ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Be Friend EP 21.

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 251

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 31 มี.ค. 2564 21:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Be Friend EP 21.
แบบอักษร

  Be Friend EP 21.            

 

   "อืออ..." ผมขยับบิดตัวช้าๆและค่อยๆลืมตาตื่น ภายในห้องสีครีมขาวมืดสนิท "กี่โมงกี่ยามแล้วว่ะเนี่ย ซี๊ดดด!" ในขณะที่กำลังเอี้ยวตัวเพื่อควานหาโทรศัพท์มือถือ ก็ต้องร้องซี๊ดดดออกมา

   เจ็บ...

   ไม่น่าห้าวเลยแม่งเอ้ยยยย...

   แต่ยังดีที่ถึงจะห้าวแต่ไม่ได้รู้สึกเจ็บมากเท่าไร เพียงแต่เมื่อครู่ผมคงขยับตัวเร็วไปเสียมากกว่า

   ภาพจำความหงี่เมื่อยามบ่ายไหลย้อนออกมาเป็นฉากๆกูเผลอไปมีอะไรกับมันอีกแล้วหนำซ้ำเป็นออนทอปเองซะด้วย หึ่ย!

   อยากจะก่นตัวเองสักร้อยรอบแต่คงทำได้เพียงหายใจเข้าลึกๆเพราะมันแก้ไขอะไรไม่ได้เสียแล้ว

 

   นี่ผมเผลอหลับไปนานเท่าไรเนี่ย ดูเหมือนจะค่ำมืดแล้วซะด้วยสิ

   "เอ๊ะ!...แล้วมันหายไปไหน"

   ข้างกายผมในตอนนี้ไม่มีแม้แต่เงาของไอ้คนที่มักชอบทำให้ผมใจสั่นตลอดเวลาในตอนที่อยู่ใกล้ๆ

   "หายไปไหน" ผมยังคงพึมพำหา

   ค๊อกก...

   เสียงท้องร้องดังขึ้นในตอนที่หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูเวลา

   "สองทุ่ม...ถึงว่าหิวเป็นบ้าเลย" และพอรู้เวลาเท่านั้นแหละ ไก่ทอดหอมๆ ปลาหมึกย่างแซ่บๆ ลูกชิ้นปลาระเบิด หื้มม...

   ทุกอย่างไหลเข้ามาในหัวจนลืมเรื่องที่เกิดเมื่อบ่ายไปเลย...

    แม้ในใจจะโคตรรู้สึกผิด แต่มันก็เกินเลยมาขนาดนี้แล้ว แล้วผมเองก็ควรจะต้องยอมรับความจริงที่เกิดขึ้นและความรู้สึกที่พยายามเก็บซ่อนมันไว้ภายใต้ส่วนลึกของจิตใจสักที

   ว่าผมก็ต้องการมันไม่ต่างกัน     

   แม้ที่ผ่านมาจะพยายามหลอกตัวเองมานับครั้งไม่ถ้วน แต่วันนี้ก็ได้พิสูจน์แล้วว่าผมมันเข้ากันได้ดีขนาดไหนทั้งยังโหยหาซึ่งกันและกันไม่ต่างกันเลย

    ไม่รู้ว่าวันข้างหน้าจะต้องรับมือกับสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างไร จะต้องชดใช้ให้จีนมากเท่าไร แต่ผมตอนนี้ไม่อยากปล่อยมือมันให้ไปเป็นของใครได้อีกแล้ว

   จีนขอโทษ...

   ความรู้สึกผิดก็ถาโถมเข้ามาพอๆความหิวที่มีในตอนนี้เลย เฮ้อออ...

   "เลือกสักอย่างมั้ย ไอ้ฟาย ชอบทำอะไรหลายๆพร้อมกันไง ไอ้เลว ไอ้คนโลเล ไอ้คนหลายใจ ไอ้คนมักมาก" ไม่รู้จะต้องก่นด่าตัวเองกับเรื่องอะไรก่อนดี

    โมโหที่เลือกห่าไรสักอย่างไม่ได้สักที สุดท้ายชีวิตต้องมันนั่งกุมขมับแบบนี้ ทั้งหิวและเครียดเนี่ย!

    ค่อยๆแก้ไปทีละปัญหาและกัน

    งั้นก่อนอื่นต้องหาไรกินเติมพลังก่อนดีฟ่า...

    ว่าแล้วก็ลุกจากเตียงนุ่มมุ่งหน้าเข้าห้องน้ำล้างหน้าล้างตา ทำทุกอย่างคล่องแคล้วราวกับอยู่ห้องตัวเอง อยากพากูมาดีนัก กูจะไม่เกรงใจแล้วนะ

    หยิบโน้นจับนี่แปรงฟันเสร็จเซตผมให้หล่อพอประมาน ทาแป้งเพิ่มความขาวนวลให้ใบหน้าอันหล่อเหลาและเกลี้ยงเกลาเสียหน่อย

    "สดชื่น..."                                                                                 

    ส่งมือไปหยิบน้ำหอมมาฉีดพรมใส่ตัวพรืดใหญ่ น้ำไม่อาบแต่อยากตัวหอม เห็นขวดแล้วมันอดไม่ได้จริงๆฉีดแล้วเผื่อจะหอมเหมือนไอ้เจ้าของมันบ้าง

   คนอะไรตัวหอมเป็นบ้า...

   "น้ำไม่อาบเสือกฉีดน้ำหอม!"

   เอือกกกก!

   ผมสะดุ้งตัวหันขวับไปยังต้นเสียง มันยืนกระหยิ่มยิ้มย่องอยู่หน้าบานประตูห้องนอน มาตั้งแต่เมื่อไร อยู่ห้องด้วยหรอวะ?

   พันสายตาจับจ้องไปยังใบหน้าหล่อเหลานั้นในมือถือตะหลิวพร้อมกับผูกผ้ากันเปื้อนสีครีมเข้ม คุมโทนยันผ้ากันเปื้อนเลยนะมึง

   "กะ...ก็แค่เห็นขวดสวยดี ละ...เลยลองหยิบมาใช้" แล้วกูจะตะกุกตะกักทำเชี่ยไรวะเนี่ย เหมือนโดนพ่อจับได้ว่าขโมยเงินเลย

   "หึ" แล้วอะไรคือยกยิ้มมุมปากแล้วหันตัวกลับไปเฉย

   กวนตีนกันอีกแล้วววว...ด่าแล้วหนีไม่แมนนี่หว่าฟาย

   ถึงจะโมโหไปก็ไม่ช่วยอะไรเพราะตอนนี้ดีขึ้นปัญหาปากร้องก็ยิ่งใหญ่ปัญหาเรื่องจีนที่มีอยู่ในหัวก็แทบจะแก้ไม่ตกแล้ว

   คิดได้ดังนั้นก็ได้แต่พาร่างอันไร้เรี่ยวแรงเดินออกมาจากห้องนอน หวังจะออกไปหาอะไรกินเพื่อปะทังชีวิตจะได้คิดต่อว่าจะบอกเลิกจีนยังไงดี

   บอกยังไงให้เธอรู้สึกเจ็บและเสียใจน้อยที่สุด...

   "จะไปไหน"

   และเสียงของมารพจนดังขึ้นในตอนที่ผมพาร่างพังๆหมายจะเดินไปยังหน้าประตูห้อง ทั้งที่ทำให้ชีวิตผมผิดแผนที่วางไว้ในอนาคตเพี้ยนไปหมด ตอนเรียนจบหวังว่าจะให้พ่อกับแม่ไปสู่ขอจีนกับแม่ของเธอทำการหมั้นกันไว้ก่อนรอจีนเรียนจบเมื่อไรจะได้แต่งงานกันเลย เฮ้ออออ...

   แต่จะโทษใครได้ต้องโทษตัวเองที่ไอ้ใจเจ้ากรรมของมึงนี่แหละ ไม่รักดี!

   "หิวววว..." ในเมื่อทำอะไรไม่ได้ อ้อนแม่ง                                        

   "ทำไว้ให้แล้ว ไปกินสิ" พอได้ยินว่ามันทำไว้ให้แล้วหูนี่ตั้งเลย พาลให้หวนนึกถึงวันนั้นวันที่เรามีอะไรกันก่อนหน้านี้ วันที่มันทำอาหารไว้ให้ผม ก่อนที่เราจะไม่ได้คุยกันอีกเลย

   รสชาติของอาหารของมันยังคงติดตาตรึงใจอยู่ในความรู้สึกจนถึงวันนี้

   พ่อของลูกในฝันเลย...

   พรึบ พรึบ!

   ผมสะบัดไล่ความคิดแปลกๆออกจากหัวทันควัน พ่อของลูกไม่ได้กูไม่มีมดลูกกกกกกก

   "ไหน"

   หลังจากดึงสติให้กลับมาอยู่กลับร่องกลับรอย ก็ต้องรีบเข้าเรื่องทันที พร้อมทั้งก้าวขาฉับๆตรงไปยังโต๊ะอาหารที่เคยนั่งกิน

   อาหารมากมายหลายอย่างถูกจัดวางเรียงรายไว้อย่างสวยงาม แกงส้มชะอมกุ้ง  ผัดเปรี้ยวหวาน กุ้งแม่น้ำทอดราดซอสมะขาม ปิดท้ายด้วยบัวลอยไข่หวานหอมๆ

   มันทำเองทั้งหมดเลยหรอ...

   ถ้าไม่เคยเห็นฝีไม้ลายมือมาแล้วคงจะคิดว่าแอบๆไปซื้อมาๆแน่ๆ

   "กินนะ"

   "อืม"

   "ชอบอาหารไทยหรอ?" ชวนคุยเสียหน่อย ถึงจะไม่ค่อยได้สนทนากันอย่างจริง จะว่าผมเองก็ไม่ค่อยรู้เรื่องราวของอีกฝ่ายเลย นี่แหละคงเป็นทางเลือกที่ดีที่จะทำให้ได้รู้จักไอ้คนตรงหน้านี้มากยิ่งขึ้น ทั้งไม่ทำให้บรรยากาศรอบๆเงียบเกินไปด้วย

   "ก็ไม่เชิง คงเบื่อพวกอาหารฝรั่งมากกว่า อยากกินอาหารพวกนั้นหรอจะได้ทำให้กิน" มันตอบออกมาแบบมาใส่ใจนัก ทั้งยังถามกลับมาด้วย

   "เปล่า" และเราทั้งคู่ก็เกิดความเงียบขึ้นอีกครั้ง ถึงจะเป็นคนเฟรนลี่ชอบชวนคุย แต่ตอนนี้มันรู้สึกอึกอักไปหมด

   แม้ความรู้สึกจะชัดเจน แต่สถานะมันก็ยังไม่ใช่...

   "กูจะไปเลิกกับจีน..." มันชะงักมือและรวบช้อนวางลง พร้อมกับค่อยๆเงยหน้ามองมาที่ผม

   "ควรทำนานแล้ว" ประโยคเรียบง่ายแต่มันทำให้ผมรู้สึกดูเลวขึ้นไปอีก ไม่ได้พูดออกไปเพื่อให้มึงซ้ำเติม แค่อยากพูดออกไปเพื่อให้มันได้รับรู้เอาไว้ เท่านั้นเองเว้ย!

   "ตะ...แต่กูไม่รู้จะเริ่มที่ตรงไหนก่อนดี" ถึงจะก่นด่าในความเลือดเย็นของมัน แต่ด้วยความที่พยายามนั่งหาทางออกแล้วแต่มันไม่ได้ไง

   เฮ้อออ...เกิดมาโง่และเลวนี่ลำบากจัง

   "ก็แค่บอกความจริงออกไปว่ามึงเป็นเมียกูแล้วเป็นผัวใครไม่ได้" มันพูดทั้งที่จ้องมาในตาของผมเขม้ง เหมือนกับว่าสิ่งที่มันกำลังบอกไม่ได้ล้อเล่นเลยแม้แต่นิด

   "ตีนเถอะ บอกแบบนั้นก็เหี้ยและ มึงไม่ได้มาอยู่ในจุดกูมึงไม่เข้าใจหรอก" ผมมุ่ยหน้าพร้อมกับตักข้าวคำโตๆเข้าปาก

   "งั้นเดี๋ยวไปคุยให้"

   "มึงหยุดความคิดเหี้ยๆแบบนั้นเลยนะ แค่กูคิดจะไปบอกเลิกเธอกูยังรู้สึกเลวจะแย่อยู่แล้ว แล้วๆอยู่ยังหน้าตัวเมียให้มึงไปบอกอีกไม่เอาอ่ะ" ผมพูดออกไปทั้งที่ปากก็พรางเคี้ยวข้าวไปด้วย

   ใส่อารมณ์ออกไปนิดๆ

   "ช้ารึเร็ว ไม่ว่าด้วยวิธีไหน ยังไงเธอก็ต้องรู้"

   "เออๆกูรู้แล้วมึงนี่ กูแม่งไม่น่าโง่ปรึกษาคนแบบมึงเลย"

   "...แม่งช่วยห่าไรไม่ได้แล้วยังทำให้กูดูเลวหนักไปอีก"

   "มันไม่ได้ยากขนาดนั้นหรอกเธอเข้าใจ" อชิมันพูดพร้อมกับตักข้าวเข้าปากอย่างใจเย็น

   "..."

   คือหมดคำจะพูดแล้วไงจะให้ทำไงได้ ในเมื่อตั้งใจแล้วก็คิดว่ามันเป็นสิ่งที่สมควรทำที่สุดด้วย

   ความจริงไม่ได้ทำให้เราตายแต่เธออาจตายได้ถ้ารู้ว่าเราเปลี่ยนโพสิชั่น แงงงง

   

@เช้าวันต่อมา

     วันนี้ผมกับมันมีแต่เรียนเช้าพร้อมกับร่างกายไม่เต็มร้อย เลยต้องติดสอยห้อยตามมาก็ไอ้หน้าหล่อที่ทำหน้าตาทองไม่รู้ร้อน ขับรถพาผมและมันออกมาเรียน

     เมื่อคืนผมไม่ได้กลับคอนโดตัวเองงานที่ต้องส่งก็ไม่ต้องทำเองเพราะอชิมันทำให้เสร็จหมดทุกอย่าง มีมันก็ดีแบบนี้สินะ

    แต่สิ่งที่หนักใจไม่แพ้กันในตอนนี้ก็คงหนีไม่พ้นเรื่องของจีน สิ่งที่ทำให้ผมนอนไม่หลับ ทั้งที่ผมทั้งนั่งยันนอนยันขุ่นคิดจนแทบหัวระเบิดเมื่อคืนนี้ จะบอกออกไปแบบไหนดี

   คิดวนซ้ำไปมาจนหัวจะแตก ถ้าที่ผ่านมาเธอเลวกับผมบ้างสักน้อยยยยย จะไม่มานั่งเครียดขนาดนี้เลย

   เฮ้อ...

    ไหนจะบรรดาผองเพื่อนตัวดีของผมอีกไอ้คิวน่าจะตัดออกไปได้เพราะมันดูเข้าใจสุดทั้งยังรู้เรื่องทุกอย่าง แต่ไอ้เพ้นท์นี่สิแล้วไหนยังจะไอ้กล้าอีก

รายนั้นจะยอมหรือป่าว...

    "เลิกทำหน้าเป็นตูดสักพักเถอะ กูเห็นแล้วหมดอารมณ์ตั้งแต่เมื่อคืนแล้วนะ ทำไมเป็นกูแล้วมันแย่ขนาดนั้นเลยหรอ?" อชิหันมาเพียงเล็กน้อยพร้อมกับเลิกคิ้วถามขึ้น และเบี่ยงสายตากลับไปขับรถต่อ

    "เฮ้ออ..." ผมไม่ได้ตอบแต่เลือกถอนหายใจหนักๆออกไป

    เป็นมึงมันไม่ได้แย่เลย...

    ถึงตอนนี้ผมจะรู้ความรู้สึกของมันและผมก็รู้ความรู้สึกของตัวเองดีแล้ว แต่ก็อย่างว่าตัวผมยังคาราคาซังอยู่แบบนี้ จะให้มาตกลงปลงใจกันเลยก็ใช่ที่

   แค่นี้ก็เลวมากเกินไปแล้ว...

   ถึงแม้จะยังไม่ได้เป็นอะไรกันในทางสถานะ แต่ทางร่างกายนี่คงไม่ต้องพูดทุกซอกทุกมุมแล้วอ่ะเนาะ

  ความรักทำไมมันช่างยากจัง

  พอรู้สึกว่ากำลังเจอคนที่ใช่แต่คนที่ใช่สำหรับเรามันไม่ใช่คนที่เราคบอยู่นี่สิ

 

 

 

...........................

ความคิดเห็น