facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

หนีความรู้สึกตัวเอง

ชื่อตอน : หนีความรู้สึกตัวเอง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 177

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 27 เม.ย. 2564 14:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
หนีความรู้สึกตัวเอง
แบบอักษร

 

"ผมขอกอดพี่หน่อยได้ไหม..?" 

อัยรินทร์ยืนนิ่งม่ได้ตอบอะไรเขาออกไป เขาจึงถือวิสาสัฝะเดินเข้ามาใกล้เธอมากขึ้นเรื่อยๆด้วยสายตาอ้อนวอน  

"..." 

เขาเดินเข้ามาสวมกอดเธอไว้แน่นโดยที่ตัวเธอเองก็ไม่ได้ขัดขืนอะไร  

"ทำไมเราต้องเป็นพี่น้องกันด้วย.." 

"..." 

"ทำไมพี่กับผมเราต้องมามีพ่อกับแม่คนเดียวกันด้วย.." 

"..." 

อัยรินทร์ไม่ได้ตอบอะไรออกไปเพราะตัวเธอเองก็ไม่รู้ว่าทำไมเรื่องบ้าๆแบบนี้ถึงได้เกิดขึ้นกับเธอและก็เขาได้  

"ผมไม่เคยลืมพี่เลยตั้งแต่วันนั้นที่เรา..." 

"อย่าพูดนะ..ห้ามพูดเด็ดขาด" 

"ผมออกตามหาพี่ไปทุกที่ที่คิดว่าพี่ต้องไป ผมเป็นห่วงพี่มากเพราะกลัวว่าพี่จะไปเมาเละเทะอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้ แต่พอมาวันนี้สิ่งที่ผมเฝ้ารอมาตลอด 1 เดือนมันก็ทำผมรู้สึกใจสลาย.." 

"..." 

"ความจริงที่ผมได้รู้ในวันนี้มันโหดร้ายกับผมเหลือเกิน..ทำไม..ทำไมพี่ต้องมาเป็นพี่สาวผมด้วย.." 

"..." 

อัยรินทร์ไม่พูดอะไรออกไปได้แต่ยืนนิ่งปล่อยให้น้ำตามันไหลออกมาด้วยความเสียใจ  

"มันคงจะดีกว่านี้ถ้าผมไม่ต้องมาที่นี่ ไม่ต้องมารู้ความจริงเรื่องนี้ แล้วปล่อยให้ผมได้คิดถึงพี่ไปแบบที่ผู้ชายคนหนึ่งจะคิดถึงผู้หญิงคนหนึ่งยังจะดีกว่า.." 

"เราก็แค่ต้องยอมรับความจริงกับเรื่องนี้ให้ได้.." 

"ความจริงที่ว่าผมกับพี่เรามีอะไรกันแล้วงั้นอะหรอ..?" 

"พอได้แล้ว..หยุดพูดเรื่องนี้สักทีได้ไหม.." 

เธอผลักเขาออกจนกระเด็นเพราะไม่อยากให้เขาพูดถึงเรื่องนี้อีก  

"ผมจะไม่พูดเรื่องนี้ให้พี่ได้ยินอีกก็ได้ เพราะผมจะไปจากที่นี่...ผมทนมองหน้าผู้หญิงที่ผมมีอะไรด้วยทั้งที่รู้ว่าพี่คือพี่สาวผมต่อไปไม่ได้หรอกนะ.." 

"งั้นก็ไปซิ..อยากจะไปไหนก็ไป.." 

"..." 

เขากำมือแน่นที่ถือไล่เขา  

"ไปซิ..อยากจะไปตอนนี้หรือตอนไหนก็ไปเลย.." 

"พี่คงไม่อยากเห็นหน้าผมมากเลยใช่ไหม พี่คงรังเกียจผมมากที่ผมเข้ามาแย่งสมบัติของพ่อไปจากพี่.." 

"ใช่..ฉันเสียใจแล้วก็ผิดหวังมากที่พ่อเรียกนายกลับมาแล้วยกสมบัติให้นายครึ่งนึง ทั้งที่มันควรจะเป็นของฉันคนเดียว ฉันไม่อยากมีน้องชายอย่างนาย ฉันไม่ต้องการน้องชาย ไม่ต้องการได้ยินไหม.." 

"..." 

เขาโกรธมากที่เธอพูดออกมาจึงดึงรั้งใบหน้าของเธอเข้ามาจูบอย่างแรงแล้วดันตัวเธอไปชนกับตัวรถ  

"อื้มมม...หยุดนะ..อื้มมม หยุด" 

เขาบดขยี้ริมฝีปากของเธออย่างดูดดื่มและหนักหน่วงด้วยความโกรธ ปนด้วยความคิดถึงที่เขาเฝ้าตามหาเธอมาตลอด 3 เดือนที่ผ่านมา  

"หยุดนะ.นายจะทำกับฉันแบบนี้ไม่ได้นะ.." 

"ทำไมละ..ในเมื่อผมก็จะไม่อยู่แล้วจะเป็นไรไปถ้าเราจะมีอะไรกันอีกสักครั้งก่อนสั่งลา.." 

เขากำลังจะยื่นหน้าเข้าไปจูบเธออีกแต่เธอหันหน้าหนีเขาจึงเลื่อนใบหน้าไปซุกไซ้ที่ซอกคอขาวแทน  

"ไม่ได้..เราเป็นพี่น้องกันนะ..หยุด" 

"..." 

เขาหยุดชะงักทันทีที่ได้ยินคำพูดที่เธอพูดตอกย้ำเขาด้วยคำว่าพี่น้อง  

"อย่าทำแบบนี้อีกเลย ฉันไม่อยากรู้สึกผิดกับพ่อแล้วก็แม่ไปมากกว่านี้ ที่ต้องมามีอะไรกับน้องชายแท้ๆของตัวเอง ฉันไม่อยากรู้สึกผิดกับพวกท่านไปมากกว่านี้...ช่วยอยู่ให้ห่างจากฉันแล้วมองฉันเป็นแค่พี่สาวคนหนึ่งของนายเถอะนะ เพราะต่อให้นายจะรู้สึกยังไงกับฉันมันก็คงเป็นไปไม่ได้..ไม่มีใครรับได้หรอกถ้าต้องรู้ว่าเรา 2 คนมีอะไรกัน.." 

"..." 

เขามองหน้าเธอด้วยความเสียใจและผิดหวัง แล้วก็ยอมปล่อยเธอให้เป็นอิสระแล้วเดินถอยห่างออกมาช้าๆ  

"..." 

อัยรินทร์มองเขาเดินจากไปช้าๆทั้งน้ำตาด้วยความรู้สึกผิดที่อยู่ภายในใจ เธอไม่สามารถรู้สึกอะไรกับเขาได้มากกว่านี้ และเธอต้องไม่รู้สึกอะไรกับเขาเด็ดขาด  

 

.... 

วันรุ่งขึ้น  

"โอม..จะเก็บเสื้อผ้าไปไหน...?' 

"กลับอังกฤษครับ.." 

"โอมจะกลับไปทำไม..ในเมื่อพ่อเขาต้องการให้ลูกไปบริหารงานในบริษัทคู่กับพี่อัย..โอมจะทิ้งทุกอย่างแล้วกลับไปเป็นแค่บาเทนดอร์ในร้านเหล้าเล็กๆเท่านั่นนะหรอ..?" 

"มันเป็นอาชีพที่ผมรักแล้วผมก็มีความสุขกับมัน.." 

"แต่แม่ไม่มีวันยอมให้โอมกลับไป..โอมต้องอยู่ที่นี่แล้วเข้าไปบริหารงานในบริษัทวัฒนะกรุ๊ปคู่กับพี่อัย แม่ไม่ยอมให้โอมทิ้งทุกอย่างที่พ่อยกให้กับโอมไปง่ายๆหรอกนะ.." 

"ผมไม่ได้ต้องการเงินทองพวกนั้น แล้วผมก็ไม่อยากเข้าไปบริหารงานในบริษัทนั้นด้วย..ผมจะกลับอังกฤษ..ถ้าแม่ไม่กลับก็ไม่เป็นไรครับแต่ผมจะกลับ.." 

เขาเดินตรงไปที่ประตูอย่างไวแต่ก่อนจะไปถึงแม่ของเขาก็เข้ามายืนดักหน้าเขาไว้  

"ถ้าโอมกลับไปแม่จะฆ่าตัวตาย.." 

"แม่.." 

เขาตกใจมากที่แม่พูดออกมาแบบนี้  

"มันจะมีประโยชน์อะไรถ้าโอมไม่อยู่ แล้วแม่ต้องอยู่ที่นี่คนเดียว สิ่งที่แม่ทำมาตลอดมันก็คงไม่มีประโยชน์อะไรกับแม่หรอกนอกจากโอมคนเดียว.." 

"..." 

"โอมรู้ไหมว่าสิ่งที่แม่เฝ้ารอมาตลอด 25 ปีที่ผ่านมาคืออะไร..แม่รอที่จะได้กลับมาที่นี่กลับมาทวงทุกสิ่งทุกอย่างที่มันควรจะเป็นของแม่และก็ของโอม ที่เราสองคนต้องไปอยู่อังกฤษด้วยกันเราก็ลำบากกันมากพอแล้ว แต่วันนี้เรามีทุกอย่างแล้วเราจะต้องไปลำบากกันอีกทำไม..." 

"..." 

แม่ของเขาพูดระบายออกมาทั้งน้ำตาที่ไหลลงมาอาบแก้มจนเขามองอย่างอึ้งๆ 

"ย่าของโอมรังเกียจแม่มากแล้วก็ไม่เคยยอมรับในตัวแม่ได้เลย ต่อให้แม่จะพยายามทำดีแค่ไหนย่าเขาก็ไม่เคยมองแม่ในทางที่ดี หาเรื่องใส่ร้ายแม่สารพัดทั้งเรื่องเงินที่บอกว่าแม่ต้องการจะปลอกลอกพ่อ แล้วก็สร้างเรื่องว่าแม่มีชู้แล้วก็บอกว่าโอมเป็นลูกชู้ทั้งที่มันไม่จริงเลย..อึกๆๆ" 

"อะไรนะครับ..นี่ย่าเขาใส่ร้ายแม่ขนาดนี้เลยหรอ..แล้วพ่อเขาเชื่อที่ย่าพูดหรือเปล่าครับ..?" 

"พ่อเขาไม่เชื่อคุณย่าหรอกเพราะพ่อเขารักแล้วก็เชื่อใจแม่มาก แต่ที่แม่ต้องหนีไปเพราะแม่ทนความร้ายกาจของคุณย่าไม่ได้ แม่ถึงต้องพาโอมหนีออกมาจทำให้เราต้องจากกับคุณพ่อแล้วก็พี่อัยด้วย.." 

"แม่ไม่เคยเล่าเรื่องนี้ให้ผมฟังมาก่อนเลย.." 

"เพราะแม่ไม่อยากพูดถึงมันอีกและก็คิดว่าชาตินี้จะไม่มีวันกลับมาที่นี่อีกเด็ดขาด แต่พ่อก็ตามหาพวกเราเจอ แม่ถึงอยากให้โอมกลับมาเพื่อมาทดแทนบุญคุณที่พ่อเขายังรักและก็ไม่เคยลืมพวกเรา.." 

"..." 

นิอรแม่ของอัชวินทร์เดินเข้ามากุมมือลูกชายไว้พร้อมส่งสายตาอ้อนวอนไปให้เขา  

"ถ้าพ่อเขารู้ว่าโอมไม่ยอมรับสมบัติที่พ่อเขาตั้งใจยกให้พ่อเขาคงเสียใจมาก พ่อคงอยากดูแลเราสองคนมาตลอดแต่ก็เพราะหาเราสองคนไม่เจอ อย่าให้พ่อเขาต้องจากไปอย่างไม่สงบเลยนะโอม.." 

"..." 

"นะโอม..แม่ขอร้อง.." 

"ครับ..ผมจะอยู่.." 

 

 

.... 

1 อาทิตย์ผ่านไป  

บริษัทวัฒนะกรุ๊ป  

"ผู้บริหารอีกท่านกำลังเดินทางมาครับ." 

"..." 

ทนายเจมส์เข้ามาบอกกับทุกคนในห้องประชุม จนอัยรินทร์หันมามองด้วยความแปลกใจ  

"มาแล้วครับ..ผู้บริหารอีกคนของวัฒนะกรุ๊ป.." 

"สวัสดีครับ..ผมอัชวินทร์ วัฒนะเลิศ ผู้บริหารอีกคนหนึ่งของบริษัทวัฒนะกรุ๊ปครับ.." 

 

 

 

..... 

ความคิดเห็น