Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 21 แลกเปลี่ยน

ชื่อตอน : บทที่ 21 แลกเปลี่ยน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 918

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 05 เม.ย. 2564 20:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 21 แลกเปลี่ยน
แบบอักษร

"นี่แกแน่ใจว่าจะอยู่แค่สองวัน"ฉันยืนมองเพื่อนตัวเองที่ลากกระเป๋าเดินทางไซส์ใหญ่ เดินผ่านหน้าก่อนที่จะเดินเข้าห้องไป

"ฉันเป็นผู้หญิงนะ มันก็ต้องมีพวกของแต่งตัวบ้างอะไรบ้าง "

"นี่ฉันก็เป็นผู้หญิงนะ"ฉันเอามือชี้เข้าหาตัวเอง เพราะฉันไม่เคยมีอะไรเยอะแยะเหมือนเธอเลย

"จะไปเรียนแล้วเหรอคะ"พี่น้ำเมฆที่มาค้างที่ห้องของฉันเดินออกมา แต่เราสองคนไม่ได้นอนด้วยกันนะ พี่เขานอนที่ห้องประจำของเขานั้นแหละ

"ครับ"เขาเดินเข้ามาหาฉันก่อนที่จะโน้มลำคอของฉันให้รับกับจูบของเขา

"อื้อๆ พี่คะ ทำอะไรเนี้ย"ฉันรีบทุบเข้าที่อกของเขาก่อนที่จะผลักอกเขาออกให้ห่างตัวทันที เดี๋ยวนี้เอะอะก็ถึงเนื้อถึงตัวตลอด

"ต่อเลยค่ะ ต่อเลย หนูไม่เห็นอะไรทั้งสิ้น แฮะๆ"ดูท่าทางเพื่อนสาวของฉันสิปากบอกว่าไม่เห็นแต่มือที่เอาปิดตากับกางออกซะเห็นลูกตาขนาดนั้น

"หึหึ เห็นมั้ยเพื่อนน้องบอกว่าไม่เห็นอะไร งั้นเราต่อ..."

"ไปเรียนได้แล้วค่ะ"ฉันรีบผลักเขาออกนอกห้องทันที บ้าจริงตอนนี้หน้าของฉันคงแดงยิ่งกว่ามะเขือเทศแล้วแน่ๆ

"แก๊!! พี่น้ำเมฆแซ่บมากกกกก จูบพี่เขาเป็นไงร้อนแรงป่ะ"น้ำรินรีบเดินเข้ามาหาฉันก่อนที่จะเขย่าตัวฉันไปมาด้วยความตื่นเต้น

"อะไรเล่า อย่าแซว"ฉันเลี่ยงการตอบคำถามของเธอก่อนที่จะเดินเข้ามาในห้องนอนของตัวเอง เพราะน้ำรินเธอจะนอนห้องเดียวกันกับฉัน ส่วนอีกห้องจะเป็นของพี่น้ำเมฆซึ่งเขาคงไม่ได้มานอนทุกวัน วันไหนว่างเขาถึงจะได้มา ซึ่งระยะนี้เขาคงมาไม่ได้เพราะเขาเรียนหนักมาก

"แกเชื่อมั้ยว่าเมื่อคืนนี้ฉันฝันดีมาก"ฉันนั่งมองน้ำรินพูดไปมือรื้อเสื้อผ้าในกระเป๋าของตัวเองไป

"ในความฝันน่ะมีแกด้วยนะ แล้วก็มีผู้ชายหล่อๆคนหนึ่งเดินเข้ามาหาฉันกับแก แล้วก็ยื่นดอกไม้อะไรไม่รู้ให้ ในฝันแกมัวลังเลที่จะหยิบดอกไม้นั้น ฉันเลยหยิบมันแทนซะเลย ขนาดในฝันแกยังไม่รับดอกไม้จากผู้ชายคนอื่นถ้าพี่น้ำเมฆรู้คงชื่นใจจนอกฟู"ฉันส่ายหัวให้กับความฝันบ้าบอของน้ำริน คิดดูว่าบ้าผู้ชายขนาดไหนจนเก็บเอาไปฝันได้เนี้ย

"แกนี่ก็..เขายื่นให้ฉันไม่ใช่เหรอ แกไปรับแทนอย่างนี้มันใช่เรื่องมั้ยเนี้ย"ฉันยื่นมือไปเขกเข้าที่หัวของเธอเบาๆ ก่อนที่จะหัวเราะกันอยู่กับเธอสองคน น้ำรินเป็นเพื่อนที่ฉันสามารถยิ้มและหัวเราะได้อย่างสบายใจ เธอเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของฉันมีครั้งนึงฉันโดนแกล้งก็มีน้ำรินนี่แหละที่ไปจัดการพวกนั้นให้ เอาไปเอามาเราสองคนก็ตัวติดหนึบกันมาจนถึงทุกวันนี้

"ริน ไปกินชาบูกันป่ะ ช่วงนี้เราสองคนไม่ได้ไปทานด้วยกันนานแล้ว"

"เอาสิ แกพูดขึ้นมาแล้วฉันก็รู้สึกเปรี้ยวปาก"เธอพูดก่อนที่จะเอามือลูบพุงน้อยๆของตัวเอง ใครได้น้ำรินเป็นแฟนนะคงปวดหัวน่าดู

 

"ร้านไหนดีอ่ะ ลองเปลี่ยนร้านดูมั้ย"ตอนนี้ฉันกับน้ำรินกำลังเดินเกี่ยวแขนกันเลือกร้านที่จะกิน ที่จริงเราสองคนมีร้านประจำนะ แต่วันนี้อยู่ดีๆน้ำรินก็อยากเปลี่ยนร้านฉันก็เลยเออออตามเธอมา

"ร้านนั้นป่ะ"ฉันชี้เข้าร้านที่ดูเหมือนว่าคงจะเปิดใหม่ เพราะร้านนี้ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน แถมการตกแต่งร้านก็ดูน่ารักมากๆ พอเราสองคนได้โต๊ะที่ต้องการ ด้วยความที่หิวด้วยกันทั้งคู่ ต่างคนก็ต่างสั่งเมนูก่อนที่จะเดินเลือกอาหารที่ชั้นวางทันที ฉันกับน้ำรินเลือกอาหารตรงหน้าด้วยความตื่นเต้นก่อนที่สายตาของฉันจะเหลือบไปเห็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่งยืนเกาะกระจกร้านมองมาข้างในตรงบริเวณชั้นวางอาหาร พ่อแม่ของเด็กไปไหนนะ ทำไมถึงได้ปล่อยให้เด็กอยู่คนเดียว

"ริน แกว่าน้องเค้าหิวหรือเปล่า"ฉันวางที่คีบอาหารในมือก่อนที่จะชี้ไปที่เด็กผู้หญิงคนนั้นให้น้ำรินดู

"พ่อแม่เด็กไปไหนอะ ทำไมน้องเค้าอยู่คนเดียว"ฉันรีบเดินมาวางจานเนื้อไว้ที่โต๊ะของตัวเองก่อนที่จะเดินไปหาน้องผู้หญิงคนนั้น

"หิวเหรอคะ คุณพ่อคุณแม่ไปไหนเอ่ย"เธอก้มหน้ามองที่มือของตัวเอง ฉันจึงหันไปหาน้ำรินเพื่อขอความช่วยเหลือ

"หนูชื่ออะไรจ๊ะ พี่ชื่อน้ำรินนะ ส่วนนี่พี่หนูซิน"

"หนูชื่อใบข้าวค่ะ"พอใบข้าวตอบก็มีผู้หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งเดินเข้ามาหาเธอ ก่อนที่จะกระชากแขนเล็กๆของเธอเข้าหาตัวเอง

"โอ้ย! นะ..หนูเจ็บ"ฉันกับน้ำรินต่างก็ตกใจกับพฤติกรรมของเธอ เพราะแรงที่เธอกระชากแขนเล็กของเด็กผู้หญิงที่ดูแล้วไม่น่าจะถึง 10 ขวบแรงขนาดนั้นเด็กต้องเจ็บมากแน่ๆ

"คุณคะ มีเรื่องอะไรค่อยๆพูดกันดีกว่านะคะ"ฉันพยายามคุยกับเธออย่างใจเย็น

"ใบข้าว ฉันบอกแกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าซน"

"คือน้องเค้าไม่ได้ซนเลยนะคะ"ฉันพยายามพูดให้ผู้หญิงตรงหน้าฟัง ซึ่งตอนนี้ฉันก็ไม่รู้ว่าเธอคือคุณแม่ของใบข้าวหรือเปล่า ทำไมต้องรุนแรงกันด้วย

"เรื่องของคนในครอบครัว คนนอนอย่างพวกเธอไม่ต้องมายุ่ง!"

"แต่สิ่งที่คุณกำลังทำตอนนี้ มันไม่สมควรที่จะเกิดขึ้นกับคนที่คุณว่าเป็นคนในครอบครัวนะคะ"

"ไปกับฉัน อย่าร้องนะไม่งั้นฉันจะฟาดแกตอนนี้เลย"ฉันได้แต่มองใบข้าวที่กำลังร้องไห้ด้วยความเจ็บปวด คนที่เห็นเหตุการณ์ต่างก็วิพากษ์วิจารณ์แต่ก็เข้ามาวุ่นวายกับเธอไม่ได้ อาการหิวชาบูเมื่อสักครู่หายวับไปในทันที ฉันมองตามเด็กผู้หญิงคนนั้นไปตาละห้อย ต่อหน้าคนอื่นน้องเขายังโดนหนักขนาดนี้ถ้าลับหลังคนอื่นน้องจะโดนหนักขนาดไหน

"ริน ฉันสงสารน้องใบข้าว"ฉันพูดกับน้ำริน โดยที่ดวงตาทั้งสองข้างกำลังคลอไปด้วยน้ำตา

"เราสองคนตามน้องไปดีมั้ย"ฉันรีบพยักหน้าให้น้ำรินทันที ชาบูมื้อนี้ของดไปก่อนแล้วก่อน ถ้าจะให้ฉันมานั่งกินชาบูตอนนี้มันก็คงไม่อร่อย

"หนูขอโทษ ฮือ...อย่าตีหนู"ฉันรีบวิ่งตามน้องใบข้าวกับผู้หญิงคนนั้นไป เสียงของน้องดังมาให้ได้ยินเป็นระยะๆ

"หยุดนะคะ"ฉันตะโกนเสียงดัง ก่อนที่จะหยุดวิ่งพลางหอบไปด้วยความเหนื่อย

"พี่คะ ช่วยหนูด้วย ฮึกกก ฮืออออ"ใบข้าวขอความช่วยเหลือจากฉันทันที ฉันมองไปที่ท่อนแขนของเธอที่โดนผู้หญิงคนนั้นกำ ท่อนแขนเล็กแดงเทือกไปหมด ฉันคิดว่าผู้หญิงคนนี้คงไม่ใช่ผู้ปกครองของน้องแน่ๆ

"ปล่อยน้องใบข้าวเถอะนะคะ"ฉันพยายามอ้อนวอนเธอ แต่เธอก็ยังฉุดกระชากน้องเขาไปยังบริเวณด้านหน้าของห้าง เวลานี้คนไม่ค่อยพลุกพล่านทั้งๆที่ยังไม่ดึก พี่ยามก็ไม่รู้ว่าอยู่ไหนจะให้มาช่วยน้องตอนนี้เห็นทีคงต้องพึ่งแรงตัวเอง

"อย่ามายุ่ง!! ไม่งั้นฉันจะโยนเด็กนี่ให้รถเหยียบเลยดีมั้ย"เธอไม่พูดเปล่าแต่เธอดึงน้องเข้าไปใกล้ตัวก่อนที่จะทำท่าทางจะโยนน้องออกไปที่ถนนจริงๆ

"ยะ อย่านะคะ น้องเค้าเป็นลูกสาวของคุณนะคะ"

"ลูกสาวเหรอ หึ!ไม่ใช่ มันไม่ใช่ลูกสาวฉัน"เธอล้วงกระเป๋าของตัวเองก่อนที่จะดึงมีดสั้นขนาดพกพาพร้อมกับจี้เข้าที่ลำคอของน้องใบข้าว

"ซินพวกเราจะทำยังไงกันดี ท่าทางของเธอมันดูไม่ปกตินะ"น้ำรินกอดแขนของฉันเอาไว้ พร้อมกับทำท่าจะปล่อยโฮออกมา เพราะภาพตรงหน้ามันสะเทือนใจพวกเรามากๆ น้องใบข้าวร้องไห้โฮพร้อมกับตัวสั่นอย่างเห็นได้ชัดเพราะปลายมีดเฉือนทิ่มเข้าที่เนื้อบริเวณลำคอของเธอก่อนที่เลือดจะไหลอาบบริเวณส่วนปลายของมีด

"โทรหาตำรวจเลยริน"ฉันกระซิบน้ำรินเบาๆ ฉันมองซ้ายมองขวา ทำไมไม่มีคนเลยนะทั้งๆที่ตอนนี้มันยังไม่ดึกเลยด้วยซ้ำ น้ำรินพยายามเลี่ยงออกไปเพื่อไปโทรหาตำรวจส่วนฉันก็มีหน้าที่เบี่ยงเบนความสนใจของเธอ

"คุณต้องการอะไรคะ บอกฉันได้ทุกอย่างแต่อย่าทำอะไรน้องเค้าเลยนะคะ"ฉันค่อยๆเดินเข้าไปใกล้ๆเธอแต่ก็ยังเว้นระยะห่างจากเธอพอสมควร

"ทุกอย่างอย่างนั้นเหรอ เด็กอย่างแกจะให้อะไรฉันได้ ฮ่าๆ"ตอนนี้สภาพอารมณ์ของเธอเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา ฉันคิดว่าเธอต้องมีความผิดปกติทางอารมณ์แน่ๆ จู่ๆโทรศัพท์ของฉันก็มีสายเรียกเข้า ฉันรีบหยิบมาดู พี่น้ำเมฆโทรมา

"แกจะทำอะไร แกจะโทรหาตำรวจอย่างนั่นเหรอ ห๊ะ!!"ฉันรีบยกโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นเหนือหัวก่อนที่สายของพี่น้ำเมฆจะวางไป แต่พี่เขาก็ดันโทรเข้ามาเรื่อยๆ ซึ่งฉันก็ไม่กล้าที่จะรับเพราะกลัวว่าเธอจะทำอะไรน้องใบข้าว

"โยนโทรศัพท์ของแกไปที่ข้างๆตัว โยน.. ฉันบอกให้โยน!!"ฉันสะดุ้งตามเสียงของเธอก่อนที่มือของฉันจะโยนโทรศัพท์ไปด้านข้างลำตัว คงไม่ต้องบอกว่าโทรศัพท์ของฉันสภาพมันจะเป็นยังไง แตกยับพังไม่มีชิ้นดี

"หนูเจ็บ...เจ็บ ฮืออออ"

"ปล่อยน้องเถอะนะคะ เอาตัวหนูไปแทน เอาหนูไปแทน หนูขอร้อง"ฉันพยายามเดินเข้าไปหาเธอ ฉันได้แต่ภาวนาได้มีคนมาเห็นเหตุการณ์หรือไม่ก็อาจจะเป็นคุณตำรวจที่น้ำรินไปตามมาหวังว่าพวกเขาจะมาทัน

 

 

 

 

 

 

 

 

**มาแล้วจ้าาา ขอโทษอย่างสูงที่เค้าหายไปนาน ตอนนี้กำลังเข้มข้นเลย คนบ้าที่ไหนก็ไม่รู้เอามีดจี้คอเด็ก แง~~ พี่ใบบัวก็บอกอยู่ว่าพยายามอย่าอยู่คนเดียวหวังว่าคุณตำหนวดจะมาทันนน ไม่อยากให้สูญเสียเลย 😢😢😢***

 

 

ความคิดเห็น