email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 19 ฉลอง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 15.1k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 02 มิ.ย. 2564 18:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 19 ฉลอง
แบบอักษร

ตอนที่ 19 ฉลอง

"อะ..อืออ.."

เสียงกึ่งหลับกึ่งตื่นของฉายดังขึ้นก่อนจะพลิกตัวทำเอาผมลุ้นกลัวว่าจะตื่นขึ้นมาเพราะผมก็ไม่ได้มารบกวนอะไร

"งานเสร็จแล้วหรอ"นั่นไงผมว่าแล้วเสียงมาก่อนแต่ตายังปิด

"นอนต่อเถอะฉันแค่พามานอนที่ห้องจะได้นอนสบาย ๆ "ผมนั่งลงที่เตียงแล้วลูบหัวฉายเบา ๆ

"พอแล้วล่ะเดี๋ยวพอถึงเวลานอนหลับไม่ลงกันพอดี"

"ตามใจงานฉันจัดการให้หมดแล้วนะไม่มีปัญหาอะไร"ผมบอก

"ขอบคุณนะ จุ๊บ"

"ฉะ..ฉาย"ผมตกใจที่ฉายจูบปากผมถึงมันจะแค่เบา ๆ ก็เถอะทำเอาใจผมเต้นไม่น้อยเลยเพราะฉายไม่เคยเป็นฝ่ายทำแบบนี้กับผมก่อน

"อะไรถอยไปจะลงไปข้างแล้ว"หน้าแดงลามไปถึงหูแล้วแต่ก็ยังทำเป็นไม่รู้ไปอีกจะปากแข็งไปถึงไหนเนี่ย

หมับ

"ฉันรักฉายนะ"ผมคว้าฉายมากอดแน่นเลือกไม่ผิดหรอกผมเลือกคนไม่ผิดแน่ ๆ ถึงแม้ตอนแรกที่เจอกันมันจะเกินคาดไปหน่อยก็เถอะ..

"อื้อ รู้แล้ว"เสียงตอบกลับมาดังอู้อี้แต่ก็ได้ยินชัด

"ฉายล่ะรักฉันไหม"ผมถามไปตรง ๆ เลยเพราะผมเองก็อยากจะรู้ว่าฉายจะรู้สึกเหมือนผมหรือเปล่าแค่นั้นเอง...

"รัก.."

"หื้ม"

"กูรักมึง.."

"ฉันก็รักฉายนะ"เป็นคำตอบที่ผมพอใจมากแต่คนบอกรักผมนี่ตอนนี้หน้าซุกไปกับอกผมแล้วผมลูบหัวเบา ๆ คงเขินมากแหละหูแดงไปถึงไหนแล้วก็ไม่รู้

"พอใจยัง"

"ยัง"ผมขอแกล้งอีกหน่อยก็แล้วกันเผื่อมันจะได้ผล

"อะไรอีกวะเนี่ย"

"เรียกพี่อาร์ทแล้วแทนตัวเองว่าฉาย"

"จะบ้าหรือไง"ใช่ผมบ้าไงอยากได้ยินภรรยาพูดเพราะ ๆ บ้างไงทุกวันนี้ก็พูดจาเป็นกันเองมาก

"แค่กับพี่คนเดียวนะฉาย"ผมเชยคางฉายขึ้นมากก่อนจะจูบที่ปากเบา ๆ

"ไม่ชินอ่ะ"

"งั้นเรียกอาร์ทเฉย ๆ ก็ได้เรียกบ่อย ๆไงจะได้ชิน"ผมบอกถ้าไม่ลองก็ไม่รู้หรอกนะว่าไหม

"แต่..."

"ไหนลองเรียกหน่อยสินะ"

"อะ..อาร์ทปล่อยฉายก่อนจะลงไปข้างล่างแล้ว"

"ดีมากน่ารักที่สุด"ผมยิ้มออกมาหลังจากที่ฉายยอมทำตามที่ผมขอแถมยังเขินหน้าแดงอีก

"คิกคิก มี๊น่ารักที่สุด"แดนพูดขึ้นก่อนจะลืมตาขึ้นมาผมรู้ก่อนหน้าแล้วล่ะว่าลูกตื่นแล้วแต่ผมแอบส่งสัญญาณให้แกล้งหลับไปก่อน

"ดะ แดนตื่นนานหรือยังครับ"น้ำเสียงที่ถามนี่กระตุกกระตักไปอีก

"ก็..พึ่งตื่นเมื่อกี้เองครับ"ตอบได้ดีมากลูกชายคงต้องหารางวัลมาให้ซะแล้วสิ

"แดนจะนอนต่อไหมครับ"

"นอนต่อครับเชิญแด๊ดกับมี๊สวีทกันต่อเลยครับ"

"ดะ..แดนน"

แดนว่าแล้วก็ดึงผ้าผมขึ้นมาคลุมโปงปล่อยให้ฉายหน้าแดงขึ้นมาอีกรอบให้มันได้อย่างนี้สิจริง ๆ ผมก็อยากสวีทนะแต่ตรงนี้คงไม่ได้แน่ ๆ ถ้าเป็นที่อื่นฉายคงยอมผมละมั้งนะ...

"ถ้าจะลงไปตรวจงานนะไม่ต้องหรอกฉันตรวจสอบให้เรียบร้อยแล้วชัยเองก็ดูด้วยกัน"ผมบอกกลัวว่าฉายจะดื้อไม่ฟังผม

"ก็ไม่ได้จะไปทำงานต่อหรอกแค่ยังไม่ชิน..."

"หัดอยู่เฉย ๆ เป็นมาดามก็พอแล้วล่ะ"

"มาดามบ้าอะไรเนี่ย พอเลยจะนอนต่อแล้วลงไปได้แล้ว"ว่าแล้วก็พลิกตัวออกจากผมแล้วนอนลงตำแหน่งเดิม

"ฉันพูดจริง ๆ นะ"หลังจากที่โดนโวยใส่ผมก็ถูกไล่ซะงั้นแล้วคิดว่าคนอย่างผมจะไปตามที่บอกหรือไง

"ไม่ไปหรอกจะนอนกอดลูกกับเมีย"ไม่รอช้าผมก็นอนลงข้าง ๆ ไปอีกคนกอดฉายจากทางด้านหลัง

"อื้ออ เบาหายใจไม่ออก"

"ครับๆ ฝันดีครับ"ก็พึ่งจะได้นอนพร้อมกันนี่ผมก็เลยตื่นเต้นไปหน่อย..

 

.

ตกเย็น

เราสามคนตื่นมาก็เป็นเวลาช่วงเย็นแล้วก่อนจะพากันล้างหน้าล้างตา ผมว่าจะจัดปาร์ตี้ฉลองสักหน่อยเลี้ยงคนงานในไร่ไปด้วยเลยแต่ต้องเข้าไปซื้อของในตลาดผมฝากแดนไว้กับชัยและคนงานอื่น ๆ ก่อนจะไปตลาดกับฉายสองคน

"เดี๋ยวฉันขับรถเองนะฉายบอกทางนะ"

"โอเค นี่กุญแจ"

ผมขับรถตามที่ฉายบอกดีที่ตลาดอยู่ไม่ไกลจากไร่มากนักที่นี่เป็นตลาดใหญ่พอสมควรเลยต่างจากที่ผมอยู่อย่างสิ้นเชิงผู้คนที่นี่ดูเป็นมิตรเหมือนจะรู้จักกันดีเลย เป็นอะไรที่น่าตื่นเต้นมากผมเดินตามฉายไปเพราะไม่เคยมาที่นี่มาก่อนซึ่งแน่นอนว่าผมตกเป็นจุดสนใจอย่างมากแตกต่างกับฉายที่ผู้คนทักทายกันอย่างสนิทสนม

"เอาอะไรเพิ่มอีกไหมจ๊ะ"แม่ค้าถามหลังจากที่ฉายเลือกผักต่าง ๆ ใส่ตะกร้า

"พอแล้วครับ"

"120บาทจ๊ะ"

"นี่ครับ"ผมรับถุงผักมาแล้วจ่ายเงินฉายหันมามองหน้าผมทันที

"นี่.."

"แค่นี้ขนหน้าแข้งฉันไม่ร่วงหรอก"ผมบอก

"รู้แล้วพ่อคนรวยไปได้แล้ว"

ผมรับหน้าที่เป็นแผนกหิ้วของเดินตามพวกผักนี่ไม่เท่าไหร่แต่พวกเนื้อสัตว์นี่เยอะพอสมควรเลยรู้แบบนี้พาคนงานมาด้วยสักคนสองคนจะได้ช่วยกันหิ้ว

"มาช่วยถือ"ผมมองมือของฉายที่ยื่นมา

"ไหวอยู่"

"ก็เห็นอยู่ว่ามือแดงหมดแล้วของยังไม่ครบเลยเอาไปไว้ที่รถก่อนส่งมา"

"เป็นห่วงฉันหรอ"

"เป็นห่วงลูกหมาล่ะมั้ง เร็ว"ถึงคำพูดจะกวนก็เถอะแต่ก็ทำเอาผมยิ้มเลยล่ะ ผมส่งถุงผักที่น่าจะเบาสุดไปให้ก่อนจะเดินเอาของไปวางที่รถ

"เดี๋ยวขอไปสั่งเครื่องดื่มก่อนรอที่นี่แหละเดี๋ยวมา"ว่าแล้วฉายก็เดินไปไม่ปล่อยให้ผมได้แย้งเลยเอาเถอะรอก็รอยังพอมองเห็นอยู่ว่าเดินไปร้านไหนมันก็ไม่ได้ไกลจากที่จอดรถมากนัก

"ทำไมนานจัง"ผมรอประมาณยี่สิบนาทีแล้วแต่ก็ยังไม่เห็นฉายมาสักทีผมเลยตัดสินใจเดินไปตาม

"ปล่อยพี่ได้แล้วมิ้น"

"ไปกินข้าวกับมิ้นก่อนสิคะ"

"ปล่อยพี่อย่าให้ต้องใช้กำลังนะมิ้น"

"ทำอะไรกัน"ผมที่มองเหตุการณ์อยู่เลยเข้าไปห้ามไม่อย่างนั้นฉายไม่ได้กลับไร่กับผมแน่

"คุณเป็นใครอย่ามายุ่งเรื่องฉันกับพี่ฉายถ้าไม่อยากมีเรื่อง"

"ปล่อยพี่มิ้น"

"ก็ฉายบอกแล้วไงว่าให้ปล่อย ก็ปล่อยได้แล้วฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือยังไง"ผมบอกเหมือนผู้หญิงคนนี้จะชอบฉายแน่ ๆ กอดแขนแน่นขนาดนั้นให้ตายเถอะผมอยากจะกระชากฉายออกมาให้รู้แล้วรู้รอดแต่ผมห่วงฉายกับลูก

"กรี๊ดด แกเป็นใครถึงกล้ามาว่าฉันห๊ะ รู้ไหมว่าฉันลูกใคร!! "

"พูดไม่รู้เรื่องจริง ๆ "ผมทนไม่ไหวก่อนจะจับผู้หญิงคนนี้ออกไป

พลัก

"กรี๊ดดด"

"ฉายเป็นไอะไรหรือเปล่า"

"ไม่เป็นไรขอบคุณนะ"

"นี่แก!!! "

"หยุดเลยนะมิ้นถ้ายังไม่หยุดพี่จะเอาเรื่องเธอแล้วอย่างหวังนะว่าพ่อเธอจะช่วยอะไรได้"ฉายบอกเสียงแข็งไม่แปลกหรอกเป็นผมเองก็โกรธไม่น้อยเหมือนกัน

"พะ..พี่ฉาย"

"เลิกยุ่งกับฉายซะอย่าหาว่าฉันไม่เตือน"ผมบอก

"แกเป็นใครถึงกล้ามาสั่งคนอย่างฉัน"

"เป็นสามีของฉายไงชัดเจนยัง"

"พี่ฉาย..ไม่จริงใช่ไหม"

"ใช่นี่สามีพี่เลิกยุ่งกับพี่ได้แล้วพี่ไม่ชอบ"

"...."

"กลับกันเถอะ"

 

.

"ประสาทจะแดกกก"เมื่อกลับถึงไร่แล้วฉายก็ร้องออกมา

"ไม่เครียดสิมากอดมา"

หมับ

"นึกว่าจะเลิกยุ่งไปนานแล้วซะอีกน่ารำคาญจริง ๆ"ฉายเข้ามากอดผมแล้วก็บ่นออกมาผมลูบหัวเบา ๆ

"ดีแล้วที่ไม่ได้เป็นเรื่องใหญ่"

ฉายนี่ดูท่าจะฮอตในหมู่สาว ๆ ที่นี่ผมสังเกตตอนที่ไปเดินตลาดสายตาที่มองฉายมามันไม่ธรรมดาเลยแต่เหมือนเจ้าตัวจะไม่รู้ตัวด้วยสิยิ่งกรณีผู้หญิงที่ชื่อมิ้นอะไรนั่นยิ่งหนักกว่าเดิมอีกถ้ายังไม่เลิกยุ่งกับฉายผมก็จะไม่ปล่อยแน่ ๆ

ช่วงเย็นผมและคนงานมาช่วยกันจัดเตรียมอาหารและสถานที่ทุกคนดีใจมากมาช่วยกันยกใหญ่วันนี้ฉายบอกว่าจะกินหมูกระทะกันฟังแล้วก็หิวเลยล่ะ ทุกคนนั่งเป็นกลุ่ม ๆล้อมรอบเตาแล้วมือปิ้งย่างกันอย่างเอร็ดอร่อย ส่วนผมฉายและแดนก็นั่งล้อมรอบเตาอยู่ตรงระเบียงบ้าน

"ยินดีนะนะครับนาย"คนงานทุกคนเข้ามาแสดงความยินดีด้วยถึงแม้ว่าตอนแรกจะตกใจก็เถอะ

"ขอบคุณครับ กินให้หมดนะวันนี้ไม่งั้นผมไม่ให้กลับบ้านนะ"ขู่น่ารักไปไหมนั่น

"ครับ ๆ"

"มองอะไร"ฉายถามผมทั้ง ๆ ที่กำลังเคี้ยวอยู่เต็มปาก

"มองเมีย"

"รู้แล้วน่า กินได้แล้ว"

"มี๊เขิน"

"แดนนน"

 น่ารัก 

ถ้าไม่เกรงใจคนงานนะผมจะจับฟัดให้จมเขี้ยวตรงนี้เลย... 

End Arthur's part

 

 

2BC. 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว