ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 2 ภูมิถูกไล่ออกจากงาน

ชื่อตอน : ตอนที่ 2 ภูมิถูกไล่ออกจากงาน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 186

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 27 เม.ย. 2564 13:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2 ภูมิถูกไล่ออกจากงาน
แบบอักษร

"ท่านคะ มีคนต้องการเรียนสายคุยกับท่านค่ะ"

 

กฤตเขาเป็นชายอายุ45 ที่มีโรคประจำตัว สะสมรุมเร้า เขาคือผู้ชายที่ร่ำรวยและมั่งคั่ง รวยมาจากการทำงานหนักตั้งแต่ยังหนุ่ม ความมุงมานะอดทนทำให้เขามีวันนี้ แต่โชคร้ายที่เขาไม่ทันได้ใช้เงินก็เกิดโรคร้ายขึ้น

โรคร้ายของเขามาพร้อมกับคนรักที่จากไปจากอุบัติเหตุเธอคือผู้หญิงที่เขารักมากที่สุด ผู้หญิงที่เขาจะแต่งงานด้วยและมีครอบครัว แต่เธอดันมาจากไปเสียก่อน

 

สิ่งเหล่านี้ทำให้อาการป่วยและโรคต่างๆของเขาทำให้มันทรุดลง หมดบอกว่าเขาจะอยู่ได้อีกไม่นาน ถ้าเขาไม่กินยาที่หมอสั่ง และที่สำคัญกว่านั้น ถ้าหัวใจของเขายังเรียกหาแต่ผู้หญิงที่ตายจากเขาเป็น 10กว่าปีแล้ว กฤตจมอยู่กับความทุกข์ที่ไม่สามารถจะหาทางออกจากสิ่งนี้ได้เหมือนเขาเดินเป็นวงกลมไม่เคยเปิดรับใครเข้ามาในใจแม้ว่าจะมีผู้หญิงที่สวยสักแค่ไหน สิ่งเหล่านี้คือการฆ่าตัวตายช้าๆ เขามีอาการคล้ายกับตรอมใจอยู่ตลอดตั้งแต่ผู้หญิงที่รักมากที่สุดจากไป โรคร้ายต่างเข้ามาในร่ายกายไม่ทันรู้ตัว

 

ส่งผลให้ตอนนี้เขาต้องนอนอยู่โรงพยาบาลให้น้ำเกลือ

 

"ท่านครับ ท่านจะขายบริษัทจริงๆหรอครับ" หุ้นส่วนในบริษัทโทรมาคุยกับกฤต

 

"ใช่ ฉันต้องการผักผ่อน ฉันจะบริหารแค่บริษัทที่เดียวที่ต่างจังหวัด ฉันจะไปที่นั้น นายไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้ว ฉันต้องการพัก"กฤตพูดกับปลายสายขณะที่มือยังมีสายน้ำเกลือแต่เสียงจากที่เคยทุ้มลึกตอนนี้กับแหบแห้ง

 

"ครับ ผมหวังว่าท่านจะเปลี่ยนใจ "ปลายสายพูดเสียงเว้าวอน กฤตกำลังจะขายบริษัทให้กับคนอื่นไป เมื่อเปลี่ยนนายใหม่บริษัทก็ต้องเปลี่ยนแปลงตามไปด้วย เขาเลยต้องโทรมาหากฤตเพื่อหยุดให้เขาหยุดขาย แต่ทุกอย่างไม่เป็นผล

 

เขาตัดสินใจแล้วไม่มีใครเปลี่ยนความคิดเขาได้

 

"ฉันไม่เปลี่ยนใจแน่นอน เราไม่ต้องพูดถึงเรื่องนี้อีกแล้ว"กฤตพูดกับชายที่โทรเข้ามาดังกล่าวสักพัก ก็วางสาย เขาวางโทรศัพท์ลงไว้ข้างเตียง

 

อาการของเขาทรุดหนักด้วยโรคที่สะสมกันมานาน ตั้งแต่ณดา ผู้หญิงที่เขารักมากที่สุดตายไป เขาก็ไปตรวจเจอโรคต่างๆ แต่เขาก็ไม่คิดที่จะกินยาสม่ำเสมอ อีกทั้งบ้างานหนักขึ้นไปอีกเพียวเพื่อจะลืมความทุกข์ใจ จนสามเดือนให้หลังมานี่อาการป่วยเขาทรุดหนัก แม่บ้านต้องห่ามส่งโรงพยาบาล

 

 

กฤตเริ่มคิดได้แล้วว่าเขาอยากมีชีวิตอยู่ อาจจะเพราะว่าเขาใกล้จะถึงความตายแล้วกะมังเขาถึงคิดได้ว่าเขามีเรื่องต้องทำอีกตั้งมากมาย เขายังไม่อยากตาย กฤตตั้งใจทำงานตั้งแต่ยังหนุ่มๆ ความขยันและอดทนของเขาทำให้เขามีทรัพย์สมบัติมากมายไม่ว่าจะเป็นตึก อาคาร หุ้น ร่วมทั้งสังหาริมทรัพย์ และอสังหาริมทรัพย์

 

 

"ท่านคะ ท่านจะย้ายไปอยู่ต่างจังหวัดเมื่อไหร่คะ"เลขาที่ทำงานกับกฤตมานานนับจะ 20 ปีเอ่ยถาม

 

"หมอให้ออกเมื่อไหร่ก็เมื่อนั้นเลย "กฤตว่าขณะหลับตาลงพร้อมกับใบหน้าที่บึ้งตึ้ง เขาเป็นนักธุรกิจที่หน้าตาดีมาก มากขนาดที่เคยมีผู้จัดการดาราขอให้เขาไปเล่นหนัง แต่ตัวเขานั้นปฏิเสธไปอย่างไร้เยื่อใย กฤตเป็นผู้ชายผิวขาว กำยำ ใบหน้าคมเข้มคิ้วหน้าจมูกโด้งเป็นสัน ริมฝีปากด้านบนบางเฉียบ ลักษณะนิสัยจึงเป็นคนเจ้าระเบียบ

 

"ค่ะท่าน งั้นดิฉันไม่รบกวนแล้วนะคะ"เลขาสาวว่าแล้วก็กำลังจะเดินจากไปจากห้องผู้ป่วยเงียบๆก่อนจะนึกขึ้นได้ว่า

 

"ท่านต้องการคนดูแลไหมคะ"เธอถามเจ้านายที่นอนบนเตียงผู้ป่วย

 

อืม หาให้สักคนก็แล้วกัน เอาคนไม่จุ้นจ้านขี้บ่น มีมารยาทเวลาทานข้าว ไม่เสียงดัง ไม่พูดมาก วางตัวเป็น ไม่ถามในสิ่งไม่ควรถาม ไม่จัดแจ้งชีวิตฉัน ฉันต้องการคนพูดน้อย รักสะอาดมีระเบียบ รู้ว่าอะไรควรไม่ควร แล้วก็ บลาๆ"กฤตพูดสั่งเสียงเข้ม เขาเจอคนดูแลแต่ละคน ไม่ขโมยของก็จุ้น จ้านจัดแจงเรื่องของเขามากเกินไป

 

 

"ค่ะท่าน"หล่อนว่าก่อนจะก้าวเท้าเดินออกจากห้องอย่างเงียบๆ

 

 

"โอ้โห้ หล่อนถึงกับเอามือกุมอก "

นี่เขาตั้งการคนมาดูแลจริงๆหรือเขาอยากมีชีวิตที่เหลืออยู่คนเดียวกันแน่ ใครกันจะมาดูแลชายที่อายุเยอะพร้อมกับโรคใกล้ตายที่มีปัญหาและเรื่องเยอะขนาดนี้

 

"เฮ้อ นนท์ แกว่างไหม ไปหาอะไรกินกันฉันมีเรื่องจะปรึกษาแก"นภาเลขากฤตโทรชวนเพื่อนชายคนสนิท

 

เธอนัดเพื่อนชายมาที่ร้านข้าวต้ม เป็นร้านเล็กๆไป ไม่ใหญ่มาก แต่บรรยากาศดี

 

"มีอะไรว่ะ"นนท์เพื่อนชายถูกเรียกออกมาตอนหัวค่ำเอ่ยถาม

 

 

"เจ้านายฉัน เขาเรื่องมากจริงๆ ต้องการคนดูแล แต่ต้องการคุณสมบัติคนที่จะมาดูแล ในสิ่งที่เป็นไปไม่ได้อ่ะ เขาอยากแก่ตายคนเดียวหรือไง"หล่อนร่ายยาวบอกเพื่อนชาย

 

"คุณกฤตน่ะเรอะ รายนั้นน่ะฉ้นว่าเขาบ้าว่ะ ทำงานก็หนักแทนที่จะไปใช้เงิน นี่อะไร รั้นแต่จะอยากเป็นทุกข์ ร้องหาแต่เมียที่ตายไปแล้วถึงจะร้องหา ทุกข์ทรมานแค่ไหนเธอก็ไม่กลับมาอีกแล้ว ไม่มีประโยชน์อะไรเลย เขาน่าจะรู้เรื่องพวกนี้ดี"ชายวัยกลางคนร่ายยาว

 

"หึ เขาน่ะบ้างานเพื่อจะลืมเมียเก่าจนลืมดูแลตัวเอง ทำให้ต้องมาป่วยใกล้ตายแบบนี้ไง"หล่อนพูดขึ้นแกมหมั่นใส้

 

กฤตเป็นผู้ชายที่ยิ่งแก่ ยิ่งเป็นโรค ยิ่งโอหง หยิ่ง ทะนงตัว เขามีสภาพวะอารมณ์ที่รุนแรงอยู่เหมือนกัน ตะคอกไล่เธอไม่รู้กี่ร้อยครั้ง แต่ถึงอย่างไรเขาก็เป็นคนมีน้ำใจกับเธอในตอนที่อารณ์ของปกติ แม่เธอป่วยเขาก็ออกค่ารักษาให้ นั้นเป็นสิ่งที่เธอซาบซึ้งในน้ำใจเขามาตลอด แต่เธอก็อดที่จะหมั่นใส้ในความทะนงตัว มากเรื่องของเขาไม่ได้

 

ขณะนั้นเอง

 

"ไอ้ภูมิอยู่ไหน "เสียงผู้หญิงเมาผมกระเซอะกระเซิงเดินถือขวดเหล้าเข้ามาในร้านข้าวต้มมาร้องตะโกนโวกเวกหน้าร้าน

 

" ไอ้ภูมิแม่มึงมาอีกแล้ว "พนักงานในร้านเป็นเพื่อนกับภูมิร้องตะโกนบอกเพื่อนที่กำลังเสริฟอาหารอยู่

 

ทางด้านเจ้าของร้านกำลังยืนดูเหตุการณ์อยู่ก่อนจะส่ายหัวไปมาเงียบๆ

 

"เเม่มาทำไรเนี่ย ภูมิทำงานอยู่ เดียวเขาก็ไล่ออกหรอกแม่"เด็กหนุ่มเหงื่อไหลทั่วใบหน้า มือพยายามจะดึงแม่ให้ออกจากร้าน

 

"กูไม่ไปเงินอยู่ไหน เอาเงินให้กูแล้วกูจะไป"ประภัสสรว่าขณะตัวเซ เธอมาได้เพราะเพื่อนในวงเหล้าไม่มีเงินซื้อเหล้ามาส่งเธอเพื่อจะให้เธอมาขอเงินลูกชาย

 

"แม่ ตอนนี้ไม่มี เงินเดือนภูมิยังไม่ออก เงินค่าห้องเรายังไม่จ่ายเขาเลยนะแม่ แม่กลับไปก่อน"เด็กหนุ่มว่าอย่างร้อนรนเพราะกลัวเจ้าของร้านจะมาเห็นแล้วไล่ออกเพราะได้มีการเตือนเขาหลายครั้งเรื่องที่แม่ขี้เมามาบุกร้านแล้วก็มาด่าทอ ทำให้ลูกค้าในร้านรู้สึกไม่สบายใจ

 

"อ่ะนี่ ภูมิ มึงเอาเงินให้แม่มึงแล้วมึงก็ออกจากร้านกูไปด้วย มึงกับแม่มีปัญหาเยอะจริงๆ บอกตรงๆว่าฉันก็ทนไม่ไหวแล้ว เตือนไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบ "เจ้าของร้านในที่สุดก็ทนไม่ไหว เขาเดินมาควักเงิน5 พันบาทให้ภูมิ

 

เด็กหนุ่มยังไม่ทันพูดอะไร มือที่ผอมแห้งของหญิงขี้เมาก็ดึงจากมือเจ้าของร้านข้าวต้ม

"เอามาให้ฉันนี่ ไอ้นี่มันลูกฉัน"เธอว่าจบก็เอาเงินใส่ในกระเป๋าสตางค์

 

ภูมิเด็กหนุ่มยืนมองแม่สลับกับนายจ้าง มือสั่นหน้าสั่นเพราะโกรธจัด เพราะแม่ทำให้เขาโดนไล่ออก เขาพึ่งมาทำงานแค่ครึ่งเดือนเอง ทุกอย่างมันกำลังจะไปได้ดีแล้วแท้ๆ เขาเก็บเงินทำงานสายตัวแทบขาดเพื่อจะพาแม่ออกจากห้องเช่าแคบๆนี่ออกจากสังคมที่นี่และเขาอยากเรียนหนังสือต่อ เขายอมทำงานสองที่ถึงแม่จะเหนื่อยมากสักแค่ไหนเขาก็ยอม

 

"แม่! "เด็กหนุ่มคะคอกแม่เสียงลั่น

 

 

"มึงไม่ต้องมาทำเป็นโกรธกู มึงไม่มีสิทธิ์จะทำอย่างนี้เพราะมึงเป็นลูกกู มึงเข้าใจไหม"

 

เด็กหนุ่มยืนฟังแล้วกำมือแน่น หัวใจของเขาปวดหนีบ ความรู้สึกที่เกินจะบรรยาย

 

"แม่ทำหน้าที่ตัวเองให้มันดีก่อน"

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว