ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

1

------ดินสอ------ 

สวัสดีทุกคน ฉันชื่อ 'ดินสอ' อายุยี่สิบปี สูงหนึ่งร้อยหกสิบห้า น้ำหนักตอนนี้เจ็ดสิบ ฉันอ้วนแต่อ้วนอย่างเดียวคงยังไม่พอ เมื่อชะตาฟ้ากำหนดให้ฉันมีฐานะทางบ้านจนด้วย

ยังน้อยไปอีกสินะ...ครอบครัวแตกแยก จะใช้คำว่าแตกแยกก็คงไม่เต็มร้อย ประมาณว่าพ่อแม่ไปด้วยกัน ส่วนฉันกับพี่สาวอยู่ด้วยกัน แต่ก็ไม่ค่อยอะไรเท่าไหร่ เพราะโต ๆ กันแล้ว ดูแลตัวเองได้

พี่ธีระ : ดินสอ! วันนี้มาสายจังวะ ชักช้านะเรา

ฉัน : โทษทีพี่ธีระ รถติดอะค่ะ

พี่ธีระ : เออ ๆ มาเช็ดโต๊ะเร็ว เดี๋ยวร้านจะเปิดแล้ว

ฉัน : ค่ะ ๆ

ฉันทำงานที่ร้านเหล้า เป็นร้านนั่งจิบเหล้าเงียบ ๆ เปิดเพลงเบา ๆ ตามสไตล์เฮียเวหาเจ้าของร้าน และฉันก็แอบชอบเฮียเวหาด้วย

เฮียอายุประมาณยี่สิบสี่ปี เท่าที่ฉันแอบส่องเฟซของเฮียเวหาก็เห็นว่าเฮียเวหายังเรียนอยู่ประมาณปีสี่ แต่เขาเปิดร้านเหล้าเป็นธุรกิจของตัวเอง แม้จะเป็นร้านที่ไม่ได้ใหญ่โตมากแต่ก็เป็นร้านที่มีลูกน้อยหลายคน รวมทั้งตัวฉันเขาไปด้วย

ฉันทำความสะอาดโต๊ะ จัดร้าน มันเป็นหน้าที่ของฉันที่ต้องรับผิดชอบ มันไม่แปลกหรอกสำหรับหน้าที่เหล่านี้ ก็หุ่นอย่างฉันเขารับเข้าทำงานก็ดีแล้ว ฉันก็ยังทำงานที่นี่ได้ไม่นานด้วย

ฉัน : เออ......พี่ธีระ

พี่ธีระ : หึ?

ฉัน : วันนี้เฮียเวหามาไหม ?

พี่ธีระ: อีกละ! ถามหาเฮียเวหาอีกละ ชอบเฮียเวหาเหรอ ถึงถามหาเฮียเวหาได้ทุกวัน ฮะ

ฉัน : ปะ...เปล่า! ดินสอแค่ถามไปงั้นแหละ ถ้าเฮียเวหามาจะได้ทำตัวดี ๆ ไง

พี่ธีระ : แหม~ ชอบเฮียเวหาก็บอกมาเหอะ ฮ่า ๆ !!!

ฉัน : ไม่ใช่ซะหน่อย..(.///.)

เขินจนทำอะไรไม่ถูกเมื่อมีคนพูดแบบนี้ ใครจะไปกล้ายอมรับความจริงว่าชอบเล่า และถึงบอกไปว่าชอบก็คงถูกเมิน เพราะเฮียหล่อขนาดนั้น

.... : พูดอะไรถึงกู ฮะ! ไอ้ธีระ เดี๋ยวนี้นินทากูเหรอ

ฉัน,พี่ธีระ : O.O / O.O !!

ไม่ได้นินทาแต่ไม่รู้ว่าเฮียมาตอนไหน แล้วนี่เฮียมาได้ยินตอนที่พี่ธีระพูดหรือเปล่านะ!!

พี่ธีระ : ก็ดินสอน่ะสิเฮียเวหา......

ฉัน : พี่ธีระ อย่า.....

ฉันรีบเอามือปิดปากพี่ธีระ กลัวเขาจะพูดอะไรออกไป พี่ธีระเป็นพี่ที่ทำงานที่นี่นานแล้ว เขาสนิทลุ้นชินกับทุกคนในร้านรวมถึงเจ้าของร้าน หลายครั้งชอบเล่นกันแรง ๆ เหมือนเพื่อนด้วย

เฮียเวหา : อะไร! ไอ้ธีระ พูดมา!

พี่ธีระ : ก็ดินสออะ มันถามหาเฮียเวหาทุกวัน สงสัยชอบเฮียเวหามั้ง ฮ่า ๆ ใช่ไหมดินสอ?

พวกพี่ที่ร้านหัวเราะให้ฉันใหญ่เลย ฉันก้มหน้าแดงไม่ตอบ อายอ่ะ ไม่กล้ามองหน้าเฮียด้วย ฉันใฝ่สูงไปสินะ ฉันไม่รู้ว่าเฮียเวหามองฉันด้วยสายตาแบบไหน แต่เขาคงชินแล้วเพราะเขาหน้าตาดี ก็ไม่แปลกที่ใครต่อใครจะมาชอบ

เฮียเวหา : หึ!

เฮียเวหาทำเสียงแบบนั้นแล้วเดินไปนั่งที่โซฟา คนอะไรนิ่งได้นิ่งดี เย็นชาชะมัด แต่ในความนิ่งก็หล่อและเท่แบบสุด ๆ ไปเลย

ตลอดเวลาของการทำงานแม้จะเหนื่อยไปหน่อย แต่ถ้าได้เห็นหน้าเฮียการทำงานก็ไม่ยากนะ เรียกมันว่าอาหารตาก็ได้

 

 

ในตอนเลิกงานฉันเก็บร้านช่วยพี่ธีระอย่างเช่นปกติ เฮียเวหายังนั่งรวมยอดอยู่ที่โซฟา ฉันก็แอบหันไปมองเงียบ ๆ หลังจากที่โดนแซวฉันก็ไม่ได้พูดกับใครเลย ทำงานอย่างเดียว

พี่ธีระ : ไงดินสอ! เขินหรือไง..ไม่พูดอะไรกับใครเลย

ฉัน : ไม่ใช่ ... ดินสอแค่ไม่รู้จะพูดอะไร

ความจริงก็คืออาย(-//-) และก็เสียความรู้สึกอย่างบอกไม่ถูก หลายความรู้สึกปะปนกันไปหมด

พี่ธีระ : หรา แล้วทำไมหน้าแดงอะ ชอบเฮียเวหาก็บอกไปเถอะ ใช่ไหมเฮียเวหา!!

พี่ธีระไม่เพียงพูดเปล่ายังตะโกนหาเฮียเวหาด้วย และการตะโกนก็หมายความว่าคนในร้านต่างได้ยินกันหมด ทำไมพี่ธีระชอบแกล้งฉันนักนะ

เฮียเวหาเงยหน้าขึ้นมาก่อนจะยิ้มมุมปากแล้วพยักหน้าให้พี่ธีระ ทำตัวแบบคนเล่น ๆ กันอะ ฉันไม่พูดอะไรเดินออกมารอพี่สาวหน้าร้าน ไม่อยากอยู่ช่วยในร้านต่อแล้ว กลับบ้านไปอาบน้ำนอนดีกว่า ยืนรอไม่นานพี่สาวก็มา แล้วฉันกลับบ้านอาบน้ำนอน ....แต่ก็ยังคิดเรื่องเฮียเวหาอยู่

แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น