facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ความในใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 239

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 04 เม.ย. 2564 18:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ความในใจ
แบบอักษร

หลังจากที่การเปิดพินัยกรรมจบลงอัยรินทร์ก็ขึ้นมาสงบสติอารมณ์ของตัวเองบนห้อง สิ่งที่เครียดในตอนนี้มากที่สุด ไม่ใช่เรื่องที่เธอถูกแย่งการบริหารงานของวัฒนะกรุ๊ปแต่เพียงผู้เดียวไป แต่มันเป็นเรื่องที่เธอได้รู้ว่าผู้ชายคนที่เธอมีอะไรด้วยที่อังกฤษในวันนั่นคือน้องชายแท้ๆคือเธอเอง

“ฉันจะทำยังไง..ฉันจะทำยังไงต่อไปดีจะมองหน้าเขายังไง จะพูดจะคุยยังไงกับเขาดี..”

อัยรินทร์นั่งลงบนเตียงด้วยสีหน้าเครียดจัด เพราะไม่รู้ว่าจะต้องจัดการกับเรื่องนี้ยังไง

 

กริ๊งงง กริ๊งงง >>>

เธอหันมามองที่หน้าจอมือถือของตัวเองก็เห็นเป็นเบอร์ของแม่โทรเข้ามา จึงรีบกดรับทันที

“สวัสดีค่ะแม่ แม่มีอะไรจะคุยกับอัยหรือเปล่าคะ..?”

(...)

ปลายสายเงียบไม่ได้พูดอะไรจนอัยรินทร์แปลกใจ

“แม่คะ..แม่ได้ยินอัยไหมคะ..?”

(...)

เสียงเงียบยังไม่มีใครพูดอะไรออกมา

“อัยขอวางสายก่อนนะคะแม่ อัยไม่ได้ยินเสียงแม่เลย..”

อัยรินทร์กำลังจะวางสายลงแต่

(ผมเอง..)

“...”

อัยรินทร์อึ้งไปทันทีที่ได้ยินเสียงของคนในสาย และเธอก็รู้ได้ทันทีว่านี่เป็นเสียงของใคร

(ผมอยากเจอพี่..ออกมาเจอกับผมข้างนอกหน่อยได้ไหม..?)

“...”

เธอไม่ตอบอะไรอกไป และคราวนี้เธอกลับเป็นฝ่ายเงียบแทน

(ผมจะรออยู่ที่ร้านก๋วยเตี๋ยวตรงปากซอยบ้านพี่นะ..ผมจะรอจนกว่าพี่จะออกมา)

“...”

เขาพูดจบก็วางสายลงทันที แต่เธอในตอนนี้กลับยังอึ้งพูดอะไรไม่ออก เพราะไม่รู้ว่าควรจะออไปเจอเขาดีไหม

 

...

ผ่านไป 3 ชั่วโมง

เวลา 5 ทุ่ม

อัชวินทร์ออกมานั่งรอเธอตามที่บอกอยู่ที่ร้านก๋วยเตี๋ยวหน้าปากซอยตั้งแต่ 2 ทุ่ม จนร้านใกล้จะปิดเขาไม่รู้จะไปรอเธอตรงไหนเพราะเส้นทางเขาก็ยังไม่คุ้นดีมากนัก จึงมานั่งกินก๋วยเตี๋ยวรอแต่เพราะความเกรงใจเขาจึงต้องสั่งก๋วยเตี๋ยวทานไปด้วยเพื่อรอเธอ

“ชามที่ 9 แล้วนะ นี่ยังไม่อิ่มอีกหรอ..?”

เจ้าของร้านเดินมาเสิร์ฟเขาเป็นชามที่ 9 จึงต้องถามขึ้นด้วยความแปลกใจ

“อิ่มตั้งแต่ชามที่ 3 แล้วครับ..แต่พอดีผมรอคนอยู่นะครับเลยเกรงใจพี่จึงต้องสั่งก๋วยเตี๋ยวทานไปเรื่อยๆรอ..”

“นั่งไปเลยจะเกรงใจทำไม ไม่ต้องกินแล้วดูซิเอ็งสั่งก๋วยเตี๋ยวพี่ตั้งหลายชามแล้ว เห็นกินแค่ 2-3 คำเอง พี่เห็นแล้วเสียดายแย่ เอ็งจะนั่งรอคนของเอ็งไปเฉยๆก็ได้ตามสบายเลย..”

“ขอบคุณนะครับพี่..”

อัชวินทร์ขอบคุณเจ้าของร้านด้วยความดีใจ ที่ไม่ต้องทานก๋วยเตี๋ยวเป็นชามที่ 9 แล้ว เขาจึงนั่งรออัยรินทร์ไปเรื่อยๆจนร้านจะปิดเพราะจะเที่ยงคืนแล้ว เขาจึงจำใจยอมลุกขึ้นแล้วก็เดินคอตกออกไป

“ร้านปิดแล้วหรอคะ..?”

“ครับ..”

อัยรินทร์ตัดสินใจอยู่นานว่าจะมาหาเขาตามนัดดีไหม แต่เธอก็ตัดสินใจช้าไปเพราะเขาคงกลับไปแล้ว

“ผมมีก๋วยเตี๋ยวใส่ไว้ 1 ถุงคุณจะเอาไหมครับ พอดีมีน้องผู้ชายคนหนึ่งเขาสั่งไว้แต่ยังไม่ได้ทานเลยนะครับผมเลยเอามาใส่ถุงให้ ที่น้องเขาไม่ทานเพราะเขาเล่นนั่งรอคนมาแล้วก็สั่งก๋วยเตี๋ยวผมกินรอเกือบจะ 10 ชาม เล่นนั่งตั้งเกือบ 3 ชั่วโมง เขาคงเกรงใจผมเลยสั่งสะเยอะเลย ถ้าคุณไม่ถือคุณจะเอาไปทานก็ได้นะครับ ผมให้..”

อัยรินทร์ได้ยินที่เจ้าของร้านก๋วยเตี๋ยวพูดก็รู้สึกอึ้งไปทันที เธอยอมรับถุงก๋วยเตี๋ยวในมือพี่เขามาถือไว้แล้วกำลังจะเดินกลับไปที่รถตัวเอง ก็เห็นเขายืนอยู่ตรงหน้าเธอพอดี

“...”

อัชวินทร์มองถุงก๋วยเตี๋ยวในมือเธอนิ่งๆแล้วเงยหน้าขึ้นมามองเธอ

“ผมคิดว่าพี่จะไม่มาซะแล้ว..”

“ขอโทษนะ..ที่ให้รอนานคือฉัน..”

“ผมตัดสินใจแล้วว่าผมจะไปจากที่นี่..”

“อะไรนะ..?”

เขาตัดสินใจพูดแทรกเธอขึ้นมาทันที เธอตกใจมากที่ได้ยินเขาพูดแบบนี้

“ผมจะกลับอังกฤษและจะไม่กลับมาที่นี่อีก ผมจะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับบริษัทของพ่อ เงินของพ่อเด็ดขาด..พี่ไม่ต้องกังวล..”

“ฉันไม่ได้ไม่พอใจนะที่นายจะมาบริหารงานที่บริษัทคู่กับฉัน ฉันเคารพในการตัดสินใจของคุณพ่อ..เพราะจริงๆแล้วมันก็เป็นสิทธิ์ที่นายสมควรจะได้รับ..”

“แล้วพี่รับได้หรอถ้าผมจะต้องทำงานอยู่ใกล้ๆพี่..?”

“...”

เธออึ้งทันทีกับคำพูดของเขาเพราะเดาได้ว่าเขากำลังจะสื่อถึงเรื่องอะไร

“พี่จะรับได้หรอที่ต้องมองหน้าผมแบบที่พี่สาวมองน้องชาย พี่จะรู้สึกรักและเอ็นดูผมแบบนั้นได้จริงๆหรอ..?”

“...”

อัชวินทร์เดินเข้ามาใกล้ตัวอัยรินทร์มากขึ้น จนใบหน้าของพวกเขาอยู่ห่างกันไม่ถึงคืบฝ่ามือ

“มองตาผมซิ..แล้วก็พูดออกมาว่าวันนั้นพี่จำเรื่องราวของเราที่เกิดขึ้นในคืนนั้นไม่ได้..”

“ฉันจำไม่ได้แล้ว..ฉันลืมมันไปหมดแล้ว..”

“...”

“พี่จำไม่ได้แต่ผมจำมันได้ดีเลยนะ.."

"..."

"เพราะผมหลงรักเธอตั้งแต่วันแรกที่เจอ แต่เธอกลับมาทิ้งผมไปได้อย่างหน้าตาเฉย แม้กระทั่งชื่อเธอผมก็ยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าเธอชื่ออะไร..”

“...”

อัยรินทร์ถอยห่างออกมาเพราะกลัวเขาจะได้ยินเสียงเต้นของหัวใจ เพราะอึ้งกับคำสารภาพของเขา

“เพราะงั้นผมควรไปจากที่นี่ใช่ไหม..?”

“...”

เธอนิ่งไม่ตอบอะไรออกไป และไม่คิดจะห้ามเขาอีกเหมือนในตอนแรก

“เพราะถ้าผมอยู่ที่นี่..ผมก็ไม่รู้ว่าจะต้องรู้สึกยังไงกับพี่ต่อไป เพราะคำว่าพี่น้องมันกั้นผมเอาไว้ไม่ให้ผมได้เข้าใกล้พี่ได้มากกว่านี้..”

อัยรินทร์ถอยหลังเดินออกไปเพื่อให้ห่างจากตัวเขามากกว่านี้ น้ำตาที่เริ่มคลอออกมาทำให้เธอรู้สึกเสียใจกับความหวั่นไหวของตัวเองในครั้งนี้มาก ทั้งที่ก็รู้ว่านี่คือน้องชายแท้ๆของตัวเอง แต่เธอกลับรู้สึกดีที่ได้ยินเขาสารภาพความรู้สึกที่มีต่อเธอออกมาแบบนี้ ถ้านี่ไม่ใช่น้องชายแท้ๆของเธอเอง เธอก็คงจะวิ่งเข้าไปกอดเขาไว้แน่นๆแล้วก็อาจจะยอมเปิดใจคุยกับเขาต่อไปก็ได้ แต่มันไม่ใช่อย่างที่เธอคิดเพราะเขาคือน้องชายของเธอ น้องชายแท้ๆที่เกิดมาจากพ่อแม่เดียวกัน เธอจะคิดหรือรู้สึกอะไรที่มากกว่านี้กับน้องชายตัวเองไม่ได้

“พี่..”

อัยรินทร์รีบวิ่งมาที่รถตัวเองเพราะไม่อยากให้เขาเห็นน้ำตา รถของเธอที่จอดอยู่ริมแม่น้ำใต้สะพานไม่มีใครผ่านไปมาเพราะดึกมากแล้ว อัชวินทร์จึงรีบวิ่งตามเธอมาเพราะเห็นน้ำตาที่ไหลออกมาก็อดเป็นห่วงเธอไม่ได้

“ไม่ต้องตามฉันมา..แล้วถ้านายอยากจะกลับอังกฤษก็กลับไป..ฉันกับนายจะได้ไม่ต้องมาเจอหน้ากันอีก..”

“ถ้ามันทำให้พี่สบายใจผมก็จะกลับไปแล้วจะไม่กลับมาที่นี่อีก..”

“...”

“แต่ก่อนที่ผมจะไป..ผมขอกอดพี่เป็นครั้งสุดท้ายได้ไหม..?”

 

 

 

....

ความคิดเห็น