email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : EP01

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 39

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 03 เม.ย. 2564 01:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP01
แบบอักษร

"ไม่ให้พี่ไปส่งเราจริงๆหรอ"

 

"ไม่เป็นไรพี่พีช'พรีมไปเองได้จริงๆ'​อีกอย่างพี่พีชก็ต้องรีบไปมหาลัยด้วยไม่ใช่หรอค่ะ"

 

"แต่ว่า ?"

 

"ไม่ต้องแต่แล้วค่าาา​"

 

"ถ้าอย่างนั้นเอาไว้เจอกันตอนเย็น​ที่บ้านนะพรีม"

ก่อนจะเดินออกจากบ้านไป พีชได้ส่งจุ๊บ​เบาๆเข้ามาที่แก้มเนียน​ของน้องสาวอย่างนึกเอ็นดู

 

พีชและพรีมไม่รู้เลยว่าหลังจากนี้ไปจะเกิดอะไรขึ้นกับพวกเขาทั้งสองคน ไลท์ได้แต่ขอภาวนา​ให้พวกเขาทั้งคู่ได้พบเจอแต่สิ่งดีๆหากมีอุปศักดิ์​ใดก็ขอให้ก้าวผ่านมันไปให้ได้...

 

วันนี้ก็เป็นอีกวันที่พรีมเดินทางมาโรงเรียนด้วยรถ​ประจำทาง สายตาของเด็กสาววัย17มองออกไปข้างนอกประตู​บานหน้าต่างของรถเมย์​ พรีมไม่ได้จะชื่นชมหรือยินดีกับบรรยากาศ​รถติดที่มีแต่ฝุ่นควัน​ลอยฟุ้ง​เต็ม​ท้องถนนไปหมดแบบนี้ เขาแค่เพียงนั่งเหม่อ​และคิดอะไรไปเลื่อย​เปลื่อย​ก็เท่านั้น

 

พรีมนั่งเหม่ออยู่อย่างนั้นเป็นเวลานาน นานจนไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังมีคนแอบจ้องมองดูเขาอยู่ สายตาคู่ที่จ้องมองมาทางเด็กหญิงนั้น มันดู​โรคจิต​บวกกับความโหยกระหาย​ ไลท์เองก็หาคำพูดมาอธิบายให้ไม่ถูก ในแววตาสีดำสนิท​ที่ว่า มันดูดุดันและก้าวร้าว​เต็ม​เปลี่ยมไปด้วยความแค้นฝังลึกอยู่ภายใต้​ความเจ็บ​ปวดอย่างหาที่เปรียบไม่ได้

 

พรีมรู้สึกตัวอีกครั้งเมื่อกระเป๋ารถเมล์​บอกกับตนว่ารถประจำทางที่ตนนั่งมานั้นได้ขับออกมาจนถึงปลายทางแล้ว(สุดสาย)​ นั่นจึงทำให้รู้ว่าเด็กหญิง​ได้นั่งรถเลยป้ายที่ตนจะลงมาหลายป้ายแล้ว พรีมทำอะไรไม่ได้นอกเสียจากต้องเดินลงจากรถแล้วหาทางกลับไปที่โรงเรียนให้ได้

เด็กสาวมองไปรอบๆตัวเองหลังจากที่ลงมาจากรถ สถานที่นี้มันดูไม่คุ้นหูคุ้นตาเอาเสียเลยแถมยังดูเปลี่ยวอีกด้วย อยู่ๆในใจของเด็กสาวก็รู้สึกนึกกลัวขึ้นมา

 

 

7.00น.

ผมเดินทางมาถึงมหาลัยด้วยรถมีโอคู่ใจของผม ผมบอกกับน้องสาวว่าผมเรียนอยู่ที่นี่ แต่ความจริงมันหน้ากลัวกว่าคำโกหกที่ผมบอกกับน้องพรีมไป ความจริงคือผมไม่ได้เรียนอยู่ที่นี่ตั้งแต่แรกแล้ว ผมมาสถานที่แห่งนี้เพียงเพื่อมาทำงานก็เท่านั้น ร้าน FF coffee คือที่ทำงานของผม มันตั้งอยู่ติดกับตึกวิศวกรรม​ คณะที่ผมอยากเรียนมากที่สุดแต่ก็ไม่มีปัญญาพอที่จะหาเงินมาจ่ายค่าเทอมแพงแสนแพงนั้นได้ ทำได้แค่แอบมองดูคนอื่นที่เขามีเงินเรียนกัน ชุดช็อปที่พวกเด็กวิศวะสวมใส่นั้นมันดูเท่ห์​เอามากๆพอเห็นแล้วก็อดที่จะอิจฉา​ไม่ได้

 

พีชทำงานอยู่ที่ffได้เดือนกว่าๆแล้ว ด้วยความเมตตา​จากพี่พลเจ้าของร้านที่รับเขาเข้ามาทำงาน

เมื่อสองเดือนก่อนพลทำกระเป๋าสตางค์​หล่นหายและเป็นพีชเองที่เก็บกระเป๋านั้นได้และส่งมันคืนมาให้กับเจ้าของ ทุกอย่างที่อยู่ภายในกระเป๋า​ไม่มีอะไรขาดหรือหายไปมันยังคงอยู่ครบทั้งหมด เหตุการณ์​นี้มันทำให้พลซึ้งใจมาก พลจึงได้ชวนพีชมาทำงานด้วยกันที่ร้านและเอ็นดูเด็กคนนี้มากเป็นพิเศษ​ รักมากเอ็นดูมากจนเจ้าตัวไม่รู้เลยว่าความเอ็นดูนี้มันทำให้เด็กคนอื่นๆในร้านหมั่นไส้​และไม่ชอบขี้หน้าพีชเอามากๆ

 

"วันนี้หลังเลิกงาน​พีชมีธุระไปไหนต่อไหม'ถ้าไม่มีพี่ว่าจะชวนเราไปกินข้าวเป็นเพื่อนหน่อย'​กินคนเดียวมันเหงาหนะ" พลยิ้มกว้างให้คู่สนทนา​

 

ที่จริงก็เห็นพลกินข้าวอยู่คนเดียวเป็นประจำก็ไม่เห็นจะว่าเหงาซักที หรือว่าเขาคิดอะไรอยู่กันแน่นะ

 

"เออคือ..."

 

ในใจพีชก็อยากจะบอกปัดกับอีกคนไปตรงๆเลยว่าตัวเองนั้นจะรีบกลับบ้านเพื่อที่จะไปหาน้องสาวที่คงกำลังรอกินข้าวเย็นกับตนอยู่ แต่ด้วยความที่เกรงใจอีกคนที่อุตส่าห์​เอ่ยชวนออกมาตรง ๆซะขนาดนี้ ถ้าจะบอกปฏิเสธ​ไปก็ดูจะเป็นการไม่ให้เกียรติ​และเสียมารยาท​กับผู้มีพระคุณ​เอามาก ๆ เขาเลยได้แต่ตอบตกลงและจะไปกินข้าวเย็นเป็นเพื่อนพล

'รีบๆไปรีบๆกลับคงไม่เป็นไรหรอกมั้ง'​พีชบ่นกับตัวเองอยู่ในใจ

 

โพรงหญ้า​ข้างทางที่ไร้ซึ่ง​รถสัญจร​ในเวลานี้ มีเด็กสาวกำลังถูกกดขี่​ข่มเหง​จากเพศชายใจบาปคนหนึ่ง มันกำลังฉีกทึ่ง​เสื้อ​ผ้าของเธอออกจากเรือนร่างขาวให้ขาดออกจากกัน มือทั้งสองของเด็กสาวปัดป้องจากการกระทำหยาบของอีกคนให้หลุดพ้น แต่มันก็ไม่ได้ช่วยทำให้อะไรดีขึ้นมาเลย ซ้ำยังทำให้ไอ้ชั่วนั่นมันหงุดหงิดมากขึ้นไปอีกด้วย

 

"ทำอะไรหนะ'หยุดนะ" เสียงปริศนา​ดังขึ้นข้างหลังของไอ้คนที่กำลังทำชั่ว

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น