ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 4 เจ้านายเรื่องเยอะ

ชื่อตอน : ตอนที่ 4 เจ้านายเรื่องเยอะ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 236

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 27 เม.ย. 2564 13:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 4 เจ้านายเรื่องเยอะ
แบบอักษร

ภูมินั่งเครื่องบินมาที่ต่างจังหวัด จังหวัดที่ภูมิมามีทะเลด้วย เด็กหนุ่มสะพายกระเป๋าเป้ เดินออกมารอรถที่สนามบบินไม่นานก็มีรถตู้คันหรูเงาวาบสีดำมาจอดเทียบฟุตบาท

 

"คุณภูมิใช่ไหมครับ  คุณเนตรให้ผมมารับคุณไปที่พักครับ"ชายผู้เป็นคนขับรถลดกระจกลงมาพูด

 

ภูมิพยักหน้ารับก่อนจะเปิดประตูขึ้นรถไปนั่งบนรถตู้สีดำคันหรู เด็กหนุ่มสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆทั้งกลัวทั้งตื่นเต้นแต่เพื่อเงินเขาต้องทำให้ได้เพราะจำนวนค่าจ้างไม่ใช่น้อยๆ เลย ก่อนจะมาทำงานที่ต่างจังหวัดภูมิได้ไปคุยกับแม่แล้วว่าจะมาทำงานจะส่งเงินมาให้แม่และจ่ายค่าเช่าให้ทุกเดือน แม่และภูมิมีทีท่าเฉยชาต่อกันมาก  แต่ก็ไม่ได้ทะเลาะอะไรกันอีก

 

ขับรถจากสนามบินประมาณสองชั่วโมงก็ถึง  ประตูทางเข้าหน้าบ้านสูงใหญ่มาก รถคันหรูขับเลี้ยวตรงเข้าไปข้างในเมื่อประตูเปิดออก เด็กหนุ่มถึงกับเบิกตากว้าง นี่หรือทางเข้าบ้าน  มันเป็นที่ส่วนบุคคลที่กว้างและร่มรื่นมากมีต้นไม้ปกคลุมเต็มไปหมดก่อนเข้าบ้าน

เมื่อถึงบ้านหลังใหญ่แล้ว ประตูรถเปิดออก เด็กหนุ่มค่อยๆลงมามองซ้ายมองขวาอย่างตื่นเต้น

 

"อ้าว ภูมิ  นั่งเครื่องเหนื่อยมั๊ยจ้ะ เข้ามาข้างในก่อนสิ ฉันให้แม่บ้านเตรียมห้องสำหรับเธอแล้ว"เนตรเลขา กฤต ที่ยืนรอต้อนรับคนดูแลคนใหม่ที่หน้าประตูบ้านยืนยิ้มมองมาที่เด็กหนุ่มอย่างเป็นมิตร

 

 

ภูมิมีทีท่าผ่อนคลายลงเมื่อเจอเนตรแล้ว เพราะเขารู้จักเนตรแต่เพียงคนเดียว

"สวัสดีครับพี่ ไม่เหนื่อยเลยฮะ ตื่นเต้นมาก ตั้งแต่เกิดมาพึ่งจะเคยนั่งเคยบิน"เด็กหนุ่มยิ้มสดใสพูดจาน่ารักอ่อนโยน

 

เนตรมองมาที่ภูมิยิ้มๆก่อนจะพาเดินไปดูห้องนอนใหม่ บ้านหลังนี้มีสองชั้น  มันกว้างมาก   เรียกได้ว่าบ้านหลังนี้ใหญ่สุดในระแวกนี้ก็ว่าได้ ถ้าเดินคนเดียวอาจจะหลงได้เลย

 

"นี่จ้ะ ห้องนอนใหม่  ชอบไหม  ต้องการอะไรบอกป้านวล หัวหน้าแม่บ้านที่นี่ได้นะจ้ะ ส่วนเรื่องงาน  เริ่มคืนนี้เลยจะไหวไหมจ่ะ'"

 

"ไหวครับ ผมต้องทำงานดูแลยังไงบ้างครับ"ภูมิถามเสียงซื่อ

 

"ก็ดูแลปกติธรรมดาเลยจ่ะ บางวันเขาป่วยอาการไม่ดีก็อาจจะได้นั่งรถเข็น  เธอก็ดูแลหยิบจับช่วยเขาก็แล้วกันนะจ้ะ  " เนตรพูดบอกยิ้มๆ

ยิ้มแปลกๆอีกแล้ว  แต่ภูมิก็ไม่ได้คิดอะไร 

 

 

"โอเคครับ"เด็กหนุ่มรับคำอย่างว่าง่ายก่อนจะปิดประตูลงมองดูห้องนอน เตียงนอนขนาดใหญ่มีห้องน้ำในตัวอีกต่างหาก  พระเจ้านี่เขาฝันไปหรือเปล่าเนี่ย

 

18:00 นาฬิกา

 

 

ภูมิเด็กหนุ่มพึ่งอาบน้ำเสร็จเขาใส่ชุดยูนิฟอร์มของบ้าน ที่ป้านวลเอามาให้ใส่อย่างดี นี่เป็นชุดที่เรียบร้อยที่สุดตั้งแต่เขามีมา  เรียบร้อยกว่าชุด นร ที่เขาใส่อีก

 

เสื้อสีขาวแขนสั้น การเกงสแล็คดำขายาว ถูกรีดแล้วนำมาวางให้ภูมิอย่างดี

 

ก๊อกๆ

 

"ได้เวลาท่านทานอาหารแล้วนะ  น้องภูมิ"ป้านวลได้  คุยกับภูมิมาบ้างแล้วก็เดินมาเคาะประตูเรียก

 

"ครับๆ ผมกำลังออกไป"ภูมิว่าจบก็เปิดประตูออกมา ป้านวลมองเด็กหนุ่มตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า เธอมองด้วยสายตาชื่นชมเพราะเด็กหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าถือว่าน่าตาดีมาก  คิ้วเข้มจมูกรั้น ริมฝีปากสีชมพูอิ่ม  สูง 175 กำลังพอดี

 

ภูมิเห็นป้านวลมองก็หันไปถาม

"มีอะไรหรือเปล่าครับป้า"เด็กหนุ่มผู้มีใบหน้าหล่อเอ่ยถาม

 

"น่าตาดีนะเรา"แม่บ้านเอ่ยตามสิ่งที่คิด

 

"555  ไม่หรอกครับ ผมมันก็แค่เด็กบ้านๆ  "ภูมิว่าอย่างถ่อมตัวถึงแม้จะรู้ว่าป้านวลพูดความจริงก็ตาม

 

"555  งั้นเราก็ไปเตรียมอาหารรอท่านเถอะค่ะ"ป้านวลว่าก่อนจะพาภูมิมาที่ห้องอาหารเด็กหนุ่มตั้งใจจัดโต๊ะช่วยป้านวลและแม่บ้านอีกสองคนมาก

 

ทุกอย่างถูกว่างอย่างดี  ทุกอย่างเหลือก็แต่นายท่าน

ภูมิยืนกุมมือรออยู่ฝั่งขวาของโต๊ะผู้นั่งตรงกลางกับแม่บ้าน เขาไม่ตื่นเต้นเลยเพราะคิดว่ามาดูแลผู้ชายแก่ที่อายุมากแล้ว  คงไม่มีอะไรมากกว่าให้น้ำให้ยา พาไปเดินเล่น

 

"ภูมิ ขึ้นไปรับท่านที่ด้านบน"เสียงป้านวลเอ่ยบอกเมื่อได้รับวอเรียกจากกฤต ที่วอเรียกให้คนมารับตนที่ห้อง

 

ภูมิพยักหน้าก่อนจะเดินไปกดลิฟต์คนเดียว เขาเดินขึ้นมาด้านบนก็พบประตูห้องบานใหญ่เข้าว่าห้องนี้ล่ะห้องเจ้านายที่ตนจะต้องมาดูแล

 

ก๊อกๆ

เด็กหนุ่มไม่ลืมเคาะประตู

 

"เข้ามา"เสียงเข้มสั่งจากด้านใน

 

ภูมิเปิดประตูเข้าไปถึงกับอุทานในใจ

"อะไรจะใหญ่โตขนาดนี้ ห้องนอนสีไปทางโทนดำ น้ำตาลอ่อนแกมสีแดงเข้ม  มีเเสงสีเหลืองอยู่ตรงหัวเตียง ให้ความรู้สึกเซ็กซี่ อีโรติกมาก

 

กฤตลุกขึ้นมามองหน้าคนดูแลใหม่ด้วยใบหน้าบึ้งตึ้งไร้ความเป็นมิตร

 

ภูมิถึงกับตกตลึง เขาหล่อมาก  หล่อมากไป เขาดูเป็นผู้ชายแก่มีภูมิฐาน ผิวขาวเนียนมาก ใบหน้าเขาหล่อราวกับพระเอกละคร  นี่เขาคือคนแก่ใกล้ตายจริงหรือ ไม่น่าเชื่อ มีแต่เพียงแววตาเขาที่ดูเหนื่อยอ่อนเท่านั้น

"นายหรือคนดูแลคนใหม่ฉัน"กฤตถามเสียงนิ่ง เป็นเวลานานที่ทั่งคู่สบตากัน

 

ภูมิเหมือนตกอยู่ในภวังค์แต่ก็ตอบกลับโดยเร็ว

"คะ ครับ"ภูมิว่าขณะยืนอึ้งมองมาที่ชายร่างสูงใหญ่ที่นั่งข้างเตียงมีทีท่าที่เหนื่อยอ่อน

 

 

กฤตนั่งฟังถึงกับขมวดคิ้วหงุดหงิด

"เดินมานี่!"กฤตพูดเสียงเข้ม

 

ภูมิเดินไปอย่างว่าง่าย

"เวลาฉันพูดให้เดินมาใกล้ๆ  ไม่มีมารยาท นี่เลขาฉันเอาเด็กเมื่อวานซืนมาดูแลฉันงั้นเรอะ มักง่าย  ไม่ได้เรื่องทั้งคู่"กฤตตวาดด่าทอภูมิด้วยถ้อยคำเสียดแทงจิตใจ นี่แหละความสามารถเขาเลย  เขาเป็นนักธุรกิจที่ร่ำรวย รวยเกินกว่าจะมองว่าใครจะรู้สึกอย่างไร ไม่ว่าเขาจะพูดจาทำร้ายใครทุกคนก็ต้องมาทำดีกับเขาอยู่ดี เพราะงั้นเขาจึงเคยชิน กับการด่าทอด้วยถ้อยคำรุนแรง

 

ภูมิเด็กหนุ่มถึงกับใบหน้าซีดเลยทีเดียว เขารู้สึกว่ากระทบกระเทือนจิตใจเขามาก มันไม่ใช่แบบที่เขาคิด

 

"ไปเอาวีลแชร์มา!!!"ชายวัยกลางคนตวาดลั่นห้อง

 

ภูมิถึงกับตัวสั่นเทาเขาน่ากลัวมากเวลาน่าหล่อๆที่บึ้งตึ้งของเขาขมวดกันเป็นปม

 

 

เด็กหนุ่มเดินไปเข็นรถมาวางข้างลำตัวชายวัยกลางคน กฤตลุกขึ้นช้าๆก่อนจะนั่งรถเข็นไฟฟ้า เขานั่งรถแล้วก็ควบคุมให้มันออกไปรอที่หน้าประตูไม่บอกไม่กล่าวภูมิเลย

 

เด็กหนุ่มรีบวิ่งมาเปิดประตูห้องให้แล้วกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามรถเข็นไฟฟ้าเจ้านายไปยังลิฟต์  ทั้งคู่เมื่ออยู่ในลิฟต์เงียบมาก  เมื้อลิฟต์ถึงชั้นแรก ทั้งคู่ก็มายังห้องอาหาร

 

กฤตขึ้นมานั่งบนเก้าอี้ตรงกลางของโต๊ะอาหารเป็นทางยาว ทั้งโต๊ะมีเขาทานอาหารคนเดียว โดยมีนักเล่นเปียโนมาเล่นให้เขาฟังขณะเขาทานอาหารคนเดียวไม่พูดไม่จาทุกมื้อ

 

" นี่อะไร"กฤตชี้ไปที่ซุป

 

แม่บ้านถึงกับเลิกลั่กเพราะกลัวเจ้านายด่า

 

ยังไม่ทันจะพูดอะไรกฤตก็ผลักถ้วยซุปออกห่างด้วยทีท่าไม่สบอารมณ์

"ฉันไม่กิน เอาไปทิ้ง ซุปมันไม่ร้อน"

 

ภูมิมองถึงกับอ้างปากค้าง  เขาเหมือนเด็กบ้านรวยอารมณ์ร้ายที่เวลาไม่พอใจอะไรก็โยนทิ้งโยนขวางแตกต่างจากชีวิตของเขาสิ้นเชิง

 

กฤตว่าจบก็เอาผ้าที่วางบนตักเช็คริมฝีปากก่อนจะหันไปมองที่ภูมิ

"อิ่มแล้ว  เก็บจาน"กฤตว่าขึ้นเสียงนิ่งแล้วมองหน้าภูมิ

 

"ส่วนนายขึ้นไปเตรียมยา ให้เวลา 10  นาทีฉันจะขึ้นไป"

 

กฤตออกคำสั่งแล้วบังคับวีลแชร์ไฟฟ้าไปที่ห้องนั่งเล่นเพื่อฟังเปียโน  ชีวิตเขาจะว่าเรียบก็ว่าได้ เพื่อนฝูงก็ต่างแยกย้ายไปมีครอบครัว เขาอยู่บ้านหลังใหญ่คนเดียวบ้างครั้งเขาก็รู้สึกเหงา ยิ่งเวลานึกถึงคนรักเก่า ห้วใจเขายิ่งปวดหนีบอาการปวดหัวถึงขั้นรุนแรง

 

ภูมิวิ่งขึ้นไปจัดยาให้กฤต  เด็กหนุ่มไม่ใช่คนไม่รู้อะไรเลย เขาจัดยาตามใบสั่งเนตร เขาอ่านชื่อยาเป็นภาษาอังกฤษออกจัดยาทุกเม็ดอย่างระมัดระวังบนห้องนอนเจ้านานที่มืด แต่มีไฟสลัว ภูมิยืนจัดยาอยู่นานเพราะต้องหาชื่อยาแต่ล่ะชนิด  เวลา 10 นาทีเกือบไม่พอ

 

กฤตกินยาคืนล่ะ 5  เม็ด ภูมิกำลังจัดยาอยู่นั้นก็ได้ยินเสียงคนเปิดประตูก่อนจะมีเสียงวีลแชร์ไฟฟ้าหยุดจอดข้างเตียง

เด็กหนุ่มเดินไปหาเจ้านายพร้อมกับน้ำและเเก้วยา

"นี่ครับ"ภูมิว่าแล้วยื่นให้กฤตที่ตอนนี้เขาลุกขึ้นจากวีลแชร์อย่างทุรักทุเรมานั่งขอบเตียง

 

"นั่งลง ยืนค้ำหัวผู้ใหญ่ไม่มีมารยาท  "กฤตตวาดด่าทันที ยิ่งอยู่กันสองคนเสียงเขายิ่งดัง

 

ภูมิถึงกับสะกดกลั้นอารมณ์โกธร ถ้าเจอข้างนอกนะ จะต่อยแม่ง ท่าทางเจ้านายเขามันดูหยิ่งยโสโอหังมาก

 

"ครับ"

ภูมิค่อยๆนั่งคุกเข่าลงตรงหน้ากฤตช้าๆแล้วยื่นแก้วเม็ดยาให้ชายแก่ที่ใบหน้าบึ้งตึ้งถึงแม้จะหล่อโครตเลยก็ตาม

 

 

กฤตมองหน้าเด็กหนุ่มผ่านไฟสลัวๆสีส้มอ่อนทำให้เห็นใบหน้าเนียนของภูมิชัดขึ้น เด็กนี่น่าตาดี เขาคิด

มองแค่แปปเดียวเท่านั้นและทำทีเป็นไม่สนใจ

 

ภูมิช้อนสายตามองเจ้านายด้วยทีท่าสะกดอารมณ์โกธรเอาไว้เพราะวันนี้โดนเขาด่ามีแต่คำพูดแรงๆ

 

เมื่อกฤตทานยาเสร็จเขาก็ขึ้นไปนั่งตรงกลางเตียงแล้วหลับตาลงช้าๆ

"ออกไป "กฤตสั่งเสียงเรียบแต่เข้มจัด

 

ภูมิเอาแก้วน้ำออกมาด้วย ก่อนจะเดินออกจากห้องนอนโดยไม่ลืมปิดประตูห้องเจ้านาย เด็กหนุ่มพึมพำเบาๆ

"เรื่องเยอะจัด ปากอย่างนี้อยู่มาถึงวันนี้ได้ยังไง"

คอมเมนท์ให้หน่อยได้ไหม ไรท์ขอกำลังใจโหน่ยได้ไหมค้า

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว