ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

EP.28 ปลอบประโลม

ชื่อตอน : EP.28 ปลอบประโลม

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 55.4k

ความคิดเห็น : 54

ปรับปรุงล่าสุด : 05 เม.ย. 2564 05:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 500
× 0
× 0
แชร์ :
EP.28 ปลอบประโลม
แบบอักษร

EP.28

 

"มายืนทำอะไรตรงนี้" ลิดาสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจเมื่อจู่ๆเสียงครูซก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง เธอหันกลับไปสบตาเจ้าของคำถามเพียงนิด ไม่คาดคิดเลยว่าเขาจะรีบวางสายจากเบอร์ปลายทาง

 

"มารับลมน่ะค่ะ คุณคุยธุระเสร็จแล้วเหรอคะ" นิ้วเรียวสวยเกี่ยวเส้นผมปรกหน้าขึ้นทัดใบหู ดูเหมือนว่าสติเหม่อลอยก่อนหน้าจะเล่นงานจนลืมไปว่าอากาศนอกระเบียงช่วยให้สมองปลอดโปร่งขนาดไหน

 

"อืม กลับเข้าห้องได้แล้ว"

 

"ค่ะ" เธอรับคำอย่างว่าง่าย ก้มหัวเดินผ่านหน้าคนตัวสูงเข้าไปนั่งรอบนโซฟา ก่อนที่ครูซจะตามเข้าไปหย่อนสะโพกลงบนโซฟาเบียดคนตัวเล็กกว่า แต่ถึงจะอึดอัดลิดาก็เลือกที่จะปิดปากเงียบ

 

สองมือเรียวประสานกันไว้บนหน้าตักแน่นอย่างคิดไม่ตก การกลับมาพบเจอกันในครั้งนี้ส่งผลให้ความคิดและความรู้สึกของเธอเริ่มแปรเปลี่ยนไป ตอบได้ไม่เต็มเสียงว่ากำลังหวั่นไหวหรือกำลังสับสน

 

"เป็นอะไร" ครูซเอ่ยถามเสียงเรียบ ก่อนสองแขนจะออกแรงอุ้มร่างอรชรขึ้นมานั่งบนตักแกร่งในท่าเบี่ยงข้าง

 

"..." คนถูกถามส่ายหน้าน้อยๆ เอนไหล่มนพิงกับแผงอกกว้าง จากนั้นซุกหน้าตามในวินาทีถัดมา ไม่อาจปล่อยให้สีหน้าแสดงความรู้สึกให้อีกฝ่ายได้รับรู้ กลิ่นควันบุหรี่ยังเกาะอยู่ตามเสื้อเชิ้ตสีดำเรียบกริบ จำต้องสูดดมกลิ่นจางๆอย่างเลี่ยงไม่ได้

 

"เป็นอะไรก็พูด" ความเงียบผิดปกติของลิดากระตุ้นพฤติกรรมบางอย่าง ครูซยกมือหนาลูบศีรษะทุยเล็กคล้ายกำลังปลอบประโลมใบหน้านิ่ง

 

"มันดึกแล้ว สงสัยหนูจะง่วง" ไม่รู้ผีห่าตนใดเข้าสิงสั่งให้ลิดาตอบมั่วๆออกไปแบบนั้น แสงแดดด้านนอกยังสาดส่องผ่านกระจกใสเข้ามา บ่งบอกว่าพระอาทิตย์ยังไม่ตกดิน

 

"ฉันไม่ชอบเด็กโกหก"

 

"คุณก็ไม่ชอบหนูตั้งแต่แรกอยู่แล้ว" ใบหน้าจิ้มลิ้มผละออกจากแผงอกกว้าง เงยหน้าขึ้นวางปลายครางแตะกับแผงอกแทน ดวงตากลมใสเหมือนกับเด็กเรียกความสนใจจากครูซให้ก้มประสานสายตาเพียงชั่วครู่

 

"เลิกต่อปากต่อคำ ถ้าง่วงก็นอน" มือหนาดันหน้าผากมนออกห่าง ไม่ชอบหาความหมายในแววตาไร้เดียงสาคู่นั้น เหมือนกับมันแฝงไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมและความซับซ้อนที่ครูซสัมผัสได้

 

"ค่ะ" ลิดาแนบใบหูแทนการวางปลายคาง เสียงก้อนเนื้อหัวใจแกร่งเต้นตึกตักตามจังหวะปกติของมัน เป็นดั่งการขับกล่อมให้เด็กสาวผล็อยหลับในวินาทีต่อมา โดยไม่รู้ตัวเลยว่าทุกอิริยาบถตกอยู่ภายใต้สายตาคม

.

.

"ครับ ตอนนี้ยังคงทำงานอยู่ที่ญี่ปุ่น ดูเหมือนว่าจะขาดการติดต่อกับทางบ้านมานานสักพักแล้ว"

 

"เป็นหนี้เท่าไหร่"

 

"หนี้จากการหยิบยืมญาติพี่น้องไม่เกินหลักแสน ส่วนหนี้ตามธนาคารและหนี้นอกระบบไม่พบรายชื่อครับ"

 

"ชัวร์?"

 

"ครับ เผลอๆหากลูกคนโตที่ทำงานอยู่ต่างประเทศส่งเงินมาจุนเจือ เงินจำนวนนี้น่าจะสามารถส่งลูกคนเล็กเรียนจนจบมหาวิทยาลัยได้"

 

เสียงบทสนทนาระหว่างพายุและเจ้านายของเขาปลุกลิดาให้ตื่นจากการงีบหลับนับชั่วโมง แพขนตางอนสวยกระพริบช้าๆ พยายามปรือตาแดงก่ำขึ้นอย่างยากลำบาก

 

"แสดงว่าครอบครัวนี้ไม่ได้ติดขัดอะไร"

 

"ลิดาคงไม่อยากรบกวนพ่อแม่น่ะครับ" หัวใจดวงน้อยเต้นสั่นระรัวราวกับมีคนตีกลองรบกระหน่ำอยู่ใกล้ๆ  หลังรับรู้ว่าบทสนทนาดังกล่าวมีชื่อเธอเข้าไปเกี่ยวพันด้วย

 

"แก้ตัวแทนกันเก่งนะ ไม่รับไปเลี้ยงดูเองล่ะ" ครูซประชดลูกน้องคนสนิท

 

"เธอคงอยากอยู่กับนาย มากกว่าผมนะครับ" เสียงพายุตอบกลับอย่างเล่นที หารู้ไม่ว่าคนที่แอบฟังอยู่กำลังใจจดใจจ่อรอคำตอบจากอีกฝ่ายว่าเขาจะโต้ตอบกับพายุว่าอย่างไร แต่สิ่งที่ได้กลับเป็นความเงียบกริบ ก่อนจะมีเสียงเดินออกไปของหนึ่งในสองคนนั้น

 

สิ้นบทสนทนาร่างเล็กก็ขดตัวนอนใต้ผ้าห่มพลางบิดขี้เกียจ ดึงผ้าห่มคลุมถึงลำคอ ดวงตากลมกลอกกลิ้งไปมา กระทั่งบานประตูห้องนอนถูกเปิดออกในนาทีต่อมา เธอแสร้งหลับตาแล้วค่อยๆทำเสียงงัวเงียตื่น ยกมือปิดปากหาวหวอดๆ

 

"ตื่นนานหรือยัง" ครูซตรงเข้ามาหยุดฝีเท้าข้างเตียง เพ่งสายตาสังเกตสีของดวงตากลมที่มันใสแป๋ว เป็นเครื่องยืนยันชั้นดีว่าลิดาได้ตื่นขึ้นมาแล้วก่อนหน้า เพียงแต่แสร้งเล่นละครตบตา

 

"หนูหลับไปนานแค่ไหนคะ" คนถูกถามเบี่ยงประเด็นเพื่อหลีกเลี่ยงการโกหก

 

"ไปเตรียมตัว" ชายหนุ่มเองก็ไม่ตอบคำถามเช่นกัน เขายกนาฬิกาข้อมือดูเวลาเพียงนิดพร้อมกับเงยหน้าขึ้นบอกลิดา เขาจะต้องพาเธอไปถึงบ้านก่อนที่บุพการีทั้งสองจะไปถึงก่อน

 

"หนูจะตอบแม่คุณถูกไหมคะ" ฝ่ามือเรียวดันกับพื้นเตียงลุกขึ้นนั่ง ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าชายหนุ่มจะบอกมารดาว่าเธอมีสถานะเป็นอะไร มีความจำเป็นมากน้อยแค่ไหนกับการให้คำตอบ

 

"เธอมีหน้าที่ตอบ ไม่ใช่หน้าที่เมีย"

 

"ถ้าท่านถามล่ะคะ"ครูซกระแทกลมหายใจพรืดยาว เกือบลืมข้อนี้ไปเลยว่าคนเป็นแม่ค่อนข้างละเอียดและมักถามจี้จุดสำคัญ

 

"เป็นเด็กห้องคิง?"

 

"...ค่ะ" แม้จะรู้สึกตกใจเล็กน้อยที่ครูซรู้ประวัติของเธอละเอียดเสียจนนึกกลัวใจ ทว่าก็ยอมพยักหน้าหงึกๆให้คำตอบอยู่ดี

 

"เธอน่าจะฉลาดตอบนะ" ทำไมกลับกลายเป็นว่าเขาผลักภาระมาให้เธอเป็นฝ่ายรับแทนล่ะ ความช่วยเหลือในครั้งนี้ไม่มีระบุในสัญญาเลยด้วยซ้ำ

 

"แล้ว... แม่คุณท่านดุไหมคะ หนูจะรับมือกับท่านไหวหรือเปล่า" หากเจอกันครั้งแรกมาในโหมดยักษี ลิดาก็พร้อมใส่เกียร์ถอยอย่างไว

 

"แบกมือแม่ฉันวิ่งรอบบ้านหรือไง ถึงต้องถามแบบนี้"

 

สรุปเป็นเขาหรือเธอกันแน่ที่จงใจปั่นประสาท เธอไม่ได้หมายถึงคำตรงตัวแบบนั้นเสียหน่อย เขาเองก็เป็นถึงศาสตราจารย์น่าจะรู้สิ่งที่เธอพยายามสื่อสารอยู่เต็มอก

 

"สมมุติว่า... หากท่านไม่ชอบหนู หนูสามารถกลับมาคอนโดได้ทันทีเลยใช่ไหมคะ"

 

"แม่ฉันเป็นคนใจกว้าง"

 

ก็ภาวนาให้เป็นคนใจกว้างจริงๆเถิด การได้รับความเอ็นดูจากผู้ใหญ่ถือว่าเป็นเรื่องที่ดี ช่วยเบิกทางเดินในหลายๆด้าน

***************************************

เฉไฉเก่ง เบี่ยงประเด็นเก่ง อาการมันเป็นยังไงคะเฮีย 55555555

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว