ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ

ตอนที่ 4 ความปรารถนาที่ไม่ได้ตั้งใจ

ชื่อตอน : ตอนที่ 4 ความปรารถนาที่ไม่ได้ตั้งใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 182

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 28 มี.ค. 2564 17:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 4 ความปรารถนาที่ไม่ได้ตั้งใจ
แบบอักษร

“โอ้โห เจ๋งว่ะ สมแล้วที่เป็นลูกชายของนักธุรกิจระดับแนวหน้า ไม่มีที่ติเลยเว้ย” 

ตอนนี้ผมกำลังยืนสองมือล้วงกระเป๋ากางเกงมองพวกรุ่นพี่ปากนกกระจอกกำลังดูงานที่ผมเอามาส่ง ข้างๆผมยังมีไอ้กอล์ฟ เพื่อนแสนดีชอบชิ่งของผมยืนยิ้มหน้าบานกับผลงานที่มันไม่ได้ทำอยู่ด้วย ใจผมตอนนี้อยากถีบมันไปดาวอังคารด้วยความหมั่นไส้สุดๆ 

“เอาล่ะ พวกพี่ยกโทษให้ เก่งมากครับน้องยูคันธ์” 

ฟอร์ทเดินเข้ามาตบไหล่ตีเนียนกอดผม ผมเบี่ยงตัวหลบแบบเนียนๆก่อนจะหาเรื่องออกไปจากที่นี่ 

“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว พวกผมขอตัวก่อนนะครับ” 

“เดี๋ยวสิ อุตส่าห์เป็นพี่น้องกันทั้งที เรามาฉลองต้อนรับน้องกันหน่อยดีกว่า” 

รุ่นพี่คนหนึ่งพูดขึ้นมา และมีคนที่สองที่สามเห็นดีเห็นงามด้วย  

“ตกลงตามนี้นะ คืนนี้เราไปเจอกันที่เดิม” 

“มาให้ได้นะยูคันธ์ นายเป็นตัวเอกเลยนะเว้ย” 

มันไม่ถามผมเลยสักคำว่าผมอยากไปไหม 

“ขอปฏิเสธ ผมมีนัดแล้ว” พูดไปงั้นแหล่ะ ที่จริงก็ไม่ได้มี 

“ไม่เอาน่า นะ มาสนุกกันดีกว่า” 

รุ่นพี่คนหนึ่งเข้ามากอดคอผมพร้อมกับยื่นหน้าเข้ามาใกล้ ทำตัวสนิทสนม แต่เพราะรังสีอำมหิตจากฟอร์ททำให้รุ่นพี่คนนั้นถอยห่างไปทันที 

“สัญญาว่าครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้าย โอเค๊” 

ฟอร์ทก้มลงมากระซิบข้างหูผมและจงใจบีบไหล่ผมเป็นเชิงให้สัญญาณ  

ผมถอนหายใจแรงๆอย่างขอไปที รู้ทั้งรู้ว่าผมไม่ชอบมันก็ยังตื๊อไม่เลิก เอาเถอะ ไปๆให้มันเห็นหน้าแล้วก็จบกันทีกับพี่รหัสบ้าบอนี่ 

ผมกลับบ้านและเดินเข้าไปในครัวหาน้ำดื่ม พร้อมๆกับอ่านโน้ตที่แปะอยู่ที่ฝาตู้เย็น 

‘ไปต่างประเทศ…แม่’ 

ชินแล้ว ปกติ 

‘ลากลับบ้าน 1 เดือน….ป้าสร้อย’ 

อ้อ ถึงรอบปีแล้วเหรอเนี่ย 

 ‘ประชุม กลับดึก….ยาร์น’ 

ใครสน  

สุดท้ายก็มีแค่ผมคนเดียวในบ้าน 

ผับ Y-Type…… 

“ยูคันธ์ ทางนี้เว้ย” 

กอล์ฟโบกมือให้ผมหย็อยๆ ผมเดินเข้าไปนั่งข้างๆมัน ก่อนที่ฟอร์ทจะเข้ามานั่งข้างๆผม  

อึดอัดจริงเว้ย!.... 

ผมสั่งเครื่องดื่มบาดคอมาแก้วหนึ่ง เพราะอาการหนักหัวของผมยังไม่หายดี วันนี้ก็เลยตั้งใจว่าจะดื่มน้อยๆหน่อย เดี๋ยวคลำทางกลับบ้านไม่เจอ ยิ่งขับรถมาเองด้วย 

“สั่งน้อยจัง แค่นี้จะไปสนุกอะไรล่ะครับ” 

“เรื่องของผม” 

ผมพยายามไม่ใส่ใจคำพูดของฟอร์ทที่กระแซะผมเข้ามาเรื่อยๆ ไม่นานก็มีพวกสาวๆเข้ามานั่งแจม นัวเนียกับพวกรุ่นพี่คนอื่นๆ ผมมองว่าเป็นเรื่องธรรมดาล่ะนะ เพราะอีกเดี๋ยวพวกมันก็จบการศึกษาแล้ว แถมบางคนก็ทำงานแล้วด้วย เรื่องแบบนี้ก็ไม่ได้เกินวัยอะไร ส่วนผมกับไอ้กอล์ฟก็ปฏิเสธและนั่งดื่มไปเรื่อยๆ 

แต่จู่ๆภาพเบื้องหน้าของผมก็วูบไป  

ปึง! 

แก้วเครื่องดื่มกระแทกลงบนโต๊ะแรงๆตามแรงโน้มถ่วงที่ผมต้านไม่อยู่ 

“เป็นอะไรวะมึง” 

กอล์ฟหันมาถามผมที่กำลังกดขมับสะบัดความมึนงงออกไป 

“หนักหัวนิดหน่อย ขอไปห้องน้ำแปบ” 

“อะ อื้ม” 

ผมลุกเดินจ้ำฉับๆไปห้องน้ำ วักน้ำล้างหน้าหลายต่อหลายครั้ง แต่อาการมึนงงร้อนวูบวาบก็ยิ่งถาโถมเข้ามารุนแรงกว่าเดิมจนผมแทบประคองตัวเองไม่ไหวจะล้มลงตรงนั้น  

พรึ่บ! 

หมับ! 

มือของใครบางคนเข้ามาช้อนหลังผมและจับแขนผมเอาไว้ก่อนที่ผมจะล้มลง ผมเงยหน้ามองคนๆนั้น และตกใจปนโล่งใจกับใบหน้าที่ผมจำได้ติดตา 

“ยาร์น….” 

เสียงผมแหบพล่า เปล่งออกมาได้แค่นั้นก่อนที่สติของผมจะดับวูบไป 

…………………………………….. 

หนึ่งชั่วโมงก่อนหน้านั้น 

Trooooo…… 

“ว่าไง” 

(กว่าจะรับสายได้นะยะ ตอนนี้น้องชายของนายอยู่ที่ผับY-Type แน่ะ)  

“อืม” 

(นี่ฉันหวังดีนะยะถึงได้โทรมาบอก ดูท่าทางจะไม่รอดคืนนี้แน่เลย)  

“อะไรนะ” 

(ก็มีคนคอยจ้องจะจับน้องชายสุดที่รักของนายกินอยู่น่ะสิ แถมไม่ใช่ชะนีซะด้วยสิ) 

สิ้นสุดเสียงปลายสายยาร์นที่ก็ลุกออกจากกองงานทั้งหมดและมาที่ผับ และเป็นไปตามที่คาด ยูคันธ์ถูกวางยาในเครื่องดื่ม เขาเห็นทุกอย่างตั้งแต่ต้นแต่ก็ยังนั่งมองอยู่เงียบๆในจุดที่ลับตาคนโดยมีหญิงสาวสวยนั่งอยู่ด้วย 

“ไม่เข้าไปเอาออกมาล่ะ” 

“เขาไม่ใช่เด็กแล้ว ลิเดีย” 

“ว่าไปนั่น แล้วจะติดจรวดถ่อมาถึงนี่ทำไมยะ” 

หญิงสาวสวยนั่งกอดอกไขว่ห้างโชว์เรียวขายาวที่โผล่พ้นเดรสสีดำแหวกสูงจนน่าหวาดเสียว ย่นหน้าใส่ชายหนุ่มที่นั่งมองโต๊ะสังสรรค์ตรงหน้าอยู่เงียบๆ ผ่านไปสักพักยูคันธ์ก็โดนยาในเครื่องดื่มเข้าจริงๆ แต่เหมือนน้องชายฝาแฝดของเขาจะรู้จักตีตัวออกห่างอันตรายใช้ได้ และเมื่อยูคันธ์เดินไปห้องน้ำ ยาร์นจึงลุกเดินตามไปในมุมที่ไม่มีใครสังเกต  

นั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านั้น และตอนนี้เขาก็แบกยูคันธ์กลับมาที่รถเรียบร้อย ก่อนจะเดินกลับเข้าไปในผับ และได้เจอกับเจ้าตัวต้นเหตุที่วางยายูคันธ์เข้าอย่างบังเอิญ จะเรียกว่าบังเอิญได้รึเปล่านะ เพราะเขาต้องการให้มันเป็นแบบนั้นอยู่แล้ว 

“อ้าว น้องยูคันธ์ เป็นยังไงบ้างครับ พี่เห็นว่าเราหายไปนานก็เลยเป็นห่วงน่ะ” 

จะเล่นละครยังไงดีนะ เอาเถอะ ลองใช้สกิลที่เรียนมาจากเพื่อนสนิทคนสวยหน่อยก็คงจะไม่เสียหาย 

“ผมสบายดีครับ พอดีเจอคนรู้จักก็เลยรื้อฟื้นความหลังกันนิดหน่อย” 

“หืม” 

“ดาลิ้ง~ นี่ใครเหรอคะ” 

เพื่อนสาวคนสวยของเขาก็เข้ามาสานต่อได้เนียนซะไม่มี 

ลิเดียเดินเข้ามาคลอเคลีย กอดคอหอมแก้มยาร์นพร้อมกับส่งสายตายั่วยวนไปให้ฟอร์ทอย่างขอไปที 

เห็นได้ชัดว่าฟอร์ทตกตะลึงไปชั่วขณะก่อนที่จะตีเนียนเดินจากไปด้วยอารมณ์หัวเสียสุดๆ 

“คงจะอยากมากจนแทบกระอักเลยล่ะมั้ง นั่นน่ะ” 

“อุ๊บ!!! คิกๆๆ” 

“ฮิๆๆๆๆ” 

แม้แต่ยาร์นยังหลุดขำกับคำพูดของลิเดียไม่ได้ 

“ขอบใจนะ ลิเดีย เอาไว้กลับฮ่องกงจะเลี้ยงข้าว” 

“หืม…..ยังจะกลับไปอีกเหรอ” 

“นั่นสินะ” 

“ยาร์น…..” 

“เอาไว้ค่อยคุยกันใหม่นะ” 

ยาร์นยิ้มรับ มันเป็นการปกปิดความรู้สึกหลายๆอย่างผ่านรอยยิ้มธรรมชาติของเขา 

อีกมุมหนึ่ง กอล์ฟที่ออกมาตามหาเพื่อนเพราะเห็นว่าหายไปนาน แถมฟอร์ทยังหายไปด้วย บวกกับบรรยากาศที่โต๊ะเริ่มนัวเนียกันรุนแรงจนเกินงามทำให้เขานึกห่วงเพื่อนขึ้นมาตงิดๆ และพอมาถึงอีกโซนที่เป็นทางเดินแคบๆและมีแสงนีออนสลัวๆ ชายหนุ่มก็ได้เจอภาพของหนุ่มสาวที่กำลังนัวเนียกันแบบไม่อายใคร กอล์ฟจำได้แม่นว่าเป็นใคร ประจวบเหมาะกับหญิงสาวคนนั้นครางชื่อของเขาออกมาด้วย 

“อ่า…พี่ฟอร์ทขา” 

กอล์ฟตะลึงกับภาพที่เห็นไม่พอ ในใจยังนึกเป็นห่วงยูคันธ์ขึ้นมาจนต้องควานหาโทรศัพท์โทรหาเพื่อนรัก 

“รับสิ รับสิ อย่าเป็นอะไรไปนะมึง ยูคันธ์” 

หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้…. 

“เชี่ย!” 

กอล์ฟเริ่มอยู่ไม่สุข และเดินวนไปทั่วอย่างหัวเสียก่อนที่จะชนเข้ากับหญิงสาวคนหนึ่งที่เหมือนจะจงใจให้เขาเดินชน 

ปึก! 

“ขะ ขอโทษครับ” 

“นายน่ะ กำลังตามหาเพื่อนอยู่งั้นเหรอ” 

“เธอรู้ได้ยังไง หรือว่าเธอ…”  

“อย่ามาเหมารวมอะไรต่ำๆแบบนั้นนะยะ”  

“เพื่อนฉันอยู่ที่ไหน”  

“กลับไปแล้ว ฉันบอกนายได้เท่านี้แหล่ะ”  

“หา?” 

“หูหนวกรึไง”  

“เอ่อ จริงเหรอ โล่งอกไปที” 

“ชิ! นายนี่มันซื่อบื้อจริงๆ….แล้วเจอกันใหม่นะ ตาทึ่มเอ๊ย” 

แล้วหญิงสาวในชุดเดรสสีดำแหวกสูงจนเห็นเรียวขาน่าหวาดเสียวคนนั้นก็เดินจากไป แต่เพราะความสวยของเธอมันเตะตาจนกอล์ฟต้องหันตามคอแทบเคล็ด 

…………………………………… 

ผมรู้สึกอึดอัดเหมือนมีเหล็กมาทับจนขยับแขนขาไม่ได้ ผมพยายามลืมตาแต่ก็ต้องรีบปิดเปลือกตาแทบจะทันทีเมื่อแสงไฟสาดเข้ามากระทบแก้วตาทำให้ผมปวดหัว อาการร้อนวูบวาบยังลามเลียไปทั่วตัวผมเหมือนกับว่าตอนนี้ผมกำลังนอนกลิ้งอยู่บนกองไฟ 

“ร้อน…” 

ผมพึมพำออกมา ตอนนี้เสียงของผมมันแห้งเหือดไปไหนหมดไม่รู้ แค่จะเปล่งเสียงออกมาแต่ละทีก็ลำบากเหลือเกิน 

แปะ… 

มือเย็นๆวางทาบบนใบหน้าผม มันเย็นสบายแต่มันก็ทำให้ผมรู้สึกวาบหวามจนต้องสะดุ้งขยับตัวหนีจากสัมผัสนั้นด้วยร่างกายที่ไร้เรี่ยวแรงของผม 

มือนั้นยังประคองหน้าผมอยู่และกระชับมั่นคง 

“ยูคันธ์….” 

เสียงนี้เป็นยาร์นไม่ผิดแน่ๆ ผมพยามลืมตาอีกครั้ง และเป็นไปตามคาด ใบหน้าที่ถอดพิมพ์เดียวกันกับผมกำลังจ้องมองผมตรงๆในระยะที่ใกล้ไม่กี่คืบ ผมพยายามสะบัดมือมันออกและขยับตัวออกห่างจากมัน  

“ออกไปไกลๆ” 

“ไล่คนที่เพิ่งช่วยตัวเองจากปากจระเข้แบบนี้น่ะเหรอ” 

“ออกไปเถอะน่า ขอร้องล่ะ” 

ผมเริ่มห่อตัวกอดตัวเอง ถอยห่างจากยาร์น ผมรู้ว่าตัวเองโดนอะไร ฟอร์ท คนสารเลวนั่นคงจะวางยาผมแน่ๆ และตอนนี้ยานั่นก็อยู่ในร่างกายกระตุ้นผมให้เต้นเร่าๆ ผมต้องจัดการตัวเอง 

ยาร์นลุกขึ้นถอดเสื้อนอกออกและถกแขนเสื้อขึ้น ผมมองการกระทำนั้นอย่างตื่นๆ มันจะทำอะไรผม 

“จะทำอะไร” 

“จะช่วยนายไง” 

“อย่ามายุ่ง ออกไป!” 

ผมดิ้นรนให้พ้นมือของยาร์นที่เข้ามาคว้าตัวผม แต่ก็หนีไม่พ้นมือของมันจนได้ ยาร์นจับตัวผมกดลงบนที่นอนแรงๆ ทุกจุดที่มันจับต้องตัวผมมันจะทิ้งแรงลงมาย้ำหนักให้ผมรู้สึกเจ็บ เหมือนมันจะป้องกันไม่ให้ผมเกิดอารมณ์จากสัมผัสของมันไปมากกว่านี้ ผมดิ้น และก็ดิ้น แต่ก็ไม่มีทางที่จะหลุดจากพันธนาการของยาร์นได้เลย 

“ลิเดียบอกว่ายานี่รุนแรงมาก มันอาจจะส่งผลให้นายปวดหัวหนักกว่าเดิม” 

“ลิเดียเป็นใครกูไม่รู้จัก ปล่อย!!!!” 

“ยูคันธ์!” 

“อ๊า~” 

ผมครางออกมา เมื่อกี้ผมครางออกมาจริงๆเหรอ!!! ผมเป็นอะไรไปแล้วเนี่ย ยานั่นกำลังเล่นงานผม ผมกำลังตื่น! 

ยาร์นดึงผมลุกขึ้นและพาผมเข้าไปในห้องน้ำ สติของผมยังเหลืออยู่น้อยนิด และผมก็รู้ทันทีว่ามันจะทำอะไรกับผม  

“ไม่เอานะ กูแพ้น้ำเย็น!” 

ไอ้บ้านี่มันจะจับผมโยนลงอ่างน้ำเย็น! 

“ถ้าไม่ทำแบบนี้ฤทธิ์ยาคงไม่หาย” 

“ไม่เอา กูขอร้องล่ะ” 

ผมทรุดลงกับพื้นเหมือนคนไร้เรี่ยวแรง อาการตื่นตัวยังเล่นงานผมจนผมสะท้านไปทั้งตัว สองมือจิกทึ้งแขนยาร์นจนถลอก แต่ก็ไม่ได้ทำให้ผมระบายความร้อนรุ่มที่สุมตัวออกไปได้เลย  

ยาร์นถอนหายใจและคุกเข่าลงมา สวมกอดผมเอาไว้และพาผมลุกขึ้นทั้งที่ยังกอดผมอยู่ 

“ไม่เอาก็ไม่เอา งั้นมาจัดการตัวเองกัน นะ” 

ยาร์นพาผมเข้าไปยืนใต้ฝักบัวและเปิดน้ำอุ่นที่เกือบจะเย็นราดลงมาบนตัวผมพร้อมกับตัวมันเองที่ยังกอดผมอยู่ น้ำทำให้ผมทุเลาอาการร้อนรนลงไปได้บ้าง แต่ผมก็อายเหลือเกินที่จะจัดการตัวเอง แต่พอคิดอายอยู่นั้นผมก็ต้องสะดุ้งจนหน้าแหงนเพราะยาร์นมันถือวิสาสะแตะต้องผมโดยไม่ถามไถ่สักคำ 

“เฮือก! จะๆทำอะไร” 

“ชู่ว…..ไม่เป็นไร ผ่อนคลายเข้าไว้” 

มันกระซิบบอกผมและยังจับต้องตัวผมต่อไป โดยที่มืออีกข้างของมันยังกอดผมเอาไว้ ผมกัดฟันซบหน้าบนไหล่มัน พยายามไม่ส่งเสียงใดๆออกมา ผ่านไปไม่นานหัวผมก็โล่งขาวโพลนไปหมด ผมหมดแรงเข่าอ่อนทรุดลงนั่งพิงผนังด้วยเนื้อตัวที่เปียกโชกพร้อมๆกับยาร์นที่ประคองผมให้นั่งก่อนที่มันจะหันไปล้างมือและห้าผ้าขนหนูมาเช็ดตัว ผมมองการกระทำนั้นอย่างมึนงง อารมณ์โหยหา ต้องการ ทำให้ผมขยับร่างกาย และเมื่อยาร์นหันกลับมาผมก็คว้าคอมันโน้มลงมาและจูบที่ริมฝีปากของมัน 

สัมผัสแรกที่เป็นผมคนเดียวที่รุกเข้าหาไม่ได้ลึกซึ้งอะไร แต่มันก็ทำให้รู้สึกดีและเริ่มต้องการมากกว่าเดิม  

“ยู….” 

ยาร์นคำรามออกมาให้ผมรู้สึกตัว ผมถอนริมปากออกและสบตาสีดำสนิทของมันที่ยังมองผมตรงๆ  

“รู้ไหมว่าทำอะไรอยู่” 

“รู้สิ” 

“……” 

“แต่ก็ยังอยากทำ ฮะๆๆๆ กูคงบ้าไปแล้วจริงๆ หรือไม่ฤทธิ์ยามันคงจะเหลืออยู่ในตัวกูล่ะมั้ง” 

ผมเบือนหน้าหนีสายตาที่จ้องมา อายรึเปล่า ใช่! ผมละอายมากที่ทำลงไปแบบนั้น แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้นผมในตอนนี้ก็ยังต้องการจะสัมผัสคนตรงหน้าอีกอยู่ดี ผมพูดอะไรไม่ออกอีกแล้ว ความเงียบผ่านไปสักพัก อารมณ์ความต้องการของผมยังเล่นงานผมอยู่ ผมพยายามอดทนกับมัน และไม่มองหน้ายาร์น เพราะถ้ามองหน้ามันผมจะหักห้ามใจไม่ได้เหมือนก่อนหน้านี้ 

“ยูคันธ์ มองหน้าฉันสิ” 

ยาร์นพูดออกมาสั้นๆ ไม่รู้ทำไมผมถึงยอมทำตามมันง่ายดาย ผมหันกลับมามองหน้ายาร์น เหมือนกับว่าผมกำลังมองตัวเองอีกเวอร์ชั่นหนึ่งที่สะท้อนอยู่ในกระจก ทุกอย่างตรงหน้าผมกลายเป็นสีขุ่น พล่ามัวชวนให้เคลิ้ม และผมก็ถูกดึงดูดเข้าไปอย่างต้านทานไม่อยู่ 

ผมโถมตัวเข้าไปและคว้าคอเสื้อของยาร์นดึงเข้ามาใกล้ ก่อนที่ริมฝีปากของเราจะสัมผัสกันอีกครั้ง และอีกครั้ง ดูดดื่มและลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิม ยิ่งได้สัมผัสความโหยหาและต้องการก็ยิ่งรุนแรงให้โถมตัวเข้าใส่ ในหัวผมมึนงงและไม่สนใจอะไรอีก ผมกอดยาร์นในขณะที่มันก็โอบกอดผมเอาไว้เหมือนกัน 

ผมตื่นขึ้นมาบนเตียงของตัวเองในสภาพที่เนื้อตัวสวมเสื้อผ้ามิดชิด อาการปวดร้าวตามร่างกายยังเล่นงานผมจนลุกไม่ขึ้น ผมลืมตามองเพดานอยู่เงียบๆ นึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนที่มันคงจะติดหัวผมไปตลอดชีวิต ผมกับยาร์น….ในห้องน้ำนั่น… 

จะเพราะฤทธิ์ยาหรืออะไรก็ช่าง แต่ว่า…..ผมทำมันลงไปแล้ว ด้วยตัวของผมเอง 

“ฮ้า….” 

ผมถอนหายใจยาวๆอีกครั้ง ยกมืออังหน้าผากที่ร้อนผ่าวของตัวเองและหลับตาร้อนๆลงไปอีกครั้ง 

เรื่องมันเกิดขึ้นไปแล้ว ผมจะไปทำอะไรได้ ผมทำอะไรไม่ได้อีกแล้ว……….. 

แกร็ก…… 

“ตื่นแล้วเหรอ” 

ยาร์นเดินเข้ามาให้องในชุดลำลองแขนสั้นขายาว ผมไม่มีแรงจะต่อล้อต่อเถียงกับมันตอนนี้และหลับตาต่อไป เสียงกุกกักข้างเตียงมาพร้อมกับกลิ่นหอมอ่อนๆเรียกน้ำย่อย 

“กินข้าวเถอะ จะได้กินยา” 

“กูไม่หิว” 

“ถ้าไม่กินอะไรบ้างเดี๋ยวก็เดี้ยงไปจริงๆหรอก” 

“เรื่องของกู ออกไปไกลๆเลยไป” 

ผมยังนอนนิ่งหลับตา ผมไม่รู้หรอกว่าตอนนี้สีหน้ายาร์นเป็นยังไง ผมไม่อยากรับรู้อะไรตอนนี้ ไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ตาม 

“เรื่องเมื่อคืน….” 

พรึ่บ! 

ตาผมเบิกโพลงเหมือนถูกเปิดสวิตถ์ 

“ลืมมันไปซะเถอะ….เพื่อตัวนายเอง” 

ยาร์นพูดแค่นั้นก่อนจะลุกเดินออกไปจากห้อง ปล่อยให้ผมกลืนคำพูดที่จุกอยู่ที่คอกลับลงไป 

ลืมเหรอ….มันบอกให้ผมลืม เรื่องแบบนี้มันลืมกันง่ายขนาดนั้นเลยรึไง 

………….. 

ชายหนุ่มสวมเชิ้ตสีขาวและกางเกงยืนส์และปล่อยผมแบบไม่เซ็ท แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังดูดีจนคนที่เดินผ่านหันกลับมามอง ร่างสูงโปร่งเดินเข้ามาหยุดอยู่หน้าตึกคณะบริหารของมหาวิทยาลัย สายตามองตัวอักษรที่เขียนไว้บนตึกก่อนจะถอนหายใจอย่างขอไปที 

“ถ้าไม่ชอบแล้วจะฝืนใจทำไมกันนะ ไม่เข้าใจจริงๆ” 

พึมพำกับตัวเองเสร็จสุรเสียงแปดหลอดก็ดังมาแต่ไกล 

“ยูคันธ์!!!!” 

เขาจำได้ว่าคนที่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหานั้นเป็นใคร แต่ก็ยังไม่ได้ทักทายออกไป เจ้าตัวก็สวดกลับมาซะบทใหญ่ 

“มึงเป็นยังไงบ้างวะ! เมื่อคืนกูเป็นห่วงมึงแทบแย่ ไอ้หมอนั่นทำอะไรมึงป่ะวะ!!!” 

ยาร์นมองเจ้าคนที่ยังสวดเขาไม่เลิกอยู่เงียบๆไม่ได้ตอบโต้อะไร จะบอกว่ายังไงดี ถ้าบอกว่าเขาไม่ใช่ยูคันธ์เจ้าหมอนี่มันจะเชื่อไหม 

“เห้ย พูดอะไรบ้างสิ แล้วนี่อะไร แต่งตัวอะไรของมึงวะ” 

“เอะอะเสียงดังอะไรกัน” 

  

เสียงทุ้มฟังดูไม่สบอารมณ์เท่าไหร่แทรกเข้ามา และแขกที่มาใหม่ก็ไม่ได้เกินความคาดหมายสัดเท่าไหร่  

ฟอร์ทพร้อมกับเพื่อนสองคนเดินตรงดิ่งเข้ามา สีหน้าท่าทางของเสือหิวเหมือนจะกลืนกินเหยื่อเข้าไปทั้งตัว  

“อ้าว น้องยูคันธ์ ไม่คิดว่าจะมาเรียนได้นะครับ” 

ดูมันทักเข้า แต่ก็ไม่ได้เหนือการคาดเดาซักเท่าไหร่ และยาร์นก็ไม่ได้เอะอะแสดงสีหน้าอะไรออกไปนอกจากเล่นไปตามน้ำเท่านั้น  

“แหม ก็ต้องมาสิครับ ถามอะไรแปลกๆ” 

เพื่อนคนหนึ่งของฟอร์ทเข้ามากระซิบบางอย่าง เหมือนกับจะแปลกใจอยู่มาก และยาร์นก็ตีเนียนเดินเข้าไปทำทีเป็นจัดคอเสื้อให้รุ่นพี่แสนดี 

“เสื้อยับน่ะครับ เมื่อคืน….ผมสนุกมากเลยล่ะครับ เอาไว้โอกาสหน้าผมขอเลี้ยงพี่กลับบ้างก็แล้วกัน รับรองว่าสนุกสุดเหวี่ยงแน่ๆ” 

ยาร์นยิ้มเย็นก่อนจะหันหลังเดินกลับพร้อมกับกอล์ฟที่ยังงงเป็นไก่ตาแตก 

“สุดยอดเลยเว้ยมึง ทำได้ไง” 

“ดาลิ้ง มาแล้วเหรอ” 

เสียงแหลมๆยั่วยวนแทรกเข้ามาพร้อมกับร่างสะโอดสะองโถมเข้ามากอดคอยาร์นเสียเต็มรัก เล่นเอากอล์ฟเกือบหน้าหงาย 

“โว้ว!!!  นี่เธอเป็นใครเนี่ย” 

“นายนั่นแหล่ะ มาขวางทางฉันทำไมยะ” 

“นี่แม่คุณ!” 

“พอเถอะน่า ลิเดีย ปล่อยซะที เราอึดอัดนะ” 

“จิ๊!” 

“ลิเดียเหรอ! ดาวมหาลัยนี่หว่า มึงไปรู้จักกับนางฟ้าได้ยังไงวะยูคันธ์!” 

“น้อยๆหน่อยตาทึ่ม ใครยูคันธ์” 

“ก็หมอนี่ไง เพื่อนรักเพื่อนซี้ของผม ยูคันธ์” 

“ฉันไม่ใช่ยูคันธ์ โทษทีนะ” 

“วะ!!! ว่าไงนะ” 

กอล์ฟงงยิ่งกว่าเดิม และเรื่องทุกอย่างก็จบลงที่โรงอาหารที่ปลอดคน 

“อย่างนี้นี่เอง สรุปแล้วนายเป็นฝาแฝดของยูคันธ์สินะ” 

กอล์ฟเล่าทุกอย่างให้ยาร์นฟังโดยที่มีลิเดียนั่งตะไบเล็บอยู่ข้างๆฟังบ้างไม่ฟังบ้าง 

“ทุกอย่างก็เป็นอย่างที่เล่ามา ทีแรกฉันก็ไม่รู้หรอกว่าพวกมันจะคิดกับยูคันธ์แบบนั้น แต่ก็ดีแล้วล่ะ โล่งอกไปทีที่มันไม่เป็นอะไรมาก ว่าแต่มันเป็นยังไงบ้าง ยาฤทธิ์แรงใช้ได้เลยนี่นา” 

“ฉันจับมันโยนลงอ่างน้ำเย็นน่ะ” 

“โว้ว!!! แล้วยูมันยังมีชีวิตดีอยู่ไหมเนี่ย ทำไปได้ไงวะ! หมอนั่นมันแพ้น้ำเย็นนะเฟร้ย!!!” 

“ก็ยังอยู่ดี” 

“เป็นพี่ชายที่โคตรโหดเลยว่ะ” 

“นี่ นายน่ะ” 

จู่ๆลิเดียก็โพล่งขึ้นมา  

“ครับ” 

“นายเป็นเพื่อนของหมอนั่นสินะ” 

“ซี้กันเลยล่ะ” 

“งั้นเอาจดหมายนี่ไปให้อาจารย์ทีสิ” 

ลิเดียแย่งจดหมายลาป่วยจากยาร์นและส่งให้กอล์ฟแบบขอไปที ก่อนที่เจ้าตัวจะลุกขึ้นและโน้มตัวกอดคอหอมแก้มยาร์นเสียทีหนึ่ง 

“ยาร์น งั้นเราไปเรียนก่อนนะ ไว้เจอกัน อย่าลืมว่าติดหนี้เราอยู่นะ” 

“อืม จะเตรียมข้าวมื้อใหญ่ให้เลย” 

“เยี่ยมมากสุดหล่อ ไปล่ะ…..แล้วนาย อืม….” 

“กอล์ฟครับ ผมชื่อกอล์ฟ” 

“จะไปรึยัง” 

“ครับ?” 

“ฉันจะไปตึกศิลป์ นายคิดจะให้เลดี้บอบบางอย่างฉันเดินตากแดดรึไงยะ” 

“เมื่อกี้ก็มาเองได้นี่นา…..” 

“ว่าไงนะ” 

“คะครับ ไปครับ เดี๋ยวผมไปส่ง” 

ยาร์นมองหนุ่มสาวที่เดินจากไป ดูท่าทางเพื่อนสาวของเขาจะเจอคนถูกใจเข้าซะแล้วสิ แต่นั่นก็ไม่ได้สำคัญพอจะให้เอามาคิดตามเท่าไหร่ ตอนนี้คนที่เขาเป็นห่วงมากที่สุดก็คงจะหนีไม่พ้นยูคันธ์  

ตอนนี้ยาร์นรู้สึกว่าตัวเองยังไม่รู้จักฝาแฝดของเขาดีพอ ถ้าเขาจะใช้เวลาอยู่ด้วยกันให้ถึงที่สุดล่ะ จะเกิดอะไรขึ้น 

………….end ยาร์น part 

ความคิดเห็น