email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 99

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 58

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 30 มี.ค. 2564 15:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 99
แบบอักษร

“เจ้าจะได้เป็นสามีของสเฟียร์ ลูกสาวของข้า…”

“ห๊ะ!!!...”

ฌอนร้องอุทานออกมาอย่างตกใจ และมันมากพอที่จะทำให้เขานั้นตกเก้าอี้ลงไปได้เลย แต่ยังโชคดีที่เขานั้นทรงตัวได้ทันเวลาพอดี เขารีบลุกขึ้นมาเพื่อที่จะสอบถามให้ชัดเจน ฌอนลุกตัวขึ้นมายืนก่อนจะเอ่ยถาม

“ท่านหัวหน้าคงจะล้อข้าเล่นใช่ไหมขอรับ... ข้าก็ตกใจแทบแย่” ฌอนพยายามหัวเราะกลบเกลื่อนกับเรื่องนี้ เขามั่นใจในระดับหนึ่งว่าเขาไม่ได้หูไม่ดีจนฟังผิด แต่สีหน้าของสกัลกลับไม่ได้เปลี่ยนแปลงใดๆเลย ยังไม่พอสกัลยังหันมองฌอนด้วยสายตาแปลกๆ 

“เจ้าคิดว่าข้าล้อเจ้าเล่นอย่างนั้นเหรอ เรื่องนี้มันเปลี่ยนแปลงไม่ได้แล้ว ข้าได้ให้สัตย์สัญญากับสิ่งศักดิ์สิทธิ์ในหมู่บ้านของเรา... ถึงเจ้าจะมีครอบครัวอยู่แล้วก็ไม่เกี่ยวทั้งนั้น..” และด้วยคำพูดนี้มันก็ทำให้ฌอนถึงกับถอนหายใจออกมาเลยทีเดียว เขาไม่คิดเลยว่าการที่เขาเดินทางออกมาฝึกวิชานี้แทนที่จะได้ความแข็งแกร่งที่เพิ่มขึ้น แต่กลายกลับเป็นว่าได้เมียมาซะอย่างนั้น

“ท่านแน่ใจหรือ ที่จะให้นางมาเป็นภรรยาของข้า เส้นทางที่ข้าจะต้องเดินไปนั้นมันไม่ต่างอะไรกับก้าวเท้าเข้าสู่ความตายไปแล้วครึ่งหนึ่งของชีวิต แล้วนางเองจะยอมมาเป็นภรรยาให้กับข้าอย่างนั้นรึ ท่านควรถามความเห็นของนางก่อนหรือไม่” ฌอนบอกชีวิตของตัวเอง เขาพยายามหาเรื่องต่างๆไม่ให้การแต่งงานเกิดขึ้น

“แล้วเจ้าคิดว่าข้ามีทางเลือกมากอย่างนั้นรึ ข้าได้สาบานให้สัญญาไปแล้ว หากข้าผิดคำพูดครอบครัวของข้าก็คงจะอยู่ไม่สุขเช่นกัน ถึงจะไม่เกี่ยวกับเรื่องสิ่งศักดิ์สิทธิ์ประจำหมู่บ้าน แต่พวกชาวบ้านจะคิดอย่างไรถ้าข้าผิดคำพูด ข้าจะเป็นผู้นำของพวกเขาได้อย่างไรกัน” สกัลกล่าวพร้อมสีหน้าที่เคร่งเครียด

 

ฌอนคิดตามสิ่งที่หัวหน้าหมู่บ้านพูด เขาเองก็คิดหนักเช่นกัน แต่ก่อนที่จะได้พูดอะไรมากกว่านั้น ชาวบ้านคนหนึ่งก็วิ่งเข้ามา ชายคนนั้นตะโกนลั่นเสียงดัง

 

“หัวหน้าหมู่บ้านขอรับบบบ... แฮ่ๆ ๆ” ดูเหมือนจะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นสักอย่างหนึ่ง ชาวบ้านคนนี้ถึงได้วิ่งมาหน้าตาตื่น สกัลที่ได้ยินก็เปิดประตูบ้านของตัวเอง 

ปีแอ ทำไมเจ้าถึงรีบร้อนขนาดนั้นล่ะ มีเรื่องอะไรกัน” สกัลกล่าวถามในขณะที่ชายหนุ่มคนนั้นเหนื่อยหอบ ไม่นานเกินไปนัก ชายหนุ่มก็เริ่มพูดขึ้นมา

“พวกทหารมาเกณฑ์กำลังพล... เหมือนว่าจะมีสงครามนะขอรับท่านหัวหน้าหมู่บ้าน ตอนนี้พวกทหารเรียกท่านไปพบเพื่อขอข้อมูลประชากรชายขอรับ” ชายคนนั้นอธิบายออกมา สกัลที่ได้ยินก็ขมวดคิ้วของตัวเอง สงครามเป็นเรื่องโหดร้ายเป็นอย่างมาก เขานั้นรู้ดี เพราะครั้งหนึ่งเมื่อนานมาแล้ว เขาเองก็เป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่ได้สัมผัสมัน สิ่งที่เรียกว่าสงคราม การสังหาร และความตาย

“ข้าเข้าใจแล้ว เดี๋ยวข้าจะรีบเดินทางไปพบกับพวกเขา” สกัลกล่าวตอบกลับ

 

ฌอนที่ได้ยินก็ตกใจเล็กน้อยเช่นกัน เขาไม่คาดคิดเลยว่าการกระทำของตัวเองที่เอาแต่ใจในหลายๆอย่าง จะเกิดผลกระทบต่อคนอื่นมากขนาดนี้ ฌอนหันมาเอ่ยกับหัวหน้าหมู่บ้านทันที

“เรื่องนี้ข้าจัดการเอง ท่านไม่ต้องเป็นห่วง.. ลูกบ้านของหมู่บ้านแห่งนี้จะไม่มีใครต้องออกรบ ท่านรอฟังข่าวดีอยู่ที่นี่เถอะขอรับ” ฌอนอาสาที่จะจัดการปัญหาเหล่านี้ให้ ประโยคเหล่านี้มันทำให้สกัลป์ และปีแองงเล็กน้อย พวกเขาต่างสงสัยกันไม่น้อย ว่าฌอนจะทำอย่างไร

“ได้อย่างไรกัน ข้าเป็นถึงหัวหน้าหมู่บ้าน อย่างน้อยๆข้าก็ควรที่จะออกไปต้อนรับพวกเขาเสียหน่อย ถ้าเจ้าจะไปด้วย และจัดการปัญหาให้พวกข้า ข้าก็ไม่ว่าอะไรหรอกนะ” ฌอนได้ยินอย่างนี้แล้วเขาก็ได้แต่พยักหน้าตกลงไป สกัลเดินเข้าไปภายในบ้านของตัวเอง ก่อนจะไปหยิบเอกสารของหมู่บ้าน และเดินทางไปยังหน้าหมู่บ้าน

“รีบไปเถอะขอรับ ดูเหมือนว่าพวกทหารจะไม่ค่อยพอใจเท่าไรนักขอรับ” หัวหน้าหมู่บ้านอย่างสกัลก็รีบมุ่งหน้าไปทางเข้าหมู่บ้าน พวกเขาทั้งสองคนใช้เวลาไม่นานก็เดินมาถึงหน้าหมู่บ้าน และทหารคนหนึ่งก็เอ่ยขึ้นมาอย่างอารมณ์เสีย

“เจ้าเองรึที่เป็นหัวหน้าของหมู่บ้านแห่งนี้ .. พวกเจ้าจะต้องให้ข้ารออีกนานเพียงใดกัน” ทหารคนนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงที่กดดัน ตัวของเขานั้นเป็นถึงทหารคนสนิทของลูกชายเจ้าเมืองเอลาเน่ ท่านมอแกรน และการเดินทางครั้งนี้เองท่านก็เดินทางมาด้วยตัวของท่านเองด้วย

“ทำความเคารพ ว่าที่เจ้าผู้ครองดินแดนเหนือ ท่านมอแกรน เอลาเน่ บุตรชายของท่านดยุคแห่งแดนเหนือ ท่านมอไกเกอร์ เอลาเน่....” ชาวบ้าน และทหารทุกคนย่อตัวลงไปทำความเคารพแก่บุตรชายของดยุคผู้ครองดินแดน มอแกรนค่อยๆเดินลงมาจากเกวียนที่เขาเดินทางมาอย่างช้าๆ แต่เมื่อเขาเดินลงมาถึงพื้นกลับมีชายคนหนึ่งที่ยืนมองมาทางเขา ชายคนนี้ไม่แม้แต่จะทำความเคารพเลยแม้แต่น้อย

“เจ้าพวกไพร่ทำไมยังกล้ายืนอยู่ต่อหน้าของท่านมอแกรน ผู้ที่เป็นตัวแทนของท่านดยุคท่านผู้ครองดินแดนกัน...” ทหารนายนั้นลุกขึ้นก้มหัวให้กับมอแกรน และเขาก็พูดขึ้นมาก่อนที่จะเดินเข้าไปหายังฌอน แต่สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น ฌอนหยิบปืนสั้นของตัวเองออกมาชี้ไปทางทหารนายนั้น ยังโชคดีที่มอแกรนไหวตัวทัน เขาเผยมือของตัวเองกันทหารนายนั้นเอาไว้

“ท่านคือผู้ใด เกี่ยวข้องอะไรกับสมาคมนักฆ่าขอรับ” มอแกรนไม่ได้โง่เหมือนคนอื่นๆ และยิ่งเขาเป็นถึงบุตรชายของดยุค มีหรือที่จะไม่รู้ว่าในมือของฌอนนั้นเป็นสิ่งที่เรียกว่า ‘ปืนสั้น’ ของเหล่านักฆ่า และต้องเป็นระดับหัวหน้าเท่านั้นถึงจะมีสิทธิ์ใช้มันได้

 

ฌอนยิ้มให้กับมอแกรนก่อนจะพูดกล่าวออกมา “ถือว่าเจ้ายังมีความฉลาด และเฉลียวไม่น้อย ไม่คาดคิดว่าเจ้าจะรู้จักมันด้วย ... ชื่อของข้านั้นมันไม่จำเป็นที่เจ้าจะได้รู้จัก เจ้าจงกลับไปเสียเถอะ ข้าไม่อยากจะฆ่าใครในวันนี้” ฌอนกล่าว

“สามหาว!! เจ้ากล้าขู่ท่านมอแกรนอย่างนั้นรึ คิดว่าตัวเองเป็นนักฆ่าแล้วคิดจะดูถูกท่านมอแกรนได้อย่างนั้นรึ” ทหารที่มาพร้อมกับมอแกรนต่างชักดาบของตัวเองออกมา หวังที่จะกำจัดชายผู้หยาบคายคนนี้ให้รู้สำนึกเสียบ้าง แต่พวกเขากลับไม่รู้จักสิ่งที่อยู่ในมือของฌอนเลยแม้แต่น้อย มอแกรนได้แต่ถอนหายใจ แต่เขาก็ไม่ได้ทำอะไร เขาอยากลองเชิงชายคนนี้เสียหน่อยว่าของจริงหรือเปล่า จึงปล่อยเลยตามเลยไปก่อน

“เจ้าหนุ่มฌอน เจ้ากำลังจะฆ่าตัวตายอย่างนั้นรึ รีบๆคุกเข่าขอโทษท่านเร็วเข้า” สกัลที่อยู่ในสถานการณ์ที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกพูดออกมา เขารู้ว่าฌอนนั้นใจกล้าแต่ไม่คิดว่าจะใจกล้ามากขนาดนี้ เขาจึงเอ่ยเตือนเพื่อไม่ให้เรื่องมันบานปลายมากกว่านี้ แต่ด้วยเสียงนี้เอง มอแกรนเองก็ได้ยินเต็มสองหูของเขา มันทำให้มอแกรนเริ่มเหงื่อตก

 

“หรือ...หรือว่าท่านคือ..ท่านฌอน ...ฌอน คริสเตียนอย่างนั้นรึขอรับ” มอแกรนเอ่ยออกมาด้วยความตกใจ บุคคลที่อยู่ตรงหน้านี้เรียกได้ว่าเขามีอิทธิพลอย่างแท้จริง ว่ากันว่าเพียงแค่ชายคนนี้โบกมือเล็กน้อยก็สามารถทำให้เศรษฐกิจของอาณาจักรปั่นป่วนได้เลยทีเดียว และไหนจะข่าวลือเรื่องฝีมือของลูกน้องของท่านแต่ละคน มันเรียกได้ว่า มหันตภัยร้ายแรงอีกด้วย

 

ฌอนไม่ได้ตอบอะไร เขาเพียงแค่ยิ้มเท่านั้น แต่มันทำให้เหงื่อของทหารนายนั้นไหลออกมาเป็นทาง ตอนนี้ที่ทหารทุกคนกำลังคิดอยู่นั้น การที่พวกเขาได้หาเรื่องวีรบุรุษแห่งอาณาจักรดีไวท์นั้น มันเหมือนกับเอาชีวิตไปทิ้งเสียแล้ว พวกเขาไม่อยากจะคิดเลยว่าบุคคลที่ยิ่งใหญ่ขนาดนั้น จะอาศัยอยู่ชายแดนที่ลำบากอย่างนี้ และสิ่งที่เขาเป็นห่วงมากที่สุดตอนนี้คือ ครอบครัวของเขาจะเป็นอย่างไรต่อหลังจากเหตุการณ์นี้

 

“มีเวียรับคำสั่ง... ให้ปิดร้านอย่างไม่มีกำหนด.. พร้อมกับขึ้นป้ายตัวใหญ่ๆ ว่าท่านมอแกรนผู้ยิ่งใหญ่ได้ทำการข่มขู่เจ้าของร้าน ... ดังนั้น ร้านจึงมีความจำเป็นที่ต้องปิดร้านเพื่อทำใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น.... แนนซี่รับคำสั่ง ห้ามส่งสินค้าของเราขายให้กับเมืองเอลาเน่ แม้แต่พ่อค้าที่ทำการค้ากับเมืองนี้หากยังทำการค้ากับเมืองเอลาเน่เราจะตัดสิทธิ์ทุกอย่างในการค้ากับเราอย่างถาวร จ่ายพวกนักฆ่าให้รับภารกิจคอยตรวจสอบด้วยอีกที เข้าใจไหม” ฌอนกล่าวออกมา เหมือนว่าเขากำลังจะเล่นใหญ่กับเหตุการณ์นี้

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว