Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 19 เคลียร์ใจ

ชื่อตอน : บทที่ 19 เคลียร์ใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 887

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 29 มี.ค. 2564 15:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 19 เคลียร์ใจ
แบบอักษร

ตอนนี้ฉันกำลังนั่งมองเขาที่กำลังใช้ยาลดอาการช้ำ ทาบริเวณต้นแขนของฉันเบาๆ สีหน้าเรียบตึงแต่การกระทำที่อ่อนโยนมันค่อนข้างย้อนแย้งกันมากในตอนนี้ แต่ฉันก็พอจะเข้าใจ เพราะเขาพยายามดูแลฉันเป็นอย่างดีแต่ดูตอนนี้ซิ รอยช้ำขนาดใหญ่ที่เห็นแล้วก็พาลทำให้หงุดหงิดอยู่ไม่น้อย

"อะ โอ้ยยยย"

"เจ็บเหรอครับ พี่ทำแรงไปใช่มั้ย"เขาละมือจากแขนของฉันก่อนที่จะมองหน้าฉันไปด้วย

"ไม่ได้เจ็บตรงนี้ค่ะ"

"หืมมม..หนูมีแผลอยู่อีกที่เหรอครับ ไหนตรงไหนบอกพี่สิ"

"ตรงนี้ค่ะ"ฉันเอานิ้วชี้เข้าที่บริเวณหัวใจของตัวเอง มันเจ็บนะ ที่เราสองคนยังบึ้งตึงใส่กันอย่างตอนนี้

"หนูขอโทษที่ไม่ดูแลตัวเอง หนู..."

"ไม่ต้องโทษตัวเองครับ พี่ต่างหากที่เป็นคนดูแลน้องไม่ดี ทั้งๆที่พี่เคยสัญญากับน้องไว้แล้ว ถ้าจะหาคนผิดคนๆนั้นก็ต้องเป็นพี่"เขารีบสวมกอดฉันทันทีทั้งๆที่ฉันพูดไม่ทันจะจบประโยคด้วยซ้ำ

"อย่าโทษตัวเองเลยค่ะ เรื่องนี้ไม่มีใครผิดทั้งนั้น มันเกิดจากความเข้าใจผิดของผู้หญิงคนนั้น"ฉันกอดตอบอ้อมกอดของเขา ฉันรู้สึกได้ว่าอ้อมกอดของเขาจะสามารถปกป้องฉันได้ ตราบใดที่เขายังกอดฉันเอาไว้ต่อให้มีเรื่องเลวร้ายกว่านี้ฉันก็ไม่กลัว

"พี่ไม่เข้าใจทำไมพวกเราต้องหน้าตาเหมือนกันจนแยกไม่ออกขนาดนี้ก็ไม่รู้ ดูซิน้องเลยโดนหางเลขเพราะความไม่รู้ของคนอื่นไปด้วยเลยเนี้ย"เขายังบ่นพึมพำ

"คนอื่นแยกไม่ออก แต่หนูแยกออกนะคะว่าพี่น้ำเมฆของหนูคือคนไหน"

"ของน้องเหรอครับ ทำไมพี่ถึงได้รู้สึกดีอย่างนี้นะ"เขาลูบหัวของฉันเบาๆก่อนที่จะจุ๊บที่หน้าผากของฉันหนักๆไปทีนึง

"วันนี้พี่ขอนอนนี่ได้มั้ยครับ"เขาพูดออกมาอย่างอ้อนๆ ที่จริงถ้าเขาจะพักก็พักได้นะเพราะห้องนอนของฉันมีสองห้อง ถ้าเราจะนอนด้วยกันตอนนี้มันก็คงไม่เหมาะ เพราะพวกเราเพิ่งเริ่มต้นคบหากันเองสถานะแฟนก็ยังคงเรียกได้ไม่เต็มปาก ก็เพราะเขาไม่เห็นจะขอเป็นแฟนเลยนี่นาถ้าฉันเป็นคนขอเองเลยมันจะดูดีหรือเปล่า ในชีวิตนี้ฉันก็อยากมีโมเม้นท์โดนผู้ชายเซอร์ไพร์สบ้างละเนอะ ถึงแม้ว่าว่าไม่รู้จะมีวันไหนก็เถอะ

"ในเมื่อวันนี้หนูมีความผิด งั้นหนูอนุญาตให้พี่นอนค้างที่นี่ก็ได้ค่ะ"เขารีบทำท่าทางดีใจออกมาอย่างปิดไม่มิด

"แต่...ห้องนั้นนะคะ"ฉันชี้ไปอีกห้อง เขาทำหน้าหงอยลงทันที

"ก็ได้ครับ แต่....."เขาเว้นประโยคที่จะพูดก่อนที่จะโน้มตัวมากระซิบประโยคที่เขาต้องการจะพูดออกหน้านั้นออกมา พอฉันได้ยินประโยคนั้นจากปากของเขา หน้าฉันก็แดงขึ้นมาทันที อยากรู้ใช่มั้ยละ ฉันไม่บอกหรอก อิอิ ฉันก็แค่อยากจะรู้ว่าเขาจะทำได้จริงๆอย่างที่เขาพูดจริงๆหรือเปล่า เท่าที่ฉันรู้มา ผู้ชายความต้องการเยอะถ้าเขาจัดการตัวเองได้ ฉันอาจจะมอบสิ่งที่เขาต้องการให้เขาในวันนั้นก็ได้

"น้องไม่รอดเอื้อมมือพี่แน่นอน"เขาพูดยิ้มๆก่อนที่จะเดินเข้าห้องเล็กห้องนั้นไป บ้าจริง! ถ้าเขาทำจริงๆมันจะรู้สึกยังไงนะ ไม่สิแกจะมาคิดอย่างนี้ไม่ได้ ไหนแกบอกว่าจะไม่ให้เขาข้ามขั้นไปมากกว่านี้ไง เอาเป็นว่าแล้วแต่สถานการณ์พาไปเนอะ พอถึงจุดๆนั้นฉันก็แค่ตามน้ำ อิอิ

 

"นี่ครับ คนที่คุณหนูให้ผมตาม"ฉันหยิบรูปที่ให้ลูกน้องของคุณพ่อเป็นคนตามดู ก่อนที่จะขยำรูปพวกนั้นทิ้งลงพื้นด้วยความโมโห แกนั่นเองในเมื่อฉันไม่ได้แกก็อย่าหวังว่าแกจะมีความสุข

"จะให้พวกผมทำยังไงกับเธอดีครับ"

"ขู่ไปเบาๆก่อน แต่ถ้าเธอไม่ยอมฉันจะเป็นคนจัดการเธอเอง"

"ครับ"พอลูกน้องของฉันเดินออกไป ฉันก็ปรายสายตามองที่รูปที่โดนแอบถ่ายมาได้ ก่อนที่จะหยิบรูปใบนั้นที่มีผู้หญิงผู้ชายมองยังไงก็รู้ว่าคนในรูปมีความรู้สึกยังไงต่อกัน สายตาของคนสองคน ดูก็รู้ว่ารักกันมาก

"ทำไมคนนั้นเป็นเราไม่ได้ เราอยู่ใกล้เธอแค่นี้ แต่เธอไม่เคยมองเราด้วยสายตาแบบนั้นเลยสักครั้ง"ฉันมองรูปในมือก่อนที่จะปล่อยน้ำตาออกมาอย่างห้ามไม่ได้ ฉันพยายามเป็นคนที่ดีพอสำหรับเขา พยายามติวหนังสือเพื่อเข้าเรียนที่เดียวกับเขา พยายามอ่านหนังสืออย่างหนัก ทั้งๆที่ฉันก็เรียนหนังสือไม่เก่งเลยสักนิด ความพยายามของฉันมันสูญค่าเพราะผู้หญิงคนนั้น เพราะเธอเป็นเพราะเธอคนเดียว

"ถ้าไม่มีเธอ น้ำเมฆต้องมองที่ฉัน ฮ่าๆ แกต้องหายไป หายไป ฮ่าๆๆ"

 

"มีอะไรหรือเปล่าคะ?"ฉันถามเขาพร้อมกับนำเสื้อผ้าของเขาที่ฉันซักพร้อมกับปั่นแห้งเรียบร้อย มาวางไว้บนโต๊ะเตรียมรีดให้เขาเพราะเขาต้องไปเรียนภาคเช้า ถ้าให้กับไปกับมาเขาคงเข้าเรียนคาบแรกไม่ทัน

"แฟนพี่เป็นแม่ศรีเรือนด้วยแหะ"

"แค่รีดผ้าเองนะคะ"ฉันทำหน้างง แค่รีดผ้าคือเป็นแม่ศรีเรือนได้แล้วเหรอ ถ้าฉันทำอาหารชาววังได้เขาไม่ทำตาถลนออกมาจากเบ้าเลยหรือไง อวยกันเก่งเกินไปแล้ว

"น้องทำอาหารเป็นด้วยนี่นา แถมยังทำขนมอร่อยอีกด้วย"

"หื้ม พี่เคยชิมขนมที่หนูทำด้วยเหรอคะ"ฉันละงานในมือก่อนที่จะเดินมานั่งจ้องหน้าเขา เพราะเท่าที่รู้ถุงขนมของฉันถ้าไม่อยู่ในถังขยะก็ตกไปที่พี่เต็งหนึ่ง ไม่ยักรู้ว่าเขาก็เคยชิมขนมที่ฉันทำด้วย

"ก็ตอนนั้นไอ้เต็งมันยัดเข้าปากพี่ไงครับ"

"ถ้าเพื่อนไม่บังคับ ขนมหนูก็ไม่มีสิทธิ์ได้เข้าปากพี่เลยเนอะ"ฉันพูดก่อนที่จะก้มหน้ายิ้มแห้งๆ พอกลับไปคิดเรื่องก่อนหน้านั้นความน้อยใจก็ตีตื้นขึ้นมา ก็เขาใจร้ายกับฉันมากนี่เนอะ น้ำตาที่เสียไปก็คงวัดได้เป็นลิตรอ่ะ

"ตอนนั้นกับตอนนี้ไม่เหมือนกันนะครับ พี่กลับไปแก้ไขความเลวร้ายของตัวเองไม่ได้ แต่ตอนนี้ วินาทีนี้ไม่ว่าน้องจะทำอะไร จะดุจะด่าพี่ยังไงก็จัดมาเลยครับ พี่สัญญาจะไม่มีทางทำให้น้องเสียใจเด็ดขาด ตอนนี้พี่ก็ยังรู้สึกผิดอยู่เลย พี่ขอโทษนะครับ"

"ถ้าพี่ทำอีก หนูจะไปซบอกผู้ใหม่ที่หล่อกว่าพี่เลยคอยดู"

"ไม่เอาครับ ถ้าน้องจะซบ ซบที่อกพี่ได้แค่คนเดียว ผู้ชายคนอื่นไม่มีสิทธฺ์มาแตะของของพี่"

"หนูไปเป็นของพี่ตั้งแต่ตอนไหน ทำไมไม่เห็นรู้ตัวเลยน่าาา"

'ไม่เอาไม่พูดงี้สิครับ พี่ไม่ยอมนะบอกเลย"

"คิคิ ทำไมวันนี้ขี้อ้อนจังคะ ผู้ชายหน้าโหดๆคนนั้นหายไปไหนแล้ว"

"ผู้ชายคนนั้นหายไปตั้งแต่น้องให้นอนด้วยแล้วครับ"

"จุ๊จุ๊ ไม่ได้นอนห้องเดี๋ยวกันค่ะ นอนคนละห้อง"

"ถึงยังไงก็อยู่ใกล้น้องกว่ากลับไปนอนที่คอนโดพี่แหละครับ"

 

 

 

 

 

 

 

**จะอ้อน ก็อ้อนซะ แสนดีขนาดนี้ใครเขาจะกล้าไปซบอกผู้คนอื่น ซบแค่คนนี้ก็พอ อิอิ ตอนนี้ไรท์เพิ่งเข้าใจ ถึงเราพยายามมากแค่ไหนไม่รักก็คือไม่รัก หลบไปลูกตาลเธอจะมาร้ายใส่คนที่เขาไม่รักเธอไม่ด้ายยยย ช้านม่ายยอมมมม***

ความคิดเห็น