ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : EP.20 ตำหนิ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 61.4k

ความคิดเห็น : 97

ปรับปรุงล่าสุด : 05 เม.ย. 2564 04:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 500
× 0
× 0
แชร์ :
EP.20 ตำหนิ
แบบอักษร

EP.20

 

คอนโดครูซ

ดวงตากลมใต้แพขนตางอนสวยกวาดมองรอบๆคอนโดหรูด้วยความตกตะลึง ภายใต้ความเงียบสงบระหว่างบทสนทนาของลิดากับครูซ มีเสียงรถราขับสวนกันไปมาบนท้องถนนสอดแทรกเป็นระยะ สายลมเย็นในพลบค่ำพัดโกรกใบหน้าสวยและลำคอระหง

 

"จะยืนอีกนานไหม หรือต้องให้ปูพรมแดงอัญเชิญ" ถ้อยคำกระแนะกระแหนฉุดลิดาให้หลุดจากภวังค์ความคิด เธอละดวงตากลมมนจากคอนโดหรูเอียงคอมาเลิกคิ้วเป็นเชิงถามศาสตราจารย์หนุ่ม

 

"พาหนูมาที่นี่ทำไมคะ"

 

"เธอไม่เหมาะที่จะอยู่บ้านฉันยังไงล่ะ" เหมือนกับว่าประโยคเมื่อชั่วครู่ เป็นดั่งน้ำเย็นๆสาดเข้ากระทบใบหน้าสวยจนชาวาบ เขาพูดโดยไม่แคร์ความรู้สึกคนฟังเลย

 

"..." ลิดากำสายกระเป๋าแน่น แสร้งเบือนหน้ามองไปทางอื่น เป็นเวลาเดียวกันกับร่างสูงเดินดุ่มๆเข้าไปในคอนโดดังกล่าว เป็นหน้าที่เด็กสาวจำต้องกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามหลังโดยไม่มีโอกาสได้สงสัยไปมากกว่านี้

 

ทันทีที่ถึงห้องกว้างลิดาก็รีบถอดรองเท้าคัทชูเก็บไว้บนชั้นอย่างเป็นระเบียบ ก้าวเท้าเปลือยเปล่าไปหย่อนสะโพกมนลงบนโซฟาเกร็งตัวเล็กน้อยด้วยความประหม่า มองครูซพาดผ้าขนหนูสีขาวบนบ่ากว้างหายเข้าไปในห้องน้ำนานนับครึ่งชั่วโมง

 

...เพิ่งมีโอกาสได้สังเกตว่าชายหนุ่มค่อนข้างรักความสะอาดสะอ้าน ถึงขั้นอาบน้ำนับครึ่งชั่วโมงได้ ตรงข้ามกับเธอซึ่งเป็นผู้หญิง มือเรียวหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋าสะพายข้างขึ้นมาเล่นพลางๆฆ่าเวลาระหว่างรอคำบัญชา

 

ปลายนิ้วหัวแม่มือเลื่อนหน้าจอไล่อ่านข้อความของเพื่อนสนิทสมัยมัธยมตอนปลาย และข้อความของวิว กระทั่งมาสะดุดกับแจ้งเตือนการเพิ่มเพื่อนใหม่ด้วยเบอร์มือถือ เด็กสาวชั่งใจนับนาทีกว่าจะตัดสินใจแตะเข้าไปดูโปรไฟล์ ปรากฏว่าเป็นรูปของพายุในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำ

 

"พี่พายุจะทานข้าวยังนะ" เสียงพึมพำถามกับตัวเอง ปลายนิ้วเริ่มพิมพ์ข้อความส่งเข้าไปในแอปพลิเคชันไลน์ของบุคคลดังกล่าว

 

LINE

Ualida : ทานข้าวยังคะ

 

PY_ : ยังครับ มีอะไรให้พี่รับใช้หรือเปล่า

 

"ตอบไวจังแฮะ" ลิดาเผลอคลี่ยิ้ม มันรู้สึกตื่นเต้นทุกครั้งที่ส่งข้อความไปทักทายใครก่อน รอลุ้นระทึกว่าอีกฝ่ายจะตอบกลับมาหรือเปล่า และก็สมดังปรารถนาเมื่อพายุตอบกลับหลังส่งข้อความไปได้ไม่กี่นาที ถ้าจะให้คาดเดาก็คงจะเป็นเวลาพักผ่อนของเขาพอดี

 

Unlida : ไม่มีค่ะ คือหนูจะถามพี่พายุว่าแถวๆคอนโดพอจะมีร้านอาหารตามสั่งไหมคะ

 

PY_ : เดี๋ยวพี่เช็คให้

 

Unlida : ขอบคุณค่ะ

 

ลิดากดปิดหน้าจอโทรศัพท์มือถือพร้อมกับพ่นลมหายใจพรืดยาวอย่างโล่งอก เอนแผ่นหลังพิงกับพนักโซฟาระหว่างรอพายุตอบกลับ ฝ่ามือก็ลูบหน้าท้องวนไปมาเริ่มรู้สึกหิวข้าวอีกครั้ง เสียงแจ้งเตือนข้อความเข้าทำให้คนรอรีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดอ่านอย่างไม่รีรอ

 

PY_ : ร้านที่ใกล้ที่สุด เดินเท้าไปประมาณสามร้อยเมตรก็ถึงแล้วครับ อยู่ตรงข้ามกับร้านสะดวกซื้อฝั่งทิศเหนือ จะเอาอะไรหรือเปล่า เดี๋ยวพี่ไปซื้อให้

 

Unlida : ไม่เป็นไรค่ะ หนูถามไว้เผื่อได้แวะลงไปซื้อ"

 

PY_ : ครับ ถ้าเกิดต้องการอะไรสามารถโทรเรียกได้เลยนะ

 

Unlida : รับทราบค่ะ

 

PY : ^^

 

อย่างน้อยภายใต้ความอึดอัดก็ยังมีบางห้วงเวลาที่รู้สึกคลายความตึงเครียดได้อยู่บ้าง โดยเฉพาะในตอนที่พูดคุยกับพายุผู้เปรียบเสมือนพี่ชายอีกคน พานให้คิดถึงพี่ชายแท้ๆ ได้แต่ภาวนาให้คนที่อยู่ต่างแดนสุขภาพร่างกายแข็งแรงและมีความสุข เพราะการที่เธอได้รับรู้ว่าบุคคลอันเป็นที่รักอยู่สุขสบาย มันก็เป็นสุขเกินกว่าจะไปอิจฉาริษยาให้เสียสุขภาพจิต

 

ในหัวจินตนาการเป็นภาพรอยยิ้มกว้างของพี่ชาย มีครอบครัวสามคนพ่อแม่ลูกวิ่งอยู่บนหิมะสีขาว ช่างดูอบอุ่นและเชื้อชวนให้หลงใหลยิ้มเคลิบเคลิ้มตามโดยไม่รู้ตัว

 

"หลอนหรือไง"

 

"..." ภาพวาดฝันถูกใครบางคนดับสลายลงด้วยคำพูดในนาทีต่อมา ลิดาถอนลมหายใจอย่างปลงตก เหลือบมองใบหน้าเจ้าของคำพูด ทว่าสายตาซุกซนกลับไปเผลอมองแผงอกกว้างหมาดน้ำ รอยสักภาษาอังกฤษตำแหน่งหัวใจแกร่งชวนให้นึกอยากค้นหาความหมายเหล่านั้น

 

"จะมองอีกนานไหม" คนลอบสำรวจสะดุ้งเฮือกรีบหลบสายตาเมื่อถูกเจ้าของร่างกำยำดุให้ เธอไม่ได้มีเจตนาเป็นพวกถ้ำมองเสียหน่อย

 

"หนูขอโทษ แต่หนูไม่ได้จงจะ..."

 

"เธอจะทำอะไรก็ทำ ฉันจะนอน นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป คอนโดนี้เธอสามารถอยู่ได้ตลอดระยะเวลาที่เป็นคนของฉัน"

 

"หะ...ให้อยู่เหรอคะ แต่ค่าไฟต้องแพงแน่ๆเลย" สายตาไล่สำรวจจำนวนเครื่องใช้ไฟฟ้ารอบๆ โดยเฉพาะด้านนอกก็กุมขมับ ลิดามีสีหน้ากังวลค่อนข้างชัดเจน

 

...ตรงข้ามกับคนซื้อที่ต้องกลอกตาด้วยความเบื่อหน่าย เขาเป็นคนซื้อคอนโดและจ่ายค่าต่างๆให้ ซึ่งมันไม่ระคายเคืองเงินในกระเป๋า แล้วเหตุใดคนตัวเล็กถึงได้มีสีหน้ากังวลจนเก็บไม่มิด

 

เขาเดินผ่านหน้าไปเข้าห้องนอน โดยปล่อยให้เธอยืนคิดหนักกับบรรดาค่าไฟและค่าอาหารใกล้คอนโดอีก กระทั่งศาสตราจารย์หนุ่มหายเข้าไปในห้องนอน ลิดาจึงคว้ากระเป๋าสะพายข้าง ลงไปหาอะไรทานตามพิกัดที่พายุบอก ขืนปล่อยให้ดึกไปมากกว่านี้จะยิ่งหิวจนนอนไม่หลับ

 

เด็กสาวเลือกทานผัดคะน้าหมูกรอบ และลงมือจัดการกับอาหารจานด่วนตรงหน้าอย่างไม่รีรอ หมูสามชั้นหนังกรอบเป็นเอกลักษณ์ ได้รสเค็มเล็กน้อยจากเนื้อหมูและความหวานจากส่วนของมัน ทำให้อาหารมื้อนี้อร่อยถูกปากจนเด็กสาวทานจนเกลี้ยง

 

ระหว่างทางเดินกลับคอนโดก็เหลือบไปเห็นรถเร่ขายโตเกียว ขนมหวานของโปรดในวัยเด็ก ร่างอรชรตรงเข้าไปสั่งซื้อโดยไม่คิดอะไรมาก มิหนำซ้ำยังมีน้ำใจสั่งไปให้กับพายุซึ่งบัดนี้กำลังสั่งงานลูกน้องสองคน

 

"ทำไมไม่ให้ลูกน้องไปซื้อให้ละครับ" พายุสั่งงานเสร็จก็หันไปทักทายเด็กสาวที่กำลังเดินเข้ามาพร้อมถุงขนมโตเกียวในมือ

 

"ไปคนเดียวดีกว่าค่ะ หนูซื้อขนมโตเกียวมาฝากพี่ด้วยนะ" ว่าแล้วก็ส่งถุงขนมให้กับพายุ ซึ่งเขาอมยิ้มแล้วรับมา ทั้งที่ความเป็นจริงไม่ชอบทานขนมหวานเลยสักนิด เสียงฝีเท้าจังหวะคุ้นชินทำให้มือขวาคนสนิทอย่างพายุ ต้องขอปลีกตัวแล้วกลับไปประจำจุดเดิม ปล่อยให้เด็กสาวมองตามด้วยความสงสัยก่อนจะถึงบางอ้อเมื่อเห็นครูซเดินหน้านิ่งเข้ามา

 

"เงินฉันให้มันมีไว้สำหรับเลี้ยงผู้ชายหรือไง" คนตัวโตเอ็ด ทำเอาเด็กสาวหน้าเสียอย่างไม่ทันตั้งหลัก พอมาถึงก็ตำหนิเธออีกแล้ว

 

"หนูแค่เลี้ยงโตเกียวพี่พายุเฉยๆ ตอบแทนที่พี่เขาไปรับไปส่งเอง" อีกอย่างราคาโตเกียวเพียงไม่กี่บาท ไม่รู้ว่าเขาจะดุให้ได้อะไรขึ้นมา กับคนอื่นปฏิบัติปกติแต่กับเธอมีแต่ดุว่า

 

"ลูกน้องฉันมันได้เงินเดือนทุกคน"

 

"หนูซื้อมาร้อยเดียวเอง"

 

"เถียง?"

 

"เงินพวกนี้เป็นของหนูแล้วไม่ใช่เหรอคะ ทำไมต้องดุหนูด้วยเล่า"

 

"แล้วใครให้เธอ"

 

"ให้แล้วก็แสดงว่ามันตกเป็นกรรมสิทธิ์ของหนูไม่ใช่เหรอคะ คุณไม่มีสิทธิ์แล้วนะ" ถึงอย่างนั้นเด็กสาวก็ก้มหน้าแย้งกลับเสียงแผ่ว ส่วนไหนที่มันไม่ถูกต้องคนเราย่อมมีหน้าที่ไขข้อกระจ่างให้กันและกันเข้าใจ

 

"กลับขึ้นห้อง"

 

"หนูขอนั่งเล่นข้างล่างก่อนได้ไหมคะ ไม่อยากเข้าไปทำอะไรส่งเสียงดังรบกวนเวลาคุณพักผ่อน" ได้ยินเต็มสองรูหูว่าชายหนุ่มต้องการพักผ่อน เธอเองก็ไม่อยากไปสร้างความน่ารำคาญ

 

"จะแสดงมหรสพในห้องหรือไง"

**************************************

คาแรคเตอร์ของครูซยังปกตินะครับ แต่กับน้องพี่มันเลือกปฏิบัติ เชิญประณามให้สาสมใจ 5555555

***เดี๋ยว EP.19 เทียร์ไปไล่แก้คำผิดให้น้าาาา ตอนนี้คือเบลอๆอยู่ๆ😂😂😂

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว