ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 1 ภูมิผู้น่าสงสาร

ชื่อตอน : ตอนที่ 1 ภูมิผู้น่าสงสาร

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 268

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 27 เม.ย. 2564 13:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1 ภูมิผู้น่าสงสาร
แบบอักษร

"มึงไปไกลๆกูเลยนะไอ้ลูกเวร!"เสียงสูงแหลมปรี๊ดของประภัสสรผู้หญิงตัวเล็กร่างผอมบางยืนตะโกนโวกเวกโวยวายด่าทอผู้เป็นลูกชายเพียงคนเดียวด้วยถ้อยคำหยาบคาย

 

เด็กหนุ่มผู้เป็นลูกรีบเดินก้าวเท้าออกจากห้องเช่าด้วยอารมณ์กระฟัดกระเฟียด พยายามจะไม่โต้ตอบผู้เป็นแม่เพราะแม่กำลังเมา เวลาแม่เมาเธอจะต้องหาเรื่องลูกชาย เธอมีทีท่าเกลียดลูกชายตัวเองเวลาเมามากกว่าเวลาปกติ อาจเพราะเมื่อเธอมองไปที่ใบหน้าเรียวเล็ก จมูกรั้นๆ ของลูกชายแล้วทำให้นึกถึงผู้ชายที่ทิ้งเธอไปพร้อมกับผู้หญิงคนอื่น ผู้หญิงที่รวยกว่า สวยกว่าคนที่เขาสามารถให้อนาคตสามีเธอได้

 

 

ภูมิเด็กหนุ่มอายุ 20ปีเดินไปตามทางถนนอย่างไร้จุดหมายร่างผอมบางใส่เสื้อยืดสีซีดกางเกงขาสั้นเลยเข่า นำพาร่างไปสู่ความมืด ก่อนจะเดินคอตกมาหยุดที่สะพานแม่น้ำ

 

"เย็นจัง"เด็กหนุ่มหลับตาลงยืนพิงสะพานแม่น้ำพร้อมกับยื่นใบหน้าเรียวเล็กออกไปนอกสะพานเล็กน้อยให้ลมเย็นๆช่วยพัดหัวใจที่เหนื่อยอ่อนให้เย็นลง

 

 

"เฮ้อ ไอ้เหี้ยภูมิ"เสียงทุ้มตะโกนดังมาจากอีกฝั่งของถนน ก่อนเด็กหนุ่มร่างสูง ท่าทางผอมบางจะกึ่งวิ่งกึ่งเดินข้ามทางถนนมาหาเพื่อน

 

 

"เชี้ย มึงทะเลาะกับแม่เหรอ"เอกเดินมากอดไหล่เพื่อน ทั้งคู่เป็นเพื่อนกันสมัยเรียนมอต้นจนจบม.ปลาย เอกเรียนต่อมหาลัยเพราะทางบ้านพอจะมีสตางค์

 

 

ส่วนภูมิไม่ได้เรียนต่อเพราะไม่มีใครส่งเรียน เด็กหนุ่มร่างผอมบางทั้งคู่ยืนพิงที่สะพานลอยบรรยากาศตอนนี้มีไฟสลัวๆสีส้มสาดส่องให้เห็นเพียงใบหน้าของกันและกัน

 

" อืม เชี้ยแม่ง กูทำอะไรให้เขานักหนาว่ะ กูทำงานมาเหนื่อยๆแทนที่จะได้พัก"ภูมิพูดก่อนมือเล็กจะลวงยิบบุหรี่และไฟเเช็คในกระเป๋ากางเกงมาจุดบุหรี่สูบ

 

เอกหันไปมองหน้าเพื่อน ภูมิเป็นเพื่อนที่เอกรักมากที่สุดเพราะตอนเอกมีเรื่องกับโรงเรียนอื่นหรือเวลาที่เอกเดือดร้อน ภูมิจะช่วยเอกเสมอ ถึงแม้เด็กหนุ่มทั้งคู่จะไม่ได้มีฐานะที่ร่ำรวย ออกจะไปทางขัดสนด้วยซ้ำ แต่ทั้งคู่ต่างมีน้ำใจให้กันเหมือนกับว่า ถ้าใครมีคนนั้นให้ ถ้าอดก็อดด้วยกัน

 

"แม่มึงจะหายก็ตอนเลิกเหล้าเท่านั้นแหละว่ะ"เอกพูดเล่นน้ำเสียงเย้าหยอก ตั้งแต่ภูมิโดนพ่อทิ้งไปมีภรรยาใหม่ ภูมิอายุได้ 13ปี แม่ภูมิก็เปลี่ยนเป็นอีกคนจากที่เคยเป็นผู้หญิงอ่อนหวานก็ก้าวร้าว ชอบด่าทอลูกชายด้วยถ้อยคำหยาบคาย สิ่งพวกนี้บั่นทอนหัวใจของภูมิมานับครั้งไม่ถ้วนเขาไม่มีความสุขสักครั้งที่ได้กลับมาห้องเช่าเล็กๆที่เขานอนอยู่กับแม่เพียงสองคนในอพาร์ทเม้นท์เก่าๆ

 

 

"ถึงเลิกเหล้าก็ไม่หาย หน้ากูกับหน้าพ่อเหมือนกันขนาดนี้ สงสัยกูคงต้องตายแล้วเกิดใหม่แม่ถึงจะหายบ้าสักที555"ภูมิพ่นบุหรี่ออกจากปาก สายตาทอดมองไปที่แม่น้ำอย่างเหม่อลอย

 

"เอาน่า มึงเราไปกินข้าวเหอะว่ะ วันนี้กูเลี้ยงเอง โอเคไหมครับ ไอ้หมาผู้น่าเหี้ย"เอกพูดหยอกเย้าเพื่อนแล้วกอดคอลากร่างผอมๆของภูมิมาที่มอไซค์

 

"ไอ้สัส กูเป็นหมามึงก็ควายแหละว่ะ โตขนาดนี้แล้วยังไปรีดเอาตังค์กับเด็กแถวปากซอย"ภูมิพูดแล้วก้าวเท้าขึ้นคร่อมรถมอไซค์เพื่อน

 

"ไอ้สัส กูไม่ได้รีด เขาให้กูก็รับไว้ พอดีว่ากูหล่อไงครับ" เอกพูดด้วยน้ำเสียงกวนๆ ซอยแถวบ้านน่ะเอกคุมเอง เพราะซอยนั้นมีแต่เด็กไม่ถึง 12ปี จะไม่ให้กลัวเอกได้ไงล่ะ พูดแกล้งกวนๆ เด็กมันก็กลัวแล้ว

 

เด็กหนุ่มทั้งคู่มากินนั่งกินก๋วยเตี๋ยวที่ริมทาง ทั้งคู่นั่งพูดคุยกันหัวเราะกัน ต่างเป็นที่พึ่งให้กันเวลาอีกคนทุกข์ใจมันเป็นความสุขเล็กๆ ของเด็กชายทั้งสองคน

 

"กูเลี้ยง"เอกพูดบอกภูมิขณะที่ภูมิกินอิ่มแล้วกำลังจะจ่ายตังค์

 

"เออ ขอบใจ แต่ทีหลังไม่ต้อง"ภูมิตอบกวนๆ

 

"ให้มันได้อย่างนี้ไอ้เพื่อนเวร"เอกพึมพำ

 

"เออ แล้วร้านข้าวต้มที่มึงไปเสริ์ฟเป็นไงว่ะ เงินดีไหม"

 

"ก็โอเคนะ ช่วงแรกกูทำปวดไปทั้งตัวทั้งยกทั้งเดิน แต่ตอนนี้ก็ชินแล้ว"ภูมิว่าก่อนจะยกน้ำขึ้นมาดูด

 

"ถ้าเงินเดือนกูออก เดี๋ยวกูเลี้ยงมึงคืนนะ"

 

"เออ อย่าลืมก็แล้วกัน กูจะรอ"เอกว่าจบก็เดินไปจ่ายตังค์

 

ภูมิมาถึงห้องประมาณตีหนึ่งกว่าๆ ร่างเด็กหนุ่มผอมบางค่อยๆเดินผ่านความมืดในห้องนอนไปห้องน้ำเพื่อจะแปรงฟัน เขาทำให้เบาที่สุดเพราะแม่ที่เมานอนอยู่ที่พื้น ห้องเช่าภูมิและแม่เป็นห้องเล็กๆมีห้องน้ำแล้วก็เป็นห้องนอนเลย

 

 

ประภัสสร จากที่เคยทำงานแม่บ้าน ตั้งแต่โดนพ่อของภูมิทิ้ง เธอก็ปล่อยตัวเมาเหล้า จนถูกนายจ้างไล่ออกไปอยู่ที่ไหนก็ถูกไล่ออกจนตอนนี้หน้าที่เดียวของเธอคือขอเงินลูกมากินเหล้า

 

ภูมิมองแม่ตัวเองอย่างรู้สึกสงสารบางก็รู้สึกหดหู่

เขารู้ว่าแม่เจ็บปวดกับพ่อเขามาก ตัวเขาก็ไม่ต่างกัน ทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันทำให้ภูมิกลายเป็นเด็กที่ต้องโต ภูมิอยากเรียนหนังสือ แต่ก็ไม่มีโอกาส เพราะไม่มีคนส่งเรียน

 

เด็กหนุ่มล้มตัวลงนอนเอามือก่ายหน้าผากริมฝีปากแห้งผากเพราะคิดไม่ตก

"เขาเหนื่อยล้าเหลือเกิน "

 

พรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้าไปทำงานที่ห้างแห่งหนึ่ง พอตกเย็นเขาก็ต้องไปทำงานเสริฟอาหารต่อ

 

เงินเก็บแทบไม่เหลือเพราะต้องนำเงินที่ได้ให้แม่ ภูมิตั้งใจจะเก็บเงินสักก้อนเพื่อเอาไปเรียนต่อ

 

เขาหวังว่าสักวันเขาจะมีชีวิตที่ดีขึ้น แต่ตอนนี้เวลานี้ความง่วง ความเหนื่อยล้าได้ย่างเข้ามาในห้วงความคิดของเขาแล้ว...

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว