Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 20 ผู้หญิงปริศนา

ชื่อตอน : บทที่ 20 ผู้หญิงปริศนา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 31 มี.ค. 2564 15:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 20 ผู้หญิงปริศนา
แบบอักษร

ตอนนนี้ฉันกำลังเดินมาที่ร้านขายขนมที่หน้ามหาวิทยาลัย ส่วนน้ำรินเธอกำลังตามมา อาจเป็นเพราะมื้อเช้าของวันนี้แท้ๆ ที่หอมกรุ่นจนทำให้ฉันไม่สามารถทนต่อความหิวฝืนนอนต่อได้ ก็เลยตื่นมานั่งทานอาหารที่เชฟหนุ่มหล่อเป็นคนทำให้ ทั้งที่ตัวเองเรียนบ่ายแต่ตื่นมาตั้งแต่หกโมงเช้าเพื่อมานั่งกินข้าวกับผู้ชายดีมั้ยละตัวฉัน ฮ่าๆๆ

"ฉันถึงแล้ว แกถึงไหนแล้วเนี้ย โอเคๆเดี๋ยวฉันนั่งรอในร้าน"ฉันวางสายจากน้ำรินก่อนที่จะเดินเข้ามาในร้านที่ตกแต่งสไตล์วินเทจ โดยเน้นการตกแต่งที่ดูเรียบง่ายเห็นแล้วสบายตา

"สวัสดีค่ะรับอะไรดีคะคุณลูกค้า"พนักงานของร้านที่หน้าตาหน้ารักส่งยิ้มให้ฉันก่อนที่เธอจะทำหน้านิ่ง แต่เพียงแวบเดียวเท่านั้น เธอก็กลับมายิ้มแย้มเหมือนปกติ

"เอาโกโก้ปั่นแก้วนึงค่ะ"ฉันสั่งก่อนที่เธอจะจดรายการแต่เธอยังยืนนิ่งมองหน้าฉันไม่ได้เดินกลับไป

"คือคุณมีอะไรกับฉันหรือเปล่าคะ?"

"เอ่อ..คือ"เธออ้ำอึ้งเหมือนอยากจะพูดอะไรสักอย่าง แต่เหมือนผู้จัดการจะเดินมาทางฉันเธอจึงรีบขอตัวออกไป การกระทำของเธอมันทำให้ฉันยิ่งสงสัยมากยิ่งขึ้นเหมือนเธอมีอะไรจะพูดกับฉันแต่ก็ไม่สามารถพูดออกมาได้

"แกรอนานมั้ย"น้ำรินที่วิ่งหอบมาแต่ไกล นั่งลงข้างๆฉันก่อนที่จะยกแก้วโกโก้ปั่นที่ฉันสั่งไปก่อนหน้ายกขึ้นดูดอย่างรวดเร็ว

"เบาๆแกเดี๋ยวก็สำลักไปซะก่อน"ฉันส่งทิชชู่ในมือให้เธอเช็ดเหงื่อบริเวณกรอบหน้านวล นี่เธอไม่ได้ขับรถมาเหรอทำไมดูจากเหงื่อแล้วคงวิ่งมาที่ร้านแน่ๆ

"แฮ่กๆ โอ้ยเหนื่อย แกรู้ัปะว่าฉันนะวิ่งมาตั้งแต่หน้ามหาลัย ไอ้พี่ไฟมาปล่อยฉันลงแล้วก็รีบไปรับเพื่อนตัวเองให้ตายเถอะ นี่ฉันเป็นน้องสาวแท้ๆของพี่ชายฉันจริงหรือวะ เห็นเพื่อนดีกว่าน้องในไส้ของตัวเอง"น้ำรินสาธยายมาซะยกใหญ่ก่อนที่จะหันไปหอบเหนื่อยอีกครั้ง

"พี่ไฟขึ้นมากรุงเทพอีกแล้วเหรอ"ตั้งแต่ที่พี่ไฟให้ฉันไปเป็นแฟนปลอมๆให้ พี่ไฟก็หายไปพักหนึ่งแล้ววันนี้พี่แกก็กลับมาที่กรุงเทพอีกครั้ง

"อืม.. นี่ซินแกเชื่อเรื่องภูติผีป่ะ"

"อะไรของแกเนี้ย อยู่ๆก็พูดเรื่องอะไรอย่างนี้ขึ้นมา"

"นี่ถ้าฉันเล่าอะไรให้แกฟัง แกอย่าเพิ่งพูดแทรกฉัน ให้ฉันพูดให้จบก่อนโอเค๊"ฉันพยักหน้า อะไรของน้ำรินเนี้ยอยู่ๆก็พูดเรื่องนี้ขึ้นมาแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย แต่ก็เอาเถอะเห็นว่าครั้งนี้เพื่อนดูจริงจังนะ

"แกจำวันที่พี่ไฟไปหาแกที่คอนโดได้ป่ะ "ฉันพยักหน้าก่อนที่จะฟังเธอเล่าต่อ

"วันนั้นหลังจากที่ฉันกับพี่ไฟกำลังจะกลับบ้านจู่ๆก็มีผู้หญิงตัวเล็กๆคนหนึ่งเดินมาหาฉันกับพี่ไฟ บอกว่าถ้าฉันกับพี่ไฟติดไฟแดงแรกอยู่พอไฟเขียวอย่าเพิ่งออกรถให้รอสักสามนาที ถึงรถคันหลังจะบีบแตรแค่ไหนก็ห้ามออกรถจนกว่าจะครบสามนาที แล้วเธอก็เดินจากไป ฉันกับพี่ไฟก็ทำหน้างงๆอะไรของผู้หญิงคนนี้กันวะ"

"แล้วไงต่ออ่ะ"

"แกอย่าเพิ่งพูดสวนดิ ฉันก็กำลังจะเล่าต่อไง"ฉันทำมือโอเคให้เธอก่อนที่เธอจะเล่าต่อ

"พอฉันกับพี่ไฟไปถึงไฟแดงแรก ตอนไฟเขียวพี่ไฟก็กำลังจะออกรถใช่ปะ แต่ฉันก็ดันพูดขึ้นก่อนว่าจะไม่เชื่อที่ผู้หญิงคนนั้นบอกเหรอ ซึ่งตอนที่ฉันคุยกับพี่ไฟอยู่ตอนนั้นมันไฟเขียวแล้วนะเว้ยแบบคุยกันได้นาทีกว่าๆ แต่ฉันก็คุยกับพี่ไฟได้ไม่นานเพราะรถด้านหลังดันบีบแตรไล่ก่อน ฉันกับพี่ไฟก็มองหน้ากัน แบบว่าจะเชื่อผู้หญิงคนนั้นดีหรือเปล่า แต่ไอ้พี่ไฟเว้ยไม่เชื่อ แกเชื่อมั้ยว่าฉันกับพี่ไฟเจออะไร"ฉันทำหน้าตื่นเต้นตามเรื่องที่เธอพูด

"แกเจออะไรริน"

"รถคันหน้าเจอสิบล้อซอยไปทั้งคัน พังยับแบบไม่มีชิ้นดี ส่วนรถของฉันที่ขับตามหลังโดนสะเก็ดรถขูดแถบข้างๆดีนะที่ฉันกับพี่ไฟไม่เป็นอะไร แต่รถตอนนี้ก็นอนอยู่ที่อู่อ่ะ"ฉันเข้าใจแล้วว่าทำไมน้ำรินถึงได้วิ่งมา รถเข้าอู่อยู่นี่เอง

"ช่วงนี้แกก็เข้าวัดทำบุญบ้างนะ"ฉันบอกน้ำริน เธอก็พยักหน้ารับตามที่ฉันบอก

"สวัสดีค่ะ คุณลูกค้ารับอะไรเพิ่มมั้ยคะ"พนักงานคนที่ฉันบอกเดินเข้ามาก่อนที่จะถามฉันกับน้ำริน น้ำรินดูเมนูก่อนที่จะสั่ง

"เอาชาเขียวค่ะ โอ๊ะ! คุณ.. คุณนั่นเอง"น้ำรินพูดก่อนที่จะเดินเข้าไปหาพนักงานคนนั้นก่อนที่จะเดินไปจับมือของเธอ

"รินแกทำอะไรเนี้ย"

"คุณ คุณคือผู้หญิงคนนั้นใช่มั้ยคะ "

"เอ่อ...ไม่ทราบว่าคุณคือใครคะ"พนักงานคนนั้นทำหน้างงๆ เธอมองฉันทีมองน้ำรินที ดีนะที่ตอนนี้มีฉันแล้วก็น้ำรินที่เป็นลูกค้าแค่สองคน

"ก็เมื่อสัปดาห์ที่แล้ว ที่คุณเตือนฉันกับพี่ชายไงคะ คุณรู้ใช่มั้ยคะว่าวันนั้นฉันกับพี่ชายจะเจออะไร "พนักงานคนนั้นเธอทำหน้าหนักใจ ก่อนที่จะพูดให้ฉันกับน้ำรินเดินตามเธอไปด้านหลังของร้าน ฉันก็ได้แต่เดินตามเธอไปแบบงงๆ

"ฉันชื่อใบบัวค่ะ"เธอแนะนำชื่อของตัวเอง

"ฉันหนูซิน ส่วนนี่น้ำรินค่ะ"

"เอ่อ...พวกคุณอายุเท่าไหร่คะ คือฉันไม่รู้ว่าจะต้องเรียกพวกคุณว่ายังไง"ใบบัวเธอพูดออกมาด้วยท่าทางนอบน้อม

"พวกเราเป็นนักศึกษาชั้นปีที่ 2 ค่ะ"

"'งั้นพวกคุณก็เป็นน้องของฉันสิคะ ฉันเรียนปี 3 แล้วค่ะ"ใบบัวพูด ถ้าฉันไม่รู้อายุของเธอ ฉันคงคิดว่าเธออายุน้อยกว่าฉันแน่ๆ เพราะเธอหน้าเด็กมากๆ ถามรูปร่างเธอยังดูดีมากๆอีกด้วย

"งั้นพวกหนูต้องเรียกพี่ว่าพี่ใบบัว โอเคมั้ยคะ"ฉันพูดออกไปเธอพยักหน้าให้ก่อนที่จะยิ้มน้อยๆ ยิ่งยิ้มเธอยิ่งน่ารัก

"พี่ใบบัวคะ วันนั้นรินต้องขอบคุณพี่มากๆเลยนะคะ ถ้าพี่ไม่เตือนรินกับพี่ชาย รินอาจจะไม่ได้ยืนอยู่ตรงนี้แล้ว"เธอไม่ได้พูดอะไร แต่สายตาเธอกลับมองมาที่ฉัน เหมือนเธอต้องการที่จะบอกอะไรสักอย่าง

"หนูซินจ๊ะ"

"คะ??"

"ถ้าพี่บอกอะไรเราไป พี่อยากให้เราเชื่อ ถึงแม้ว่ามันอาจจะดูงมงายหรือดูบ้าบอมากๆ "แค่พี่พูดเกริ่นมาขนาดนี้ถ้าฉันไม่เชื่อคงบ้ามากๆเพราะดูจากกรณีของน้ำรินสิ พี่ใบบัวยังรู้เลยว่าอะไรจะเกิดขึ้น

"พี่ใบบัวพูดมาเลยค่ะ"

"ช่วงวันสองวันนี้เราพยายามอย่าอยู่คนเดียวเด็ดขาด ไปไหนต้องไปสอง คือพี่บอกว่าเราต้องมีเพื่อนไปด้วย"

"เรื่องร้ายแรงขนาดนั้นเลยเหรอคะ"พี่ใบบัวพยักหน้า ฉันยิ่งใจแป้วไปกันใหญ่

"เรื่องนี้มันถึงชีวิตเลยเหรอคะ"น้ำรินเธอพูดก่อนที่จะกุมมือของฉันเอาไว้ พี่ใบบัวก้มหน้าลงเธอคงลำบากใจที่จะพูดออกมา ฉันกับน้ำรินนั่งคุยกับพี่ใบบัวได้ไม่นานเธอก็ขอออกไปรับลูกค้า

"ซิน.. แกให้ฉันไปนอนเป็นเพื่อนดีกว่า ฉันไม่รู้หรอกนะว่าเรื่องที่พี่ใบบัวบอกมันจะเป็นอย่างที่เธอพูดมั้ย แต่ฉันไม่อยากให้แกเสี่ยงในช่วงนี้"

"ฉันขอคุยกับพี่น้ำเมฆก่อนนะ ฉันรับรองว่าจะพยายามไม่อยู่คนเดียว"

"แกอย่าพยายามแต่!!แกต้องห้ามอยู่คนเดียวเด็ดขาด แกเชื่อฉันเถอะนะซินเชื่อที่พี่ใบบัวแกพูดเถอะ แกไม่เห็นเหรอที่ฉันกับพี่ไฟรอดมาจนถึงทุกวันนี้ก็เพราะพี่ใบบัวนะเว้ย"น้ำรินพยายามอ้อนวอนฉันให้เชื่อตามที่พี่ใบบัวบอก ที่จริงไม่ใช่ว่าฉันไม่เชื่อนะแค่ตอนนี้ฉันกำลังอึ้งกับเรื่องที่ได้รับรู้ว่าตัวเองอาจตกอยู่ในอันตราย ยิ่งไปกว่านั้นฉันยังเจอกับผู้หญิงแปลกหน้าที่เธอสามารถมองเห็นอนาคตของฉัน

 

 

 

 

 

 

 

**ช่วงนี้สิ้นเดือนมีใครอยากกินมาม่าเหมือนไรท์บ้าง เอาเป็นว่าเรามากินมาม่าต้มยำน้ำขลุกขลิกไปพร้อมๆกันดีกว่าเนอะ😂😂 ไรท์อาจจะอัพช้านะคะ ปวดตามาก คงต้องได้พักแบบจริงจังสักที***

ความคิดเห็น