email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

นางฟ้าตัวน้อย-End-

ชื่อตอน : นางฟ้าตัวน้อย-End-

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 25 มี.ค. 2564 14:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
นางฟ้าตัวน้อย-End-
แบบอักษร

"เฮีย!!!!"เสียงร้องเรียกที่ดังมาอย่างเจ็บปวดทำให้ มาเฟียหนุ่มรีบดีดตัวผึงลุกขึ้นจากโต๊ะทำงานแทบจะทันที เสียงโหวกเหวกโวยวายดังลั่นทั่วคฤหาสน์หลังงาม

ตึง!!!ตึง!!!ตึง!!!

พลั่ก!!!!

"เข็ม!!! เป็นอะไร"เสียงประตูที่เปิดมาอย่างแรงพร้อมกับคำถามจากชายหนุ่ม ทำให้หญิงสาวที่นั่งอยู่บนเตียงนอนตัวนุ่มหันมามอง น้ำตาเม็ดเป้งค่อยๆไหลอาบแก้ม เธอชี้ลงไปที่หว่างขาเธอที่มีน้ำเมือกใสๆไหลเปรอะเปื้อน

"นายน้อยน้ำคร่ำนายหญิงแตกแล้วค่ะ"ป้าจันทร์ที่วิ่งตามขึ้นมาทีหลังพูดขึ้น

"น้ำคร่ำแตก เราต้องทำยังไงครับป้า ลูกผมจะเป็นอะไรมั๊ย"ภีมมากรรีบหันมาถามแม่บ้านของตน

"รีบพานายหญิงไปโรงพยาบาลเถอะคะ คุณหนูพร้อมจะออกมาลืมตาดูโลกแล้วค่ะ"ป้าจันทร์หันมองพูดกับพ่อแม่มือใหม่ด้วยรอยยิ้ม

"ศิระ!!!ศิระโว้ย เอารถออก ลูกกูจะคลอดแล้ว"ภีมากรโวยวายลั่นก่อนวิ่งมาอุ้มร่างภรรยาไว้แนบอกโดยไม่สนใจน้ำเปียกชื้นที่ไหลผ่านช่องคลอดของเธอเลย

 

@โรงพยาบาล

"คุณแม่พร้อมมั๊ยคะ เอาหนึ่ง สอง สาม เบ่งค่ะ!!!"

"อึ๊บ!!!!!เห้อ!!!"สีหน้าเจ็บปวดของภรรยาทำให้ชายหนุ่มที่ได้รับอนุญาตให้เข้ามาเป็นกำลังใจให้กับภรรยาภายในห้องคลอดทำสีหน้าไม่ถูก มือทั้งสองบีบเข้าหากันเมื่อคุณหมอให้เธอออกแรงเบ่ง

"สู้ๆนะเข็ม ลูกใกล้จะออกมาแล้ว"ชายหนุ่มกระซิบผ่านกกหูภรรยาเบาๆ

"อีกทีค่ะคุณแม่ หัวน้องเริ่มโผล่แล้วค่ะ...พร้อมนะค่ะ เอ๊า! หนึ่ง สอง..."

"อึ๊บ!!!..."หญิงสาวออกแรงเบ่งจนหน้าดำหน้าแดง

 

อุ๊แหว๊!! อุแหว๊!!

"ได้ผู้หญิงนะค่ะ"เสียงคุณหมอที่ทำคลอดหันบอกคุณพ่อคุณแม่มือใหม่ก่อนที่จะนำผ้ามาห่อร่างเด็กน้อยเอาไว้

"ขอบคุณนะที่รัก ที่ให้นางฟ้าตัวน้อยกับเฮีย"ชายหนุ่มก้มลงไปจุมพิตขมับภรรยาเบาๆ น้ำตาของลูกผู้ชายเอ่อคลอที่หัวตา ยามเมื่อเขาได้สบตาของเด็กน้อยไร้เดียวสา

"คุณพ่อจะลองตัดสายสะดือให้น้องมั๊ยคะ?"หมอทำคลอดยื่นร่างเด็กน้อยตัวแดงๆ รูปร่างจ้ำม้ำมาที่เขา ชายหนุ่มหยิบกรรไกรขึ้นมาถือไว้ มือที่เคยถือปืนเพื่อยิงศัตรูแต่วันนี้กลับมาถือกรรไกรเพื่อตัดสายสะดือให้ลูกน้อย กลับสั่นเทา อัญชิสาเอื้อมมือไปจับแขนสามีเบาๆพร้อมกับส่งยิ้มมาให้เขาชายหนุ่มค่อยบรรจงตัดสายสะดือลูกน้อยพร้อมน้ำตาซึมด้วยความยินดี

 

@ห้องพักฟื้น

ผลั๊ว!!!

"ไหนๆ หลานกูมีไหน"เสียงเปิดประตูทำให้พ่อแม่มือใหม่หันไปมองแทบจะทันที

"มึงมาเบาๆแบบชาวบ้านเขาไม่ได้หรือไง เปิดประตูดังแบบนี้ลูกกูตกใจหมด"ภีมากรหันไปตวาดเพื่อนเบาๆ

"เออ!!ขอโทษๆก็กูตื่นเต้นนี่หว่า หลานคนแรกของกลุ่มเราเลยนะเว้ย"ธนาวินทร์รีบเดินมาข้างเตียงที่มีเด็กน้อยนอนหลับตาพริ้มอยู่

"มึงมาคนเดียวหรอแล้วไอ้พวกนั้นล่ะ"

"เดี๋ยวตามมา หลานกูสวยมากเลยว่ะ ได้แม่มาเต็มๆเลยนะเนี่ย"ธนาวินมองเด็กน้อยที่อยู่บนเปลของโรงพยาบาลด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน อัญชิสาก้มหน้ายิ้มๆกับคำชมกลายๆของเพื่อนสามีแต่สามีเธอกลับตาขวางขึ้นมาทันที

"เฮ้!!"เสียงทักทายจากชายหนุ่มอีกสองคนดังมาจากประตู

"มึง!!นี่เสนอหน้ามาก่อนเพื่อนเลยนะไอ้วิน"ทองเอกเอ่ยแซว

"ไม่รู้ล่ะ มาก่อนได้เปรียบหลานจะได้รักกูมากกว่าพวกมึง"ธนาวินตอบกลับ

"ไหนดูหน้าหน่อยซิ ตัวเล็กนิดเดียวเอง บีบนิดเดียวก็ตายแล้วนะเนี่ย"คำพูดของอลันทำให้ทั้งสี่หันไปมองตาขวาง

"อะไร มองกูทำไม กูแค่เปรียบเปรย"ใบหน้าเย็นชาหันกลับไปมองเพื่อนๆเขาพลางกระตุกยิ้มที่มุมปากเมื่อเห็นท่าทางพ่อจงอางหัวไข่ของภีมากร

"มึงออกไปให้ห่างๆจากลูกกูเลย"ภีมากรตวัดสายตามามอง

"ไอ้ขี้หวง แล้วนี่ไอ้แพทมันไปไหนเนี่ย เป็นเจ้าของโรงพยาบาลแท้ๆ แต่มาช้ากว่าคนอื่น"อลันกวาดสายตามองหาเพื่อนอีกคน

"ยังไม่เห็นหัวมันเลย"

 

หวือ!!!! โครม!!! ปึก!!!

"เฮ้ย!!!...อุ๊บ!!!"

ร่างสูงสง่าของชายหนุ่มลูกครึ่งลื่นหวือหงายหลังลงพื้นอย่างแรง ร่างเขากวาดเอาข้าวของรวมกับถังน้ำสำหรับเช็ดพื้นล้อมระเนระนาด ชายหนุ่มค่อยๆพยุงร่างที่ทั้งเปียกและเหม็นลุกขึ้นนั่งตรงกลางพื้น ดวงตาสีควันบุหรี่จดจ้องไปที่ร่างเล็กของแม่บ้านวัยใสที่ยืนมองมาที่เขา พร้อมกับยกมือไหว้ปรกๆ

"เออ...นะ..หนูขอโทษค่ะหนูไม่ได้ตั้งใจ"มือเล็กรีบปล่อยมาถูกพื้นแล้วยกมือไหว้ชายหนุ่มที่นั่งตีหน้ายักษ์ใส่เธอแทบจะทันที

โป้ก!!!

ไม้ถูกพื้นด้ามหนาตกลงมากลางศรีษะของแพทย์หนุ่มเจ้าของโรงพยาบาลราวกับว่าเธอตั้งใจได้อย่างพอเหมาะพอเจาะ

"ยัยบ้า!!! ใครรับเธอเข้ามาทำงาน!!!"น้ำเสียงทรงอำนาจตวาดออกไปอย่างคนสติแตกทำให้หญิงสาวสะดุ้งโหยงอย่างตกใจ

"นะ..หนูมาแทนแม่ค่ะ"เสียงใสสั่นเครือด้วยความกลัวเมื่อเผลอจ้องดวงตาที่ลุกวาวของคนตรงหน้า

"ถูพื้นประเทศไหนของเธอถึงทำให้พื้นเปียกโชกแบบนี้ ถ้าเมื่อกี้ฉันลื่นหัวฟาดไปใครจะรับผิดชอบ เลิกงานแล้วไปพบฉันที่ห้องผู้อำนวยการด้วยนะ"ร่างสูงกัดฟันพูดจนจบ ก่อนค่อยๆประคองตัวลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล ร่างเล็กทำท่าจะเข้ามาช่วยประคอง

"หยุด!!!! ไม่ต้องเข้ามาใกล้ฉัน"เสียงทรงอำนาจเบรคการเคลื่อนไหวของร่างเล็กเอาไว้ด้วยน้ำเสียงดังฟังชัด เขาค่อยๆเดินกระเผลกๆจากไปอย่างหัวเสียหญิงสาวได้แต่ลอบมองตามพร้อมกับกลืนน้ำลายเหนียวไปลงคอ

 

แอ๊ด!!!!

เสียงประตูที่เปิดเข้ามา ทำให้บุคคลที่อยู่ในห้องต่างหันไปมองเป็นตาเดียว

พรืด!!!!

"ฮ่าๆๆๆ ไอ้แพทนี่มึงไปฟัดกับหมาที่ไหนมาว่ะเนี่ย"ทั้งห้องต่างพากันหัวเราะขบขันสภาพที่ดูไม่จืดของแพททริค ก่อนที่ธนาวินจะเป็นฝ่ายถามขึ้นมาด้วยความอยากรู้

"นั่นอ่ะดิ อื้อ...กลิ่นก็เหม็นมึงฉีดน้ำหอมยี่ห้ออะไรเนี่ยเหม็นเหมือนน้ำถูพื้นเลย"ทองเอกเสริม เพื่อนๆที่เหลือก็ต่างพากันหัวเราะขบขัน

"เออ!!! อุบัติเหตุนิดหน่อย"แพททริคหน้ามุ่ยอย่างไม่สบอารมณ์

"แล้วนี่ตกลงกูได้หลานสาวหรือหลายชาย"แพททริคพูดขึ้น

"หลานสาวค่ะ"อัญชิสาที่นั่งเงียบอยู่นานเป็นคนตอบ

"แล้วชื่ออะไร"

"ยังไม่ได้ตั้งเลยค่ะ"เธอตอบกลับไปอีกครั้งพร้อมด้วยรอยยิ้ม

"พ่อชื่อภีม ลูกเป็นผู้หญิงชื่อพรดีมั๊ยเข็ม?"ภีมากรพูดขึ้นอย่างตื่นเต้น

"หา!!!"ทุกคนอุทานออกมาพร้อมกัน

"มึงจะบ้าหรอ!!! เชยมากไอ้ภีม กูว่าเอาชื่อนี้ดีกว่า ชื่อน้องดอกไม้"ธนาวินท้วง

"เข็มว่ามันไม่น่าเหมาะนะคะเฮียวิน น้องดอก!!!มันฟังทะแม่งๆ"อัญชิสาทำหน้าราวกับคนอยากจะร้องไห้

"งั้นเอาชื่อนี้ดีกว่ามั๊ย ลูกพีช พีรดา อรุณโชติสกุล"อลันพูดขึ้นมาทำให้ทุกคนหันไปมองหน้าชายหนุ่มลูกครึ่งสเปนด้วยสายตานึกทึ่ง

"หึ!!!มึงนี่เก่งนะ หาเองซักคนได้แล้วมั้ง"ทองเอกเอ่ยแซว เสียงหัวเราะที่ดังออกมาจากเหล่าของสุภาพบุรุษซาตาน ทำไมถึงเรียกว่าซาตานงั้นหรอ เพราะแต่ละคนมีความแบดในตัวของตัวเองที่ไม่เหมือนกัน แต่สิ่งที่เหมือนกันของกลุ่มนี้คือมิตรภาพที่ดีของคำว่าเพื่อน

 

@1เดือนต่อมา

"คิดอะไรอยู่หรอ...ฟอด!!!"ชายหนุ่มที่เดินเข้ามาสวมกอดเธอจากทางด้านหลังพร้อมกับกดจมูกโด่งลงบนกลุ่มผมของเธอ

"กำลังคิดถึงเรื่องเมื่อก่อนอยู่ค่ะ"อัญชิสาหันมาหาสามีพร้อมกับส่งยิ้มอ่อนให้ ชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้น

"เรื่องอะไร?"

"เรื่องของเรา เข็มไม่เคยคิดเลยค่ะว่าเรื่องของเราจะลงเอยกันได้ ไม่เคยคิดว่าเสือแบบเฮียจะกลายมาเป็นลูกแมวตัวน้อยของเข็มได้"มือเล็กลูบไล้ไปตามสันคางของชายหนุ่มอย่างแสนรัก

"แล้วเข็มชอบแบบไหนมากกว่ากัน"ชายหนุ่มส่งสายตาแพรวพราวยามสบตาภรรยาสาว

"เข็มชอบทุกอย่างที่เป็นเฮีย ไม่ว่าเฮียจะโหดร้าย หรือน่ารัก เฮียก็เป็นคนที่เข็มรัก"คำพูดแสนหวานจากภรรยาทำให้ชายหนุ่มโน้มตัวลงไปจุมพิตเบาๆที่ปากเรียว

"ขอบคุณที่รักคนนิสัยเสียอย่างเฮีย ขอบคุณที่ให้โอกาสคนเลวๆคนนี้ได้แก้ตัว ขอบคุณที่มอบของขวัญที่มาค่าที่สุดให้กับเฮีย ขอบคุณที่รักกัน"ชายหนุ่มพูดจบก็ก้มลงไปจุมพิตริมฝีปากอวบอิ่มของหญิงสาวเนิ่นนาน

 

ความรักมันไม่สำคัญเลยว่าครั้งแรกเราจะเริ่มต้นแบบไหน จะเจอกันในสถานการณ์ยังไง แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการที่คนสองคนจะจูงมือกันเดินไปข้างหน้าโดยใช้พื้นฐานของความรักเป็นตัวกำหนดทิศทาง ความเข้าใจกัน การให้อภัย การโอกาส การเรียนรู้ที่จะปรับตัวเข้าหากัน เหมือนเช่นภีมากรกับอัญชิสาที่ไม่ว่าทางข้างหน้าจะเป็นยังไง แต่เมื่อพวกเขาสองคนมีพื้นฐานความรักที่มั่นคง ก็ไม่สามารถมีอะไรมาทำลายความรักของทั้งคู่ได้

 

-End-

จบไปแล้วนะคะ ไรท์ต้องขอขอบพระคุณรีดทุกๆท่านที่เข้ามาอ่านเข้ามาเม้น เหรียญทุกเหรียญ กุญแจทุกดอกที่มอบให้แก่ไรท์ มันคือกำลังใจมากมายให้ไรท์ได้สู้และพัฒนาต่อในเส้นทางของนักเขียน ไรท์ไม่เคยเขียนนิยายแนวนี้ อาจมีบ้างที่ดูแปร่งๆ เพราะเป็นนิยายอีโรติกเรื่องแรก แต่รีดที่น่ารักก็ยังไม่ทิ้งกัน ขอบคุณทุกคำติชม ไรท์จะนำถ้อยคำเหล่านี้ไปพัฒนาต่อเพื่อให้ผลงานในเรื่องต่อๆไปออกมาดีที่สุด

สุดท้าย ไรท์หวังเป็นอย่างยิ่งว่ารีดที่น่ารักจะยังคงอยู่เคียงข้างกันแบบนี้คอยสนับสนุนไรท์ไปแบบนี้นานๆนะคะ🥰🥰🥰 ขอบคุณค่ะ

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว