email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 100

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 49

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 31 มี.ค. 2564 15:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 100
แบบอักษร

รับทราบ!! เสียงตอบกลับมาจากเทคโนโลยีนาฬิกาที่ฌอนถือครองเอาไว้ และสิ้นสุดเสียงจากปลายสาย เข่าของมอแกรน และเหล่าทหารก็ร่วงลงไปกองกับพื้น แต่ละคนนั้นทราบดีว่าหลังจากกลับไปยังเมืองเอลาเน่แล้วจะเกิดอะไรขึ้น

“ท่านฌอนขอรับ ได้โปรดอภัยให้กับข้าน้อยด้วยเถอะขอรับ ข้าน้อยผิดไปแล้ว ข้าน้อยจะไม่นำตัวของใครจากหมู่บ้านนี้ไปเป็นทหารออกรบเลยสักคนขอรับ....” มอแกรนที่ร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายใคร เขาพยายามพูดพล่ามๆไปให้เยอะที่สุด เพื่อให้ฌอนนั้นเกิดความสงสาร แต่มันกลับให้ผลตรงกันข้าม

“พวกเจ้าน่ารำคาญเสียจริง... อื้ม.. เอาอย่างนี้เป็นอย่างไร ถ้าเจ้ากลับไปถึงเมืองเอลาเน่ได้แล้ว ให้ขอเข้าพบกับลิเวียธานผู้ช่วยของมีเวียผู้ดูแลร้าน The Ramdom แล้วรายงานตัวกับนาง ข้าอาจจะกลับมาทำการค้ากับเมืองเอลาเน่ก็เป็นได้...” ฌอนยิ้มออกมาอย่างโหดร้าย ในสายตาของเหล่าทหาร และมอแกรนพวกเขารู้สึกได้จากใบหน้านั้น ดวงตาคู่นั้นที่คอยจะจิกกัดได้ตลอด

“..ข้าน้อยจะทำตามขอรับ... พวกเจ้าเรียกกล่าวขอบคุณในความเมตตาท่านฌอนเร็วเข้า..” เสียงกล่าวขอบคุณฌอนดังออกมาจากปากของทหารทุกๆนายที่อยู่ตรงนี้ ไม่มีใครกล้าที่อวดเก่งเหมือนที่ผ่านมาเลย ฌอนไม่ได้สนใจอะไรพวกนั้นมาก เขาประครองตัวของสกัลป์ให้ลุกขึ้นยืน ก่อนจะเอ่ยกลับไปกับมอแกรนยาวเยียด

“..แต่ว่า.. พวกเจ้าจะต้องเดินทางไปให้ทันภายในวันพรุ่งนี้ก่อนพระอาทิตย์ตกดิน.. ถ้าไปไม่ทัน ข้าจะสั่งย้ายร้านของข้าไปยังเมืองอื่นแทน และสินค้าของข้า จะไม่มีวันเข้าเมืองของพวกเจ้าอีก... สุดท้าย ฝากบอกกับเจ้าเมือง บิดาของเจ้าด้วยว่า หมู่บ้านแห่งนี้อยู่ภายใต้การปกครองของข้า ต่อให้องค์ราชามาเองข้าก็จะไม่เกรงใจอะไรทั้งนั้น หรือถ้าไม่เชื่อจะลองดูก็ได้ ข้าเองก็อยากทำเรื่องสนุกๆอยู่บ้างเหมือนกัน”

 

จากนั้นฌอนก็ประครองสกัลหัวหน้าหมู่บ้านกลับออกไป ท่ามกลางความรู้สึกที่หลากหลายในมวลหมู่ประชาชน สกัลเองก็ออกไปกับฌอนอย่างมึนงง ก่อนออกบ้านเขายังรู้สึกหนักอกหนักใจอยู่ไม่น้อย แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้มันกลับโล่ง ภูเขาลูกใหญ่ได้ผ่านไปแล้วสำหรับหมู่บ้านแห่งนี้ แต่มันไม่ใช่สำหรับมอแกรนที่ตอนนี้กลับสั่งการให้เคลื่อนตัวออกจากหมู่บ้านแห่งนี้ให้เร็วที่สุด

 

“พวกเรารีบออกเดินทางกันได้แล้ว เราไม่มีเวลามากขนาดนั้นแล้ว...” มอแกรนเดินขึ้นไปยังภายในรถม้า ก่อนที่จะสั่งให้เดินทางในทันที ภายในใจกำลังร้อนรนว่าจะเดินทางไปทันหรือไม่ เพราะจากปกติแล้วถ้าจะเดินทางจริงๆแล้ว กว่าที่จะกลับไปยังเมืองเอลาเน่ได้ต้องใช้เวลาถึง 2 วันเต็ม แต่เวลาที่ท่านฌอนได้ให้มานั้นมันเหลือเพียงแค่ 1 วันกับอีกไม่กี่ชั่วโมงเท่านั้นเอง 

 

‘สงสัยต้องวางแผนดีๆเสียแล้ว ... เห้อ ไม่น่าหาเรื่องเข้าตัวเลยจริงๆเรา สงสัยคืนนี้คงจะไม่ได้นอนเป็นแน่แท้’ มอแกรนนึกคิดกับตัวเองในใจ คืนนี้ฟ้ามืดที่หมู่บ้านไหนเขาจะต้องเรียกหาม้าเพื่อเดินทางต่อในตอนกลางคืน เพราะม้าบนรถของเขามันจำเป็นจะต้องพักผ่อน พวกมันไม่สามารถที่จะวิ่งต่อเนื่องได้นาน 

 

รถม้าวิ่งออกไปท่ามกลางเสียงร้องเฮที่ดังลั่น ชาวบ้านทุกคนต่างก็ไม่อยากจะออกไปรบ แน่นอนว่าถ้าพวกเขาได้รับเลือกนั้นก็เท่ากับว่าพวกเขาได้ตายไปแล้ว พวกเขาเป็นเพียงแค่ชาวบ้านจะเอาอะไรสู้กับทหารที่ฝึกฝนตัวเองมาอย่างยาวนาน และชาวบ้านอย่างพวกเขาคงเป็นได้แค่ทัพแนวหน้าเพื่อตัดกำลังของศัตรูเพียงเท่านั้น

 

“พวกเราจะต้องไปขอบคุณเจ้าหนุ่มคนนั้น.. ข้าบอกแล้วว่าเขาต้องมีของดีอะไรสักอย่าง” ชาวบ้านคนหนึ่งกล่าวออกมา สาวๆในหมู่บ้านเองหลังจากที่เงยหน้าขึ้นมองฌอนด้วยสายตาที่อยากจะได้มาครองกันทั้งนั้น ถึงพวกเธอจะไม่ต้องออกรบ แต่พวกเธอก็ยังมีพี่ชาย น้องชาย พ่อที่ยังเป็นผู้ชายอยู่ และมีสิทธิ์สูงที่จะต้องออกรบ จะกล่าวว่าพ่อหนุ่มฌอนคนนี้ได้ช่วยเหลือครอบครัวนางก็ไม่ผิดแปลกอะไร

“ใช่แล้ว พวกเราควรจะเอาอะไรติดไม้ติดมือไปด้วยนะ ไปมือเปล่าก็คงจะไม่ดี...” แน่นอนว่าพวกแรกที่รีบวิ่งไปนั้น เป็นสาวๆ พวกเธอวิ่งออกไปหลังจากที่ได้ยินประโยคนี้ มันทำเอาหนุ่มในหมู่บ้านเบะปากกันเป็นแถวๆ

“เห้อ.. นอกจากน้องสเฟียร์ดอกไม้งามประจำหมู่บ้านแล้ว เจ้านั่นยังได้ใจดอกไม้ริมทางของหมู่บ้านไปอีก...ม่ายยย... ความยุติธรรมอยู่ที่ไหนกันนน” เหล่าหนุ่มๆต่างร้องเสียงดังออกมา

 

ในเวลาเดียวกันนั้นเอง ความโกลาหลขนาดใหญ่ก็เกิดขึ้นภายในเมืองเอลาเน่ และส่วนมากที่ได้รับผลกระทบมากที่สุดจะเป็นใครไปไม่ได้ นอกจากสมาคมการค้าสาขาประจำเมืองเอลาเน่ พวกเขากำลังทำการค้าขายความงามอันเป็นสินค้าที่ขายดีในลำดับต้นๆของอาณาจักร ขนาดอาณาจักรอื่นๆที่ใกล้เคียงกันยังสั่งซื้อเข้ามาเป็นจำนวนมาก

 

แต่ตอนนี้ร้าน The Random บิวตี้ กลับปิดทำการอย่างไม่มีเหตุผล และไม่มีกำหนดอีกต่างหาก มันทำให้หัวหน้าสาขาสมาคมอย่าง ‘เบสติบน์’ ได้แต่เดินไปเดินมาอยู่หน้าร้านอย่างร้อนรน ไม่นานผู้ช่วยผู้ดูแลร้านเดอร์แลนดอมอย่าง ‘ลิเวียธาน’ ก็เดินออกมาจากประตูร้านพร้อมกับป้ายขนาดประมาณ 3x1 เมตร

 

“ท่านลิเวียธานขอรับ.. ร้านจะเปิดเมื่อไหร่หรือขอรับ” เบสติบน์เอ่ยถามออกมาทันที แต่ลิเวียธานกลับไม่ตอบอะไร เธอเดินไปยังด้านข้างของร้านที่พอจะติดประกาศได้ตามคำสั่งของท่านฌอน และมีเวียที่กำลังเล่นตุ๊กตากระต่ายอยู่ด้านใน เวทมนตร์ของเธอถูกใช้ออกมา ป้ายผ้ายกตัวลอยขึ้นโดยที่มุมของป้ายผ้านั้นตึง และติดกับผนังกำแพงอย่างลงตัว ก่อนที่เธอจะเดินเข้ามาตบไหล่ของเบสติบน์ประมาณว่าให้ไปอ่านเอาเองอะไรอย่างนั้น

 

เบสติบน์ที่ยังสับสนไม่ต่างอะไรกับชาวบ้าน เหล่าลูกคุณหนูที่ให้ความสนใจกับเรื่องราวที่เกิดขึ้นนี้ต่างก็เข้ามายืน และอ่านข้อความที่ประกาศ แน่นอนว่ามันทำให้อารมณ์ของทุกคนเดือดเป็นอย่างที่สุด

 

“เจ้ามอแกรนนั่นอีกแล้วรึ สร้างปัญหาไม่หยุดจริงๆ... เตรียมคนของสมาคมการค้าของเราไว้ เราจะบุกประท้วงที่จวนของเจ้าเมือง เพื่อให้ท่านออกมาตอบ และรับผิดชอบกับเรื่องที่เกิดขึ้น... พวกเจ้าล่ะ จะไปกับพวกข้าหรือไม่”

 

เบสติบน์เอ่ยกับผู้ช่วยของตัวเอง ก่อนจะเอ่ยชวนประชาชนที่อยู่แถวนั้นให้เข้าร่วมการประท้วงในครั้งนี้ แน่นอนว่าทุกคนก็ต่างพยักหน้าตอบรับคำพูดของหัวหน้าสมาคมการค้าคนนี้ หลังจากที่อ่านข้อความแล้ว มันไม่ได้เกี่ยวกับแค่การค้าความงามอีกต่อไปแล้ว มันยังรวมถึงสินค้าอื่นๆ จากต่างที่ที่เป็นสินค้าในเครือของเดอร์แลนด์ดอมอีกหลายชนิดที่สำคัญกับตัวเมือง

 

แล้วขบวนของฝูงชนก็ได้มุ่งหน้าไปยังจวนของเจ้าเมือง แม้ทหารที่เฝ้าอยู่บริเวณนั้นยังตื่นตกใจกับกองทัพประชาชนหลายร้อยคน และไม่มีทีท่าทางว่าจะลดลงเลยแม้แต่น้อย เจ้าเมืองมอไกเกอร์เองก็กำลังกุมขมับทั้งสองข้าง ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดีด้วยความเครียด

 

พวกข้าต้องการคำอธิบาย!! พวกข้าจะไม่ไปไหนจนกว่าจะได้คำตอบ!!

 

เสียงของเหล่าประชาชนดังมาจากทางหน้าประตูจวน เจ้าเมือง และภรรยาเองก็หมดปัญญาจริงๆที่จะทำอะไร แม้แต่เหล่าขุนนางภายใต้การปกครอง พร้อมเหล่าบัณฑิตต่างก็ก้มหน้าไม่มีความเห็นใดๆเลยเกี่ยวกับเรื่องนี้

“ยังไงข้าก็คงต้องออกไปพบกับพวกเขาก่อน ส่วนพวกเจ้าคิดไปว่าจะทำยังไงให้ลูกชายของข้ากลับเมืองมาให้เร็วที่สุด ...” จากนั้นมอไกเกอร์ก็เดินลงจากที่นั่งประทับของตัวเอง เดินไปยังประตูเพื่อที่จะพบปะกับเหล่าพี่น้องประชาชน เหล่าขุนนาง และบัณฑิตเองก็เร่งมือปรึกษากันยกใหญ่

 

และเรื่องราวทั้งหมดนี้ มันเกิดขึ้นมาจากชายเพียงคนเดียว ชายผู้มีอิทธิพลเหนืออาณาจักร แม้แต่พระราชาของอาณาจักรยังต้องหวั่นเกรง ด้วยคำพูดเพียงไม่กี่ประโยคมันอาจจะทำให้เมืองเมืองนั้นล่มสลายทางการค้าได้เลยทีเดียว.. ชายผู้เป็นเจ้าของร้านเดอร์แลนด์ดอม.. ฌอน คริสเตียน..

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว