facebook-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

FLAME X LOVE ไฟรัก🔥 Ep.1 Nightmare.

ชื่อตอน : FLAME X LOVE ไฟรัก🔥 Ep.1 Nightmare.

คำค้น : นิยาย รักวัยรุ่น นิยาย อิโรติก

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 186

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 26 มี.ค. 2564 17:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
FLAME X LOVE ไฟรัก🔥 Ep.1 Nightmare.
แบบอักษร

FLAME X LOVE• 

'ฝันร้าย' 

-EPISODE 1 NIGHTMARE.- 

 

 

🔥❤️ 

 

 

 

 

 

ผับแห่งหนึ่ง 

เสียงเพลงที่ดังไปทั่ว เหล่าผีเสื้อราตรีที่ต่างออกมาท่องราตรีเพื่อหาความสุขยามค่ำคืน ฉันมองผู้คนในผับย่านดังด้วยสายตาเรียบเฉย 

ในมือฉันถือถาดขวดเหล้านอกและแก้ว เตรียมจะเข้าไปเสิร์ฟลูกค้า ฉันเดินไปหยุดตรงหน้าประตูห้องพิเศษถอนหายใจเล็กน้อย แล้วเอื้อมมืออีกข้างเปิดเข้าไป  

ภายในมีผู้ชายสามคนที่กำลังคุยกันอย่างสนุกสนาน ฉันไม่สนใจหยิบแก้ววางแล้วเปิดขวดที่มีน้ำสีอำพันมารินใส่แก้วแต่ละใบยกวางเสิร์ฟให้ลูกค้าแต่ละคน  

"ขอบคุณครับ" เสียงทุ้มพร้อมกับรอยยิ้มที่ประดับบนใบหน้าของลูกค้าผู้ชายที่นั่งฟังเพื่อนเขาอีกสองคนคุยกัน หันมาเอ่ยขอบคุณฉัน ฉันยิ้มบางกลับไป 

ฉันเดินหมุนตัวจะเดินออกไปจากห้อง แต่ประตูเปิดเข้ามา พร้อมกับร่างสูงของผู้ชายคนหนึ่งยืนตรงหน้าฉัน  

ฉันเงยหน้าไปมองเจอกับใบหน้าของเขา หัวใจดวงน้อยของฉันสั่นไหว เมื่อสบตากับคนตรงหน้า 

"มาแล้วหรอวะไอ้บลู?" เสียงของเพื่อนเขาทำให้ 

"เออ..." เขาตอบเพื่อนกลับไปสั้นๆ แต่สายตายังคงมองมาที่ฉัน ฉันรีบก้มหน้าลงแล้วเดินออกไปจากห้องนั้นทันที  

"แป้ง...แป้ง!" เสียงของพีมเรียกฉัน ทำให้ฉันที่เหม่อหลุดจากภวังค์ความคิดตัวเอง 

"โอเครึเปล่า...ไม่โอเคบอกเราได้นะ" พีมถามฉันมองฉันด้วยความเป็นห่วง 

"เราโอเคพีม" ฉันพูดยิ้มฝืดๆไป  

"เฮ้อแกเจอเเจ็คพล็อตนะแป้ง มาทำงานวันแรกแถมวันนี้คนก็เยอะมากกว่าทุกวัน" พีมพูดแล้วมองเหล่าผู้คนที่เดินไปมาผ่านเราสองคน  

"งั้นเดี๋ยวเราไปเสิร์ฟโต๊ะแถวโน้นก่อนนะ ส่วนแป้งก็ดูฝั่งใกล้เคาน์เตอร์ตรงนี้แล้วกัน" พีมพูดจบก็หยิบถาดไปโซนที่ตัวเองรับผิดชอบทันที ฉันถอนหายใจแล้วหยิบถาดไปเสิร์ฟลูกค้าต่อทันที 

 

 

"เฮ้อ" ฉันล้มตัวบนเตียงหลังจากเลิกงานกลับมายังห้องพักตัวเองหมดแรง หยิบโทรศัพท์มาเปิดแอปเพื่อดูเงินในบัญชีตัวเองแล้วถอนหายใจน้อยๆ 

แต่พอมองรูปพื้นหลังหน้าจอเป็นรูปฉันกับนนท์ก็อดยิ้มออกมาไม่ได้ 

เราคบกันมาตั้งแต่มัธยมปลายจนมาถึงปัจจุบันก็6ปีแล้ว 

แม้จะไม่ได้ค่อยได้เจอหรือคุยกันเพราะนนท์งานยุ่ง แต่ฉันก็ไว้ใจและซื่อสัตย์ต่อเขาเสมอ เพราะเขาพยายามอย่างหนักเพื่อสร้างอนาคตระหว่างเราสองคน 

 

ฉันก็ต้องพยายามด้วย ครอบครัวของฉันไม่ได้รวยเมื่อเทียบกับนนท์ที่พ่อกับแม่ทำงานเป็นข้าราชการมีหน้าตาทางสังคม  

 

ต่างจากบ้านฉันที่เป็นคนธรรมดามีพออยู่พอกินเรียนจบมหาลัยได้ก็เพราะทุน แต่เพราะจบมาใหม่ยังหางานไม่ได้เลยมาทำงานกับพีมเพื่อนที่โตมาด้วยกันต้องแต่เด็กเพื่อรองาน 

ฉันมองรูปแฟนตัวเองด้วยความคิดถึง หลังจากเขาไปฝึกงานหลายเดือน 

"แป้งคิดถึงนนท์นะ" ฉันพูดออกมาเบาๆ 

 

 

'ต้องพยายามให้มากกว่านี้สิแป้งชม' ฉันพูดในใจตัว  

 

 

ฉันวางโทรศัพท์แล้วหลับตาอย่างหมดแรง ไม่มีแรงแม้แต่จะเดินไปอาบน้ำจนหลับไป 

 

 

ฉันตื่นมาช่วงสายออกมาหาอะไรกิน ระหว่างทางกลับมีร่างสูงที่คุ้นตายืนรอฉันอยู่หน้าหอพัก ฉันรีบวิ่งไปหาแล้วกอดเขาทันที 

 

"คิดถึงจังเลย" ฉันพูดกอดนนท์แน่น เขาไม่พูดอะไร เขาผละอ้อมกอดฉันออก  

 

"มารอนานรึยัง? นนท์หิวรึเปล่า? ให้แป้งทำอะไรให้กินไหม?" ฉันถามเขา เเม้จะแปลกใจกับท่าทีเย็นชาของเขา 

"อืม" เขาตอบสั้นๆ ลูบหัวฉันเบาๆ ฉันยิ้มกว้างจับมือหนาพาเข้าห้องตัวเอง แล้วรีบทำกับข้าวง่ายไปให้เขาทาน นนท์ก้มหน้าก้มตาทานเงียบๆ ไร้ซึ่งบทสนทนา 

ฉันมองเขาด้วยความสงสัยจึงพูดขึ้น 

"นนท์มีอะไรรึเปล่า เล่าให้แป้งฟังได้นะ" ฉันพูดจบ นนท์ที่ทานข้าวในจานก็ชะงักไป  

"ไม่มีอะไรหรอก แค่เหนื่อยงานนิดหน่อย" เขาพูดแล้วยิ้มบางๆ ฉันมองนนท์แม้อยากจะถามอะไรมากมาย  

จนทานเสร็จฉันก็นั่งดูหนังพร้อมกับนนท์ ฉันพิงหัวกับไหล่กว้าง  

"เย็นนี้แป้งว่างรึเปล่า?" จู่ๆนนท์ก็ถามฉัน  

"แป้งต้องทำงานตอนเย็น.." ฉันพูดเสียงเบาๆ นนท์ทำหน้าเจื่อนมองฉัน 

"ลางานสักวันไม่ได้หรอ นนท์อยากพาแป้งไปเที่ยวบ้าง" นนท์ถามฉันสายตาเว้าวอน 

"แต่เเป้งพึ่งทำงานได้ไม่นาน จะลางานก็คงไม่ดีเท่าไหร่...." พอฉันพูดจบนนท์ก็ทำหน้าเศร้าทันที ฉันก็พลอยรู้สึกผิดไปด้วย เราแทบไม่ได้เจอกัน พอนนท์ว่างฉันกลับไม่ว่างซะได้  

"นนท์..แป้งว่า" ฉันพยายามจะพูด แต่นนท์ก็พูดขัดทันที 

"ช่างเถอะ...เราชินแล้ว" ฉันเงียบมองหน้าแฟนตัวเองด้วยความรู้สึกผิด นนท์ลุกไปเข้าห้องน้ำทิ้งฉันนั่งคนเดียว 

ฉันถอนหายใจคิดว่าจะทำไงดี เลยตัดสินใจส่งข้อความไปบอกลางานสักวันกับพีม ซึ่งพีมก็บอกว่าโอเค เดี๋ยวคุยกับผู้จัดการให้  

นนท์กลับมานั่งดูหนังต่อ ฉันกอดแขนแฟนตัวแล้วพูดขึ้น 

"นนท์แป้งลางานแล้ว วันนี้แป้งว่าง" ฉันพูดบอกเขาไป  

"จริงนะ งั้นวันนี้แป้งแต่งตัวสวยๆเลยนะ ตอนเย็นนนท์จะมารับ" เขาหอมแก้มฉันก่อนจะขอตัวกลับก่อน 

ฉันมองแฟนตัวกลับไปด้วยความแปลกใจ  

จนหัวค่ำนนท์ก็มารับฉันตามที่นัดไว้จริงๆ เขาขับรถพาฉันไปที่โรงแรมหรูพาไปยังชั้นบนสุดที่เป็นร้านอาหาร ฉันมองเมนูพอเห็นราคาก็แทบอยากกลับ 

"นนท์แป้งว่ามัน.." ฉันพูดเสียงเบาๆ  

"วันนี้นนท์เลี้ยงเอง นนท์อยากให้แป้งได้ทานของอร่อยๆบ้างกินแต่ไข่จนกลมเหมือนไข่แล้วเนี่ย" เขาพูดแล้วบีบแก้มฉันเบาๆ 

นนท์ไม่ฟังฉันสั่งให้ฉันแทน  

"ชนแก้วกันหน่อยไหม?" เขาชูแก้วไวน์ขึ้น ฉันหยิบแก้วน้ำผลไม้ที่นนท์สั่งให้มาชนแล้วดื่ม แวบนึงฉันเห็นสายตาเหมือนมีอะไรบางอย่างจากนนท์ ก่อนที่เขาจะยิ้มทำเหมือนปกติ 

เราสองคนพูดคุยดื่มด่ำบรรยากาศดี จนฉันเริ่มรู้สึกปวดหัว  

"แป้ง..โอเครึเปล่า?" นนท์ถามฉัน  

"เรากลับกันได้ไหมนนท์ แป้งรู้สึกไม่ค่อยสบาย" ฉันบอกนนท์ไป เขาก็รีบเช็คบิลพาฉันขึ้นลิฟต์  

"แป้ง.." เสียงนนท์เริ่มขาดหาย พร้อมกับสายตาฉันที่พร่าเบลอ 

ฉันซบหน้าลงกับอกของคนรัก เมื่อรู้หนักอึ้งไปทั้งร่าง พอเงยหน้าไปมองนนท์สิ่งที่พบก็คือสายตาที่ว่างเปล่าและเย็นชาก่อนทุกอย่างจะดับวูบไป 

 

 

ฉันลืมตาตื่นพบว่าตัวนอนอยู่ในห้องที่มีเฟอร์นิเจอร์หรู ฉันสะบัดหน้าไล่ความปวดหนึบในหัวออก จนสายตาเลื่อนไปเจอกับร่างหนึ่งที่นั่งมองฉัน ฉันตกใจเมื่อคนที่นั่งอยู่ไม่ใช่แฟนฉัน แต่พอเห็นหน้าเขาก็จำได้ว่าเขาคือลูกค้าที่ผับ 

"ตื่นแล้วหรอ" เสียงทุ้มของเขาเอ่ยถามฉัน 

"ที่นี่ที่ไหน แฟนฉันอยู่ไหน แล้วคุณเป็นใคร ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?" ฉันเขาด้วยความระแวง  

"หึ...เอาคำถามไหนก่อนดีล่ะ?" เขาลุกแล้วเดินมาหยุดที่ปลายเตียง 

"ฉันควรจะตอบแบบไหนดีล่ะ สาวน้อย?" เขาถามฉันมองฉันราวกับจะมองให้ทะลุถึงภายในให้ทะลุปรุโปร่ง 

ฉันไม่รอฟังคำตอบ สมองสั่งให้ฉันรีบหนี ฉันลุกแล้วรีบวิ่งไปที่ประตู แต่เปิดเท่าไหร่ก็เปิดไม่ออก  

จนมีมือหนาคว้าแขนฉันกระชากลากเหวี่ยงไปเตียงเหมือนเดิม 

"โอ๊ย..!" ฉันจุกพยายามขยับดิ้นหนี  

"อย่าทำอะไรฉันเลยนะ ฉันมีคนรักอยู่แล้ว" ฉันพูดเสียงสั่นเครือ ยิ่งมองสายตาเรียบเฉยของเขาแล้วฉันก็กลัวจนสั่นไปหมด 

"หึ...ถ้ามันรักเธอคงไม่เอาเธอมาให้ฉันหรอกแป้งชม" ฉันชะงักกับสิ่งเขาพูด เหมือนโดนไม้ตีเข้าที่หัวจนมึนไปหมด 

"นายพูดเรื่องอะไร ฉันไม่เข้าใจ นนท์ไม่มีทางทำ..." ฉันสะอื้นออกมาตัวสั่นปากสั่นน้ำตาค่อยๆไหลออกมา 

มือหนาบีบคางฉัน ฉันเบ้หน้าด้วยความเจ็บ 

"มันติดหนี้ฉันไม่มีเงินจ่ายเลยยกเธอให้ฉัน และวันนี้มันก็เป็นคนพาเธอมาให้ฉันด้วยตัวมันเอง" เสียงทุ้มพูดออกมา ฉันร้องไห้ออกมาอย่างกลั้นไม่ไหว  

"ไม่จริง!...ไม่จริงนนท์..ไม่ทำอึก" ฉันส่ายหน้าทั้งน้ำตาไม่อยากจะรับรู้ 

'มันคือฝันร้าย ไม่ใช่เรื่องจริงแป้งชม นนท์ไม่มีวันโกหกฉัน เขาไม่ทางทำ'  

ฉันพูดกับตัวเองในใจ ทั้งที่สิ่งที่เห็นตรงหน้า และสิ่งที่อยู่มือฉันคือสิ่งที่คนที่ฉันรักและเชื่อใจทำกับฉัน 

เขาผลักนอนราบกับเตียงจับรวบแขนตรึงจนขยับหนีไม่ได้ ฉันพยายามดิ้นหนีจากเขา  

"นนท์ช่วยด้วย" ฉันเรียกหาคนรัก หวังว่าเขาจะกลับมาช่วยฉัน  

"หึ.." เสียงหัวเราะเย้ยหยันจากเขา ฉันมองด้วยสายตาเกลียดชัง ผู้ชายตรงหน้าต่อให้จะหล่อราวเทพบุตรแค่ไหน แต่สำหรับฉันเขาคือปีศาจ  

เขาโน้มหน้ามาคลอเคลียซอกคอฉัน ฉันสั่นกลัวไปทั้งตัว ฉันเบือนหน้าหนีฉันร้องไห้ออกมาอย่างหนักจนเจ็บที่หน้าอกแน่นไปหมด  

เขาผละออกมามองฉันสายตาเรียบเฉย ฉันยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาไหว้ขอร้องขอความเมตตาจากเขา 

"ฉันไหว้ล่ะฉันกลัวแล้ว นายอยากได้เงินฉันจะหามาให้ปล่อยฉันไปเถอะนะ" ฉันร้องไห้อ้อนวอนคนตรงหน้า 

แต่คนตรงหน้ากลับยกยิ้มร้าย ฉันหลับตาแน่นเมื่อเข้าเลื่อนใบหน้าลงใกล้จนลมหายใจอุ่นรดตรงแก้มฉัน  

"เงียบซะคนดี...ฉันสัญญาว่าจะเบามือที่สุด ถ้าเธอเชื่อฟังฉัน" เสียงทุ้มพูดราวกับจะปลอบฉัน แต่สิ่งที่เขาพูดกลับยิ่งทำให้ฉันหวาดกลัวคนตรงหน้า ฉันยกมือขึ้นมาดันอกแกร่งให้ออกห่าง และไม่กล้าจะลืมตามามองเขา  

"อย่าทำฉันเลยฮึก..กรี๊ดดด" ฉันร้องออกมาด้วยความตกใจเมื่อเขากระชากเดรสที่ฉันใส่จนขาด ฉันลืมตาขึ้นมาเจอคนตรงกำลังเลียขาอ่อนฉัน ฉันมองเพดานห้องน้ำตาค่อยไหลๆออกหางตา  

"ช่วยด้วย...นนท์..อยู่ไหนช่วยแป้งด้วย ใครก็ได้ช่วยฉันที..."  

 

 

 

 

ห่างหายมานาน เรื่องนี้เขียนนานแล้วแก้แล้วแก้อีก ช่วงนี้พิงก์เรียนด้วยทำงานด้วย เวลาเขียนนิยายมีบ้างแต่นอนเหลือเกิน ยังไงก็ขอบคุณคนที่เข้าไปกดไลค์เพจนะคะ ว่างๆทักทาย คอมเมนต์ติชมได้นะคะ พิงก์จะได้เอาไปปรับปรุงและพัฒนาต่อค่ะ❤️❤️❤️❤️ 

ความคิดเห็น