ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

EP.25 กลั่นแกล้ง

ชื่อตอน : EP.25 กลั่นแกล้ง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 57.1k

ความคิดเห็น : 64

ปรับปรุงล่าสุด : 05 เม.ย. 2564 04:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 5,200
× 0
× 0
แชร์ :
EP.25 กลั่นแกล้ง
แบบอักษร

EP.25

 

ร่างอรชรนั่งลงเก้าอี้ได้ไม่ถึงห้านาทีเสียงร้องฮือฮาของผู้คนในร้านก็ดังขึ้น เรียกความสนใจจากลิดาให้ละสายตาจากจานเนื้อ จานผัก ที่เพิ่งไปตักมาวางบนโต๊ะ เงยหน้าขึ้นชะเง้อคอมองด้วยความอยากรู้

 

ชายชุดดำใบหน้านิ่งจำนวนหกคนอำนวยความสะดวกให้เจ้าของร่างสูง ผู้มีใบหน้าหล่อเหลาซ่อนสายตาคมกริบไว้ภายใต้แว่นตาสีเทาอ่อน 

 

ชายหนุ่มจะรู้ตัวบ้างหรือเปล่าว่าทั้งใบหน้าและแว่นตาเสริมแรงดึงดูดนั้น ยิ่งทำให้ผู้หญิงในร้านสะกิดกันมองตามตาเป็นมัน ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าหัวใจดวงน้อยกำลังเต้นแรงเมื่อเผลอประสานสายตา มองลึกเข้าไปผ่านแว่นกระจกคู่นั้น ราวกับพระเอกมาเฟียหลุดมาจากโลกของนิยาย

 

"จะมองอีกนานไหม" ลิดาสะดุ้งตัวหลุดจากภวังค์ความคิด แหงนคอขึ้นมองใบหน้าหล่อ ร่างกายทำหน้าที่ดันตัวลุกขึ้นยืนตามมารยาทเมื่อผู้ใหญ่มาถึงหลังได้สติ

 

"คุณจะทานโต๊ะไหนคะ ให้หนูช่วยไปเลือกเนื้อให้ไหม"

 

"ไล่?"

 

"ไม่ใช่ค่ะๆ คือโต๊ะนี้หนูนั่งกับพี่ปั้นพี่รหัสของหนู" สายตาคมกริบเลื่อนมองเด็กหนุ่มหน้าตาดีซึ่งนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม กระทั่งข้าวปั้นจำได้ว่าครูซเป็นอาจารย์ที่มหาลัยก็รีบลนลานยกมือไหว้อย่างนอบน้อม

 

"สวัสดีครับอาจารย์"

 

"ฉันจะนั่งโต๊ะนี้" ครูซเมินเฉย หันมาบอกลิดาแทนการรับไหว้ข้าวปั้น มารยาทที่ดีของเด็กหนุ่มไม่สามารถเรียกความเอ็นดูจากเขาได้เลยแม้แต่ปลายเล็บ บุคคลใดไม่พึงประสงค์ก็เป็นดั่งธาตุอากาศ

 

"จะดีเหรอคะ" ลิดาหน้าเก้อหลังมองพฤติกรรมไร้มารยาทของคนตัวโต จะต่อว่าหรือตักเตือนก็ไม่กล้า เพราะยังต้องพึ่งพาอาศัยเขาอยู่สักระยะ

 

"ฉันมีหน้าที่ตอบเธอหรือไง"

 

"..." เด็กสาวส่ายหน้าน้อยๆเป็นคำตอบ ก่อนโน้มตัวไปหยิบกระเป๋าสะพายข้างบนเก้าอี้ เพื่อขยับตำแหน่งให้คนตัวโตได้นั่งลง

 

สายตาคมกริบปรายตามองเล็กน้อย พยักหน้าให้พายุนั่งประกบข้างข้าวปั้น ซึ่งเขาเป็นฝ่ายนั่งตรงข้ามกับเด็กหนุ่ม มีลิดานั่งอยู่ข้างๆอย่างเลี่ยงไม่ได้

 

แม้บรรยากาศบนโต๊ะจะค่อนข้างอึดอัดเล็กน้อย ทว่าเด็กสาวก็สามารถชวนทั้งสามหนุ่มสนทนาได้โดยไม่ให้บนโต๊ะเงียบเชียบจนเกินไป ระหว่างนั้นก็มีเสียงซุบซิบถึงมาเฟียหนุ่มเป็นระยะ

 

"อาจารย์ครูซใช่ไหมมึง ทำไมออร่าหลัวขนาดนี้"

 

"ตอนเดินเข้ามาในร้านนึกว่ามาเฟียมาเยือนถิ่น"

 

"เหมือนดาราฮอลลีวูดกำลังเดินบนพรมแดงมากกว่า"

 

"น้องปั้นจ๋า พี่ขอกรี๊ดอาจารย์ครูซก่อนนะ หล่อจนขาสั่นไม่ไหวแล้ว"

 

"น้องไปเป็นของแกตอนไหนจ๊ะ"

 

"เออน่า... ว่าแต่น้องผู้หญิงเป็นใครเหรอ ทำไมแต้มบุญสูงจัง อิจฉามากลูก มาให้แม่สิงสักนาทีเถอะมา"

 

"พี่พายุจะกลับภูเก็ตวันไหนคะ หนูขอไปเที่ยวด้วยสิ ได้ข่าวว่าทะเลทางภาคใต้มีแต่ทะเลสวยๆ" ลิดาได้ยินประโยคสนทนาของเหล่านักศึกษาผู้หญิงพอจับใจความได้ แต่เลือกเมินเฉย

 

"ขออนุญาตนายยังล่ะ" เป็นประโยคคำถามเชิงตักเตือนว่าควรเอ่ยขอผู้เป็นเจ้าของสัญญาเสียก่อน ขืนปล่อยให้เด็กสาวเดินทางไปสุ่มสี่สุ่มห้ามีหวังเจ้านายได้ยิงกบาลเขาแน่

 

"แฮ่ ยังค่ะ" รอยยิ้มแห้งๆปรากฏขึ้นบนใบหน้าจิ้มลิ้ม พลางกลอกตามองคนตัวโตซึ่งนั่งเคร่งขรึม ไม่มีทีท่าว่าจะแตะอาหารบนโต๊ะ ไม่ช่วยย่างเนื้อหมูแม้แต่ชิ้นเดียว

 

เธอละความสนใจมาหาพี่รหัสเพื่อสนทนาต่อ หลังจากบทพูดคุยหยุดชะงักลงในตอนที่พายุแทรกขึ้นก่อนหน้านี้ ดูเหมือนว่าข้าวปั้นจะยังคงนิ่งไม่แสดงท่าทีเบื่อหน่ายหรืออึดอัดแต่อย่างใด หรือนั่นอาจจะเป็นบุคลิกแต่เดิมทีของเขาเอง

 

"แล้วหนูต้องเตรียมตัวอะไรบ้างคะพี่ปั้น ...สุกแล้วๆ" ลิดาถามข้าวปั้นประโยคแรก ก่อนมองเนื้อหมูที่เริ่มสุกบนกระทะปิ้งย่าง ท่าทีตื่นเต้นเหมือนเด็กของเธอทำให้ข้าวปั้นหลุดขำ แต่เป็นอันต้องรีบดึงหน้าเรียบเมื่อเห็นสายตานิ่งจากบุคคลฝั่งตรงข้าม หรี่ตาลงเหมือนกำลังคาดโทษ ทั้งที่เขาไม่ได้ทำอะไรผิดเลยสักนิด

 

"ทางสาขาจะจัดกิจกรรมรับน้องสัปดาห์หน้านะ ปีนี้อาจจะช้ากว่าปีที่แล้ว" ข้าวปั้นบอกข่าวรุ่นน้องเสียงเรียบ ยิ่งอยู่ต่อหน้าอาจารย์ยิ่งต้องวางท่าทีให้สงบเสงี่ยม

 

"จะมีรุ่นพี่ทุกชั้นปีไปร่วมด้วยใช่ไหมคะ" ต่างจากลิดาที่แสดงอาการตื่นเต้น ใช้ตะเกียบคีบหมูที่สุกแล้วหมายจะใส่จานให้รุ่นพี่หนุ่ม

 

"ฉันจะกินชิ้นนั้น" เธอต้องชะงักมือในตอนที่ครูซแทรกขึ้น หันขวับมองคนข้างๆพลางเลิกคิ้วขึ้นสูง

 

"เดี๋ยวหนูคีบให้ใหม่"

 

"อย่าให้ฉันต้องพูดซ้ำ" ลิดาที่กำลังจะปล่อยชิ้นเนื้อลงบนจานข้าวปั้นเป็นอันต้องคีบตะเกียบในมือแน่นขึ้น สีหน้าลำบากใจ

 

"ให้อาจารย์ทานก่อน ลิดา" ข้าวปั้นบอกรุ่นน้อง เกรงว่าศาสตราจารย์หนุ่มจะเกิดความไม่พอใจ ลำพังสายตาไม่เป็นมิตรแสดงออกชัดเจน ก็พานให้เขารู้สึกลำบากใจแล้ว

 

"ค่ะ" ลิดารับคำสีหน้าหงอยๆ ดึงมือกลับมาวางชิ้นหมูลงใส่จานขนาดเล็กสีขาวตรงหน้าครูซแทน เธอไม่มีโอกาสได้ส่งชิ้นเนื้อให้กับข้าวปั้นเลย ครั้นตั้งท่าจะคีบใส่จานให้รุ่นพี่ก็ถูกทั้งเจ้านายและลูกน้องดักคอเสียทุกทาง

 

สิ่งเดียวที่น่าเจ็บใจเห็นจะเป็นครูซ เขาไม่ยอมทานเนื้อในจานแม้แต่ชิ้นเดียวแต่ก็ยังจะสั่งให้เธอคีบให้ ทำแบบนี้จงใจกลั่นแกล้งกันชัดๆ

 

"รู้จักอาจารย์ด้วยเหรอ" ข้าวปั้นเอ่ยถามในตอนที่สมาชิกบนโต๊ะทั้งสองเดินนำหน้าออกไปสูบบุหรี่รอด้านนอกหลังทานเสร็จสรรพ

 

"ค่ะ" คนถูกถามยิ้มแห้ง สองขาชะลอจังหวะก่อนหยุดลง กลิ่นเหม็นของบุหรี่ทำให้เธอไม่อยากเดินเข้าไปใกล้พายุและชายหนุ่มอีกคน ยืนคุยกับข้าวปั้นจุดนี้น่าจะสบายจมูกสบายปอดกว่า

 

"จะเสียมารยาทไปไหมถ้าพี่จะถามว่าท่านเป็นญาติหรือคนรู้จักของลิดา ทำไมท่านทำเหมือนไม่ค่อยชอบพวกเราล่ะ" ทั้งที่ศาสตราจารย์หนุ่มเป็นฝ่ายเลือกว่าจะนั่งโต๊ะร่วมกับพวกเขาแท้ๆ กลับมีปฏิกิริยาคล้ายกำลังไม่พึงพอใจ

 

"คุณเขาไม่ค่อยชอบหนูค่ะ หนูไปขอพึ่ง ก็เลยช่วยแบบไม่เต็มใจ"

 

"อ่อ" ข้าวปั้นเลือกที่จะพยักหน้าทำความเข้าใจ ไม่ตั้งคำถามเพื่อให้อีกฝ่ายกระอักกระอ่วน กระทั่งไถ่ถามการเดินทางกลับของน้องรหัส เขาจึงขอแยกตัวออกไปตรงจุดนั้นเพราะมีธุระต้องไปทำต่อ เพราะลิดาบอกว่าจะขอติดรถศาสตราจารย์หนุ่มกลับที่พัก

***************************************

มาช้าแต่มานะ เทียร์พาคุณพ่อมาโรงพยาบาล สงสัยเบื่อการนอนที่บ้าน🤣🤣🤣

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว