ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

EP.29 เด็ก แต่นิ่งเป็น

ชื่อตอน : EP.29 เด็ก แต่นิ่งเป็น

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 53.4k

ความคิดเห็น : 51

ปรับปรุงล่าสุด : 05 เม.ย. 2564 11:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 0
× 0
แชร์ :
EP.29 เด็ก แต่นิ่งเป็น
แบบอักษร

EP.29

 

Rrrr Rrrr Rrrr

เสียงโทรศัพท์แทรกดังขึ้นในเวลาต่อมาช่วยทำลายความเงียบก่อนหน้า ลิดาปรายตามองเบอร์โชว์บนหน้าจออย่างถือวิสาสะ จังหวะอีกฝ่ายโน้มตัวเอื้อมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับ

 

"ครับมัม"

 

[มัมไม่ได้ไปหาครูซแล้วนะลูก พอดีแด๊ดต้องไปประชุมDLO ที่อังกฤษด่วน] หนุ่มหล่อขมวดคิ้วทันทีเมื่อรู้ว่าบิดาเป็นหนึ่งในสมาชิกธุรกิจสีเทา  คนตัวเล็กแอบฟังเนียนๆ ลอบอมยิ้มอย่างโล่งอกหลังนั่งกลัดกลุ้มตั้งนานสองนาน

 

"แด๊ดเป็นสมาชิกDLO?"

 

[เป็นบางวัน บางวันก็เป็นบุคคลธรรมดา ถือโอกาสไปแวะเยี่ยมพี่สาวเราด้วย อาทิตย์หน้าเราค่อยเจอกันนะลูก]

 

"เอาที่มัมสะดวก แต่ถ้าจะมาให้โทรบอกก่อน"

 

[ไว้เจอกันนะจ๊ะ ลูกชายมัม] ครูซกลอกตาเมื่อปลายสายพูดน้ำเสียงดี๊ด๊าอย่างเล่นที นำโทรศัพท์วางลงตำแหน่งเดิมหลังเสียงสัญญาณกดตัดไป

 

"แม่ของคุณท่านดูเป็นคนอารมณ์ดีนะคะ" เสียงคนตัวเล็กเอ่ยขึ้นพลางขยับตัวออกจากการแนบชิดเล็กน้อย

 

"อืม"

 

"แม่หนูเป็นคนใจดี... แต่ไม่ค่อยอารมณ์ดีแบบนี้ วันๆเอาแต่คิดคำนวณเรื่องค่าใช้จ่ายในบ้าน บางวันแทบจะไม่เห็นรอยยิ้มหรือเสียงหัวเราะเลย" สังคมคนรวยและสังคมชนชั้นรากหญ้าช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว นักธุรกิจมีเงินมากมายก่ายกองไม่ต้องมานั่งคิดเล็กคิดน้อยว่าจะเอาเงินที่ไหนใช้จ่ายในแต่ละวัน

 

นึกแล้วก็ชั่งหดหู่ใจ อยากจะยื่นมือช่วยครอบครัวด้วยการแบ่งเงินจำนวนหนึ่งให้ แต่ก็กลัวพ่อกับแม่จะสงสัยหรือจับพิรุธได้ ทำได้เพียงปฏิเสธเงินที่ท่านทั้งสองพยายามจะส่งเป็นค่าห้องโดยอ้างว่าตนทำงานพิเศษ

 

"เคยลำบากหรือไง" มาเฟียหนุ่มเอ่ยถามเสียงเรียบอย่างไม่ใส่ใจนัก

 

"ค่ะ ตอนนั้นยังเด็กและอยู่ต่างจังหวัดเลยเหนื่อยหน่อย พอย้ายมาอยู่ที่นี่หนูก็ช่วยพ่อกับแม่ด้วยการทำงานบ้านรอ ส่วนใหญ่ไม่ค่อยได้ทำงานเป็นชิ้นเป็นอันเท่าไหร่  ถ้าจะมีก็เป็นงานรับจ๊อบเขียนรายงานเวลาอาจารย์สั่งงานเยอะๆ เพื่อนก็จะจ้างให้เขียน"

 

"..."

 

"ตามความเป็นจริงแล้ว... หนูจะได้กลับไปเรียนต่อมหาลัยที่ต่างจังหวัด แต่พ่อแม่กลับโดนโกงที่ดินไปจนหมดตัวไม่เหลือแม้กระทั่งบ้าน พวกเราก็เลยต้องอยู่ต่อ"

 

"..."

 

"หนูถึงอยากเรียนสูงๆ จะได้ใช้วิชาความรู้ไปจัดการกับพวกนายทุนนิสัยเสียพวกนั้น ถ้าทุกอย่างสำเร็จ หนูและครอบครัวจะได้ย้ายกลับต่างจังหวัดสักที" ลิดาพูดพลางจินตนาการความสำเร็จเอาไว้ล่วงหน้าด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม เพราะถึงอย่างไรเธอก็ต้องการใช้ชีวิตเรียบง่ายสุดแสนสงบที่ต่างจังหวัดอยู่ดี

.

.

เสียงนาฬิกาปลุกในช่วงเช้าของวันใหม่ ทำเอาลิดาดีดตัวลุก เร่งรีบอาบน้ำแต่งตัวเพื่อจะไปเข้าร่วมกิจกรรมรับน้อง เธอสวมใส่กางเกงวอร์มสีดำและเสื้อยืดสีเดียวกัน รวบผมหางม้าขึ้นสูง ในระหว่างนั้นคนตัวโตก็ลุกปิดปากหาวหวอดๆคว้าผ้าขนหนูขึ้นพาดบ่าเดินเข้าห้องน้ำ

 

ร่างอรชรก้มไปสวมรองเท้าผ้าใบสีขาวอย่างคล่องแคล่ว ไม่ลืมคว้าเอากระเป๋าสะพายข้างก่อนเปิดประตูออกโดยไม่ได้บอกกล่าวครูซเพราะก่อนนอนเธอได้แจ้งเขาเอาไว้แล้ว

 

กึก!

ยังไม่ทันก้าวขาพ้นขอบประตู ร่างกายก็หยุดชะงักเมื่อเห็นว่ามีใครอีกคนยืนหน้านิ่งกำลังตั้งท่าจะเคาะประตูพอดี ชายชุดดำดูตกใจเล็กน้อยที่เห็นเธอเช่นกัน

 

"สวัสดีค่ะ มาหาใครเหรอคะ" ดวงตากลมถือโอกาสสำรวจชายตรงหน้าอย่างถือวิสาสะ แม้เขาจะสวมแว่นตากันแดดสีดำบดบังแววตา แต่นั่นก็ไม่ช่วยให้ความหล่อเหลาลดลงได้เลย ลักษณะการแต่งกายของเขาคล้ายกับครูซไม่มีผิดเพี้ยน

 

"ลูกใคร" เจ้าของร่างสูงเอียงหน้าไปถามลูกน้องเสียงเรียบ ก่อนชายอีกคนจะยื่นหน้ามากระซิบกระซาบเสียงแผ่วเบาให้คำตอบ

 

"มาหาอาจารย์เหรอคะ"

 

"แน่ใจเหรอ ...ว่ามันเป็นอาจารย์" ชายคนดังกล่าวหันหน้ากลับมาจ้องเด็กสาวอีกครั้ง พร้อมกับประโยคย้อนถามกลับ

 

"...ก็ต้องเป็นอาจารย์สิคะ คุณครูซสอนที่มหาลัย" ลิดายิ้มหน้าเจื่อน จับขอบประตูแน่นขึ้น ผู้มาใหม่ทำให้เธอเริ่มระแคะระคายจนความรีบเร่งถูกปิดผนึก

 

"มันไม่เคยพาเธอไปสอนที่โกดังงั้นสิ? แถวนั้นมีของเล่นเยอะนะ"

 

"..." เมื่อถูกปลุกปั่นความคิดสิ่งแรกที่ลิดาจะทำคงไม่พ้นการนิ่งเงียบ สังเกตสถานการณ์ เธอไม่ใช่เด็กอมมือที่วันๆร้องหาแต่ของเล่น

 

"หึ เด็กอยู่ ...แต่นิ่งเป็น" มุมปากหนากระตุกยิ้มอย่างพึงพอใจ

 

"..."

 

"ว่างๆก็ขอมันไปเที่ยวโกดังด้วยแล้วกัน ที่นั่นมีอะไรสนุกๆอีกเยอะ ...แล้วนี่มันอยู่ไหนล่ะ"

 

"อาบน้ำอยู่ค่ะ"

 

"ป่านนี้ท่อประปาคงดูดมันลงท่อแล้วมั้ง ถ้าอาบนานขนาดนี้"

 

"คุณเข้าไปนั่งดื่มน้ำ รอด้านในก่อนดีกว่าไหมคะ" เด็กสาวไม่ลืมเชื้อชวนตามมารยาท หากบุคคลตรงหน้าเป็นอันตรายต่อชายหนุ่มในห้องน้ำ พายุและลูกน้องก็คงทำหน้าที่คุ้มกันสุดความสามารถ

 

"ไม่ล่ะ ฉันรีบ" ไทเกอร์ปฏิเสธเสียงราบเรียบ พร้อมยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลให้ ความงุนงงทำให้เธอมองใบหน้าหล่อสลับกับสิ่งของ แสดงความรู้สึกงงงวยผ่านสีหน้าชัดเจน

 

"ของล็อตสุดท้ายTG บอกมันแค่นี้"

 

"ค่ะ" เมื่อถูกผู้ใหญ่ฝากฝัง เด็กก็ต้องยื่นมือรับแล้วก้มหัวให้ ดวงตากลมละจากกระดาษสีน้ำตาลมองตามแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มร่างสูง ตอนที่เขาเดินจากไปไร้การบอกกล่าว มีชายชุดดำยูนิฟอร์มคล้ายกับพายุเดินประกบหลังอีกที สร้างความน่าเกรงขามเกินกว่าจะเป็นเพียงนักธุรกิจธรรมดา

 

"ใครมา" ลิดาหันกลับไปทางต้นเสียง ก่อนตรงเข้าหาเจ้าของร่างกำยำ ลำตัวหนามีเพียงผ้าขนหนูพันรอบเอวสอบพอหลวมๆ กลิ่นครีมอาบน้ำราคาแพงยังคงอบอวลตามผิวกายอัดแน่นไผด้วยมัดกล้ามชุ่มน้ำ

 

"ไม่ทราบค่ะ หน้าหล่อๆคล้ายดาราเกาหลี ฝากซองเอกสารไว้ให้คุณด้วย ยังบอกอีกว่าเป็นของล็อตสุดท้ายTG" คำตอบจากปากลิดากลับสร้างความแปลกใจให้กับครูซไม่น้อย คอนโดนี้เขาเพิ่งทำการซื้อขายได้เพียงไม่นาน ในบรรดากลุ่มเพื่อนสนิทก็ไม่มีใครรู้

 

"ไอ้เกอร์? มันรู้จักที่นี่ได้ไง"

 

"หนูก็ไม่ทราบค่ะ"

 

"..." ให้มันได้อย่างนี้สิ! บางครั้งเขายังต้องมานั่งครุ่นคิดว่าตัวเองอคติกับเด็กสาวเกินไปหรือเปล่า ถึงได้มองใบหน้าใสซื่อไร้พิษภัยเป็นน้ำกรดจำพวกฤทธิ์อันตราย

 

"เวรกรรม! หนูสายแน่ๆ" ลิดาอุทานเสียงหลงระหว่างกวาดสายตามองรอบๆก็สะดุดกับนาฬิกาบนฝาผนัง เหลือเวลาเพียงครึ่งชั่วโมงก่อนเริ่มทำกิจกรรมรับน้องในวันหยุด

 

"อึก!" ครั้นตั้งท่าจะวิ่งออกไปก็ถูกศาสตราจารย์หนุ่มรั้งเสื้อยืดสีดำจากทางด้านหลัง แรงดึงขึ้นสูงส่งผลให้เสื้อยืดเกี่ยวร่างเล็กเท้าแทบลอยเหนือพื้นห้อง

 

"ฉันจะเข้ามหาลัย"

 

"แต่คุณยังไม่แต่งตัวเลย เดี๋ยวหนูสาย"

 

"มีใครกล้าว่าไหมล่ะ" น้ำเสียงหงุดหงิดทำให้เด็กสาวหลบสายตาอัตโนมัติ พร้อมกับส่ายหน้าเป็นคำตอบ ใครจะกล้าไปมีเรื่องกับเขาล่ะ?

***************************************

เรียนนักอ่านที่รักทุกท่าน การอัปเดตล่าสุดที่ระบบแจ้งถี่ๆ เทียร์ไม่ได้เข้าไปอัปหรือแก้ไขแต่อย่างใด คาดการณ์ว่าน่าจะเกิดจากระบบยังไม่นิ่ง ฉะนั้น... แนะนำให้เข้ามาอ่านครั้งเดียวช่วงประมาณห้าทุ่มนะคะ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว