ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 26

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 07 เม.ย. 2564 13:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 26
แบบอักษร

 

 

 

" ฮ่าฮ่าฮ่า ทางนี้ๆ "

 

" มาจับให้ได้สิ ฮ่าฮ่า "

 

" ย้าาา เตรียมตัวซ่ะ "

 

" ฮ่าฮ่าฮ่า "

 

ทันทีที่เปิดประตูรั้วเข้ามาภายใน เสียงหัวเราะใสสายหนึ่งก็ดังขึ้น ผมมองไปยังกลุ่มเด็กหกเจ็ดขวบชายหญิงห้าหกคนที่กำลังเล่นวิ่งไล่จับกันอย่างสนุกสนาน จนยากที่จะละสายตา

 

 

 

' พี่ซินๆช่วยหนูด้วย ' เด็กสาวตัวน้อยวัยแปดขวบทำผมทรงซาลาเปาวิ่งเข้ามาหลบหลังผมก่อนจะตามมาด้วยเด็กชายหญิงวัยไล่เลี่ยกันอีกสี่คน

 

' กาลขี้โกง ไปหลบหลังพี่ซินไม่ได้นะ ' เด็กชายที่เข้ามาถึงก่อนพูดพลางอมลมจนแก้มป่อง

 

' แบร่~ภูจับไม่ได้ละสิ ฮ่าฮ่าฮ่า ' เด็กหญิงแลบลิ้นปลิ้นตาก่อนจะหัวเราะอย่าชอบใจ

 

' เดี๋ยวเถอะจะจับให้ดู ' เด็กชายพูดพร้อมวิ่งเข้าหา เด็กหญิงที่เห็นว่าอีกฝ่ายเข้ามาใกล้แล้วก็ออกตัววิ่ง

 

' หยุดเดี๋ยวนี้นะ '

 

' จ้างให้ก็ไม่หยุดฮ่าฮ่า '

 

ทั้งสองวิ่งวนอยู่รอบผมเป็นสิบรอบก่อนที่ผมจะจับทั้งสองไว้เพราะเริ่มจะมึนหัว

 

' เอาล่ะๆพอได้แล้ว แล้วนี่แม่ใหญ่ไปไหน? ' ผมในวัยสิบสองเอ่ยปรามพลางถามเมื่อเห็นน้องทั้งสองยอมหยุด

 

' แม่ใหญ่ทำอาหารอยู่ค่ะ เลยให้พวกเราออกมาเล่นกันก่อน ' น้องกาลตอบตามด้วยแรงพยักหน้าจากทุกคน

 

' พี่ซินเป็นยังไงบ้างครับเหนื่อยไหมที่โรงเรียน ' เด็กชายท่าทางขี้อายอีกคนก้าวมาข้างหน้าถาม

 

' ไม่เลยครับ ขอบคุณนะครับเพทายที่เป็นห่วงพี่ ' ผมตอบกลับพร้อมลูบหัวเจ้าตัวอย่างเอ็นดู

 

' นี่ครับ...ผมให้ ' น้องทำท่าประหม่าเล็กน้อยก่อนจะยื่นดอกหญ้าให้กับผม ผมยิ้มให้กับความน่ารักของน้องรับดอกหญ้านั้นไว้ ใบหน้าเล็กขึ้นริ้วแดงจากความเขินมือไม้อยู่ไม่เป็นสุกบิดตัวไปมาด้วยความน่ารัก

 

แรงกระตุกเสื้อทำให้ผมหันไปมอง เป็นน้องกาลที่ยังคงยืนมองตาแป๋ว ผมยกยิ้มมุมปากพลางทำเสแสร้งไม่รับรู้จนน้องทำหน้ามุ่ย

 

' ฮึฮึ โอเคๆ อยากได้อะไรครับ ' ผมก้มลงไปหาน้องเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายอมลมจนแก้มแดง

 

น้องกาลยิ้มแก้มปริอย่างถูกใจเข้ามาจุ๊บเบาๆตรงแก้มผมก่อนจะผงะ

 

' ชื่นใจ~' เด็กน้อยแย้มยิ้มมีความสุขจนอดไม่ได้ที่จะยิ้มตาม

 

' งืออ เหมยเองก็อยากหอมพี่ซินบ้าง ' ยิ้มให้กับเด็กหญิงอีกคนก่อนจะยื่นหน้าให้อีกฝ่ายทำตามใจ

 

' น้องเหมย วันนี้คุณลุงเปิดโรงฝึกรึเปล่าครับ '

 

' วันนี้คุณพ่อเปิดค่ะ ยังบอกอีกว่าเตรียมพร้อมสำหรับพี่ซินเสมอ '

 

' ขอบคุณครับ '

 

โครก~

 

เสียงร้องของอะไรบางอย่างดังขึ้น พวกเราหันไปมองที่มาของเสียงก็พบกับเด็กชายที่ยืนหน้าแดงยกมือเกาท้ายทอยพลางหัวเราะแห้ง

 

' แหะ แหะ กรหิวแล้วล่ะ '

 

' ฮ่าฮ่าฮ่า งั้นเราเข้าไปข้างในกันเถอะ ป่านนี้แม่ใหญ่คงทำกับข้าวอร่อยๆรอแล้ว "

 

' ค่า/ครับ ' ทุกคนตอบรับก่อนจะกรูเข้ามาจูงมือดันหลังล้อมตัวผมเดินเข้าไปข้างในพร้อมเสียงหัวเราะที่ดังตลอดทาง

 

 

 

 

" น้องเรน... "

 

" เด็กดีครับ "

 

ภาพความทรงจำในอดีตแทรกซ้อนทับเข้ามาในหัวจนรู้สึกถึงความร้อนแผ่วตรงขอบตา ผมกระพริบตาเร็วๆเพื่อกดกลั้นมันไว้ หันไปส่ายหัวบอกไม่เป็นไรคุณป๊ะป๋าที่ทำหน้าเป็นห่วงอยู่ข้างๆ

 

" เราเข้าไปกันเถอะครับ " คุณป๊ะป๋ามีสีหน้าลำบากใจเล็กน้อยแต่ก็ยอมทำตามที่ผมบอก

 

 

 

 

" สวัสดีค่ะท่านเอเดน " หญิงสาววัยกลางคนออกมาทักทายด้วยรอยยิ้ม คุณป๊ะป๋าพยักหน้าเป็นการรับไหว้ก่อนที่เธอจะหันมาหาผม

 

" สวัสดีค่ะคุณหนูเรน ไม่คิดว่าจะสวยเหมือนแม่ขนาดนี้ " เธอทักทายผมด้วยรอยยิ้มจริงใจก่อนใบหน้าจะหมองลงเล็กน้อยในประโยคหลัง

 

" ขอบคุญครับคุณป้าเนตร " ผมยิ้มขอบคุณจนเธอมีสีหน้าดีขึ้น

 

" ว่าแต่วันนี้ขนอะไรมาเยอะแยะคะเนี่ย ของเมื่อครั้งก่อนยังไม่หมดเลยค่ะ " เธอพูดเมื่อมองออกไปนอกรั้วก็เจอเข้ากับรถขนขนาดใหญ่กว่าสามคันที่ถูกห้อมล้อมไปด้วยเด็กๆ

 

" น้องเรนเขาน่ะ " เอเดนกล่าวเสียงเรียบเพยิบหน้าไปทางลูกชาย ดวงเนตรเมื่อรู้แบบนั้นก็อดไม่ได้ที่จะอมยิ้มเอ็นดู

 

" ขอบคุณนะคะ เด็กๆต้องดีใจมากแน่ๆเลย " เธอขอบคุณผมอย่างอ่อนโยน

 

ป้าเนตรหรือพี่เนตร ลูกสาวของแม่ใหญ่ที่มารับช่วงต่อดูแลบ้านบริพัตร ผมเคยเจอเธออยู่หลายครั้งเพราะพี่เนตรย้ายไปอยู่กับพ่อของเธอที่หย่าร้างกับแม่ใหญ่ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังคงกลับมาเยื่ยมพร้อมของฝากเล็กๆน้อยๆที่ทำให้ทุกคนมีความสุข

 

" เด็กๆจ๊ะ มาขอบคุณท่านเอเดนกับคุณหนูเร็ว " พี่เนตรกวักมือเรียก เด็กๆที่ได้ยินก็ต่างพากันจับมือวิ่งมาโดยเร็ว

 

" อย่าวิ่งสิเดี๋ยวก็ล้มหรอก " พี่เนตรเอ่ยปรามพลางส่ายหัวยิ้มๆ

 

ผมมองกลุ่มเด็กกว่าสามสิบคนตรงหน้าที่ยืนมองตาใสก่อนทุกคนจะพร้อมใจกันยิ้มกว้าง

 

" ขอบคุณครับ/ค่ะ " เสียงดังฟังชัด

 

" ฟรังบอกให้คนขนของลงมา "

 

" ครับคุณหนู "

 

ทันทีที่ของถูกขนลงมา ของเล่น หนังสือ หรืออาหารก็ถูกจับจองอย่างรวดเร็ว ผมยิ้มให้กับภาพตรงหน้า นานแค่ไหนแล้วนะ...รอยยิ้มของเด็กๆ

 

" งือ...คือว่า... " ผมมองเด็กน้อยที่ยืนหน้าแดงทำตัวไม่ถูกไม่รู้จะเริ่มต้นยังไงตรงหน้าโดยในอกกอดกระชับหนังสือนิทานเรื่องลูกหมูสามตัวไว้แน่น

 

" พี่เรน "

 

" ครับ? " เด็กชายทำหน้างงกับชื่อที่ไม่คุ้นเคย

 

" เรียกว่าพี่เรนก่อน เดี๋ยวจะอ่านให้ฟัง "

 

เมื่อได้ฟังคำชี้แจง เด็กน้อยก็เผยยิ้มร่าออกมาทันทีพร้อมเข้าไปกอดแขนพี่สาว(?)คนสวยพลางเขย่าเบาๆ ลืมคนหน้ากลัวทั้งหลายที่อยู่โดยรอบ

 

" ฮะพี่เรน "

 

" อ่านให้หนูฟังด้วย / พี่ครับผมเองก็อยากฟัง " ไม่นานร่างของเรนก็ถูกรายล้อมไปด้วยเด็กๆจนเจ้าตัวต้องถอนหายใจ

 

 

 

ตอนนี้สนามหญ้าใต้ต้นไม้ใหญ่ถูกปูด้วยฟูกหนานุ่มโดยมีร่างบางเป็นจุดศูนย์กลางนั่งอ่านหนังสือเรื่องแล้วเรื่องเล่าที่เด็กๆต้องการอย่างไม่อิดออดสร้างความเอ็ดดูและรอยยิ้มจากเหล่าบอดี้การ์ดและผู้คนรอบด้าน

 

" เด็กๆดูชอบใจมากเลยนะคะ ที่ได้คุณหนูมาเล่านิทานให้ฟัง " ดวงเนตรวางถ้วยกาแฟไว้บนโต๊ะส่งยิ้มออกไปนอกหน้าต่างที่มีชายร่างสูงยืนมองอยู่เช่นกัน

 

นัยน์ตาคมที่ไม่ว่าใครก็ต่างหวาดกลัวตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความอ่อนโยนอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน ดวงเนตรเผลอยิ้มตามนึกเอ็นดูสองพ่อลูกจากใจจริง

 

" น้องเรนมีความสุขฉันก็ดีใจแล้ว " น้ำเสียงที่ใช้แสดงถึงความดีใจอย่างที่ปากว่า หันหลังกลับมาทิ้งตัวลงบนโซฟายกกาแฟขึ้นจิบ

 

" แล้วช่วงนี้เจ้าพวกนั้นมารึเปล่า "

 

" ค่ะ พวกน้องเหมยน้องภูเองก็กลับมาเยี่ยมที่นี่บ่อยๆ ล่าสุดก็ขนกันมาแบบนี้ล่ะค่ะ " เธอพูดไปหัวเราะไปเมื่อคิดถึงเรื่องไม่กี่วันก่อน ที่ตื่นขึ้นมาตอนเช้าก็เจอเข้ากับรถขนขนาดใหญ่สองคันพร้อมร่างของผู้มาเยือนสามคนยืนยิ้มโบกมืออยู่หน้ารั้วกั้น

 

" อืมดีแล้ว "

 

" แต่ว่ามีอีกคนนะคะที่คอยช่วยเหลือ " ดวงเนตรว่าเหมือนพึ่งนึกขึ้นได้ทำให้ร่างสูงเหลือบตามองพลางเลิกคิ้ว

 

" สมัยก่อนเหมือนฉันจะเคยเห็นเขามาคอยรับคอยส่งน้องซินตอนไปทำงานบ่อยๆนะคะ โดนน้องซินปฏิเสธขอไปเองก็ไม่ยอมจนต้องไปด้วยทุกที ฮือ...รู้สึกจะชื่อ... "

 

" ภาคิน ดาเรว " ร่างสูงเอ่ยเสียงเรียบตามแบบฉบับ

 

" ใช่ค่ะๆ คนนั้นล่ะค่ะ ฉันเคยเห็นในทีวีถ้าจำไม่ผิดตอนนี้เขาคงยศใหญ่พอตัว "

 

" อา... " ยศใหญ่พอตัวเลยล่ะ ผู้บัญชาการFBI พ่วงด้วยตำแหน่งหัวหน้าหน่วยพิเศษแทนคุณซิน...

 

 

 

" พี่เรนไว้มาอีกนะครับ/คะ " เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วมารู้ตัวอีกทีก็บ่ายกว่าแล้วเรนจึงออกปากชวนคุณป๊ะป๋ากลับขืนปล่อยช้ากว่านี้คงจะไปไม่ทันเวลานัด ยิ่งคุณป๊ะป๋าไม่คิดจะขัดความสุขเขาอยู่ด้วย

 

ส่งยิ้มบางโบกมือตอบน้องๆก้าวขึ้นรถไปพร้อมคุณป๊ะป๋าก่อนรถจะออกตัว

 

" มีความสุขรึเปล่าครับ "

 

" ก็...ไม่เลวครับ "

 

" ไว้ป๊ะป๋าพามาอีกดีไหมครับ "

 

" ถึงป๊ะป๋าไม่พามาผมก็มาเองได้น่า "

 

" ฮึๆ "

 

 

 

 

บรรยากาศในคํ่าคืนอันเงียบสงบดูครึกครื้นขึ้นถนัดตาเมื่อรถแล่นเข้าสู่บริเวณสถานที่จัดงานโดยมีรถตระกูลไอเซนการ์ดเป็นผู้นำขบวน

 

ส่วนรถที่พวกผมนั่งมาด้วยก็แน่นอนว่าเป็นรถของคุณลุงเอเดรียนเพื่อลดึวามวุ่นวายที่อาจจะเกิดขึ้น

 

" นี่ หน้ากาก " ทันทีที่รถหยุดลงคุณลุงเอเดรียนก็ยื่นหน้ากากสีดำมาให้ ผมรับหน้ากากสีดำลายผีเสื้อจากเซนมาใส่ซึ่งมันพอดีมากจนอดแปลกใจไม่ได้ว่าถูกทำขึ้นมาเฉพาะ

 

" งั้นเราไปกันเถอะ "

 

 

 

" ขอดูบัตรด้วยครับ " พนักงานชายสวมหน้ากากเดินเข้ามาบอกก่อนที่พวกคุณป๊ะป๋าจะชูบัตรเข้าร่วม ีอีกฝ่ายชะงักไปเล็กน้อยกับบัตรสีดำที่มีเพียงสิบสองใบเท่านั้นและตอนนี้อยู่ตรงหน้าเขาถึงห้าใบ

 

" เชิญตามกระผมมาทางนี้ครับ " อีกฝ่ายโค้งตัวผายมือพร้อมเดินนําขึ้นไปชั้นบนสุดท่ามกลางความตกตะลึงระคนสงสัยของผู้ร่วมงานประมูลโดยทุกคนต่างคิดเป็นเสียงเดียวกันว่า ' พวกเขาคือใครกัน?! '

 

 

 

สอบเสร็จแล้ววววววววววววววววววววว

 

 

ความคิดเห็น