ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Be Friend EP 23.

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 230

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 03 เม.ย. 2564 16:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Be Friend EP 23.
แบบอักษร

       Be Friend EP 23.              

                                       

     สิ่งที่กังวลมลายหายไปหมดสิ้น นี่ก็ผ่านมาเกือบเดือนแล้วที่ผมกับจีนได้ยุติความสัมพันธ์เหลือเพียงแค่พี่น้อง แม้ทุกอย่างจะดูง่ายดายเหลือเกินจนผมแทบจะไม่อยากเชื่อแต่มันก็คือเรื่องจริง

   จีนไม่โกรธผมเลย ทั้งยังเป็นน้องสาวที่ดีตั้งแต่วันนั้น อย่างที่เจ้าตัวได้ขอไว้ก่อนยุติความสัมพันธ์ในวันนั้น

แต่ทว่าความรู้สึกเหมือนเป็นตราบาปยังคงอยู่ภายในจิตใจผมเสมอ

   เลวเสมอต้นเสมอปลายดี หล่อขนาดไหนถึงได้ทำร้ายจิตใจผู้หญิงได้ถึงสองครั้งสองครา แม้ทั้งคู่จะไม่แสดงความโกรธหรือความเกลียดผมเลย แต่มั่นใจว่าทั้งคู่ก็เสียใจไม่น้อย อีกทั้งทุกวันนี้ยังเป็นเพื่อนที่ดีและน้องสาวที่ดีกับผมเหมือนที่ผ่านมาไม่มีอะไรเกิดขึ้น

  และใช่ครับ จีนรู้มาตลอดเวลาที่เราคบกัน ว่าผมไม่ได้เต็มร้อยกับเธอ เธอบอกเธอสังเกตมาตลอดว่าผมมีเส้นแบ่งบางๆสำหรับความสัมพันธ์ของเรา

   และมันคงจริง...

   จนวันนั้นวันที่ผมไปกินข้าวกับจีนที่ร้านอาหารไทยริมแม่น้ำเจ้าพระยา เธอถึงได้รู้เหตุผลที่ความสัมพันธ์ระหว่างเราทั้งคู่ไม่ไปไหนสักที

   ก็เป็นเพราะใครคนหนึ่ง คนที่อยู่ภายใต้จิตใจผมมาตลอดหลายปีนั่นแหละ และทำไมเธอถึงรู้น่ะหรอ อย่างว่าเธอไม่ใช่คนโง่ แต่ที่ผ่านมาเธอเพียงเลือกที่จะโง่มากกว่า

   เธอบอกเธอยืนอยู่ตรงนั้นนานมาก หลังจากที่เธอไปเข้าห้องน้ำ แต่เหมือนมีอะไรบ้างอย่างทำให้เธอรู้สึกผิดปกติ ตั้งแต่คนคนนั้นเดินเข้ามาในร้าน ตอนแรกเธอไม่ได้คิดจะสนใจอะไร จนเธอของไปเข้าห้องน้ำนั่นแหละ

   เธอเลยเห็นทุกอย่าง ทั้งแววตาสีหน้าของผม มันดูเหมือนกับว่าโหยหาและคิดถึง ทั้งยังแสดงความเจ็บปวดออกมากลายๆ

   วันนั้นผมทำออกไปโดยที่ไม่รู้ตัวเลยจริงๆ รู้เพียงแค่รู้สึกปวดหนึบในหัวใจเพียงเท่านั้นเอง ที่เห็นมันมากับสาวสวยในวันนั้น ทั้งยังดูสนิทกันมากๆเสียด้วย

   และหลังจากวันนั้น ผมก็เริ่มเปลี่ยนไปจนเธอรู้สึกมากขึ้นเรื่อยๆ ว่าผมกับอชิต้องมีบางอย่างต่อกันอย่างแน่นอน

   จนมาถึงวันที่อชิมาที่คอนโดผม วันที่มันมาโดยที่ผมไม่ตั้งตัว เธอบอกว่าตอนดึกคืนวันนั้นเธอเห็นอชิออกจากห้องผม เพราะเธอตั้งใจจะเข้ามาเอาหนังสือที่ลืมไว้ในห้องผม เลยได้เจอเข้าและเลือกที่จะเก็บมันไว้

   ถึงจะไม่ได้มีการพูดคุยกัน แต่เธอบอกว่าความรู้สึกของเธอมันบอกว่า ผมกับอชิไม่ได้เป็นเพียงแค่เพื่อนกันอย่างแน่นอน ตอนแรกที่เห็นเธอบอกว่าเธอเสียใจมาก แต่พอมาคิดดูแล้ว ถ้าเราทั้งคู่ยังคิดจะดันทุรังกันไปเธอเองก็อาจจะทุกข์มากขึ้น ส่วนผมก็ไม่ได้มีความสุขกับความรักครั้งนี้ ต่างคนคงต่างฝืน

   จนวันนั้นเธอเลยยอมเดินออกไป อย่างผู้กล้าหาญนั่นแหละ

   บอกเลยว่าตอนที่ได้ฟัง ผมจุกจนแทบไม่กล้ามองหน้าเธอเลย เธอเป็นผู้หญิงที่ดีและเก่งมากจริงๆ

 ในตอนนี้ผมคงทำได้แค่เพียรภาวนาให้เธอได้เจอรักดีๆ

   เจอคนดีๆ ผมคงทำได้เพียงเท่านั้น

 

   เปิดเทอมใหม่มาได้สองอาทิตย์กว่าแล้ว ความสัมพันธ์ของผมกับอชิก็ยังคงไปไม่ถึงไหน อาจจะมีออกไปกินข้าวด้วยกันบ้าง แต่ยังไม่ถึงขั้นตกลงปลงใจเป็นแฟนกัน

   เออ...และยังคงไม่มีใครรู้ว่าเราทั้งคู่แอบคุยกัน ส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะผมอยากให้เกียรติจีนด้วยนั่นแหละ

   เพราะตอนนี้ทุกคนแทบทั้งมหา'ลัยที่รู้จักผม รู้กันแล้วว่าตอนนี้ผมกับจีนได้ลดสถานะลงแล้วเหลือเพียงพี่น้องที่ดีต่อกัน แต่ไม่รู้สาเหตุเกิดจากอะไร ตอนแรกก็มีคนพยายามขุดคุ้ยอยู่บ้าง แต่เหมือนกับว่าทั้งผมและจีนก็วางตัวดีพอสมควรเลยเลิกๆตามติดชีวิตผมกันไป

   และนี่คงเป็นสาเหตุที่ผมไม่อยากทำอะไรให้ดูจะทำร้ายชื่อเสียงจีน

   อย่างว่าถ้ามีคนรู้ว่าผมเลิกกับจีนเพราะผมกำลังจะมีผัวนี่ มันไม่ใช่แค่ผมไงที่เสียงหายน้องจะรู้สึกอย่างไร ถ้าพวกปากสว่างพูดถึงความรักห้วยแตกที่ผมมอบให้เธอ

   ความจริงที่ผมต้องเลิกกันเพราะผมเบี่ยงเบน มันไม่ได้ผิดที่ผมเป็นแบบนี้ แต่ใช่ว่าทุกคนจะเข้าใจแบบที่จีนเข้าใจ

   "วันนี้มึงไปไหนต่อวะ" เสียงของเพ้นท์ทักขึ้นขณะที่ผมกำลังเก็บของใส่กระเป๋า ตอนที่อาจารย์สิ้นสุดการสอน

   "กลับคอนโด"

   "ไปดูหนังกัน พอดีมันเข้าโรงวันนี้ เป็นเรื่องที่กูรอมานานแล้วด้วย" เพ้นท์พูดออกมาด้วยรอยยิ้มเต็มเปี่ยม

   "เอ่ออ..."

   "ห้ามปฏิเสธ ช่วงนี้มึงไม่ไปไหนมาไหนเลย แฟนก็ไม่มี เลิกเรียนก็เอาแต่กลับคอนโด เดี๋ยวก็เป็นโรคซึมเศร้าตายเอาหรอก ป่ะ...ไปกัน"

  ไม่มีโอกาสให้ปฏิเสธเลยสักนิด อยู่ๆก็โดนมันลากออกจากห้องเรียนแบบไม่ทันตั้งตัว

 

ติ้ง!

  ผมก้าวเดินออกมาจากห้องเรียนพร้อมกับเพ้นท์ยังไม่ถึงไหน เสียงแจ้งเตือนก็ดังขึ้นจากโทรศัพท์ทันที

 

 LINE 

  A_ra : จะไปไหน? ถ้าไปกับมันเห็นดีกับกูแน่

 

  ผมไม่รู้หรอกว่าไอ้คำว่าได้เห็นดีกับมันจะหมายความว่าไง แต่มีหรอคนอย่างไอ้นาทีจะกลัว

 Vara_นาที : จะไป

  

   ตอบเสร็จก็หน้ามึนเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกง เดินตามไอ้เพ้นท์ต่อ ไม่ได้สนใจอะไร ไปดูหนังผ่อนคลายก็ดีเหมือนกัน ช่วงนี้รู้สึกว่าไม่ได้ทำอะไรแบบนี้เลย

   "เดี๋ยวกูขับตามไป"

   "อืม"

   ว่าเสร็จผมและมันก็ขับรถออกจากลานจอดรถ

   @ห้างหรูย่านมหา'ลัย 

     หมับ!  

    "มึงมาได้ไง" แขนของผมถูกรั้งตึงด้วยมือของใครบางคนที่ผมไม่คิดว่ามันมาอยู่ตรงนี้ได้ ตามมาหรอ? 

    "กับจีนกูยังพอเข้าใจได้ แต่กับมันกูไม่เข้าใจแน่" เสียงพูดลอดไรฟันของอชิดังขึ้น

     "กูไม่เข้าใจที่มึงพูด" ผมเริ่มงุนงงกับสิ่งที่มันพูด

    "มึงไม่จำเป็นต้องเข้าใจทุกเรื่อง แต่เลิกยุ่งกับมันก็พอ"

    "มีเหตุผลหน่อย แล้วอีกอย่างกูแค่ดูหนังกับมันไม่ได้ทำไรผิด" ผมพยายามพูดออกไปด้วยน้ำเสียงราบเรียบ อาจเป็นเพราะตอนนี้สีหน้าของอชิมันดูโกรธมากจริงๆ

    "กลับ!"

    คำเดียวสั้นๆแต่พูดออกมาด้วยสีหน้าดุดัน นี่มันจะอะไรกับผมหนักหนา

    "กูไม่กลับ กูอยากดูหนัง" ถึงแม้จะเห็นสีหน้าดุดันของมันผมก็ยังคงดื้อดึง และผมก็แทบจะไม่ได้สนใจเลย

    "..." ความเงียบเกิดขึ้น แต่ภายใต้ความเงียบนั้น เหมือนกับว่ามันกำลังสะกดกลั้นอารมณ์สุดฤทธิ์

    "อย่างี่เง่าได้มั้ย อชิ" ผมพยายามพูดออกไปอย่างใจเย็น

    "มันชวนมึงมาดูหนังแค่คนเดียวทั้งที่มันไม่ชวนใครเลย มึงไม่รู้จริงๆหรอว่ามันเพราะอะไร?" มันเลิกคิ้วสูงขึ้นพร้อมกับพูดออกมา

    "สำหรับกูมันคือเพื่อน" ถึงผมจะพอรู้ว่าเพ้นท์อาจจะไม่ได้คิดกับผมแค่เพื่อน แต่อย่างว่าผมไม่เคยให้ความรู้สึกอื่นกับมันเลยนอกจากคำว่าเพื่อน

    และผมก็พยายามปฏิบัติตัวอย่างชัดเจนว่ามันเป็นได้แค่เพื่อน หลังจากที่ได้รู้

    "อย่าทำอะไรให้มันยุ่งไปมากกว่านี้ และถ้าไม่อยากให้กูบ้าอย่ากวนอารมณ์กู" มันพูดลอดไรฟันอีกครั้ง

    "แต่กูกับมึงไม่ได้เป็นอะไรกัน" ผมเลือกพูดออกไป เพื่อย้ำสถานะตอนนี้

   "หึ"

   แต่สิ่งที่ได้คือรอยยิ้มแสนร้ายกาจ กับแววตาดุดันส่งกลับมาให้ หมายความว่าไงว่ะ กูโง่โปรดรับรู้ด้วย

   "ทำไมชะ...ช้า อ้าวมึงมาด้วยหรอ?"

   "อืม...มาพาเมียกลับบ้าน" หน้าผมหันขวับไปยังต้นเสียง เล่นกูแล้วไง ทั้งที่ตอนแรกผมหันไปกำลังจะตอบคำถามเพ้นท์ที่เดินกลับมาตามผม

    "มะ...มึงว่าไงนะ" เพ้นท์เลิกคิ้วถามขึ้นด้วยความงุนงง

    "ป่ะกลับ" ไม่ตอบคำถาม ทั้งยังเอื้อมมือมาดึงรั้งแขนผมอย่างแรง สีหน้าและแววตาดุดันมีอยู่ และยังแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของอย่างมาก

   "นาที มันหมายความไง คืออะไรกูงง ไปหมดแล้ว" เพ้นท์ยังไม่ล้มเลิกความพยายาม ทั้งยังวิ่งตามหลังผมมาติดๆ

    "เอ่ออ..."

    "อย่ายุ่งกับเมียกู" ยังไม่ทันจะตอบอะไร เสียงทุ้มดุดันดังขึ้นอีกครั้ง 

    "กูไม่ได้ถามมึง!" เหมือนเส้นความอดทนของเพ้นท์ขาดลง ตะโกนใส่หน้าของอชิอย่างดัง

    "..." สถานการณ์ตอนนี้มันเริ่มกดดันมากเป็นพิเศษ จะเอาไงดีวะ ถึงผมจะไม่เคยเห็นด้านมืดของอชิเลย แต่ด้วยแววตาตอนนี้ผมไม่อาจคาดเดาได้เลยว่ามันคิดจะทำอะไรกันแน่

   แต่จากที่เห็นคงไม่ใช่เรื่องดี...

   "กูว่าวันนี้กูไม่สะดวกแล้ววะ กูกลับก่อนนะ" ตอนนี้ยังไม่พร้อมอธิบายจริงๆวะ

   "นาทีมันไม่จริงใช่มั้ย?" ตอนที่ผมจะเดินออก เสียงของเพ้นท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง แต่มันเบาลงจนแทบจะไม่ได้ยิน สีหน้าดูเจ็บปวดอย่างบอกไม่ถูก

   ผมเดินจากไปได้จริงๆใช่มั้ย เพื่อนที่ดีที่สุดกำลังดูเหมือนจะหมดเรี่ยวแรง อย่างบอกไม่ถูก ไม่รู้ว่าตอนนี้ผมควรทำตัวอย่าง ผมควรจะจบปัญหาทุกอย่างและเดินหน้าต่อโดยไม่ต้องกังวลสิ่งใดแล้วใช่มั้ย

   ควรพูดออกไปให้ชัดเจนตอนนี้..

   หรือผมควรจะเก็บทุกอย่างไว้แล้วหาเวลาดีๆได้อธิบายให้มันฟังเพียงสองคน เพื่อรักษาความเป็นเพื่อนของเรายังคงอยู่ดี

   ผมไม่รู้เลยว่าตอนนี้ในใจเพ้นท์มันคิดอะไรอยู่ รู้เพียงว่ามันดูเจ็บปวด

   และผมไม่อยากให้ใครต้องมาเจ็บปวดกับผมไปมากกว่านี้แล้วเพียงแค่ที่ผ่านมามันก็มาเกินพอแล้ว

  ฉุกคิดอยู่นานเพราะ ไม่รู้จะตอบออกไปยังไงดี...

   "เลิกยุ่งกับมันซะ เพราะวันข้างหน้ากูอาจจะไม่ใจดีแบบนี้" อชิพูดขึ้นอีกครั้ง ทั้งที่มือมันยังคงจับต้นแขนผมไว้แน่น

 

   "...กูไม่ยอมง่ายๆแน่" ถึงอชิจะประกาศชัดถึงความสัมพันธ์ แต่นาทีเองก็ไม่ตอบให้แน่ชัดตามที่อชิแอบอ้าง แม้สีหน้าจะดูอึกอักแต่ใช่ว่าจะเป็นเรื่องจริง

  แล้วจะให้เขายอมแพ้ทั้งที่ยังไม่ได้เริ่ม มันคงไม่ใช่นิสัยเขาแน่ๆ

  อีกทั้งแน่ใจว่ายังไม่ได้คบกันอย่างแน่นอน ยังไงเขาคิดว่าเขายังคงมีสิทธิ

 

 

                                                                                           

............................. 

        

ความคิดเห็น