facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : MW 10 : Give me your breath [NC]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.6k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 06 เม.ย. 2564 07:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
MW 10 : Give me your breath [NC]
แบบอักษร

 

 

Give me your breath

 

 

ที่นอนสปริงบนเตียงขนาดคิงไซส์สั่นไหวยุบยวบลงตามจังหวะขยับร่างกาย หยาดเหงื่อเจือกลิ่นแชมเปญหอมหวานซึมออกมาตามไรผมน้ำตาลเข้มชื้นทั่วใบหน้า ฝ่ามือหนาเอื้อมรั้งไหล่เเคบทับรอยแดงช้ำห้อเลือดเป็นจ้ำ ส่วนล่างส่งแกนกลางกำยำเข้าออกช่องทางอ่อนนุ่มตามแรงปรารถนา

 

รวดเร็ว

 

รุนแรง

 

แต่กลับนุ่มนวลในความรู้สึก

 

"อึก ละ ลึก อ๊ะ คุณมาร์โค ฮื่อออ!"

 

ลมหายใจเหนื่อยหอบพ่นถี่ แรงกระแทกจากคนตัวสูงด้านหลังหนักหน่วงจนมือทั้งสองต้องยกจับหัวเตียงประคองร่างของตัวเองเอาไว้ เขาสัญญาจะอ่อนโยน แต่ก็ทำได้เพียงแค่รอบแรก เพราะรอบสองสามสี่ห้าเขาเอาแต่ใจตัวเองจนร่างกายผมช้ำตามคำขอ

 

ไม่คิดว่าจะช้ำขนาดนี้

 

"เธอไม่ชอบเหรอหื้ม? แต่พี่ชอบรอยรักบนตัวเธอมากนะ"

 

รอยประทับจ้ำแดงเปรอะเปื้อนไปทั่วผิวขาวเนียน คุณมาร์โคบอกว่าคนอื่นจะได้รู้ว่าผมมีเจ้าของและเจ้าของก็หวงมาก เห็นทีผมคงต้องสั่งซื้อเสื้อคอเต่าแขนยาวมาใส่อีกครั้ง

 

รู้แบบนี้เอาติดกระเป๋ามาด้วยก็ดี

 

"อ๊ะๆๆๆ คุณ ฮือออ สะ เสียว"

 

หมาป่าเจ้าเล่ห์โน้มลงนาบลำตัวไปกับแผ่นหลังของผม ยิ่งเขาดันตัวตนเข้ามามากเท่าไหร่มันกลับยิ่งลึกจนเสียดสีกับจุดกระสันในช่องทางรักมากเท่านั้น

 

"เสียงเธอเพราะจังที่รัก อื้ม...พี่อยากฟังเธอครางทุกวัน"

 

ฝ่ามือหนาเลื่อนประคองใบหน้าพร้อมส่งนิ้วยาวเข้ามาในปาก ลิ้นเล็กตวัดโอบรอบนิ้วทั้งร่างสั่นคลอนอ่อนระทวยไปตามเพลิงราคะที่เขามอบให้

 

"อื้อๆ อะ อย่าทำ อ๊ะ เจ็บ"

 

ปากหยักดูดดุนบนพื้นที่ว่างบนไหล่จนเจ็บ ดูท่าแล้วเนื้อตัวของผมคงแดงเถือกไปทั่วทุกตารางนิ้ว เสียงครางพึงพอใจจากลำคอแข็งแรงทำเอาผมอยากหันกลับไปฟาดเขาแรงๆ

 

"เธอเงยหน้าดูสิว่าตัวเธอสวยแค่ไหนเวลาถูกจับจอง" เขาเชยคางผมมองผ่านแผ่นคริสตัลใสเหนือหัวเตียง "สวยจนพี่อยากเก็บเอาไว้มองคนเดียว"

 

แดงไปทั้งตัวจริงด้วย 

 

ส่วนคุณมาเฟียข้างหลังน่ะเหรอ?...ดูดีเป็นบ้า 

 

แด๊ดดี้ที่แปลว่าผัวไม่เกินจริงเลย

 

"อ๊าาา...อื้อ คุณอย่านิ่งสิ ฮืออ"

 

เขาหยุดการกระทำทุกอย่างทิ้งผมค้างกลางอากาศ มือหนาฟอนเฟ้นก้นกลมกลึงและบีบแรงกระตุ้นอารมณ์ความใคร่ และเป็นผมที่ขยับสะโพกกลืนกินกายแกร่งเสียเอง

 

อึกกก! ยะ ใหญ่มาก

 

"เด็กดีของแด๊ดทำไมยั่วจังคะ ครางหวานๆ ให้แด๊ดดี้ฟังได้ไหมคะคนเก่ง"

 

ลิ้นสากหยอกเย้าใบหูเล็กพลางตวัดหยอกเย้าเอาใจ เวลาเขาแทนตัวเองว่าแด๊ดดี้และเรียกผมว่าเด็กดีเหมือนจุดไฟโลกันตร์ในร่างกายให้ลุกโชนมากกว่าเดิม

 

"ซี๊ด! ขอโทษที่ทำให้ช้ำ แต่จะทำให้ช้ำมากกว่านี้"

 

เขาจับผมพลิกตัวนอนลงแล้วดันขาทั้งสองข้างชิดลำตัว มือหนาเลื่อนขยับแกนเล็กตามท่วงทำนองบทเพลงรัก

 

"อ๊ะ แรงอีก ฮื่อ! ซี๊ด คุณ อื้ออ"

 

พยายามเม้มปากแน่นไม่ให้ครางออกมา แต่ก็ทำไม่สำเร็จ เพลงรักของคุณมาร์โคดีเหลือเกิน เหมือนเขารู้ว่าควรจัดการกับร่างกายของผมยังไงให้ตกลงไปในห้วงอารมณ์เสน่หาที่เขาสร้างขึ้น 

 

แพ้ทางเขาตลอดสินะไรวินท์

 

"อ๊ะๆๆ คุณมาร์โค น้องวินไม่ไหวแล้ว อ๊า...ระ แรงเกินไป อื้อ!"

 

ความร้อนรุ่มภายในกายเหมือนกำลังจะปะทุระเบิดออกมา คุณมาร์โคกระแทกกระทั้นแท่งร้อนเข้ามาไม่หยุดหย่อน ร่างทั้งร่างลอยหวือตามแรงอารมณ์ดิบจนผมต้องยกมือจับท่อนแขนแกร่งของเขาและยึดมันเอาไว้เป็นหลัก

 

"เธอ ซี๊ดดด เธอทำพี่คลั่งที่รัก อื้มมม"

 

"อ๊าาา...คุณจะนอต อะ เอาออก อึกกก!"

 

ลำท่อนแข็งแรงตอกเข้ามาลึกจนกระแทกเข้ากับผนังนุ่มด้านในสุด หยาดน้ำอุ่นไหลพุ่งทะลักจนเต็มพุงกะทิก่อนฐานโคนจะขยายขนาดล็อกติดกับช่องทางคับแคบเอาไว้

 

"อื้อ! คุณ เอาอีกแล้ว นอตอีกแล้ว อ๊ะ ยะ อย่าแกล้ง งื้อออ"

 

คุณมาร์โคพรมจูบตั้งแต่ต้นขาไล่มาเรื่อยจนถึงหลังเท้าอย่างไม่รังเกียจ ดวงตาเป็นประกายสุกใสมองผมด้วยความรักและเอ็นดู

 

ผมชอบแววตาของเขาตอนนี้จัง

 

"อื้มมม ดีชะมัด เธอ...พี่ขอดับเบิ้ลนอตได้ไหม"

 

ยังไม่ทันจะเอ่ยอนุญาต คนเอาแต่ใจก็โถมตัวเองลึกเข้ามาเรื่อย ดีที่ฉีดยาคุมเอาไว้ตั้งแต่ครั้งที่สองไม่อย่างนั้นป่านนี้ได้มีลูกเต็มบ้านหลานเต็มเมืองเป็นแแน่

 

"พี่อยากกัดคอเธอ อยากผูกพันธะกับเธอแล้วที่รัก"

 

ฟันซี่คมงับเข้าเนื้ออ่อนข้างต้นคอจนเป็นรอยฟัน มือหนาจับปลายคางของผมรับรสจูบนุ่มละมุนดุจสายไหม

 

แชมเปญหวานอร่อยจากปากของเขาทำผมมัวเมาในรสชาติของมัน

 

อยากชิมไม่รู้จบ

 

"อื้มมม...น้ำคุณเยอะ"

 

"เธออย่ารัดพี่แน่น อ๊า! ฉิบบบ"

 

น้ำขาวขุ่นพวยพุ่งทะลักอีกครั้งก่อนไหลย้อนกลับออกมาหยดลงบนผ้าปูที่นอน เสียงสบถดังข้างหูก่อนเขาจะดุนดันท่อนเอ็นกระแทกเข้ามาลึกและย้ำมันอยู่อย่างนั้นทั้งที่ส่วนฐานยังล็อกติดแน่น

 

ลึกจนหน้าท้องป่องนูนจากปลายกายแกร่ง

 

ดี...ดีมากกก

 

"อื้อ คุณ พะ พอ ฮื่อออ"

 

ปากบอกเขาให้หยุด แต่ร่างกายกลับต้องการตัวตนของเขาฝังลึกและติดเอาไว้แบบนี้ตลอดเวลา กว่าเขาจะคลายน็อตก็อีกหกชั่วโมงข้างหน้า

 

"เธอ พี่ขอเอาอีกได้ไหม พี่ไม่ไหว"

 

"งื้ออ ไม่เอา น้องวินเพลียแล้ว"

 

ผมซบหน้าลงกับหมอนแล้วส่ายหัวรัว ตั้งแต่กลับถึงห้องตอนตีหนึ่งเราทั้งสองคนต่างมอบความสุขสมให้กันและกันจนเวลาล่วงเลยเข้าสู่เช้าวันใหม่

 

คุณมาร์โคถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างอัดอั้นก่อนทิ้งตัวนอนลงทั้งส่วนนั้นของเรายังคงเชื่อมติดกัน มือหนาจับผมพลิกตัวนอนหันหน้าเข้าหาเขา ใบหน้าหล่อเหลาชื้นไปด้วยเหงื่อเม็ดใสมองหน้าผมตาไม่กะพริบ

 

หล่อมาก...ยิ่งมองยิ่งอยากครอบครอง

 

"เธอชอบมันไหม"

 

"อื้อออ ชอบครับ"

 

คำถามของเขาทำหน้าผมร้อนผ่าว ผมชอบทุกการกระทำของเขา ชอบน้ำเสียงนุ่มทุ้ม ชอบปากหยักสวยสีสด ชอบดวงตาเจ้าเล่ห์คู่นั้น ชอบแผ่นอกกว้าง ชอบเรือนร่างที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม ชอบจูบแสนหวาน ชอบอ้อมกอดอันอบอุ่น 

 

ชอบทุกอย่างที่เป็นเขา

 

"แล้วเธอชอบพี่ไหม"

 

นิ้วยาวเขี่ยปลายจมูกรั้นหยอกเย้า นัยน์ตาสีสวยจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของผม เขามีเวทมนตร์อะไรกันถึงทำให้ผมหลงใหลในตัวเขาได้มากมายขนาดนี้

 

"คุณผมถามอะไรหน่อยสิ" ผมไม่ได้ตอบแต่ถามคำถามเขากลับคืน

 

"ว่าไงครับเด็กดี"

 

เขาประทับรอยจูบหนักบนหน้าผากเนียนชื้นเหงื่อ ท่อนแขนแกร่งรั้งตัวผมเข้าไปชิดและกอดรัดกกเอาไว้เหมือนจงอางหวงไข่ ผมช้อนตามองแต่ก็ไม่วายถูกริมฝีปากหยักสวยทาบลงมาบดจูบเนิ่นนาน

 

อยากจูบเขาไปทุกวัน

 

"อื้อออ พะ พอก่อน ตัวอักษรที่คุณเขียนบนหลังของผมวันนั้น คุณหมายถึงอะไร"

 

แม้ว่าเวลาจะผ่านมาหลายวันแล้ว แต่ผมกลับรับรู้ถึงสัมผัสอันเบาบางที่ฝังแน่นในความรู้สึก วันนั้นคุณมาร์โคลากวาดนิ้วเขียนตัวอักษรภาษาอังกฤษนับสิบตัวบนแผ่นหลังของผมตอนเรานั่งแช่น้ำอุ่นด้วยกัน 

 

"เธออยากรู้เหรอ?" ปลายจมูกโด่งถูแก้มผมไปมาเบาๆ

 

"อื้อ ผมจำได้แค่ว่าตัวอักษรตัวแรกที่คุณเขียนคือตัวเอ็ม แต่ตัวต่อไปผมไม่มั่นใจว่าเป็นเหมือนอย่างที่คิดไว้หรือเปล่า"

 

ผมจำได้ทุกตัวอักษรแต่กลับจำตำแหน่งของมันไม่ได้ ผมพยายามคิดแล้วแต่ก็คิดไม่ออกสักทีว่าต่อจากตัวเอ็มคืออักษรตัวไหน ปลายนิ้วยาวเริ่มลากเขียนบนแผ่นหลังเปลือยเปล่าของผมอีกครั้ง ผมหลับตาลงแน่นจินตนาการภาพตัวอักษรภาษาอังกฤษที่ค่อยๆ เริ่มเป็นรูปเป็นร่าง 

 

"MIHABAWFBYW"

 

คุณมาร์โคเขียนจนครบทั้งสิบเอ็ดตัว แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ไม่รู้ความหมายของมันอยู่ดี พวกมาเฟียเป็นแบบนี้เหมือนกันทุกคนเลยสินะ ชอบพูดหรือชอบทำอะไรที่มันเข้าใจยาก 

 

เรียนเก่ง ไม่ได้หมายความว่าจะมโนเก่งนี่นา

 

"รหัสลับดาวินชีหรือไง? คุณบอกผมหน่อยสิว่ามันหมายความว่าอะไร ผมคาใจอะ"

 

ผมมองคนตรงหน้าพลางกะพริบตาปริบ คุณมาร์โคขยับศีรษะมานอนบนหมอนใบเดียวกันกับผม ลมหายใจอุ่นกลิ่นแชมเปญหวานหอมพ่นออกมาเบาๆ

 

อาาา...ผมชอบกลิ่นฟีโรโมนของคิงอัลฟ่ามาเฟียคนนี้เหลือเกิน

 

"อืม พี่จะบอกก็ได้ แต่มีข้อแลกเปลี่ยนนะ"

 

"เรื่องเยอะจริง"

 

คนอย่างคุณมาร์โคไม่เคยยอมเสียเปรียบใครเลยสักครั้งรวมถึงผมด้วย ดวงตาคมมองผมอย่างรอคอยคำตอบ

 

อืม...ถ้าเกิดเป็นข้อแลกเปลี่ยนที่ฟังแล้วพอรับได้ก็น่ายอมรับข้อเสนอ

 

"เธอไม่อยากรู้เหรอ? "

 

"จะเอาอะไรว่ามาครับ"

 

คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อยก่อนรอยยิ้มเจ้าเล่ห์จะปรากฏบนใบหน้าหล่อได้รูป ตอนนี้ผมอยากให้เขารีบพูดออกมาก่อนเปลือกตาของผมจะปิดลงด้วยฤทธิ์ความง่วง

 

"คบกับพี่นะครับ"

 

ห๊ะ!

 

เปลือกตาที่กำลังจะคล้อยหลับกลับเบิกกว้างยิ่งกว่าไข่ห่าน ผมได้ยินไม่ผิดใช่ไหม? เขาขอผมคบอย่างนั้นเหรอ เขาต้องแกล้งอำผมเล่นแน่ๆ 

 

"คุณล้อผมเล่นใช่ไหม"

 

"คบกับพี่นะครับ...น้องวิน"

 

น้องวิน? ผมจำได้ว่าตั้งแต่ที่เราเจอกันเขาไม่เคยเรียกผมว่าน้องวินเลยสักครั้ง ไหงมาตอนนี้เขาถึงเรียกผมว่าน้องวินล่ะ

 

แกล้งหยอกผมเล่นสินะ

 

เฮ้อออ! นอนดีกว่า

 

"เอ่อ...ผมง่วงแล้วล่ะ ขอนอนก่อนนะ"

 

สักวันหนึ่งผมกับเขาต้องแยกจากกัน ผมเรียนจบก็ต้องกลับไทยไปอยู่กับครอบครัว ส่วนเขาคงได้เจอคนที่เพียบพร้อมเคียงข้างร่วมทุกข์สุข คนคนนั้นคงเหมาะสมและช่วยเขาดูแลแก๊งมาเฟียดูแลธุรกิจร่วมกับเขาได้ดีกว่าเด็กอย่างผม

 

อีกอย่างเราเพิ่งเจอกันได้เพียงแค่เดือนสองเดือน คำว่าคบของคุณมาร์โคจะจริงจังสักแค่ไหนกันเชียว 

 

เป็นแค่คู่นอนน่ะดีแล้ว

 

เมื่อถึงเวลาก็ต่างคนต่างไป

 

จะได้ไม่ต้องผูกพันกันมากไปกว่านี้

 

"เธอพี่มีอะไรจะบอก..."

 

"ไว้ค่อยคุยกันตอนตื่นได้ไหม ผมง่วงมากจริงๆ นะ"

 

ผมขยับตัวนอนซุกในอ้อมกอดอุ่นก่อนหลับตาลงช้าๆ ปล่อยให้ความคิดไหลวนเวียนอยู่อย่างนั้น 

 

"I have always been and will forever be yours"

 

คำพูดของเขาทำให้ผมลืมตามองหน้าเขาอีกครั้ง 'ผมเป็นของคุณมาตลอดและจะเป็นของคุณตลอดไป' ทำไมเขาถึงพูดประโยคนี้ออกมา

 

"ผมไม่เข้าใจ"

 

"อยากฟังนิทานก่อนนอนไหม"

 

"..."

 

"กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีเด็กชายวัยห้าขวบหน้าตาน่ารักงอแงอยากกินน้ำแตงโมปั่นกับสปาเกตตีปูอัด เด็กตัวโตวัยสิบหกหลานชายแม่บ้านคนเก่าแก่ของคฤหาสน์ตระกูลเทพประสิทธิ์อาสาออกไปซื้อมาให้ ตอนแรกเขากะว่าจะออกไปแค่คนเดียว แต่คุณหนูของเขาก็อ้อนขอไปด้วย เขาเลยต้องเปลี่ยนจากขี่มอเตอร์ไซค์มาเป็นการปั่นจักรยานแทน พอปั่นไปได้ครึ่งทางก็โดนสุนัขจรจัดวิ่งไล่จนรถเสียหลักล้มลงพงหญ้าข้างทาง โชคดีที่คุณหนูไม่เป็นอะไร แต่คนเป็นพี่โดนเศษขวดแก้วแทงลึกเข้าตรงหน้าขา เลือดแดงสดไหลทะลักออกมาไม่หยุด สีหน้าท่าทางและแววตาตกใจหวาดกลัวของคุณหนูตัวเล็กฝังลึกเข้าไปในหัวใจ กลัวก็กลัวแต่คนตัวเล็กก็ถามและรีบเข้ามาดูด้วยความเป็นห่วง 'พี่นัทเจ็บมากไหม น้องวินจะไปตามคนมาช่วยนะ รอน้องวินก่อนนะ' พูดจบคุณหนูก็วิ่งหายไปเรียกคนมาช่วยทันที นับตั้งแต่นั้นมาคนพี่ก็คอยดูแลและปกป้องคนตัวเล็กเรื่อยมาจนกระทั่งเรียนจบชั้นมัธยมปลาย ก่อนเขาจะตัดสินใจเดินทางกลับไปอยู่กับคนเป็นพ่อที่อิตาลี ในฐานะผู้สืบทอดตำแหน่งหัวหน้าแก๊งมาเฟียแห่งท้องทะเลเมดิเตอร์เรเนียน"

 

"พี่นัท..."

 

เสียงแผ่วเบาราวเสียงกระซิบหลุดลอดออกจากไรฟัน ทุกอย่างที่คุณมาร์โคเล่ามาคือเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับผมในช่วงปิดเทอมใหญ่

 

คุณมาร์โคคือพี่มนัสของผมอย่างนั้นเหรอ?

 

"ครับ...พี่เอง พี่นัทของน้องวิน"

 

เขาคือพี่นัทของผมจริงๆ คนที่ผมเคารพรักเหมือนพี่ชายแท้ๆ และเขาคือคนที่ทำให้วันเกิดอายุครบแปดปีของผมเต็มไปด้วยคราบน้ำตา

 

"พี่ทิ้งผมไป ฮึก!"

 

น้ำตาใสล้นทะลักออกมาจากขอบตา มือเล็กกำแน่นทุบบนอกกว้าง คุณมาร์โคขยับอ้อมกอดแน่นพลางจูบซับน้ำตาอย่างทะนุถนอม

 

"พี่ขอโทษครับเด็กดี"

 

"พี่ไปโดยไม่บอกลาผมสักคำ คนนิสัยไม่ดี"

 

วันนั้นครอบครัวของผมเดินทางไปจัดงานฉลองวันเกิดครบรอบแปดขวบที่รีสอร์ตของคุณอาริมชายทะเล คุณแม่บ้านกับพี่นัทก็ติดสอยห้อยตามไปดูแลเจ้านายของตน ตอนเย็นผมกับพี่นัทก็ไปเล่นน้ำทะเลด้วยกันตามปกติ แต่เมื่อถึงตอนกลางคืนผมกลับเห็นเขาเก็บเสื้อผ้าเก็บของใช้ลงในกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ พี่นัทบอกกับผมว่าจะไปอยู่กับพ่อที่ต่างประเทศ ด้วยความเป็นเด็กผมจำไม่ได้หรอกว่าเขาบอกจะไปที่ไหนรู้แค่ว่าไกลมาก คืนนั้นพี่นัทให้สร้อยเงินจี้ปลาดาวเป็นของขวัญวันเกิดล่วงหน้า ผมขอนอนกับพี่นัทเพราะหวังว่าถ้าเขาหลับผมจะเอากระเป๋าเดินทางของเขาไปซ่อน เขาจะได้ไม่ไปจากผม แต่เมื่อผมตื่นขึ้นมาในตอนเช้า พี่นัทก็ได้ไปจากผมไปไกลแสนไกลแล้ว

 

"ไหนพี่นัทสัญญาว่าจะกลับไปหาน้องวินไง ฮือออ รู้ไหมว่ารอ"

 

หยาดน้ำตาไหลล้นออกจากขอบตาร้อนผ่าวอีกระลอก ในฤดูร้อนของทุกปี ผมขอให้พ่อกับแม่พากลับไปที่รีสอร์ตเดิมเผื่อว่าพี่นัทจะกลับมาหา แต่แล้วเขาก็ไม่มา 

 

"พี่ขอโทษครับ หลังจากพี่มาอยู่ที่นี่ได้ไม่นานพ่อของพี่ก็ได้เสียชีวิตลง ด้วยสายเลือดทำให้พี่ขึ้นนั่งตำแหน่งหัวหน้าแก๊งมาร์เชลโลแก๊งมาเฟียอันดับสองของอิตาลี พี่เริ่มเรียนรู้งานใหม่ตั้งแต่แรกเพื่อดูแลธุรกิจและดูแลคนในแก๊ง พี่ยอมรับว่าพี่สนุกกับงานจนลืมคำสัญญาที่ให้ไว้กับเธอ จนกระทั่งวันนั้นที่พี่ได้เจอกับเจ้าของกลิ่นจูเลียตโรสบนเรือสำราญ เธอรู้ไหมว่าจริงๆ แล้ว พี่เกลียดกลิ่นกุหลาบยิ่งกว่าอะไร แต่พอมันมาจากร่างกายของเด็กหนุ่มคนนั้น กลิ่นกุหลาบกลับหอมหวานจนทำพี่ร้อนรุ่มไปทั้งตัว พี่สั่งให้คนสืบประวัติทันที และนั่นก็ทำให้พี่ได้รู้ว่าเจ้าของกลิ่นฟีโรโมนหอมละมุนคือคนเดียวกันกับคนที่พี่เคยรักและปกป้องมาตั้งแต่ตัวเท่าลูกแมว"

 

"..."

 

"แต่ก่อนพี่เคยปกป้องเธอในฐานะลูกน้อง แต่ต่อจากนี้ไปให้พี่ได้ปกป้องเธอในฐานะพ่อของลูกได้ไหมครับ"

 

"ฮ้าววว! ผมง่วงแล้วอะ นอนก่อนนะ"

 

ภาพบทเพลงรักอันเร่าร้อนทุกครั้งที่ผ่านมาฉายชัดเข้ามาในความคิด ผมรีบหลับตาปี๋ซุกหน้ากับแผ่นอกกว้าง โกรธก็โกรธ ตกใจก็ตกใจ แต่ตอนนี้ผมอายจนอยากมุดเตียงหนีมากกว่า

 

พี่นัทที่แสนดีของผมกลายมาเป็นหมาป่าเจ้าเล่ห์ไปได้ยังไงกันนะ และผมก็ได้กลายเป็นอาหารอันโอชะของเขาเป็นที่เรียบร้อย

 

"เธอ ตอบคำถามพี่ก่อนสิ" น้ำเสียงกระเซ้าเย้าหยอกกระซิบลงเบาๆ ข้างหู

 

เขารู้มาตลอดแต่กลับแกล้งผมไม่ยอมบอกความจริง

 

ขอแกล้งคืนบ้างแล้วกัน!

 

"ไม่ครับ"

 

"เธอไม่เอาแบบนี้สิ"

 

"ขอคิดดูก่อนนะ นอนละ อ๊ะ!"

 

คุณมาร์โคขยับสะโพกแกล้งกระทุ้งแท่งยาวชนจุดกระสันในช่องทางอ่อนนุ่มจนเผลอครางออกมา

 

"ตอนเด็กเธอน่ารัก แต่พอโตแล้วเธอน่าเอา"

 

ปากหยักขบเม้มใบหูก่อนลิ้นสากลากไล่ลงมาเลียริมฝีปากบาง มือช้อนขาของผมไปวางพาดบนเอวหนาส่งแรงกระแทกแกนร้อนย้ำจุดหวานข้างในถี่รัว ปากหยักขบเม้มกลีบปากบางสลับบนล่างอย่างโหยหา

 

"อ๊ะๆๆ พี่นัทช่วยเอาน้องวินแรงๆ อื้อ น้องวิน อ๊าาา! พะ พูดเล่น"

 

ไม่ว่าเขาคือคุณมาร์โคหรือว่าพี่นัท ตอนนี้ร่างกายของผมต้องการร่วมรักกับเขาเพิ่มมากเป็นเท่าทวีคูณ

 

"ตัวแสบ"

 

"น้องวินเปล่าสักหน่อย ลึกไป อึก! พะ พอแล้ว จะนอน ฮื่อออ!"

 

ร่างกำยำขยับแกนแกร่งดันเข้ามาอีกครั้ง ดีที่ฐานโคนยังล็อกติดแน่นเลยทำให้เขาขยับได้ไม่แรงเท่าเดิม ไม่อย่างนั้นมีหวังข้างในตัวของผมคงได้พังไปข้าง

 

"เธอ...พี่อยากมีเบบี๋"

 

 

 

 

 

 

 

 

---------------------------------------

 

ฝากเล่นแท็กในทวิตเตอร์ #มนัสวินทร์

 

ด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ

 

 

 

To be continued...

 

เจอกันแล้ว ฮือออ~

 

พี่นัทพี่ชายที่แสนดีของน้องวินในวันนั้น

 

คือว่าที่พ่อของลูกน้องวินในวันนี้ อรั้ยยย!

 

 

 

ขอบคุณรีดเดอร์ทุกท่านที่เข้ามาอ่านนะคะ

 

ฝากกดติดตาม กดหัวใจ และหนึ่งคอมเมนท์หนึ่งกำลังใจของไรท์นะคะ ขอบคุณค่ะ ❤🙏

 

 

 

ถ้าคุณรีดคนไหนเล่นทวิตเตอร์เข้าไปพูดคุยกันกับไรท์ได้ตลอดนะคะ

 

ไรท์จะลงเวิร์ดต่างๆ นอกเหนือจากตอนที่อัพ ในทวิตเตอร์นะคะ

 

ตามลิ้งก์นี้ไปได้เลยค่ะ > https://twitter.com/Rosesarin_novel

 

หรือทาง Facebook

 

https://m.facebook.com/Rosesarin.novel/

 

 

 

ความคิดเห็น