ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : EP.24 แกล้ง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 53.2k

ความคิดเห็น : 79

ปรับปรุงล่าสุด : 05 เม.ย. 2564 04:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 500
× 0
× 0
แชร์ :
EP.24 แกล้ง
แบบอักษร

EP.24

 

ลิดาจำต้องนั่งรอครูซอยู่ในจุดที่พายุแนะนำนานหลายชั่วโมง เธอถอนลมหายใจครั้งแล้วครั้งเล่าเมื่อเริ่มรู้สึกเมื่อยตามร่างกายผลพวงจากนั่งนานๆ ตอนนี้ชายหนุ่มคงไปนั่งพูดคุยกับเจ้านกเหยี่ยวตัวโปรดอย่างถูกคอ ไม่สนใจว่าคนติดรถมาด้วยจะอยากกลับไปพักผ่อนบ้างหรือเปล่า

 

พวกสัตว์ปีกก็ดูน่ารักในแบบของมัน หากไม่ติดตรงที่เด็กสาวเคยไปสวนสัตว์แล้วเผลอยื่นมือเข้าไปหยอกล้อนกน้อยแล้วถูกแม่ของมันจิกเข้าที่ท่อนแขนจนเกิดแผล ตะเบ็งเสียงร้องไห้ดังลั่น และฝังใจกลัวมาจนถึงทุกวันนี้

 

ลิดาชะเง้อคอยาวท่ามกลางแดดอ่อนๆ เธอละสายตากลับมาดูเวลาบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือ ซึ่งเหลือเพียงครึ่งชั่วโมงก็จะถึงเวลานัดหมายกินเลี้ยงกับพี่รหัส สงสัยเธอต้องนั่งรถโดยสารกลับไปหน้ามหาลัยอีกรอบแน่ๆ

 

มือเรียวเกี่ยวสายกระเป๋าสะพายข้างขึ้นคล้องบ่า ดันตัวลุกขึ้นยืนก่อนตรงไปยังครูซในตอนที่เขาเดินกลับมาเพียงลำพังไร้นกเหยี่ยวข้างกาย

 

...แต่ดูเหมือนว่าความโล่งใจของเธอจะหายไปในพริบตาทันทีที่เสียงนกร้องดังเข้ามาใกล้ ระยะกระชั้นชิดทำให้เด็กสาวไม่มีทางเลือก วิ่งไปกอดท่อนแขนแกร่งคนตัวโต นกเหยี่ยวชะลอความเร็วก่อนบินลงเกาะท่อนแขนแกร่งอีกข้าง

 

"ไคร่ามันชอบจิกตากลมๆของเด็กนะ" ครูซปรายตามองลิดาเพียงนิด จงใจขยับแขนเพื่อให้ไคร่านกเหยี่ยวแสนรู้เข้าใกล้เด็กสาว ยิ่งเธอมีท่าทีตกใจกลัวเขายิ่งอยากกลั่นแกล้ง

 

"ยะ...อย่าเอามันมาใกล้หนูสิ" ดวงตากลมสั่นระริกแสดงถึงอาการหวาดกลัวจนเก็บไม่มิด ทั้งน่าเอ็นดูและน่าสงสารในเวลาเดียวกัน

 

"กลัว?"

 

"หนูเคยโดนนกจิกตอนเด็กเลยฝังใจ บอกมันไปอยู่ที่อื่นก่อนได้ไหม" ลิดากอดท่อนแขนแกร่งแน่นขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งเจ้านกเหยี่ยวตัวนั้นพยายามชะโงกคอมาให้เห็นหน้ายิ่งหวาดระแวง

 

ปากแหลมๆของมันหากได้เสียดลึกเข้าในผิวเนื้อคงสร้างความเจ็บแสบไม่น้อย เพียงแค่จินตนาการเป็นภาพเคลื่อนไหวไรขนอ่อนก็ลุกซู่ ราวกับใครสักคนเป่าลมอยู่ข้างกระทบใบหู แต่สัญชาตญาณเอาตัวรอดบอกว่าสัตว์เลี้ยงย่อมไม่ทำร้ายเจ้าของ การอยู่ใกล้ครูซคือสิ่งที่ดีที่สุด

 

"เสื้อฉันยับ" ไม่เพียงแต่ตำหนิยังเคลื่อนท่อนแขนที่นกเหยี่ยวตัวนั้นเกาะอยู่เข้าหาคนตัวเล็ก

 

"กรี๊ดดด... ไม่เอา หนูกลัว" ความผวากลัวทำให้ลิดาเปลี่ยนจากการกอดท่อนแขนเป็นตวัดกอดเอวสอบแทน ใบหน้าแนบกับลำตัวหนาแทบสิงเข้าไปอยู่ในร่าง

 

"หึ" มาเฟียหนุ่มหลุดขำ ก่อนตึงหน้าเรียบ ดันศีรษะทุยเล็กออกห่างพร้อมส่งนกเหยี่ยวตัวโปรดบินกลับสู่ท้องฟ้า มันส่งเสียงเล็กแหลมชวนบาดแก้วหูก่อนโผบินจากไป สร้างความรู้สึกโล่งให้กับคนผวากลัวไม่น้อย

 

"คุณจะเรียกมันมาอีกไหม" ใบหน้าจิ้มลิ้มแหงนคอขึ้นมองเสี้ยวหน้าคมรอเอาคำตอบ โดยสองแขนยังกอดลำตัวหนาไม่มีท่าทีว่าจะคลายพันธนาการ มิหนำซ้ำยังไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังตกเป็นเป้าสายตาบุคคลกลุ่มใหญ่

 

"ไม่"

 

"หนูนึกว่าคุณจะมาแป๊บเดียว ถ้าอย่างนั้น... หนูนั่งแท็กซี่กลับก่อนนะคะ อึก!" ความจุกแน่นเปล่งเสียงบรรยายผ่านลำคอจังหวะมือหนากระตุกเนคไทสีดำบนลำคอระหงเข้าหา ส่งผลให้หน้าอกเกินขนาดกระแทกเข้ากับหน้าท้องแกร่งอย่างจัง คนไม่ทันตั้งหลักเบ้หน้าอย่างเก็บไม่มิด ต่างจากผู้กระทำมีเพียงสายตานิ่งมองดูสีหน้าเหยเกของเธอ

 

"จะรีบไปไหน"

 

"หนูมีนัดกับพี่รหัส ไปกินหมูกระทะค่ะ" ลิดาตอบตามความจริง สองมือกำเนคไทแน่นยับยั้งการรั้งไปมากกว่านี้ ประเดี๋ยวมันรัดหลอดลมจนหายใจติดขัดได้ขาดอากาศ ตายกันพอดี

 

"อยากไป?"

 

"ค่ะ หนูอยากกินหมูกระทะนานแล้ว"

 

"เงินที่ให้ ไปไหนหมด"

 

"หนูต้องประหยัดไว้เดี๋ยวมันจะไม่พอค่าเทอม คุณเล่นลดเวลาของหนูให้เหลืออยู่แค่ครึ่งปี เหลืออีกไม่กี่เดือนก็จะครบสัญญาแล้ว อะไรประหยัดได้ก็ต้องประหยัดไว้ก่อน"

 

"ดราม่าเก่ง" มือหนาคลายพันธนาการออกจากเนคไท

 

"หนูไม่ได้ดราม่าซะหน่อย ขอตัวก่อนนะคะ" มือเรียวจัดแจงเนคไทและเสื้อนักศึกษาให้เข้าที่

 

รอจนกระทั่งอีกฝ่ายไม่โต้ตอบหรือห้ามปรามจึงก้มหัวให้ตามมารยาท จากนั้นหมุนตัวออกไปก่อนสีหน้ากังวลจะปรากฏขึ้น พอไล่สำรวจเส้นทางอย่างละเอียดถี่ถ้วนแล้ว ต้องเดินอีกไกลกว่าจะถึงถนนใหญ่ที่มีรถสาธารณะแล่นผ่าน

 

"เดี๋ยวพี่ไปส่ง!"

 

ราวกับสวรรค์มาโปรดส่งพายุผู้กล้าหาญให้เดินเข้ามายื่นมือช่วยเหลือ แต่ถึงอย่างนั้นก็อดเกรงใจกลัวว่าเขาจะโดนผู้เป็นเจ้านายดุว่าไม่ได้อยู่ดี

 

"นายอนุญาตแล้ว ไปกันเถอะ" สีหน้าเป็นกังวลของลิดาทำให้พายุต้องขยายความให้เธอได้คลายกังวล

 

"ค่ะ" รอยยิ้มบางค่อยๆปรากฏขึ้นบนใบหน้าจิ้มลิ้ม ก่อนสองชายหญิงจะตรงไปขึ้นรถ มุ่งหน้าไปยังร้านหมูกระทะที่ข้าวปั้นนัดเจอ

.

.

"มีใครมากินด้วยอีกไหมนอกจากพี่รหัส หรือนั่งสองต่อสอง" เสียงเข้มของพายุแข็งกระด้างทันทีเมื่อเห็นร่างสูงของข้าวปั้นกำลังตรงเข้ามา มองลิดาซึ่งยืนอยู่กับเขาหน้าร้านหมูกระทะชื่อดังอย่างเปิดเผย

 

"สองคนค่ะ วันหลังหนูจะชวนพี่กับเจ้านายพี่มากินด้วย เดี๋ยวหนูเลี้ยงเอง" เด็กสาวยังตอบด้วยน้ำเสียงแจ่มใส ละความสนใจจากคู่สนทนายกมือขึ้นสูงเรียกข้าวปั้นเพื่อส่งสัญญาณว่าเธออยู่จุดนี้

 

"นายทานอาหารแบบนี้ไม่ได้หรอก"

 

"เขารักสุขภาพไงล่ะคะ วันนั้นหนูชวนแล้ว หน้าแตกหมอไม่รับเย็บเลย" ลิดาลดมือลง เอียงคอมาสนทนากับพายุต่อ

 

"นายไม่ชอบคลุกคลีกับใครเท่าไหร่ นอกจากเพื่อนและครอบครัว"

 

"คงงั้นล่ะค่ะ"

 

"อย่ากลับดึกล่ะ" พายุทิ้งท้าย ตั้งท่าจะเดินออกไป ไม่วายเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นทำให้เขาต้องชะงักฝีเท้า หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับอย่างเร่งรีบ เป็นเวลาเดียวกันกับที่ข้าวปั้นเดินมาถึง ยืนคั่นกลางระหว่างพายุและลิดา

 

"ครับนาย" นานนับนาทีกว่าคนรับโทรศัพท์จะรับคำจากปลายสาย

 

"จะไปไหนต่อเหรอคะ" ความอยากรู้สั่งให้ลิดาเอ่ยถาม มองตามมือหนาตอนพายุเก็บโทรศัพท์ลงตำแหน่งเดิม เขาเอี้ยวหน้านิ่งกลับมาสบตา ไม่รู้คิดไปเองหรือเปล่าที่เห็นพายุกระตุกยิ้มมุมปากเพียงนิด

 

"นายอยากกินหมูกระทะน่ะ" ประโยคนั้นไม่ใช่แค่ลิดาตกใจ แต่มันยังรวมไปถึงข้าวปั้นที่เลื่อนสายตามองชายหญิงสลับไปมาอย่างครุ่นคิด  ไม่รู้ความสัมพันธ์ระหว่างสองบุคคลตรงหน้า

 

"เจ้านายพี่จะมาที่นี่เหรอคะ"

 

"คิดว่าไงล่ะ" พายุยักคิ้วหนึ่งที สาวเท้ายาวเดินนำหน้าเข้าไปในร้านหมูกระทะ

 

"น้ำจะท่วมโลก หรือภัยแล้งจะมาเยือนเนี่ย" ลิดาพึมพำตามหลังพลางเกาท้ายทอยงุนงง ไม่รู้อาจารย์หนุ่มเกิดบ้าอะไรขึ้นมา อยู่ดีๆจะมานั่งทานหมูกระทะในร้านธรรมดา เขาจะรู้ตัวบ้างหรือเปล่าว่ามันขัดกับบุคลิกคุณชายผู้แสนเย่อหยิ่ง

***************************************

***ทุกโคนนนนน คือเมื่อช่วงเช้ามืดพ่อบอกว่าได้ยินเทียร์ละเมอพูดคนเดียวในห้อง แล้วแบบว่า! ต้องละเมอเสียงดังระดับไหนเสียงถึงดังออกไปให้พ่อได้ยิน จนพ่อต้องมาเคาะประตูแรงๆเรียกลูกให้รู้สึกตัว (แอบหลอนตัวเอง เสพหรือขาย) ล้อเล่น ฉงฉายนอนดึกหลายวันติดต่อกัน 55555

ทั้งนี้ทั้งนั้นอยากเขียนนิยายแบบเต็มตัวนะ แต่พ่อชอบทิ้งงานให้ลูกแล้วหนีเที่ยว 🤣🤣🤣

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว