ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ขอแต่งงาน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 34.2k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ก.ค. 2564 22:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ขอแต่งงาน
แบบอักษร

ตอนที่30 

 

 

วันต่อมา 

 

 

ณ คฤหาสน์ทีโอ 

 

 

วันนี้เป็นวันที่ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายนัดคุยกันเรื่องแต่งงานระหว่างเธอกับทีโอ โดยเธอได้พาพ่อกับแม่มายังบ้านของทีโอในยามเช้าเพื่อความสะดวกแก่การพูดคุย 

 

 

เมื่อมาถึงน้ำใสก็พาพ่อกับแม่ตรงมายังห้องนั่งเล่นกลางบ้านโดยมีทีโอเดินมารับพร้อมกัน เมื่อมาถึงก็พบแอนนั่งรออยู่แล้วทั้งสองท่านจึงนั่งโซฟาฝั่งตรงข้ามโดยมีน้ำใสนั่งอยู่ข้างๆ 

 

 

“สวัสดีค่ะ ฉันเป็นแม่ของทีโอฉันจะไม่อ้อมค้อมนะคะ ฉันอยากจะมาสู่ขอหนูน้ำใสให้มาเป็นลูกสาวฉันอีกคน ไม่ทราบว่าทางคุณจะว่ายังไงคะ?” เมื่อมาถึงแอนก็ได้พูดเปิดประเด็นทันที พิรุณและสินต่างอึ้งไปตามๆ กันพร้อมกันหันหน้ามองกันทันควันเพราะทั้งคู่ไม่รู้ว่าที่มาวันนี้เพื่อมาคุยเรื่องสู่ขอ 

 

 

“เอ่อ...อะไรนะคะ จริงเหรอน้ำใส” ประโยคสุดท้ายพิรุณหันไปถามลูกสาวด้วยความตกใจเพราะเธอเองไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองที่ได้ยิน เพราะทีโอเป็นผู้ชายที่เพียบพร้อมทุกอย่างต่างกับลูกสาวของเธอและครอบครัวเธอ 

 

 

“ค่ะ” น้ำใสพยักหน้าตอบอย่างเกร็งใจเพราะเธอไม่ได้บอกเรื่องนี้กับแม่มาก่อน 

 

 

“ผมอยากจะดูแลน้องต่อจากนี้ ผมสัญญาว่าผมจะไม่ทิ้งน้องครับ” ทีโอพูดแทรกเพื่อเพิ่มความมั่นใจให้กับพ่อแม่ของน้ำใสที่ดูท่าทางยังตกใจอยู่ 

 

 

“ถ้าพ่อทีโอรับปากว่าจะดูแลน้ำในและไม่ทิ้งน้องฉันก็ไม่ติดขัดอะไร” สินพูดขึ้นพร้อมกับมองหน้าลูกสาวและเลื่อนมือไปจับมือเล็กของน้ำใสที่วางอยู่บนตักพร้อมยิ้มให้ เขารู้ดีว่าน้ำใสก็รักทีโอเช่นเดียวกันจากแววตาของเธอ 

 

 

“น้ำละลูก น้ำอยากแต่งงานกับพี่เขาไหม” พิรุณถามลูกสาวขึ้น เธออยากได้ยินจากปากของน้ำใส 

 

 

“น้ำรักพี่เขาค่ะ” เพียงแค่คำตอบนี้ก็ทำให้พิรุณคลี่ยิ้มบางๆ ด้วยความโล่งใจเพราะอย่างน้อยทั้งคู่รักกันเธอก็หมดห่วงแถมทางครอบครัวทีโอก็ยังต้อนรับน้ำใสเป็นอย่างดีทำให้เธอสบายใจขึ้นมาก 

 

 

“ถ้าอย่างนั้นทางเราก็ไม่ขัดข้องอะไรค่ะ” พิรุณหันไปตอบแอนที่นั่งรอคำตอบอยู่ 

 

 

“ตามประเพณีไทยเรื่องสินสอดทองหมั้นทางเรายินดีจะจัดเตรียมให้ทางคุณจะเรียกเท่าไหร่คะ?” แอนถามต่อ 

 

 

“เราไม่เอาหรอกค่ะ เราเองก็ไม่ได้ร่ำรวยอะไรแค่ทีโอดูแลน้ำใสที่ผ่านมามันก็มากพอแล้วค่ะ” พิรุณรีบตอบปฏิเสธเพราะสิ่งที่ทีโอให้มาและคอยช่วยเหลือเรื่องที่ผ่านมามันก็มากพอแล้ว 

 

 

“ไม่ได้ คนเป็นแม่เลี้ยงลูกสาวมาวันหนึ่งมีคนมาสู่ขออย่างน้อยๆ ก็ต้องมีค่าน้ำนม” แอนรีบพูดแทรกขึ้น 

 

 

“เอ่อ...ถ้าอย่างนั้นก็แล้วแต่ทางคุณจะเห็นสมควรเลยแล้วกันค่ะ” พิรุณที่ไม่รูจะปฏิเสธแอนยังไงต่อถึงตอบไปแบบนั้นเพื่อตัดปัญหา 

 

 

“ดี งั้นสินสอดฉันจะเตรียมเงินสิบล้าน บ้านริมแม่น้ำหนึ่งหลัง ชุดเครื่องเพชรหนึ่งชุด และแหวนเพชรประจำตระกูลของเราทุกคนว่ามันน้อยไปไหมคะ?” 

 

 

“...” / “...” พิรุณและสินได้แต่นั่งมองหน้ากันด้วยท่าทีที่รู้สึกอึดอัดที่แอนได้พูดสินสอดที่จะให้ทั้งคู่ยิ่งรู้สึกเกร็งใจเข้าไปใหญ่ 

 

 

“คุณแม่ค่ะน้ำว่ามันมากไปนะคะแค่จัดงานง่ายๆ ก็พอค่ะ” น้ำใสที่สังเกตเห็นพ่อกับแม่ที่สีหน้าดูอึดอัดและเกร็งใจจึงพูดขึ้นเพราะสำหรับเธอแล้วสิ่งที่แม่ของทีโอจะให้มันก็มากเกินไปสำหรับผู้หญิงธรรมดาแบบเธอจริงๆ 

 

 

“แม่ไม่ได้ถาม น้ำมีหน้าที่แค่ไปเลือกชุดเจ้าสาวมีความสุขกับงานแต่ง ส่วนเรื่องสินสอดค่าใช้จ่ายพี่เขากับแม่จะรับผิดชอบเอง ลูกชายคนเดียวจะมาน้อยหน้าได้ยังไง” ประโยคสุดท้ายแอนหันไปมองหน้าลูกชายที่นั่งอยู่ข้างๆ พร้อมกับยิ้มมุมปาก 

 

 

“ถูกต้องแล้วครับ” ทีโอที่มองหน้าแม่อย่างรู้กันได้แต่ยิ้มตอบอย่างมีความสุข 

 

 

หลายวันต่อมา 

 

 

“พี่จะปิดตาน้ำทำไม่เดี๋ยวน้ำก็หกล้มหรอก” น้ำใสบ่นขึ้นเมื่อทีโอใช้ผ้าปิดตาเธอแล้วพาขึ้นรถมาที่ไหนสักแห่ง 

 

 

“พี่ไม่ปล่อยให้ล้มหรอกเชื่อใจพี่สิ” ทีโอตอบก่อนจะค่อยๆ พาน้ำใสเดินเข้ามาในสถานที่แห่งหนึ่งที่เขาจัดเตรียมไว้สำหรับวันนี้โดยเฉพาะ 

 

 

“ถึงหรือยังคะน้ำจะหงุดหงิดแล้วนะ” น้ำใสที่โดยปิดตามาตลอดตอนนี้เริ่มจะหงุดหงิดขึ้นมาเพราะความอยากรู้อยากเห็น 

 

 

“ใกล้แล้ว” ทีโอบอกพร้อมกับพาน้ำใสเดินมาเรื่อยๆ “เอาละถึงแล้วหยุดเดิน” ทีโอปล่อยมือจากตัวของร่างบางก่อนจะเดินมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ 

 

 

“งื้ออออ เปิดได้ยังน้ำอยากรู้แล้ว” 

 

 

“โอเคเปิดได้” สิ้นสุดเสียงทีโอน้ำในจึงใช้มือค่อยๆ ดึงผ้าออกเมื่อลืมตาขึ้นมาเธอถึงกับต้องอ้าปากค้างเมื่อรอบๆ ตัวเธอมีแต่ดอกไม้เต็มไปหมดเรียกได้ว่าสวนดอกไม้ก็ว่าได้ 

 

 

เธอมองขึ้นไปบนท้องฟ้ายามค่ำคือที่มีดวงดาวส่งแสงระยิบระยับเต็มท้องฟ้า แสงสว่างจากดวงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามาทุกสิ่งทุกอย่างตรงหน้าเธอตอนนี้ทำให้เธอได้รู้ว่าเธออยู่ในโดมดอกไม้ขนาดใหญ่ 

 

 

“ว๊าว~ สวยจังค่ะ” น้ำใสเงยหน้ามองไปรอบๆ โดยไม่ได้สังเกตคนตัวโตที่กำลังคุกเข่าและยื่นแหวนรอเธออยู่ “ดวงจันทร์ก็สวย ดาวก็เยอะ พี่ทะ...” ประโยคสุดท้ายถูกลืนลงไปเมื่อร่างบางหันหน้ามามองมาเฟียหนุ่มตรงหน้า มือหน้าถือแหวนรออยู่แล้วทำให้เธอเริ่มรู้ว่ากำลังถูกขอแต่งงานใบหน้าหวานก็แดงก่ำขึ้นพร้อมกับน้ำตาที่คลออยู่ 

 

 

“พี่สัญญาว่าพี่จะรักน้ำตลอดไป น้ำใสแต่งงานกับพี่นะ” 

 

 

“ฮึกๆ ค่ะ แต่งค่ะ แต่งๆๆๆ” น้ำใสพูดย้ำๆ คำเดิมด้วยความดีใจบวกกับน้ำตาที่ไหลออกมาด้วยความตื้นตันใจก่อนที่มือหนาจะค่อยๆ สวมแหวนเพชรเม็ดโตให้ 

 

 

มือสวมแหวนเสร็จทีโอก็ลุกขึ้นยืนก่อนที่น้ำใสจะกระโดดกอดคนตัวสูงด้วยความดีใจ ทีโออุ้มน้ำใสให้ลอยขึ้นจากพื้นเล็กน้อยก่อนจะหมุดตัวเล่นกับน้ำใสอย่างมีความสุข 

 

 

ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! 

 

 

น้ำใสสะดุ้งตกใจเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงดังบางอย่างก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปพบว่าเป็นพลุที่จุดขึ้นมากมายอย่างสวยงามเต็มท้องฟ้า 

 

 

“พี่ขอแต่งงานแบบนี้แฮปปี้ไหม พี่รักน้ำนะ” ทีโอถามคนตัวเล็กที่ตอนนี้ยิ้มไม่หุบแววตาใสที่บ่งบอกถึงความสุขที่ล้นอกอย่างเปิดเผย 

 

 

“ชอบมากกกก ชอบที่สุดน้ำรักพี่นะคะ” น้ำใสจูบริมฝีปากหนาด้วยความรักทีโอที่โดนน้ำใสรุกก่อนก็ได้แต่อมยิ้มกับความกล้าของเธอก่อนจะเป็นฝ่ายจูบเธอกลับอย่างดูดดื่มท่ามกลางบรรยากาศที่โรแมนติก... 

 

 

************** 

 

 

รับบทว่าที่มีผัวรวยและผัวหลงมากแล้วหนึ่งค่ะ โอเคนัมเบอร์วัน😂 สองตอนตามสัญญาแล้วน้า🥰 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว