ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) ช่วยเม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะ.

ความรู้สึกที่เปลี่ยนไป

ชื่อตอน : ความรู้สึกที่เปลี่ยนไป

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.4k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 01 เม.ย. 2564 14:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ความรู้สึกที่เปลี่ยนไป
แบบอักษร

 

 

 

"กรี้ดดด นายจะทำอะไร"

จู่ๆ ฟ้าหลัวก็อุ้มฉันพาดบ่า แล้วมุ่งหน้าไปยังห้องฉัน

"มีสติหน่อยสิ นายเมามากรู้ตัวไหม"

"ฉันรู้ว่าฉันทำอะไรอยู่ ขอใช้เธอเป็นเครื่องมืแก้เเค้นสองคนนั้นละกัน"

"นายมันบ้าไปแล้ว ปล่อยฉันลงนะ"

ตุบ!

เขาปล่อยฉันลงก็จริง แต่เล่นทุ่มฉันลงบนเตียงแบบนีมันไม่มากไปหน่อยหรอ

"ฉันขอล่ะ นายอย่าทำอะไรฉันเลยนะ นายก็รู้ว่าฉันท้องอยู่"

"ท้องแล้วไง มีลูกฉันเพิ่มอีกสักคนไม่เป็นไรหรอก"

"ไม่นะ!"

ร่างสูงขึ้นตามมาก็จับฉันกดลงแทบจมเตียง มือสองข้างของฉัน ถูกตรึงไว้เหนือหัวด้วยมือเพียงข้างเดียวของเขา ฉันพยายามดิ้นให้หลุด แต่เเรงเขามีมากเกินไป

"ถ้าพี่นายมาเห็นจะทำยังไง นายก็รู้ว่าเขาน่ากลัวเเค่ไหน"

"ก็ให้มันเห็นไปสิ นั่นแหละที่ฉันต้องการ ถ้ามันมาเห็นเรากำลัง..."

แควก!!!

"กรี้ดดดด"

แรงกระชากเสื้อเมื้อกี้ทำให้ผิวขาวๆแดงเถือก เขามันบ้าไปแล้ว แถมยังป่าเถื่อนไม่ต่างอะไรกับพี่ชายของเขา โรคจิตกันทั้งบ้าน

กริ๊ก

เสียงปลดเข็มขัด ทำเอาฉันตาเบิกกว้าง ได้แต่ภาวนาในใจว่อย่าให้เขาทำอะไรไปมากกว่านี้เลย

"ฮึก ฟ้าหลัวฉันขอล่ะ อย่าทำเลยนะ "

"ร้องขอตอนนี้ก็ไม่มีประโยชน์หรอก เธอผิดเองที่เป็นคนรักของมัน"

"นายพูดบ้าอะไร ฉันไม่ได้ อื้อออออ"

ผลัก! ตุบ!

ฉันหลับตาเพราะไม่อยากเห็นการกระทำอุกอาจของเขา สัมผัสที่ซุกไซร้ตรงคอเมื่อกี้หายไปแล้ว ทุกอย่างกลับหยุดลงพร้อมกับเสียงกระทบกันของร่างกาย ฉันค่อยๆลืมตาขึ้น ก็เห็นฟ้าครามยืนอยู่ปลายเตียง ส่วนฟ้าหลัวกลับนอนหมดสภาพอยู่ที่พื้น

"ฮึก ฟ้าคราม"

ฉันค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้นนั่ง ฟ้าครามรีบถอดเสื้อคลุมของเขามาใส่ให้ฉัน แต่ฉันที่ขวัญเสียอยู่ก็รีบโอบกอดเอวเขาไว้และร้องไห้ออกมาอย่างหนักเพราะไม่คิดว่าเขาจะมาช่วยฉัน มือหนาส่งมาลูบผมฉันอย่างปลอบประโลม แต่นั่นกลับทำให้ฉันรู้สึกปลอดภัยขึ้นมาก

"เธอไม่เป็นไรนะ"

ฉันส่ายหน้าตอบเขา แต่ก็ยังคงซุกหน้ากับท้องแกร่ง เพราะไม่อยากให้เขาเห็นฉันร้องไหน

"เหอะ หมาหวงก้างหรอวะ"

ฟ้าหลัวพยุงตัวลุกขึ้น สังเกตดีๆที่มุมปากเขามีเลือกซึมออกมาด้วย แต่ที่เห็นได้ชัดกว่านั้นคือรอยแดงเถือกที่ขึ้นชัดตรงสีข้างเขา อย่าบอกนะว่าฟ้าครามถีบเขาตกเตียง

"มึงมายุ่งกับเมียกูทำไม"

"ก็มึงมายุ่งเมียกูก่อน มึงมันหน้าด้าน คิดจะจับปลาสองมือ"

"ระวังคำพูดหน่อย กูว่ามึงเมามากแล้ว"

"เหอะ ไม่ต้องทำมาเป็นพูดดี มึงเเย่งเมียกู แล้วกู เอา เมียมึงบ้าง มันก็แฟร์กันแล้วป่ะวะ"

"ไอ้หลัว!"

"ไม่ดีรึไง! ลูกมึงจะได้ไม่เหงามีลูกกูเข้าไปเป็นเพื่อน"

"มึงงง"

"ฟ้าครามอย่า!"

ฉันกอดเอวฟ้าครมไว้แน่น เมื่อเขาจะพุ่งตัวเข้าไปเอาเรื่องฟ้าหลัวอีกครั้ง เขากำหมัดแน่นจนเห็นได้ว่ามันสั่นเพราะความโกรธขนาดไหน แต่อย่างน้อยเขาก็ยอมฟังคำห้ามของฉัน

"มึงรีบออกไป ก่อนที่กูจะหมดความอดทน"

"กูไม่ไปถ้ากูไม่ได้เมียกูคืน"

"มึงทำร้ายฟ้าใส"

"เป็นเพราะมันอยากมาหามึงจนตัวสั่นไง"

"แล้วมึงก้แก้ปัญหาด้วยการทำร้ายร่างกายหรอ มึงมันเ_ี้ย"

"พูดมานี่ไม่ดูตัวมึงเองเลยว่างั้น"

"เออ มันก็เ_ี้ยทั้พี่มึงทั้งกูนี่แหละ มึงกลับไปสงบสติอารมณ์ แล้วพรุ่งนี้ค่อยมาเคลียร์กับกู"

"มึงคิดว่ามึงใหญ่มาจากไหนวะ ถึงมาสั่งกู"

"ก็ใหญ่พอที่จะให้มึงไม่ได้เห็นหน้าฟ้าใสอีก แล้วอย่าหวังว่ามึงจะได้ฟ้าใสคืน ถ้ามึงยังเอาเมียกูมาแก้แค้นแบบนี้"

"ชิ ไอ้พี่เฮงซวย"

จนสุดท้ายสงครามระหว่างพี่น้องก็จบลง ฟ้าหลัวก็ยอมออกห้องไป ส่วนฟ้าครามเขานั่งลงบนเตียงข้างๆฉัน ก่อนจะจับหน้าฉันให้มามองเขา

"มันไม่ได้ทำอะไรเธอจริงๆใช่ไหม"

ฉันส่ายหน้าตอบเขา มือเรียวกุมมือหนาที่จับแก้มอยู่. สายตาเขาดูเป็นห่วงฉันมาก แต่คงไม่มีทางที่คนอย่างเขาจะมารักฉัน พี่ฟ้าหลัวพูดก่อนหน้านั้นมันกลับกันต่างห่าง เป็นฉันเองที่รักเขา ฉันปฏิเสธความรู้สึกตัวเองไม่ได้อีกแล้ว

"ขอบคุณนะ ฉันคิดว่าจะไม่รอดแล้ว"

"ฉันไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายเธอหรอก อีกอย่างฉันกับฟ้าใสเราไม่ได้"

"ฉันไม่ได้กังวลเรื่องนั้นสักหน่อย"

"โกหกไม่เนียนเลย ดูก็รู้ว่าเธอน้อยใจ"

"ฉันเปล่าสักหน่อย"

ฉันหันหน้าหนีพร้อมทำแก้มงอนตุ๊บป่อง ถึงปากจะพูดอย่างนั้นแต่ก็น้อยใจเขาจริงๆนั่นแหละ

"งั้นเธอพักเถอะ"

เขาทำท่าจะลุกออกจากเตียง อะไรกัน นี่ทำเป็นงอนแค่นี้ก็ไม่พอใจแันเเล้วหรอ. ไอ้คนเห็นแก่ตัว ออกไปเลย แต่ไม่รู้เพราะอะไร ร่างกายฉันกลับทำตรงกันข้ามกับที่ใจคิด เพราะตอนนี้มือฉันคว้าแขนเขาเอาไว้เเล้ว

"มีอะไร"

"นะ นาย อยู่เป็นเพื่อนฉันหน่อยได้ไหม"

ฉันพูดออกมาเสียงเบาเพราะความอาย นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ฉันยอมร้องขอเรื่องแบบนี้กับเขา. เขาคงแปลกใจเพราปกติฉันจะเป็นคนไล่เขาออกไปตลอด แต่ตอนนี้กลับ...

"เธอว่าอะไรนะ"

"คือ นาย อยู่เป็นเพื่อนฉัน...."

"พูดเบาขนาดนี้ ผีในบ้านยังไม่ได้ยินเลย"

"ชิ ไม่ขอเเล้วก็ได้ นายออกไปเลย"

"ก็แค่พูดดังๆชัดๆเท่านั้นเอง"

"ก็ ฉันอยากให้นาย..."

"อยากให้ฉัน เอา?"

"จะบ้าหรอ พวกนายนี่ลามกทั้งพี่ทั้งน้องเลย"

"สรุปจะพูดดีๆ ไหม ถ้าไม่ฉันจะได้ไป"

"ก็ได้ คืนนี้นายช่วยอยู่กับฉันได้ไหม"

ในที่สุดฉันก็ยอมพูดออกมาให้เขาได้ยินชัดๆเต็มสองหู พอใจเขาแล้วใช่ไหมที่ได้แกล้งฉันแบบนี้

"ก็แค่นี้ "

"แล้วนายจะไปไหน"

แต่เมื่อเห็นว่าเขายังจะเดินออกจากไปฉันก็เริ่มใจไม่ดี หรือเขาจะเห็นคนอื่นสำคัญกว่า ก็คงงั้นสิ ฉันมันก็แค่ของเล่นของเขานิ

"ฉันเเค่จะไปเอาเสื้อผ้ามาเปลี่ยนให้เธอ"

"หรือว่า....นายตั้งใจจะนอนที่นี่ตั้งแต่แรกแล้วหรอ"

"ก็ใช่สิ ฉันบอกแล้วไงว่าจะไม่ยอมให้ใครมาทำอะไรเธออีก"

"อืมมม ขอบใจนะ"

"ยิ้มทำไม เขินหรอ"

"เปล่าสักหน่อย นายก็รีบไปสิ"

"หึ อย่าทำตัวน่ารักบ่อย ระวังเฮียจะอดใจไม่ไหวนะ"

นี่เขาเเทนตัวเองว่า เฮีย งั้นหรอ ฉันไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหม แล้วทำไม่ฉันถึงได้ยิ้มออกมาต่อหน้าเขาได้ล่ะเนี่ย มือบางตบหน้าตัวเองเบาๆเพื่อเรียกสติ ฉันจะหลงไปกับคำหวานของเขาไม่ได้นะ

พอผ่านไปไม่กี่นาที เขาก็กลับมาพร้อมชุดนอนของฉัน? แต่เดี๋ยวนะ นั่นเรียกว่าชุดนอนหรอ ทำไมมันบางขนาดนั้น แล้วอีกอย่างฉันไม่มีชุดแบบสักหน่อย

"รีบเปลี่ยนสิ"

เขาวางชุดนั่นลงตรงหน้าฉัน แต่ฉันมองกลับไปที่เขา เพื่อสื่อความหมายว่าฉันจะไม่ใส่มัน

"ฉันไม่เคยมีชุดแบบนี้"

"ก็ใช่ มันเป็นชุดที่ฉันเตรียมไว้ให้เธอ"

“ชุดนอนซีทรูเนี่ยนะ”

“อืม ใช่สิ”

...... ไอ้คนโรคจิต

 

 

 

 

..............………………………………………………………………………………

มาแล้วค่าาาาาาาา. สองนี้จะลงเอยกันยังไงน้า

ขอบคุณทุกกำลังใจ อย่าลืมเม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ. ติดตามตอนต่อไปด้วยน้าาาาา

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว