ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 16

คำค้น : magic song,เวทย์มนต์แห่งเสียงเพลง,yaoi,ต่างโลก,MMORPG

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 407

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 01 เม.ย. 2564 16:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 16
แบบอักษร

กลางดึกดีแลนนึกว่าตัวเองจะนอนหลับอย่างสบายใจเสียอีก เขาสะดุ้งตื่นขึ้นมาในช่วงเกือบเช้าเนื่องจากแรงกอดรัดจากคนที่นอนร่วมเตียงด้วยกันเมื่อคืน เพิลขยับตัวดิ้นยุกยิกไปมาก่อนจะเอาขามาก่านบนกายแกร่ง มือข้างหนึ่งกอดรัดลำตัวดีแลนแน่นหนาเหมือนลูกโคอาล่าน้อย จัดแจงท่านอนหาความอบอุ่นได้ที่จึงแนบใบหน้าลงกับอกแกร่งหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอ 

 

"........"โอเค...ดีแลนเชื่อแล้วว่าเพิลนอนดิ้นขนาดไหน ครั้นเวลาที่แกะตัวอีกฝ่ายเพิลก็ทำหน้ามุ่ยขยับตัวยุกยิกเข้าหามากกว่าเดิม จนกระทั่งเหมือนอีกฝ่ายทนรำคาญสิ่งเร้าเวลานอนไม่ไหวกลิ้งตัวขึ้นมานอนคว่ำหน้าบนตัวเขา หลับตาพร้อมซุกหาความอบอุ่นอย่างพอใจ 

 

ถึงเพิลจะเป็นผู้ชายแต่หน้าตากลับงดงามมากกว่าผู้หญิงเสียอีก ดีแลนเป็นคนยุคสมัยใหม่ที่ๆเขาจากมาเป็นที่เจริญพัฒนาแล้วดังนั้นเรื่องชายรักชายไม่ได้คัดค้านหรือคัดแย้งอะไร แต่พอมาเจอกับตัวแล้วดีแลนถึงได้รู้ความจริงว่า คนตรงหน้าช่างเย้ายวนนัก...  

 

คืนนั้นทั้งคืนดีแลนไม่ได้นอนเพราะต้องข่มบางสิ่งบางอย่างไม่ให้มันพลุ่งพล่าน อีกทั้งไม่กล้าที่จะปลุกเจ้าตัวให้ตื่นขึ้นมาด้วยก็เลยปล่อยไปเลยตามเลย จวบจนดวงอาทิตย์ขึ้นขอบฟ้าเป็นสัญญาณในเช้าวันใหม่ที่สดใส เพิลค่อยๆตื่นจากฝันหวานหลังจากที่ฝันว่าได้กินขนมเค้กพร้อมกับนอนอยู่บนเตียงอุ่นๆ แต่ไหนเลยจะรู้เล่า...ว่าตื่นขึ้นมาแล้วจะพบเจ้าของใบหน้าหล่อเหลากำลังจ้องมองตัวเองอยู่  

 

แต่เดี๋ยว...ที่เขาฝันว่านอนบนเตียงอุ่นๆคงไม่แล้ว!...นี่เขากำลังนอนอยู่บนตัวดีแลนเลยนิ! 

 

"โทษทีนอนดิ้นไปหน่อย"ร่างบางยิ้มแห้งเกาหัวแก้เก้อ ใบหน้าแดงก่ำจากอาการเขิน ก็บอกแล้วว่าเขานอนดิ้นฮือ... เพิลรีบดิดออกมาจากตัวดีแลนอย่างว่องไวพลางเดินหนีเข้าห้องน้ำ ดีแลนส่ายหัวเล็กน้อยนึกเอ็นดูอีกฝ่าย ถึงจะเป็นเทพแต่ก็ไม่เคยถือตนว่าตัวเองเป็นคนพิเศษ...ถ้าเป็นเทพตนอื่นแม้จะพูดคุยก็อย่าได้หวัง... 

 

ตอนสายๆเพิลกับดีแลนลงมาหาอะไรกินเป็นมื้อเช้าในโรงแรม เพิลนึกคัดใจที่ขนมปังที่นี่ไม่อร่อยเท่าร้านที่ดีแลนซื้อให้เมื่อวานแต่ก็ทำหน้าที่กินต่อไปไม่ปริปากบ่นให้คนที่เสียน้ำใจ พอช่วงสายเพิลต้องไปที่โบสถ์เพื่อฟังรายละเอียดจากพิธีกรรมงานในวันพรุ่งนี้  

 

"ตรงนั้นยังมีที่ว่างไปนั่งตรงนั้นกันเถอะ"เพิลจูงมือดีแลนไปที่เก้าอี้แถวกลางอย่างรวดเร็วเพราะกลัวว่าที่มันจะเต็มเสียหมด โชคดีที่ยังมีเหลืออยู่ในแถวสองเก้าอี้พวกเขาจึงนั่งลงตรงนั้น  

 

ฟังคร่าวๆพรุ่งนี้ในช่วงสิบโมงเช้าผู้เข้าร่วมพิธีจะต้องมาเข้าร่วมให้หมดทุกคน ต่อจากนั้นก็เป็นช่วงอธิบายขั้นตอนพิธีต่างๆ ถึงจะพูดว่าพิธีกรรมต่างๆแต่หลักเลยมีแค่พิธีกรรมแสดงตนให้พวกเทพยอมรับก็เท่านั้น อย่างเช่นการประลอง เรื่องนี้เมื่อเพิลฟังแล้วถึงกับช็อกร้องอวดครวญอยู่ในใจ  

 

ดีแลนแอบขำเล็กน้อยที่เห็นเพิลหน้างอคอหัก รู้ๆกันอยู่อีกฝ่ายเป็นเพียงซัพพอทในสนามรบไม่ได้มีความสามารถอย่างการต่อสู้เหมือนคนที่ไปมากนัก และยิ่งเป็นเทพแห่งความรักยิ่งไม่มีเล่ห์กลไปสู้อะไรกับฝั่งตรงข้ามได้เลย...  

 

"เอ่อ สวัสดีค่ะ"เสียงหวานมธุสรดังอยู่ข้างๆเก้าอี้ที่เพิลนั่ง เพิลหันไปมองในคราแรกก็เห็นว่าเธอมองมาทางนี้อยู่ก่อนแล้วเลยคิดว่ากำลังทักทายตนอยู่เป็นแน่ ใบหน้าของเธอจัดได้ว่าน่ารักบริสุทธิ์ราวกับดอกไม้เบ่งบานในช่วงฤดูวสันต์ แก้มขาวเนียนทั้งสองแดงระเรื่อเล็กน้อยจากความเขิน 

 

"สวัสดีครับ"เห็นไหม! อย่างน้อยสวรรค์ก็เมตตาส่งสาวน้อยผู้น่ารักคนนี้มาให้ เพิลตัดสินใจทักทายฝ่ายตรงข้ามกลับ ทว่าเธอไม่ได้คิดเช่นนั้น สายตาที่เธอมองผ่านราวกับเพิลไม่มีตัวตนอยู่ในสายตาแม้ว่าเพิลจะทักด้วยเสียงที่ดังแล้วก็ตาม เมื่อเห็นว่าสาวน้อยตรงหน้าสายตาจดจ่ออยู่ที่ใครก็ชะงักค้าง  

 

ที่แท้หญิงสาวข้างเก้าอี้เขาก็มองดีแลนนี่เอง 

 

"......."ดีแลนไม่ได้สนใจหญิงสาวมากนัก นั่งฟังสิ่งที่นักบวชบรรยายในเรื่องของวันพรุ่งนี้แทนเพิลเพราะดูเจ้าตัวคงฟังไม่ทัน  

 

"เอ่อ...คือ"เมื่อเห็นว่าไม่ได้คำตอบรับอย่างที่หวังเธอจึงหน้าเสียเล็กน้อย เพิลเลยอดที่จะกรอกตามองบนกับความเย็นชาของดีแลนเสียมิได้ 

 

"ดีแลน ผู้หญิงคนนี้เขาทักนายน่ะ"นิ้วเรียวจิ้มจึ๊กจึ๊กที่ต้นแขนอันเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อกำยำ พอได้ยินคนข้างกายพูดอย่างนี้ดีแลนจึงหันไปมองหญิงสาวแล้วพยักหน้าเป็นการตอบรับ จากนั้นจึงหันไปสนใจทางนักบวชต่อ  

 

อา...เอาเป็นว่า เรื่องนี้เขาจะไม่ยุ่งแล้วกัน... เพิลหยุดความเลิกลักของตัวเองแล้วหันไปสนใจท่านนักบวชต่อจนจบการอธิบาย พอเห็นว่าคนอื่นเริ่มทยอยเดินกันออกไปแล้วเพิลกับดีแลนจึงเตรียมจะลุกขึ้นมั่ง  

ปึก! 

 

แต่เจ้ากรรมหญิงสาวคนข้างๆเขาดันรีบมาจากไหนไม่รู้ชนเขาเต็มๆ แต่เธอก็ไม่ได้สนใจแล้ววิ่งไปยืนขวางดีแลนพร้อมกับมองตาอย่างเอาเรื่อง  

 

"นี่นายน่ะ!คนอุส่าห์พูดด้วยกลับไม่พูด คิดว่าตัวเองดีมาจากไหนกันห้ะ!"หญิงสาวคนนี้จากอาการเก้อเขินก็เริ่มเปลี่ยนเป็นแดงเพราะความโกรธ คำพูดของเธอบ่งบอกว่าเธอไม่พอใจอยู่แล้วแต่ดีแลนที่หน้าหนานั้นก็หาได้สนใจไม่ เขายังคงเรียบนิ่งปลายตามองอีกฝ่ายเฉยๆเพียงเท่านั้น 

 

"เอ่อ....คือ..."กลายเป็นเขาสะเองที่ไม่กล้าพูด บรรยากาศอึดอัดนี้มันอะไรกันนะ... 

 

"ทำไมฉันต้องพูดด้วยกับคนที่ไม่รู้จักล่ะ..."เห็นว่าเธอไม่ยอมหลับให้ดีแลนจึงกล่าวออกมาเพียงสั้นๆ ถึงใบหน้าหล่อเหลาของเขาจะนิ่งเรียบขนาดไหนแต่เพิลสัมผัสคลื่นกระแสความรู้สึกได้ว่าคงไม่พอใจผู้หญิงคนนี้อยู่แน่ๆ 

 

ตอนนั้นเธอสะอึกไปทันทีที่ถูกตอกกลับแบบนั้น แต่เธอก็ยังไม่ลดละความพยายามหมายจะหาเรื่องอีกฝ่ายให้ได้ 

 

"ช่างไม่มีมนุษยธรรมเลยจริงๆ คนอย่างนายฉันเกลียดที่สุด!"แล้วเธอก็วิ่งจากไปพร้อมน้ำตาที่คลอหน่วยราวกับว่าผู้หญิงที่แสนบอบอบ่างอย่างเธอถูกคนกลั่นแกล้ง แต่เดี๋ยว...สรุปใครรังแกใครกันแน่  

 

"ไปกันเถอะ"ดีแลนถอนหายใจ หญิงสาวคนนี้ช่างทำตัวน่าปวดหัวยิ่งนัก... 

 

"ดีแลน นายเคยเต้นรำบ้างไหมในโลกเก่า"ดีแลนเลิกคิ้วกับสิ่งที่เพิลถามขึ้น  

 

"เคย...ทำไม?" 

 

"คือวันงานพรุ่งนี้น่ะ นักบวชคนนั้นบอกว่ามีอยู่ขั้นตอนหนึ่งที่ต้องจัดการแสดงเพื่อเป็นสีสันให้พวกทวยเทพได้ชมน่ะ เลยกะจะขอยืมแรงนายหน่อย"เพิลเกาหัวเล็กน้อย บอกตรงๆนะว่าเขาอ่ะไม่ได้มีความคิดอะไรยิ่งใหญ่หรอก เพียงแต่ไม่รู้จะแสดงอะไรดีก็เลยเลือกการเต้นรำนี่แหละ อย่างน้อยๆเขาก็เคยฝึกเต้นรำมาก่อน 

 

"ได้สิ เอาไว้กลับไปที่โรงแรมแล้วค่อยคุยกัน นายอยากกินอะไรหรือเปล่า?"คิ้วเข้มเลิกขึ้น ตอนนี้เป็นช่วงเที่ยงตรงพอดีน่าจะได้เวลามื้อกลางวันแล้วล่ะ ถามว่าเขารู้ได้ไงน่ะหรอ... 

 

โครก.... 

 

"อา...นายช่างรู้ใจจริงๆเลยดีแลน งั้นเราไปหาข้าวกินแถวนี้กันเถอะผมไม่อยากกินขนมปังจืดๆที่โรงแรมอีกแล้ว"เพิลว่าอย่างออดอ้อน ซึ่งดีแลนก็ไม่คิดจะขัดใจอีกฝ่าย เดินตามอีกฝ่ายหาร้านอาหารไปเรื่อย กระทั่งมาเจอร้านหนึ่งเพิลคงได้กลิ่นอะไรหอมๆถึงได้แวะเข้าไป เห้อ...จริงๆเลย จมูกดีอย่างนี้คนหรือสุนัข  

 

__________________________ 

มาสั้นนิดหน่อยเน้อออ ไรท์ง่วงมักๆ แต่ก็ไม่อยากให้รีดเดอร์ที่น่ารักต้องรอ อิอิ 

ความคิดเห็น