ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

EP.21 ปุ่มหยุดเถียง

ชื่อตอน : EP.21 ปุ่มหยุดเถียง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 64.6k

ความคิดเห็น : 89

ปรับปรุงล่าสุด : 05 เม.ย. 2564 04:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 0
× 0
แชร์ :
EP.21 ปุ่มหยุดเถียง
แบบอักษร

EP.21

 

"ไม่กล้าค่ะ" เมื่อถูกกระแทกแดกดันเด็กสาวก็ได้แต่ก้มหน้าตอบไม่เต็มเสียง ต่างจากชายหนุ่มที่พ่นลมหายใจแรงๆอย่างเอือมระอา กวาดสายตามองหามือขวาคนสนิท

 

"เที่ยงคืน เตรียมรถด้วย" เขาตะเบ็งเสียงบอกพายุเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเดินมาพอดี

 

"ครับนาย"

 

เมื่อลูกน้องรับทราบจุดประสงค์เป็นที่เรียบร้อย มาเฟียหนุ่มก็เดินกลับขึ้นไปบนห้องอีกครั้ง ทำให้ลิดาจำต้องเดินตามแผ่นหลังกว้างอย่างเลี่ยงไม่ได้

 

ทันทีที่ก้าวพ้นขอบประตูความเงียบก็ก่อเกิดขึ้น ลิดาเดินเลี่ยงไปหยิบผ้าขนหนู และหาชุดนอนสำหรับใส่หลับนอนแต่กลับไม่พบ

 

"เสื้อผ้าหนูอยู่ไหนเหรอคะ" เธอหันกลับไปถามเจ้าของคอนโดในตอนที่ครูซหย่อนสะโพกลงบนโซฟา ตวัดขายาวขึ้นไขว่ห้างอย่างใจเย็น สีหน้าเบื่อหน่ายปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาหลังเธอตั้งคำถาม

 

"อีกตู้" เขาตอบปัดรำคาญ

 

"ขอบคุณค่ะ" ครั้นได้รับคำตอบลิดาก็รีบตรงไปยังตู้ดังกล่าว ก่อนจะชะงักมือจากชุดนอนเพิ่งนึกได้ว่าคนตัวโตจะออกไปข้างนอกคืนนี้ ก่อนละมือไปหยิบชุดเสื้อยืดสีดำและกางเกงยีนส์ขายาวแทน จะใช้ผ้าขนหนูเพียงตัวเดียวห่อหุ้มจุดสงวนทั้งช่วงบนและช่วงล่างเดินออกจากห้องน้ำก็ยังรู้สึกเขินอายอยู่

 

กลิ่นเหม็นของบุหรี่ทำให้เด็กสาวหันขวับยู่หน้าใส่คนสูบ พลางดึงผ้าขนหนูและชุดที่เลือกมามากอดไว้แนบอก ดวงตากลมเลื่อนมองตามควันสีขาวที่กำลังพวยพุ่งออกจากริมฝีปากหยักได้รูป อยากจะบอกคนตัวโตเหลือเกินว่ามันไม่ดีต่อสุขภาพ แต่เพียงเธอจะอ้าปากพูดก็ถูกเขาดุให้เสียทุกครั้ง

 

"จะมองอีกนานไหม" สายตาคมตวัดขึ้นตำหนิเมื่อเด็กสาวยืนจ้องหน้าเขาจนเกินไป ทว่านอกจากเธอจะไม่สะดุ้งตกใจกลัว แถมยังยืนจ้องต่อคล้ายกำลังแสร้งหูทวนลม

 

"สูบบุรี่เป็นพิษกับคนรอบข้างนะคะ นอกจากจะทำร้ายตัวเองแล้วยังสามารถทำร้ายคนที่เรารักได้อีกด้วย" เขาตวัดสายตามองเจ้าของคำพูด ผู้ริอ่านมาสั่งสอน

 

"..." ครูซกระแทกลมหายใจเสียงดัง ก่อนจะอัดควันบุหรี่เข้าปากอย่างไม่ใส่ใจนัก การดำเนินกิจวัตรประจำวันโดยมีเด็กเล็กป้วนเปี้ยนข้างกายต้องใช้ความอดทนเป็นพิเศษ

 

"คืนนี้คุณจะไปไหนคะ ไปเที่ยวหรือ" ไม่รู้สิ่งใดดลใจให้เธอพลั้งปากเอ่ยถาม บทสนทนาของชายหนุ่มและพายุก่อนหน้าทำให้คิดเช่นนั้น

 

...การที่อีกฝ่ายออกไปเที่ยวเตร่แล้วกลับมาจากแหล่งอโคจร จะได้ระมัดระวังเวลามีสัมพันธ์ลึกซึ้ง กลัวที่สุดก็คงจะไม่พ้นการติดโรค สองแขนกอดกระชับผ้าขนหนูและชุดแน่นขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นอีกฝ่ายแสดงอาการเบื่อหน่ายอย่างเก็บไม่มิด พลางคีบบุหรี่ออกจากปาก

 

"หน้าฉันมันเหมือนคนว่างงานหรือไง"

 

"ไม่เหมือนค่ะ"

 

"..." เป็นอีกครั้งที่ครูซตวัดสายตาดุ เป็นสัญญาณเตือนว่าครั้งนี้มันจะไม่ใช่แค่สายตาคาดโทษ เกิดมาก็เพิ่งเคยพบเคยเจอเด็กหน้าตาใสซื่อแต่ต่อปากต่อคำชวนให้หงุดหงิดและโมโหในเวลาเดียวกัน

 

"นะ...หนูไปอาบน้ำดีกว่า" ริมฝีปากเอิบอิ่มฉีกยิ้มแห้งๆเกาท้ายทอยหน้าเจื่อน ไม่รอให้คนบนโซฟาอนุญาต ร่างอรชรก็รีบวิ่งแจ้นเข้าไปในห้องน้ำสุดหรู

 

เธอใช้อุปกรณ์อาบน้ำเฉพาะในส่วนที่พอรู้จักวิธีการใช้งาน นานนับยี่สิบนาทีก่อนออกมาในชุดใหม่พร้อมกับใช้ผ้าขนหนูขยี้ผมเปียกชุ่ม กลิ่นควันบุหรี่จางๆยังลอยคละคลุ้งให้ได้กลิ่น

 

ความเงียบเชียบภายในห้องมีเสียงคลื่นบางอย่างพ่นเข้าออกอย่างสม่ำเสมอ ดึงความสนใจจากลิดาให้เลื่อนสายตามองตามต้นเสียง ร่างกำยำนอนคว่ำหน้าเปลือยท่อนบน อวดรอยสักรูปนกเหยี่ยว ดวงตาแหลมคมของมันช่างดุดันและน่าเกรงขาม ผิวสีขาวหนุ่มลูกครึ่งช่วยเสริมให้รอยสักดูโดดเด่น ชวนหลงใหลในเวลาเดียวกัน

 

Rrrr Rrrr Rrrr

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นทำลายความเงียบได้ชั่วขณะ ปลุกคนนอนหลับให้ตื่นขึ้นมารับสาย ครั้นสังเกตเห็นว่าคนบนโซฟาเริ่มขยับเขยื้อนตัวลิดาจึงรีบละสายตาหนี ตรงไปหย่อนสะโพกลงบนเก้าอี้พร้อมกับเช็ดผมเผ้าให้แห้งผากกลบเกลื่อนจุดสนใจ

 

"เพิ่งจะห้าทุ่ม จะโทรจิกกูทำไมเนี่ย" เสียงครูซงัวเงียบ่น ทีท่าเหมือนเด็กทำเอาคนแอบมองกลั้นขำ

 

[ไลออนมันให้แฝดมันมา มึงมาช่วยกูขยายความหน่อย] ครูซตาสว่างเมื่อปลายสายเป็นเสียงสเวนไม่ใช่ชาริท ร่างกายดีดตัวขึ้นนั่งอัตโนมัติรวบรวมสตินานนับนาที เดือนที่แล้วเพื่อนรักก็เพิ่งเดินทางกลับอังกฤษแท้ๆ แล้วเหตุใดถึงได้มาโผล่ที่ประเทศไทยอีกรอบ

 

"นี่มึงยังไม่กลับอีกเหรอ"

 

[ได้ยินเสียงกูตาสว่างเลยสิท่า กลับแล้ว แต่ญาติเมียเสียเลยต้องพากลับมา ไม่งั้นแม่คุณทูนหัวใช้บัตรวีไอพีของไอ้ชาร์คเที่ยวเล่นรอบโลก ...สรุปมึงจะมาไม่มา]

 

"แต่กูนัดกับไอ้ริทเที่ยงคืน"

 

[ไม่ได้... มึงมาเป็นล่ามให้กูกับแฝดไอ้ไลออนก่อน เร็วๆ] ปลายสายเร่งเร้า

 

"ภาระ" ถึงอย่างนั้นก็ยอมดันตัวลุกขึ้น ไปคว้าเสื้อเชิ้ตสีดำเรียบ กริบตัวใหม่มาสวมใส่

 

คนตัวเล็กนั่งเงียบฟังอยู่นานก็ผลุนผลันลุก พาดผ้าขนหนูเปียกชุ่มบนพนักเก้าอี้ เข้าไปยื่นมือจัดปกเสื้อเชิ้ตให้อย่างถือวิสาสะ ไม่รู้หรอกว่าสไตล์การสวมเสื้อเชิ้ตสีดำและสีขาวมันเป็นเทรนหรือรสนิยมผู้สวมใส่ แต่สำหรับเธอแล้วยิ่งมองครูซยิ่งเหมือนพวกคนทำงานสีเทา อยู่เหนือกฎหมาย

 

"งานกลางคืนอันตรายไหมคะ" มือเล็กไล่ติดกระดุมเสื้อเชิ้ตบนลำตัวหนาพร้อมกับตั้งคำถาม

 

"..." อาจจะเป็นไปได้ว่าเหตุการณ์ถูกลอบยิงในวันนั้น เป็นผลพวงจากการทำงานที่ไม่ขาวสะอาด

 

"หนูไม่อยากเห็นคุณเจ็บแบบวันนั้นอีก ถ้าคุณเป็นอะไรขึ้นมาหนูจะทำยังไง" ลิดาก้มหน้าพูดเสียงเบา ในหัวก็จำลองเหตุการณ์เลวร้ายในเวลาเดียวกัน ชายหนุ่มกำลังทำงานให้พวกมีอำนาจในประเทศหรือเปล่า

 

"พูดมาก"

 

"ตัวเป็นๆยังดุขนาดนี้"

 

"นี่เธอ!" ครูซเสียงดังอัตโนมัติ

 

"นะ...หนูจะบอกว่า ถ้าคุณเจ็บไข้คุณจะดุหนูไม่ไหว หนูยังไม่ได้พูดสักคำว่าถ้าคุณตายแล้วคุณจะเฮี้ยน" ลิดาลนลานอธิบายรัวๆ แต่กลับกลายเป็นว่าพลั้งปากพูดออกมาจนหมดเปลือกแทน

 

"อัล ลิ ดา" เสียงเค้นผ่านไรฟันชวนขนลุกยิ่งกว่าดูหนังสยองขวัญเสียอีก เจ้าของชื่อกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะค่อยๆเงยหน้าขึ้นสบตายิ้มเก้อ คลายมือออกจากการติดกระดุมเสื้อมาประสานกันพอหลวมๆ

 

"หนูแค่หวังดี"

 

"เก็บความหวังดีของเธอไว้ใช้กับตัวเองเถอะ"

 

"คุณจะกลับดึกไหม" ครูซชะงักฝีเท้าที่กำลังตั้งท่าจะเดินออกจากห้อง

 

"ฉันมีหน้าที่รายงานเธอตั้งแต่เมื่อไหร่"

 

"หนูแค่ถามเอง" ลิดาแย้งทันควัน ไม่ได้มีเจตนาให้เขารายงาน

 

"ในปากเธอมันมีปุ่มหยุดเถียงไหม"

 

"หื๊ม? มีแค่ต่อมรับรสไม่ใช่เหรอคะ อ้ะ!" ความตกใจทำเอาเด็กสาวร้องเสียงหลง เมื่อครูซรั้งเอวคอดกิ่วเข้าหาจนหน้าท้องแบนราบชนกับหัวเข็มขัด เคลื่อนฝ่ามือใหญ่จากแผ่นหลังขึ้นล็อคท้ายทอย ไรขนอ่อนพร้อมใจกันลุกซู่ตำแหน่งถูกการสัมผัส

 

"แล้วในปากเธอมันมีกี่รส" คนถูกถามหน้าเหวอโดยไม่รู้ตัว โทนเสียงนิ่งพอๆกับแววตายากจะคาดเดาทำเอาเด็กสาวหายใจไม่ทั่วท้อง

 

"ไม่ระ...อื้อ!" เสียงประท้วงดังอู้อี้ทันทีที่ครูซกระแทกจูบอย่างป่าเถื่อน ดูดดุนน้ำหวานจากโพรงปากคนตัวเล็กปานจะกลืนกิน กลิ่นบุหรี่จางๆคละเคล้ากลิ่นคาวเลือดพานให้หัวใจดวงน้อยเต้นแรงแทบจับจังหวะไม่ได้ มันทั้งเจ็บและพะอืดพะอมในเวลาเดียวกัน

***************************************

สรุปผีกับผัวอะไรน่ากลัว ตอบดีๆ 55555

***ขอโทษที่เทียร์ไม่สามาอัปนิยายให้เมื่อคืนได้ และไม่ได้แจ้งอะไรเลย เนื่องจากมีเหตุสุดวิสัย(ขอไม่ระบุเหตุ) เพิ่งได้พักช่วง 11.00 น.

วันนี้มีอีกตอน ลงตามปกตินะคะ เทียรจะแปะสปอยให้ และลงเต็มบทเวลาเดิม ขอนอนพักผ่อนก่อนตาจะปิดแล้ว ขอโทษอีกครั้ง น้อบรับทุกคำบ่นว่า🙏🙏🙏

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว