facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : END

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 72

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 30 มี.ค. 2564 22:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
END
แบบอักษร

แสงเทียนที่สาดส่องในหอนอนของร่างสูง ในห้องข้าวของเกลื่อนกลาด ศพของมีอึนยังคงนอนจมอยู่บนกองเลือด บนฝูกนอนสีสวยเผยร่างของชายร่างแกร่งกับชายร่างเล็กบรรเลงบทจูบกันอย่างหวานชื่น

ร่างกายของจีจองอ่อนแรงลงเขากำลังถูกจองฮวาควบคุม ร่างสูงประกบปากลงที่ปากอิ่มของจีจอง จากความโมโหก็กลับกลายเป็นความอ่อนโยนร่างบางนอนนิ่งขาที่เตะไปเตะมาก็หยุดลง จองฮวาคือผู้ชนะเกมนี้

ร่างสูงค่อยๆประกบปากลงบนปากอวบอิ่มของจีจองสัมผัสนุ่มๆของปากคนตัวเล็กทำให้เขาต้องขบเม้มอยู่หลายครั้งก่อนจะส่งลิ้นร้อนเข้าไปช่วงชิงรสชาติหวานๆในปากของคนตัวเล็ก ลงลิ้นวนพร้อมกับดูดเม้มอย่างเคลิบเคลิ้ม

.

.

.

.

.

.ฉึก!!!!!!!!!!!!!!!!!

 

มีดพกสั้นที่จีจองลอบหยิบขึ้นมา เขาใช้แทงเข้าไปที่ท้องของจองฮวาร่างสูงรู้สึกเจ็บที่หน้าท้องของตนเองทันที เขาจับคลำดูที่ท้องของตนเองก็พบว่ามีเลือดไหลออกมามาก มือหนาจับรวบแขนสองข้างของจีจองเอาไว้อีกครั้ง พร้อมกับแย่งมีดในมือออกมา

 

"ท่านจูบข้าต่อหน้าร่างไร้วิญญาณของมีอึน ท่านมันไร้ยางอาย"

 

"ข้าจูบเจ้าได้ทุกที่ หากข้าอยากจะจูบ"

 

"น่าสมเพช"

 

"อืม.....ข้ามันน่าสมเพช"

 

มือหนาจับพลิกร่างบางให้ขึ้นคร่อมบนตัวของเขา ก่อนจะส่งมีดพกใส่มือของจีจอง มือหน้าจับที่เอวบางๆพร้อมกับมองไปที่ใบหน้าสวยๆของจีจอง ร่างเล็กนั่งทับคร่อมอยู่บนตัวร่างสูง มือของเขากำมีดเอาไว้ เขามองไปที่ใบหน้าหล่อเหลาของร่างสูงที่อยู่เบื้องล่าง จึงเผลอสบตากันเข้า จองฮวากำลังปล่อยให้คนตัวเล็กเป็นผู้ควบคุมเกมนี้

 

"ฆ่าข้าสะ........เอามีดของเจ้าสังหารข้าอย่างที่เจ้าตั้งใจไว้"

 

"งั้นรึ......"

 

"อืม...ข้าจะไม่ต่อต้านเจ้าแม้แต่นิดเดียว ลงมือสะ"

 

"งั้นท่านต้องสัญญากับข้าก่อน......จะได้หรือเปล่า"

 

"อืม"

 

"ท่านห้ามเจ็บปวด แม้แต่นิดเดียวก็ห้าม....."

 

ร่างสูงมองไปที่ใบหน้าสวยอีกครั้ง ก่อนจะคว้ามือร่างบางที่มีมีดอยู่ในมือเข้ามาจ่อคอของตัวเอง แรงดึงของจองฮวากับแรงฝืนของจีจองกำลังทำให้ร่างสูงแปลกใจ ใบมีดคมจ่อที่เนื้อคอจนมีเลือดไหลซึมออกมา จีจองพยายามฝืนมือของตัวเองเอาไว้เพื่อไม่ให้ใบมีดเข้าไปลึกกว่านี้

นํ้าตาเม็ดเล็กเริ่มไหลรินออกมาปากอวบอิ่มเริ่มแบะออกพร้อมกับมือที่กำลังฝืนใบมีดที่ตนถืออยู่ ยิ่งฝืนแรงของจองฮวาก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้นใบมีดเริ่มเจาะลึกเข้าไปที่คอขาวๆของจองฮวา

 

"หยุดเดี๋ยวนี้นะ....ฮรึก.......ข้าบอกให้ท่านหยุดไง"

 

จีจองปล่อยโฮออกมาในขณะที่เขากำลังดึงมีดออกจากคอของร่างสูง จองฮวาเมื่อเห็นแบบนั้นเขาก็ยอมผ่อนแรงของตัวเองลง มือเล็กโยนมีดพกออกไปยังมุมห้องเขาใช้มือเล็กๆของตัวเองตบหน้าร่างสูงที่นอนอยู่เบื้องล่าง ก่อนจะร้องไห้ออกมาอย่างหนัก จองฮวายันตัวเองขึ้นมากับพื้นอย่างยากลำบากแผลที่ท้องเลือดยังคงไหลออกมาไม่หยุด

 

"ข้าเกลียดท่านยิ่งนัก...."

 

"แล้วเหตุใดเจ้าถึงไม่ฆ่า"

 

"หุบปากเดี๋ยวนี้นะ!!!!!!!!!!"

 

จีจองนั่งอยู่บนตักของร่างสูงมือของเขายกขึ้นมาปาดนํ้าตาของตัวเอง ร่างสูงที่มองดูอย่างเงียบๆเขาไม่ได้พูดสิ่งใดออกมาได้แต่มองดูแผลที่หน้าท้องของตนเองก่อนจะเหลือบไปเห็นแผลที่ไหล่ของจีจอง

มือหนาฉีกสายเสื้อตัวนอกของตนเองก่อนจะเอามาพันที่แขนของจีจองเพื่อไม่ให้เลือดไหลออกมามากกว่านี้ มือของเขาลูบไปที่กลุ่มผมเงาดำของคนที่อยู่บนตักก่อนจะลดมือลงมาปาดนํ้าตาที่แก้มของร่างบางและส่งยิ้มอ่อนให้

 

"แม่คนสวยของข้าร้องไห้เพราะเหตุใดกัน หื้ม"

 

"ข้าบอกให้ท่านหุบปาก"

 

"เจ้าใจร้ายกับข้าเกินไปแล้วจีจอง"

 

"ท่านเรียกข้าว่าจีจองงั้นหรือ...."

 

"อืม......เพราะเจ้าคือจีจองมิใช่หรือ"

 

"จีนะ...ข้าคือจีนะที่กลับมาฆ่านายท่าน ข้ากลับมาแก้แค้นท่านเพราะข้าเกลียดท่าน"

 

"อืม.......จีนะนางบำเรอของข้าเจ้ายังงดงามเสมอในสายตาของข้าหากอดีตที่ข้าทำกับเจ้ามันทำให้เจ้าต้องตกอยู่กับฝันร้าย........จีนะต้องฆ่าจองฮวาและกลับไปเป็นคิมจีจองของคิมแทซุก!!!!!!!!!!!!!!"

 

“หุบปาก!!!!!!!”

 

.

.

.

.

.

ในคืนนั้นนางร้องไห้เหมือนจะขาดใจ นางพูดเพียงประโยคเดียวว่าหุบปากและวิ่งหนีหายไปนับตั้งแต่วันนั้นข้าก็ไม่พบเจอนางอีกเลยมีหลายอย่างที่ข้ายังคงค้างคาใจ ข้ายังคงคิดถึงนางอยู่ทุกวัน ตัวข้าเองรู้สึกผิดที่คืนนั้นข้าไม่กอดปลอบนาง ถึงจีนะจะเก่งเรื่องการสู้รบอย่างชายทั่วไปแต่อันที่จริงแล้วนางก็คือจีนะผู้อ่อนโยนคนนึง ยังคงใจดีขี้สงสาร ยังคงเป็นจีนะผู้แสนงามของข้า นับจากนี้ข้าจะระลึกไว้ในหัวของข้าว่าข้าเคยทำร้ายผู้ที่ข้ารักที่สุดจนต้องทนทุกข์และเจ็บปวด ข้าจะหันหน้าเข้าทางศาสนาหนีหายจากทางโลก ข้าจะเฝ้ารอคนที่ข้ารักกลับมา และข้าหวังว่าข้าจะได้โผเข้ากอดนางอีกครั้งถึงจะไม่รู้ว่าข้าจะมีชีวิตต่อไปได้สักกี่วัน ไม่รู้ว่านางยังจะกลับมาหาข้าหรือเปล่า แต่ข้าก็จะรอนางจนลมหายใจสุดท้ายของข้า

.......จองฮวา......

 

ร่างกายไร้เรี่ยวแรงเดินเอามือกุมไหล่เข้ามาในหอนอนจีจองร้องไห้จนตาบวมแถมบนตัวของเขายังเปื้อนเลือด เขาไม่พูดสิ่งใดได้แต่ร้องไห้ออกมา คืนนั้นข้ากล่อมเขาจนหลับไปยังไม่เต็มคืนตื่นมากลางดึกก็พบว่าจีจองหายไปแล้ว เขาทิ้งจดหมายไว้ฉบับนึงเมื่อข้าเปิดอ่านนํ้าตาข้าก็ไหลออกมา จีจองเลือกที่จะหายไปเองโดยเขาห้ามไม่ให้ข้าตามหา เนื้อหาส่วนมากในจดหมายเขาพูดปลอบโยนข้าไม่ให้เศร้าใจเรื่องที่เขาจากไป ข้าคิดถึงเขา ข้าอยากได้ยินเสียง ข้าอยากมองหน้าเขาเวลาหลับ และข้าจะออกตามหาเขาไม่ว่ามันจะนานหรือไกลเพียงใด

........แทซุก........

 

ข้าเลือกที่จะเดินทางท่องไปทั่วโลกเลือกที่จะหายไปจากที่นั้นตลอดกาล ข้าไม่สามารถกลับไปเจอหน้าท่านแทซุกได้ ข้าไม่สามารถฆ่าจองฮวาเพราะข้ารักเขาเกินว่าจะฆ่าเขาได้ เป็นข้าเองที่ควรหายไปจากโลกใบนี้ ข้าคือจุดเริ่มต้นของเรื่องราวทั้งหมดการที่ข้าเลือกที่จะหายไปเป็นทางออกที่ดีที่สุดของการจบเรื่องนี้ การที่ข้าไม่บอกลาใครเลยเพราะข้ากลัวว่าคำของข้าจะให้ความหวังกับผู้ฟัง ข้าเลือกที่จะหนีท่านแทซุกมาเพราะหากข้าไม่หนีท่านแทซุกคงจะหาวิธีฉุดรั้งข้าเอาไว้ และข้าเลือกที่จะหายไปจากชีวิตของจองฮวา ทิ้งตราบาปในอดีตที่เขาเคยทำกับข้าไว้ ให้เขาได้ทนทุกข์ทรมานและใช้ชีวิตอย่างสำนึกบาป มิมีใครรู้ว่าอนาคตข้างหน้าข้าจะต้องเจอกับอะไรข้าไม่รู้ว่าสิ่งที่ข้าตัดสินใจลงไปมันถูกหรือผิด ข้าต้องการอิสระและเผชิญโลกกว้างด้วยตัวของข้าเอง และข้าไม่ใช่ของของใครทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นจองฮวาหรือแทซุก

.........จีนะ.........

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

..

.

.

.

.

.

.

.

.

.

END

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น