับตัว พวกเขายิ้มแสยะมองหน้าจอโทรศัพท์ หึ! พวกเขาเลือกผิดที่มาอยู่กับผู้ชายคนนี้ เขาชั่งเลว เลวไม่เหมือนใคร

(โรคหมาบ้ากำเริบอีกแล้วเหรอ หึ!) ปลายสายพูดเยาะเย้ย

"กูน่าจะไปอยู่กับแม่ก็ดี! " ไม่ต่างกัน แฝดเริ่มหมดความอดทน อาการเก็บกดจากโรคมันตีขึ้นมาในหัวและจิตใจให้เริ่มทำอะไรบ้าๆ 

(ฮ่าๆ มึงไปแล้วมึงจะแดกอะไร แม่พวกมึงมันจน!) 

"จนแล้วมีความสุกว่าอยู่กับมึงกูก็จะอยู่" โอ้ที่ได้ยินคำพูดของพ่อเลวของตัวเองก็เริ่มทนไม่ไหวแล้วเหมือนกัน เลว เลวยิ่งกว่าโจรกว่าหมาที่ขโมยเนื้อไปแดก! 

(เหรอโอ้เหรอ แล้วที่พวกมึงโตมาได้มีทุกอย่างเพราะใคร เพราะแม่พวกมึงเหรอ)

การเป็นพ่อคนมันควรเป็นสุภาพบุรุษแต่กับพ่อคนนี้ แม่ง! ไม่มีความเป็นผู้นำเอาแต่ตัวเองเป็นที่หนึ่ง ไม่เคยสนใจใครแม้แต่ลูกและเมียตัวเอง อย่างงี้ไงแม่ถึงทิ้งผู้ชายคนนี้ไปพร้อมกับไม่หวนกลับคืนมาเลยแม้แต่หน้าหรือเงาก็ไม่โผล่มาให้เห็น จริงที่พวกเขามีเงินทองท่วมหัวมีบ้านหลังใหญ่ให้นอนมีชื่อเสียงที่ผู้คนแม่งรู้จักไปหมดแต่มันไม่ใช่ความสุข มันคือการเสแสร้งให้คนอื่นเห็นว่าพวกแฝดมีความสุข เปล่าเลย...เหมือนเป็นการตกนรกดีๆ นี่เอง มันทั้งร้อนแผดเผาให้เริ่มหายจากตัวตนที่เคยเป็นอยู่

คิดถึง คิดถึงตัวตนจริงๆ ของเขามากๆ นี่ไม่ใช่ตัวจริงของแฝดเลยสักนิด นี่คือการแสร้ง ปลอม…มันกลับมาเป็นแบบเดิมไม่ได้แล้วถูกแต่งให้ไม่เหมือนเดิม ร่างกายเก่าเริ่มหายไปเกือบจะหมดเหลือแค่ความรักที่มอบให้บราวเท่านั้น พวกแฝดอยากพูดว่าทำไมถึงรักบราวมากขนาดนี้แต่ดูเหมือนบราวคงไม่อยากฟังเพราะมันน่าจะไร้สาระ

เสียงปลายสายยังพูดเสียดแฝดตลอด มันไม่เคยจางหายเลยกับคำทุกคำทุกประโยคที่คนเป็นพ่อมอบให้ แฝดจำได้ทุกคำแค่ไม่อยากพูดให้มันช้ำใจไปมากกว่านี้บวกกับโรครักษาไม่หายกับไม่ได้กินยามานานหลายปี

ชั่งเถอะ...โรคมันก็แค่โรค ตายไปมันหายไปพร้อมกับเราอยู่แล้ว

(กูให้เวลาพวกมึงหนึ่งชั่วโมงมาหากูที่บริษัท ถ้าพวกมึงไม่มากูจะเอาบราวเป็นคนของกู!) 

ติ๊ด...

 

พ่อวางสายไปแล้วเหลือความว่างเปล่าที่ส่งเข้ามา

"กูไปหาพยาบาลก่อนนะ"

"..."

โอลุกขึ้นเดินไปที่ด้านหน้าที่มีพยาบาลเฝ้าประจำการไว้อยู่ เมื่อกี้ที่ลุกความเมื่อยจากการนั่งมาตั้งแต่เมื่อวานถึงตอนเที่บงมันปวดล้าไปทุกส่วน ไม่เป็นไรพวกเขาทนได้ถ้สให้ร่างเล็กได้ตื่น

"มีโพสต์อิทกับปากกาไหมครับ" พอมาถึงตรงที่พยาบาลดูแลอยู่โอพูดขอกระดาษและปากกาทันที

"นี่ค่ะ" พยาบาลยื่นกระดาษกับปากกามาให้ โอมองเห็นสายตาของพยาบาลทุกคนมองเขาอย่างกับตะวประหลาดพร้อมกับไม่อยากเข้าใกล้ไม่อยากสนทนาเลยแม้แต่น้อย พวกเขามันน่าขยะแขยงขนาดนั้นเลยหรือ

 

‘ถึงบราว 

บราว ถ้ามึงตื่นมามึงอย่าร้องไห้และอย่าหนีอีกเลย พวกกูขอโทษนะที่ทำกับมึงแบบนั้นพวกกูแค่ทำตามที่จิตใจสั่ง พวกกูพยายามตั้งสติพยายามไม่กระทืบมึงซ้ำๆ แต่มันทำไม่ได้เพราะถ้ามึงต้องตายก็ต้องได้ตาย ฮ่าๆ ตายได้ยังไงล่ะมึงเป็นของพวกกูนินะ พวกกูไปหาพ่อก่อนถ้ามึงตื่นก็รอพวกกูก่อนนะ อย่าไปไหน พวกกูขอร้อง... 

จาก โอ โอ้ 

 

โอเขียนเสร็จก็ยื่นให้พยาบาลแล้วเกินมายังหน้าห้องฉุกเฉินอีกครั้ง มองแฝดน้องที่ก้มหน้าก้มตาด้วยความทุหข์ ไม่ต่างกันหรอกสภาพของพวกเขาในตอนนี้

"ไปเถอะ"

"อืม..."

ไม่อยากไปอยากเห็นหน้าบราวตอนตื่น อยากเห็นรอบยิ้มหวานๆ หน้าหวานๆ ของบราว ทำไงได้พวกแฝดก็ตกอยู่ในอำนาจพ่อเลวของเขามานานมากแล้ว

 

 

 

.Talk. 

พาร์ทนี้จะเน้นความรู้สึกแฝดนะครับ เพื่อความเห็นใจ 

อย่างน้อยๆ แฝดก็เป็นห่วงบราวมากเลยนะครับ 

อ่านให้สนุกนะครับ :) 

ความคิดเห็น